장음표시 사용
381쪽
stantia, seu essentia, seu natura divina loquitur:
Et illa res non est generans , neque genita , ne ueprocedens: ergo, &c. 2. Essentia generaret sei Pinsam, eadem scilicet numero est essentia in tribus personis: atqui idem seipsum generare non P test; doeet enim ratio naturalis, producens db singui debere a producto. Objicies r. Paties qui adversus Ari anos Pugnarunt, saepius asseruerunt, hoc esse discrimen inter Verbum & creaturas, quod istae sint ex nihilo , illud verδ sit de substantia Patris. Qui mantis cum Sabellianis conseruerunt , non raro
scripserunt, Patrem esse sontem ac princiPium totius deitatis. Symbolum Constantinopolit num docet,Verbum esse lumen de lumine. Ex iis autem locis sic conficitur argumentum : In mox laudatis textibus substantia, deitas, lumen, quae sunt nomina abstracta, pro personis supponunt palioquin dicendum est et,substantiam Patris generare, deitatem habere principium, lumen oriri alumine,quod tamen ex Concilio Lateranensi IV. est omnino falsiam: ergo nomina abstracta sup-Ponunt Pro personis. Resp. ad I. neg. maj. seu , nego, in laudatis PMirum textibus nomina Substantiae , Deitatis, Luminii pro personis supponere. Ad 2. neg. seque
tam maj. seu, nego, sequi quod alioquin substantia generaret, quδd Deitas haberet principium , quod lumen, hoc est, essentia, oriretur a lumine . Ratio est I. quia clim Patres dicunt Uerbum esse de substantia Patris, non sumunt praepositionem, De, Pro praepositione quae denotet, substantiam Patris esse principium productivum, sed tantum pro aliquo quod significet veluti causam materialem , ita ut sensus sit, quod, clim creaturae sint ex nihilo , Verbum e contra non sit cui contendebant Ariani, cum quibus iis in locis Patres mansis conserebant) ex nihilo, sed ex Patris subsantia, non quidem per exscisionem aut Parti
tionem, ut frutex ex arbore ut iidem Ariani
382쪽
sequi contendebant ex Catholicorum doctrinaJ sed per communicationem: Ita ut Pater suam substantiam integre ac Persecte Verbo comm nicet. a. Eodem modo intelligendi sunt S. Doctores , cum asserunt, Patrem esse totius Deitatis principium : nimirum Deitatis nomen sumunt Pro essentia, non quidem quod velint, deitatem a Patre aut generari, aut spirari, sed quod deitas, hoc est, essentia, ceteris Personis communicetur a Patre , tanquam a principio primo, seu
quod a nullo alio suum esse recipiat. 3. Non aliud etiam volunt iidem S. Doctores, cum scribunt, Verbum esse lumen de lumine, hoc est lumen pro essentia sumunt, ita ut Uerbum, suum esse recipiat a Patre, in quo est primigenia totius este divini origo. Objicies L. Voces istae , Res generans , non supponunt pro essenti sed pro persona, quia sulsa,pitis dictum est essentia nec generat, nec generatur : atqui voces illae, Res generans, non aliud sent, quam nomina abstracta; neque enim
dicunt sermam in subjecto, seu essentiam in aliqua persena: ergo nomina abstracta pro personisupponunt. Resp. conc. maj. neg. min. Ratio est, quia voces de quibus agitur, Res generans, dicunt essentiam, non quidem simpliciter & in se sumptam , sed reduplicative, prout est idem cum persona Patris; ac proinde mirum non est,quod ea nomina Pro personis supponant, siquidem abstracta
non sunt, sed concreta; dicunt enim essentiam prout est in Patre. Vide S. Thom. I.P. q.39.art. '. ad quintum argumentum.
383쪽
Virum nomina essentialia concreta supponant pro personis.
Couc L. NTOmina essentialia concreta Prom personis supponunt. Probatur. Deus eii nomen essentiale concretum : significat enim divinam essentiam ut in habente , quippe vox, Deus, nihil aliud est,quam habens divinitatem: atqui nomen, Deus, supponit pro persona: siquidem illud nomen pro persona supponit,cui tribuuntur generatio tum activa tum passiva: scilicet ut non semel dictum est
essentia in se sumpta, nec generat,nec generatur: atqui nomini, Deus, tribuuntur generatio , tum activa tum passiva: haec enim in symbolo leguntur: Deum verum de Deo veror haec etiam apud Ausustinum lib. I s. de Trinit. c. I . Verbum ergo Dei Patris unisenitus Dei Filius, per omnia Patri
similis se aequalis , Deus de Deo , lumen de lumine , sapientia de sapientia, essentia de essentia,&c.
Objicies i. In hac propositione, Deus creat snomen, Deus, supponit Pro essentia,non autem pro persona: siquidem vox, Creat, non est term nus relativus,aut notionalis, sed absolutus: ergo nomina concreta essentialia non supponunt pro personis. Resp. conc. ant. dist. conseq. Ergo nomina concreta essentialia non supponunt pro personis Per accidens, conc. conseq. Perse, neg. conseq.
