장음표시 사용
171쪽
significat, & cum assirmat, differre sic pote prodidit,quod illud priorem circunflectat syllabam:
hoc, quod acuat posteriorem. Vtruque enitia cum sit spondiaca dictio,non potvix penultimam cir-c5ssectere. Adverbia enim ciusmodi semper produxere vltimam,quae a secunda fuere declinatio- .iccirco quod erat Apprime, Vergilius coactus est, rima, dicere. fuere autem elui Hodi aduerbia pleniore sono,& originis analogia. a sexto ca-aso,Raro, Oto,sac etiam flano. quo rurn quaedam ad arbitrium poetarum correpta sunt interdum, Sero apud Martialem, & Cito apud
omnes. At in g, quae desinerent, nullum, praeter duo,s fale,&Bene.& a tertia totidem. Sape Pene.
quibus iccirco facile potuit breuitatis syllaba contingere, quia in ipsis nominibus breuis quoque suit.
SYnabar igitur modus quo tollitur in ea vi
acutior, dictus est Graecis αρ πς, recte sine. v dilteram autem subeuntem cum dimittatbr, vox, appellariit, minus comode. Principio θε nos significationem habet latam: na in acuta quoque ponis vocem: est enim positio, collocatio: itaquentelius καααθε ς dicti fuisset. Sed ne id quoque cuiuis accentui graui conueniebat: nam initium quadris illabae dictionis grauem accentum ha-l bet.at nunc quis dicat me vocem deponere,quam nondum leuaui ergo uabilitate vocis potius appellassent. unde etia in musicis ομοπινίς quid
172쪽
dicuntur tractus,in quibus αρης est nulla.
inmadmodum accentuum leges seruantur.
N Vli is, inquit Qvintilianus,Latinam Vocem
aut acutus aut flexus accentus cludet: sed in cum locum introductus acutus est a Grammaticis pro adverbiis tantum, & praepositionibus, in caeteris veterum mansit lex. Tres igitur caussas assignauere Gramatici, quibus aduersum priscam puritatem nouam inueherent pronunciationem. Distinguendi ratio, una fuit: altera, Ambiguitas ut posset euitari: tertia, Necessitas pronuncian- di. Nam ut Pone, adverbium a verbo di-- si ingueretur, accentus mutatus est: eodem modo Coram, adverbium , a Coram, praepositione. haec sunt exempla primae rationis. Ambiguitatem autem sustulerunt in voce, Intereatici, translato accentu in tertiam a fine: ut ne quis duas putaret partes. Tertium consilium fuit a necessitate pronunciationis : ut cum encliticas ponimus, praecedentis dictionis postrema fuit acuenda, Homine ne, Feraene. Has tres partes siquis acrius contempletur, inueniet duas esse tantum: unicam enim priores duas, virobique enim vitamus ambiguum : in secunda partium, in prima, Vocum. Ita in duo membra diuides, sicut & tertiam in duo. Nam n cessitas pronunciandi, aut per se est, ut in en' cliticis: earum enim natura ita fert, quod &no men, ut inclinent in sese accentum: a ut per acci d*ns, vici in caecia i ta sillaba, decurtata dictio-
173쪽
DE CAUSIS LING. T. ISI. ne, coeuntibus in unum extremis, si circunste
aeus. Cuius rei exempla multa sinat,Arpinati, pinas Nostras, dilabia eiusmodi.Sic etiam putarunt in tertio diuini operis legendum , Ut respondeat caeteris praeteritis: cecidaque superbum, Ilium 2 omnis humo sumat Neptunia Troia. ubi circunflexus potius mansit, quam concreuit. In Graecis autem sepenumero creatur ex duabus,
H Aec veteribuo cum placuissent, qui contra diceret,nultu habuere. Verum interest philosophi placitis humanis anteponere ratione, Ni- . hil enitia pretiosius veritate: ea enim hominis solius sola meta est. Quet igitur ratio soluebat acce tuum leges, ob componedas voces, ea falsam esse covincimus cxcplis eiusnodi vocu quarum sylla bae sequentes translatum illum accentum, longae sunt, ut in Malesan M. Si enim acui potest vitiina prioris vocis compositae, poterit & in simplicibus: si non in illis, ne in his quidem: neque enim substantia rei mutari potest ab accidente: ncque cid, quod 'ἴδαν Graeci vocant, mutabile est, abessentia enim fluit: cumque illa mutuo conuerti-.: tur, quippe cui soli, & semper competit. Quare doctissimus quoque vir Gellius ita sensit libro se ptimo. Igitur in istis vocibus, quas nos non acui diximus,ca caussa est,quod syllaba insequitur aura longior, quae no serme patitur acui priorci'
174쪽
in vocabulis syllabarum plurium quam duarum.
