장음표시 사용
161쪽
literis imponeretur. Mox ad celiorem motu an guli illi,ut in aliis multis hebetati, reductit, notulae in copares semicirculos dextru laevumque sic , I. remus autem & hoc veteribus indiscussum:propriane liqc affectio sit vocalium:an etiam communis consonantibus: videtur enim coaluisse cum T,in S, & cum aliis duabus. Verum in libro superiorem e omnia turbaremus,secuti sumus pristorum simplicitatem. At hic exa ictius interest philosophi conleplari haud ita eL
se:slatus enim crassitudo antecedit vocalem, non sequitur: sic,υα ερον. ergo cum preponitur conso nans ad compositionem, idem natus eiusdem elemeti est, πρωθυς εροQ non aute consonantis, nisi
quatenus ex ea & aspirata vocali una sillaba fit.
SYllabae moram maiorem minoremve lo'gl-tudinis linea dimetimur: productione enim
Vocis comparatur. Itaque tardi sermonis aut citi dicimus hominem. Iccirco cui syllabae plus iri' penderet temporis,eam Longam dixere: cui minus, Breuem:Vtrunque autem sub quantitatis ratione continetur: sed ita, ut inter se reserantur, atque relatione sint contraria, sicut magnum &paruum.Ιccirco Vno pluribusve temporibus c5- .stitutas, dixere syllabas. At cura ne tempus quantum. Sed de numero videndum est. Antiqui scdixere: togam constare duobus temporibus,breuem uno tempore. Sane recte:cum enim syllaba breuis prior sit & natura & tempore, quam longa: ita eiqs measuram agnouere , ut unu tempus
162쪽
DE CAVs Is L IN C. LAT. Ividicerent: quod tempus cum protraherent ad alterum tantum,non immerito& longitudinis additione,& geminatione tractus metiti sunt. Itaque sisura quoque longae transuersa linea signata est hic, - . Breuis autem dimidio tantum erat explicanda: sed inter scribendum excurrentis interdu manus error sallere potuisset: quare eo deuentum est,ut notula, qu circunflexo aduersaretur,aduersam quoque ei figuram haberet, sic, o.
propterea quod non nisi longa syllaba circunflectatur.
CAPUT LVI. Non esse plures accentu Dam quot diali sint.
CVm igitur syllabas non nisi pret dictis mo
dis tribus di metiamur,non nisi accentus septem erunt: quoru Primus extrema duo, medium habet unum:Alter duo extrema tantum,sine medio ac Tertius eiusdem modi est. Iccirco erat aliquid,quod dubitaremus.Etenim relati uasi caret medio,graue & acutum, quo modo medium habuere circunflexum aut si inter ea hoc fuit: quare inter tenuitatem & aspirationem non suit, quae erant contraria per positionem λ In utroque enim exit spiritus:quare etiam mediocris potuit. Ac de longa quidem ac breui mora iam supra dictum est,quemadmodum in musicis,ita in syllabis certa ratione alia atque alia, plus minusve mori poni.Na si toga sit natura,&subeat duplex, aut duplicata, Vt τηξις, γλωαχα, videtur in ea plus poni temporis, quam si simplex consonans sedi quatur.Itaque etsi longum breueque ratione c5- parationis medio carent: ipsae tamen quantitate.
163쪽
in quibus sitae sunt relationes, possunt magnitu
dine addita, aut dempta, medium recipere. Omnis enim quantitas apta nata est fieri vel maior, VeI minor, quatenus quantitas est. Dico autem secundum rationem quantitatis,propterea quod corpora ratione substantiae eius affectus inamunia sunt. est enim maior homo,ut est quantus,novi est homo. Sic inter aspirationem extremain dc extremam exilitatem spiritus siue nuditateni aliquod fuit medium:Vt inter Υ , & Θ, fuit D ,& alia quae supra diximus.Id quod manifestum est, si
diomata ipsa comparentur: nanque Arabes alpirat suum D:& Graecum X, si ad Hebraicum comparetur, non iam sit extrema,sed media aspirata: e summo enim gutture Graecum, Hebraeum esimo pene pulmone prodit.In graui quoque &acuto ratio par: ex Vtriusque enim compositione factum est tertium quiddam medium, sicut ex e
lementis naturalibus corpus aliquod, cuius ino tus extremorum loca non appetat. Harum au
tem differentiaru notulae quae medias illas naturas indicarent, aliis atque aliis consiliis sunt institutae. Nam in tenore composito figuram e cogitarunt. In spiritibus mediis no ita, propter ea qubd certis consonantibus includeretur, B, cxD. In temporibus autem omnem tractum qui v- num tempus superaret, breuitati necessariae opposuere. Dico necessariam breuitatem: iccirco
quia est etiam breuitas indifferens in breui v cali, quae sit muta liquidaque assinis.