Nomina concreta, per se, hoc est,in se considerata,significant personas,quia ut dictum est) significant naturam divinam ut in habente: per a cidens tamen significant essentiam, cum nimirum aliquid additur, quod illa nomina ad ideam essentiae determinet: Ejus autem generis est VOX Creat, seu determinat vocem, Deus, ut Pro essen tia supponat.
384쪽
DisserLVI. De modo loq.circa Trin. 37I
Instabis. Vox, crear, significat actionem: a qui voces quae significant actionem , supponunt Pro persona, quia cui ajunt actiones sunt sup-Posi torum: ergo, &c. Resp. conc. maj. dist. min. Voces quae significant actionem , supponunt pro persona, miniis Praecipue, & indirecte , conc. min. praecipue &directe, neg. min. Actio praecipue ac directe signia ficat formam, ratione cujus estectus producitur, minus vero Prmipue ac in directe per nam, quia persona non per se, sed tantum per se mam, quae in ea veluti in subjecto recipitur, op ratur e proindeque eum personae divinar non agant ad extra ratione sui , neque enim Pater v. g. ut Pater est, mundum produxit, sed tantum ratione Deitatis, necesse est, ut actiones ad extra praecipue significent essentiam divinam , minus
ero praecipue persenas , in quibus supponitur
Objicies et. Si vox, Deus, quae nomen est concretum, Pro Persona supponeret, ista propositio, Vnus Deus est Pater in Filius O Spiritus sanctus , esset falsa: sed absurdum est consequens: ergo,&c. Probatur maj. Propositio de qua agitur, in omnino idem cum ista , Vna persona est Pater , FAlius se Spiritus sanctus: in ista enim, sicut & in iuta, persona est subjectum propositionis, idem pariter est praedicatum: atqui ha e salsa est: edigo & illa.
Resp-ad I .neg. maj. Ad 2.neg. pariter mai. Ad 3. dist. ant. In ista propositione persena est subj ctum diverso modo. quo in alia, conc. ant. eodem modo, neg. ant. In ista: Persena est Pater o Filius in Spiritus sanctus, vox persona, quae est subjectum, determinate sumitur, hoc est,pro una tan tum persona: econtra vero in ista alia: Vnus Deus
est Pater , Filius se Spissius sanctus , voX Deus ssupponit pro per nis in determinate, ita ut sen,
sus sit,ires personas,quae linam habent essentiam
esse Patrem, Filium, di Spiritum sanctum.
385쪽
Quaeres, utrum sint aliquae regulae ad cognoscendum,quandonam voX,Deus, in aliqua propositione supponat pro persona, & quandonam pro
Resp. plures esse regulas, quibus cognosci potest,quandonam vox, Deus, aut Pro Persona, aut Pro natura supponat. Eas autem regulas Sylvius ad subsequentes reducit. Regula I. Quando huie nomini, Deus, nihil adiungitur quod ejus significationem restringat vel determinet, supponit Pro natura communi, sive Pro illo singulari simplicissimo, quod est natura divina ut communis, imo ut realiter idem cum tris bus persenis; ac per consequens aeque PrinciPγliter & primo supponit pro Persena ac Pro natura , ut videre est in hac propositione 2 Soli Deo honor O gloria. Regula II. Quando isti nomini , Deus, tribuitur actus essentialis qui personis convenit ratione essentiς, tunc namen, Deus, principaliter, ac primario supponit pro essentia ; minus autem principalia ter, & secundario pro personis ; ut in hac propositione, Deus creat: nam creare non convenit Patri, quia est Pater ; aut Filio, quia Filius est: sed singulis personis competit ratione divinae na
Regula III. Quando eidem nomini, Deus, tribuitur talis actus vel proprietas essentis is , quae convenit essentiar secundum quod ipsa distinguitur a per- onis , tunc supponit tantiim pro essentia: ut in his propositionibus , Deus est eommunis tribus persono , Deus est Trinus , Deus est Trinitar , videre est.. RO
386쪽
Dissert.VI. De modo Dq.circa Tris. 373
Regula IV. Quando eidem nomini , Desu, tribuitur actus vel proprietas notionalis, tunc supponit pro persona, eaque vel una, vel pluribus,secundiim quod exigit proprietas ipsi attributa. Unde in hac propositione , Deus generat Deum , subjectum supponit pro persona Patris, & Praedicatum pro personi Filii: In ista vero, Deus stirat Deum , subjectum supponit pro Patre & Filio, Praedicatum vero pro solo Spiritu sancto. Hactenus laudatus au
Tota fuit haee sexta Dissertatio in assignandis , exponendisque terminis,quibus,cum de trinitate loquimur, uti debemus, ne dicendi modus aut S bellii, aut Arii, aut Macedonii erroribus faveat: nempe prae oculis habuimus verissimam hane Augustini de hocce mysterio agentis sententiam Iib r. de Trinitate, cap. g. IVec periculosius aliaubi erratur , nee laboriosius aliquid quaeritur , nee firmctustis aliqv d λνenitur. Sed haec de tanto mysterio sint satis.