intelligere voluit priorem penulti ima. Dixit autem, Perme , quia Grammaticorum istas regulas tum obseruabant. At enim vero si eam caussam,
qua sunt adducti, probauero. nullam esse, etiam legem ipsam probauero esse nullam:sublata enim caussa tolletur & effectus .Ergo in voce hac, An- remalorum, & Praevolantes, & Antecursores, de Anteambulones. si ratio lisc frustra est, & tamen una dictio intelligitur: eodem modo & aliae intelligentur. Quid Z non ne etiam tribus partibus quaedam compositae sunt et si igitur Donatus, aut alius quis in hac voce Exaduersum, vult cutu transferri supra sed, quod erat supra reis
1in Versum, antequam com pCneretur : eaque ratione adductus suit, ut una dictio videretur:non absoluit consiliu suum: adhuc enim extra septum illud istius accentus, posita est particula,Ex. qua
re frustra laborauit, ut rerum confunderet natu ram : atque iccirco intelliget ύφε, inuentam a Graecis, cuius figura duceret oculos ad compositionem: serma autem, id est, continuatus spiritus pronunciationis, cogeret aures unum audire. Hoc quoque e Graecorum ρbseruationibus constat planius et nam cum dicant, non audent , sed μδουλsc: & a s huc maiore ambiguitate citipωλων : duae enim Verae partes constructa: non c0niunctae possint
intelligi. Praeterea quis dicit MVela , cum a
cuto in prima λ Qujs hoc modo , G Ano 3 quis P curro , & eiusmodi Θ Quid, quod iidem monent Tepefacis , dicendum
175쪽
ba patitur, transferendus accentus erit quemadmodum ubi numerus syllabarum non repugnat. Habemus quoque Festum autorem grauem , veteriimque sententiarum accuratum denarratorem,& interpretemris in adverbio G deo,
mediam praecipit acuenda: ergo, ut faciat diste re a verbo adeo, quo tollit unam ambiguitatem, alteram ponit: dicam enim duas esse partes, sicuti ue Eo. Cum adverbiis enim iungebant praepositiones veteres, contra quam negant Grammatici , Derepente, Insimul, I ibi. Vltimam acuunt qui dam in tribus tantum, Fone , Ergo Fe-nEalij nullam excludunt non desunt, qui priscorum adoratis vestigijs, pro illis pugneait: vertim memoriae proditum est, isolenses, quorum exe- plo ac iudicio pene omnia Latini compararunt ad loquendum, nullius vocis postremam acuisse, praepositionibus exceptis. Ego malim Latine, quana curiose sapere:putoque maiores nostros inter se,cnm loquerentur,sine istis legibus peregrinis intellexisse. Nam si hae distinctiones sunt ar- cessendae: sane longe plura inuenias, maioreque vel ambiguitate, vel necessitate. Namyraepositiones a nominibus ipso contextu , ipsoque sensu v lde differre illico intelliguntur. At omittam
Face, verbum, & Face nomen, aliaque infinita, quibus modis discernes casus, & numeros binariorum,& ternariorum nominu' adeo ut cum dixerint, Mea interest s ere: posterorum multi ignorarint pronomen Mea, utrius esset casus:
quartine pluralis, an sexti singularis. Quid Z dio.