164쪽
accentus tria illa, quae Graeci υφεν παφὼ:nos ConiunAionem, Disiunctionem, i Auersionem nominamus. False autem inter ac-l centus relatas a veteribus videamus.Nam Coniunctio dictionum duarum affectus est compo-i sitarum, quoties ea nulla facta partium muta j tione ita cohaerent, ut propter seruatam integri
tatem non cohaerere etiam videantur. exempli in promptu sunt: Ante volans, me malorum:& apud Lucretium, Semprα Orentis: huic indicio figuram apte attribuere pando semicirculo supposito, lac, o sumpta similitudine a sub studibus carinarum i quibus asseres coagmentantur.Contraria huic Disiunctio: quae, quas vo ces posses temere componere, distanti pronuntiatione iubet pronunciari, ut in exemplo Vir siliane, ---In litore eon Iicitur, sin. ne legatur. Ei itaque eundem locum attribuere quasi pari 'em herciscentem familias ac satis quidem fuerat
virgula perpendicularis: verum ne acciperetiit pro vocali I, curuam pinxerer cuius tamen cornua praecedentem complectendo dictione, prae scriberent ei metas quasdam . Auersonem autem nos ri Conuersionem dixeret at si Graecam vo-ςem c0ntemplere, eσοφου, illud non hoc signati est ab em affectio non syllabae necessarib , D li-ierae per se, syllabar autem per accidens: nequeenim semper syllabar desectum ostendit: sed semper literae aut literarum quae cuiuspiam syllab ei rtes sint Exemplum vitiusque est,
165쪽
appendere, eadem serma quam secerant Disiunctioni: propterea qubdi idem esset officium limitibus praescribendis. Totum autem genus hoc sapientes -θη appellarunt, recte. Sed quum syllabis uniuersum attribuerent , errasse ostendimtis.. His ergo constat,ut in elementis, tanqua par tibus,& eoru corporibus, vel syllabis,vel dictionibus,& materia, scilicet figura & forma est, qua inter se differunt hoc ipso quo sunt: sic in eorum affectionibus, utrunq. esse iam planum secimus.