176쪽
U IVL. CAE s. sCAL. LIB. II. serentiae libus caussana, quam statuebant, miserὸ subuertere. Cum enim praepositionem hanc Cimcum, ultima acuta pronuntiarent, ne Circim locus ad ludos esse videretur : Vbi eam postponerent casui, Meliaria Cimim,translato in primam accentu, sublatam prius, ut putabant, ambiguitatem, contra quam putabant, redintegra runt. Fumat, autem Vergilianum praesentis temporis est, non praeteriti, ut dixere: euersas enim incendiis urbes complures dies fumare: miserri mis exemplis experti sumus,& Noli ,atque alia eiusmodi, Sarsina , Arpinas, per apocopen relicto tantuni sibilo, in quo nullus esset accentus,
sactum dicimus. Itaque transferri accentus po- tuit,Graecoru exemplo, πολλ' - αθα. Nam sicuti
illis turpe fuit, vocem sine accentu esse: ita apud Latinos se premam syllabam acui. Id quod etiam praeteritis quartae coniugationis deprehendi
potes mam mediam circunflectit: concide,ut sit, e fudiIte non mediam accentu afficit, sed transfert in pret cedentem. & tamen acutus i bi potuit poni,yt in αωGτο doc.Sic in Mercuri, manserat acutus suo loco, licet grammaticorum suprestitione translatus fuerit.
Emporum usus satis ex ijs, quae supra dixi- mus, pateri quod sim pilicissa metum pro rei, locorumq; ratione divisimus in longii, & breue. quaedam igitur vocales erant semper breues,
177쪽
DE CAVs Is LING. LAT. 233 E, o, bis singula tempora sunt attributa: earum coparibus longis bina, H,Ω.Tres sunt comunes, A, I, Y: it. i ut quibusdam in vocibus semper sint breues, Ut neutra pluralia , καφα: in aliis semper longae: yt in casu quarto plurali primae, in quibusdam indifferentes, ut in ναρώλια, de m-α-α. Varientur quoque per dialectos: nam Dores vltimam illam qinirti corripiunt: exempla multa apud Theocritum, quare pro suo quaeque captu,ut sors feret, tempus aut tempora nanciscetur. Haec est ipsarum substantia: a qua, nat ira fluit: certa quantitatis , quae natura est τὸ ι
neque unquam fallit. Qi d si quetrat philo
sophus,quomodo erit propria hqc ipsarum coimmunium λ incerta enim est. Primum respondebo , ut numero, secundum totum genus, Vtrunque competit, par, & impar: sed certo numero, sterum tantum: sic communibus vocalibus ins enere utrunque conuenit, corripi,& produci: f t uni cuipiam designatae, alterutrum tantum. Praeterea acutius adhuc: hoc ipsum esse earum proprium, variari: hόcque ipsum quod est, va-xiari, perpetuum esse, nec variari: sicut esse corruptibile,est affectio rerum naturalium, quae hac ipsa scientia comprehenduntur, quod corruptibilia sunt: hoc enim ipsum,esse corruptibile,non corrumpitur: semper enim tale est. Accidit autem extrinsecus augeri ipsas productiones,vi su pr quoque imonuimus, per consonantium concorsum, quam positionem appellarunt. Additae muta & semivocalis breui vocali, semissem tem poris ineret: duae mutae geminatae tantundom,
178쪽
136 avL. CARS.'s CAL LIB. II. sed necessariam productionem, quam illae solum contin gentem: neque enim necessario produce bant. RR geminatum plus afferet morae.Sic etiarn i longae vocali haec elementa superuenientia component pro rata, plura tempora. Ita alio modproducit media, Ienebraratio Abba: illa enim potest & produci, & corripi: haec corripi no potest Itaque in illa posuere via vim te pus ac semis: iis hac duo tempora. Si autem longam natura sequatv muta cum liquida, non minus apponent temporis, quam duae mutae, neque enim potest corripi. Sed addent aeque unum tempus. Scio aliter a ve- teribus positum esse: sed neque redire, neque per feete: nam sequente simplici, unicaque consona te longam , voluere assici duobus temporibus ac . sernis. Ergo non plene dixere: debuerat enim o