post accentuum substantiam tam ex materia
quam ex forma, quae erant duae causae quib. constituebantur,nunc caussa finalis contempla da est eorum ergo usus, cuius gratia sunt instituti, deinceps videndus est. Ac quod ad nostra quidem tempora attinet, nihil turpius putamus, quam cantiunculis, & Vocularum tremulis assultibus gesticulari. Itaque seruata temporum dun- taxat ratione,seuerioribus saeculis omissus est scemineus ille tinnitus, undque ductu multae voces eodem tenore pronunciatφ. At Veteres aliter consueuere, quorum leges fuere hae: Sγllabae ut sunt in priuis vocibus, aut in iis quibus oratio constuitur e priuae voces sunt, Amor, Er- Perea rex quibus possis orationem lex re se , Amoris Ergo Pereo. Primo modo nul- llum est nomen impositum, propterea quod
166쪽
dictiones non propter seipsas, sed propter ista'
tione sunt inuentae: iccirco secundo modo nonia indidere: συυμειαν que appellauere: nos Cons quentiam dicere potissimus: quam illi alia voce paulo asperiore, & molliore σ-αφύνη πν υλεξεων.Nos comodius, ordinem continuum orationis definimus. Cum igitur Graeci tam in ultima syllaba singularium separatarumsvocum, quam in altera, ac tertia 1 fine sede Ma- tum imponere consueuissentnia consequentia sine contextu orationis, quos accentus in fine ponebant acutos omisere, prόque eis graues substituere:idque eo egere cosilio, propterea quod Deutus accentus Videtur tollere syllabant ii ,ut se- queris stllaba prematur: in qua tanquam fini suo quiescat vox. Cum igitur nihil haberent, quo sequeretur, nihil quoque metuere: at cum esset vox, quae subiret, cauere ne tanquam una fieret eum praecedente. Id quod etiam in Encliticis euenire videretur. Igitur acuunt του c,&-&τον:quae cum contexuere, grauibus insigniunt, τους, τον σθεαν. Nos vero hanc eandem animad- . uertentes rationem, qua acutus accentus tollit
vocem in syllabam, quam acuit, ut sequens pre matur,in fine vocis non ponimus,ne expectemu aliam syllabam subeuntem, in qua vox conquies cati: id quod Latini suis libris omnes testati sunt, Nullam apud nos supremam syllabam acui.Acu tus enim positus, aut exigit alias consequente syllabas, aut non. Si exigit, igitur non est ponendus in fine vocum separatarum: si non exigit,er
so in consequentia quoque poni potuit. Sed si si Graeci
167쪽
Da causis LING. LAT. 72 Graeci sunt, cum putarent, grauem accentu nihil ad vocem pertinere sed ad syllabas tantum, unde etiam Syllabicum vocavere. Iccirco adducti sunt, ut crederent,turpe esse, edere dictione,quae nullo accentu insigniretur. quasi quum iura quoq; absurdum censent, homine intestatu mori. Id autem eueniebat, nisi acutu in fine saltem reposuissent:
cum dictio in syllabis praecedetibus neque illum
haberet,neque circvflexum.Sed ea ratio, aut perspicieda fuit etiam in consequutia, ubi graue collocassentiaut ne in priuis quidem vocibus admittenda. Apud nos igitur aut in penultima, aut in tertia a fine sedem ei statue e. Occupare autem alias initio propiores, Graeci sibi licere noluerunt: quos etiam prisci Latini secuti easde poste ri , imitatione potius, quam consilio ducti,leges
praescripsere. Nam quamobrem non liceat mihi vocem tollere in quarta a fine, nulla ratio musi ς potuit persuadere: pos uni enim eodem teno re tam in vo e, quam in tibia, aut fidibus deduci multae vel breves, vel longae. Quod si iccirco noluere, quia duabus syllabis sequentibus immine : re acuta syllaba videatur, in quibus tractus vocis no immoretur: luod fieret,si essent plures:videa
anus quam non recte seruarint haec. Est ea de ratio iam apud Graecos, quam nobis.sed diuersus modus.Nam utrique negant ante tria finalia tempora singula, id est, ante tres breues syllabas , acui posse s 1llabam. quare si duae postremae sint lon-sae,quoniam solui possunt in quatuor breues: non potuit in praecedenti ulla sIllaba acutus collocari ratio haec 'na communis. At modus
168쪽
diuersus sic:Graeci, si ultima longa sit,& penulti ma breuis, ultimet logitudine, ex qua fieri diis bre- ues possent,obseruarunt: at si penultinia longa sit,& vltima breuis, miscrae huius penultimae, tan . quam ibi nulla esset, nulla ratione habuere. Latini
contra, ultima' longitudinem non cura uiat: pcnultimae iussu uum attributum retinuere. Erg
i de plebe dimus accentuum horti catillationem ridiculam,non natura, sed usu quod a gesticulatorio constare. Videamus vero, quod & supra teri gimus, quam ipsa sibi suis non constet legibus. Principio Graeci diphthongos aliquot, quas pro' ducebat in pronunciando,quod attinebat ad accentuti sedes, pro breuibus habuere, ut τετυπ' . praetcrea Latini eade ratione ultimas omnes ne' glexere. Postremo ante penultimas omnes Graeci longas, nullo detracito tempore, acuto accentui
postposuere. Quyre si una ex his vel in fine, vel in proxima sini sede soluatur in duo tempora, sane in quarto a fine tvmpore acutus ille Graecu- , quem ab ea sede exulare iubent, inuenietur Quare sapienter a posteris fictum est, qui psα- ter qua in quibusdam partibus orationis, ut in exclamationibus, indignationibus,interroga- tio imbus,nullum huius putidisseruiiij iugum scr- re Volueri, Nam si ante acutum in eadem voce plurimae syllabae graui pronuntiantur, κακορα - quare post illum totidem non possinit Nd si respondeant, inclinari nequire tantum numerum: quare, ubi nulla est quae inclinetur,
hunc eundem ipsum statuere ' ut in praesentie' empto,nulla syllab' - .