stendere, nulla sequente consonante quata esset. . Et ridicule putarunt ab una consonante addi te p Omnino autem haec omnia ad ostentati iis
SVpererat ossicium sedesque spiritusi, θή de-
clararemus: sed qui meminerit, qut de ii,de. que coniugatis dixerimus consonatibus, is facile intclliget commodius abs sese huc ea euocari po se,quam a nobis repeti debuisse. Acccntuum ta tio,figura,vsus,tribus caussis expedita sunt: λγmali,Materiali, Finali. Absolutaque ntempli tio partium matςrialium,quibus dictio, quod est subiectum ar)urnentu praesenti operae, costituitur.Nuc de ipso toto quid sentie lusit,videamus.
179쪽
AR ae I B V s, pa titimque affectibulin uestigatis . quibus subiecta materia
nostri operis componeretur: nunc de ipso toto agendum est. inod Graeci Aχω, vocant, Caussam nos appellamus: quare addito iuris vocabulo, etiam Graecum senu mu tuati sumus, & Iudicium nominauimus: in Caussa, siue Iudicio,propterea quod orationis v sus maxime viget, Latini postea verbum Dicere, sumpsere ad significandum,quotieS loqueremur. At scuti voκ haec Dicere, contextum magis Verborum, quam singula verba significat, ita e contrario,verbale nomen hoc Diuio, non solum dita endi actum,ut est apud Liuium , sed etiam uni
cum quodvis notauit Verbum:ex qua Origine,atque vise,cum definitionem satis commode post mus clicere: tamen ut sapientius apamus , paulo
tius est contemPlandum. Sicut in speculQ ea,
180쪽
1vL cA A L. quae videntur, non sunt,sed corum speςies, unde etiam nomen obtinuere, Ut Species appellaren- tur,atque iccirco a Catullo dictum est imagino sum, ab rerum imitatione, quas obiectas reprae sentaret: ita quae intelligimus, ea sunt re ipsa extra nos,eorumq; species in nobis. Est enim quasi rerum speculum intellectus noster, cui nisi per sensum repraesententur res, nihil scit ipse. Argu mento sunt muti, qui nutibus loquuntur, ex usa oculorum: aures, quarum ossicio sunt destituti,
non potuerunt conferre ad vocum receptionem,
quas exceptas redderent vicissim. Itaq; fuit quasi, quod Plato de alijs rebus dicit, Myιαγῶον quoddaintellectus noster, in quod res ipsae certo modo
receptae conderetur, promerenturque ad huma
nam, diuinamque sapientiam communicandam. Igitur harum rerum notiones suae cuiusque sui, in cuius intellectum recipiuntur. At enimueracum homo animal sit non solum sociale, yt sor mica, sed etiam diuinu: opus habuit ossicio quo dam atque instrumentis, quibus hanc societatem non sorte aut instinctu oblatam, sed prudentiai
atque consilio quaesitam, c5 paratamque conser inaret: quare & doceri debuit,& docere.Necessaria igitur fuit illa quoque naturae facultas, qua i- ipsae illae notiones, quae in intellectu suae erant, sensibus concipi possent. Per sensilia ergo eruen- .dae fuerunt illae species: at ineptus ad id fuit T ctus: non enim ad eum poterant elici res immateriales, qui maxime materialis est. Ineptus aeque Custus: qui cum tactus quidam sit, tanto minus potuit seruire, quod minore ambitu, qua tactu ,