169쪽
GR vis accelus locupletissimis suit usus: Nacum acutus non plures duabus sedibus occupasset, hic qualecunque premit syllabam: quare illabicum, ut supra diximus, appellarunt. Non, ut putarunt, propterea quod non interesset di ctionum: sed quia passim quam cunque syllaba in vindicaret:sunt enim dictiones quae praeter hunc nullum habent. Omnis igitur dictio,aut habet a
sexum,ut inare praeter eum accentum tam praecedentes sillabar, quam quae subeunt, grauem suscipiunt, sic, amoris. Non recte igitur Quintiliani praeceptores, quos ait ipse sic se docuisse, ut priore acuta pronuntiaret , atreus, quo necessario posterior grauem sescipere . nam ad hunc modum grauem susciperet per accidens: at ipsa haec vox, Atreus, per se graui terminatur, ut nφn solum syllabae sit accentus, sed etiam dictio nis:quemadmodum multa alia si uoque proseruntur Α'λεξανδρε ,εξωτης σαε επειας. Quamobrem grauem accentum interdum primarium censeri necesse est:alias autem accessorium. Cuius ctiam
proprium sit quantamcunque syllabain nullo discrimine admittere : & quotamcunque sedem accessorie. postremam autem legitime, &rrimario.
CAPUT L X. De Uu locisque cireun lexi.
CIrcunsexus accelus si uti diximus,ex utroq; illo copstat:necesse est, nulla nisi lo a sylla
170쪽
ba n admittat. Nam sicuti affectus is compositu est: ita & subiectum corpus compositum agnosce- mus. At vero omnis breuis filiaba simplex est:
Eius aute ortus ad huc modii iam declaratus est. Cum aliquando duae coaluissent, prior acuto ela ta altera depressa graui, ut δεδο : certe etiam affe- eius ipsi in unum coiere, sic, ιδεδοῖ ex legibus aute, quas supra recitauimus, no potest nisi aut in fine aut in proxima fini constit i. in praecedentiu au- tem nulla potest. si enim dissolueretur, acutus in quarta inueniretur, sic, qἰneus. .neus. Qu3re ne
in penultima quidem ponitur, si subeat suprema longa. Hac enim dissoluta, dis lutaque circun-
flexa, idem error inueniret:Vt quartam a fine acutus accentus tolleret. si autem subeat breuis, tum vero circuns ectit 'ir:quoniam in ea & penultima cum graui,& antepenultima cum acuto sit.intelligo autem hoc apud Latinos, qui nullam finalem acuunt: nam apud Graecos inuenias longan; ante breuem ultimam,quae longa accentum nullum proprium habeat: sed ultima acutum, σηπος. Hinc satis constat, quod dicebamus, grauem accentu etiam ad dictionem pertinere, non sollim in ex dic e , ut demonstxabamus,sed etiam in co- positione citra consequentia: ex eo. n.& acuto fit
circunflexus. Ite, non solum in ea de dictione,sed etia in eadem syllaba & acutum de grauem inue niri: sic enim quidam proniiciat eiu modi ut & moram intelligas, & in eadem syllaba & leuatum & deprcuum somam audias, in suo quenque tempore sic, γλοοio α. Cos at & Era