387쪽
De Deo Creatore. N duplici nostrarum Institutionum
priore parte secuti S.Thomae methodum , Deum in se, hoc est, prout est unus in est entia,& trinus in personi s, perpendimus: in hac, quae tertia est, de eo, prout Per creaturarum productionem veluti exit a semetipso, disserea uso. 'Cum autem inter creaturas nonnullae uni quae sunt omnino sipirituales, ut angeli ; aliquae prodi Sus materiales, ut corpora; aliae verδ ex spiritu &corpore constantes, ut homo, necesse est,ut hanc
operis nostri partem in tres dissertationes dividamus. In priore ditemus de Angelis ; in altera de aspectabilis hujus universi productione; & in tertia de homine, ad cujus usum condita sunt omnia quae sub sens sis cadunt.
388쪽
Dissert. 1. De Angelis. 37sDISSERTATIO PRIMA.
2θt. A Ngelorum nomine intelligimus se Ix santias, quarum species inter Deum& hominem media sit: ita ut Deo sit inferior , S superior homine . Quae autem ad ejusmodi substantias pertinent, reduci possiuat ad earum
existentiam , naturam, authorem, Proprietates, meritum, Peccatum, Ordines.
t. I. Lures ex veteribus Philosophis ne-x garunt Angelorum existentiam .Ejusmodi autem erroris hanece causam tradit S. Thomas I. P. q. so. art. I. Ignorantes cinquit in mim intelligendi, O non distinguentes . ter sensum O intellectum , nihil esse existimaverum in mundo , nisi quod sensu se imaginatione apprehendi potest D. quia sub imaginatione non odit, nisi corpus , existimarunt, quod nullum ens est , nisi eorpus . Sadducasi inter Iudaeos in
eundem errorem impegerunt : nempe palma rium erat apud ipsos principium , nullum ens creatum existere, quod corpus non esset : Sa dueat dicunt verba sunt Scripturae, Actorum 23. 9 non esse resurrectionem , neque Angelum, ni que Spiritum. Ol. 2. Ut in eapite de quo agitur, philoso- Phos confutemus, ex naturali ratione Petenda Tom. III. R sunt
389쪽
.. 3 76 Instit.Theolog. Pars III.
sunt argumenta; econtra ut impugnemus sa ducaeos,proserendi sunt Scripturarum textus , &quidem praecipue ex quinque libris Moysis, quo solos ut scribit Hieronymus in caput 28. Matthaei inter divinos admittebant. Igitur quaerendum est I. utrum Angelorum existentia pomeprobari ratione naturali: 2. utrum ex Scriptur1 demonstrari possit. CONCLUs Io I. Angelorum existentia, . probabiliter quidem, sed non demonstrative, potest ostendi ratione naturali. Probatur prior pars I. Conveniens suit, ut Deus creaturas Produceret, quae remanentes inesse creaturae, ejus essent speciei quae Deo pers similis esset: Id enim universi a Deo creati decus expetere videbatur. Atqui angeli, ex suppo tione quδd existant,sunt ejusmodi: scilicet inteulectu & voluntate praediti sunt, S praeterea materiae cujuslibet sunt expertes: ergo,&c. Desum-stum est illud argumentum ex S. Thoma I. P. q. o. art. I. in Corpore. v. Ipsissensibus patet,ene Eumenos existere, seu, homines qui ea faciunt aut dicunt, quae probant eos ab aliqua superiore
intellectuali causa moveri: scilieet illi homines
ignotis linguis loquuntur, res maxime absconditas retegunt, narrant quae in dissitis regionibus aguntur: atqui ea causa superior est angelus ; neque enim quae mox relata sunt , homo per se facere potest ; ea quoque Deus non operatur, curra Plerumque contingat, homines illos obsellos, licet alioquin pios, in enormes blasphemias erum Pere: ac proinde eausa illa superior non est alia quam angelus nequam a Probatur altera conclusionis pars. Primo, ut xatione naturali quae sit a priori, seu per causam, demonstretur Angelorum existentia, necesse est' ut ostendatur, eam necessario sequi ex Dei exi- sentia, ita ut hoc enthymema sit verum: Deus existit et ergo existunt Angeli r atqui Angelorum
istentia non sequitur neeessario ex Dei existe
390쪽
tia: siquidem Angeli non necessariδ,sed libere 1
Deo creati sunt: nee mirum; iIlius enim tum esse tum beatitudo nequaquam ab Angelorum esse dependent. Secundo , existentia Angelorum demonstrari non potest demonstratione quaesita posteriori , seu ex effectis: Argumentum enim suod petitur eX convenientia, non est demonstrativum,
sed probabile tantsime scilicet Dei respectu ,
nec est conveniens, ut Producatur creatura qua Persecte, in quantum creatura potest, esse Dei Tepraesentet. Non majorem habet vim aliud argumentum, quod ab energumenis desumptum est: ea enim quae in iis lacultatem natur tem superare videntur, absolute loquendo saut in Deum, si per se mala non sint, aut in hominis corruptionem , si mala sint, refundi
Objicies. Nonnulli philosophi agnoverunt a gelorum existentiam. Plato tum in Timaeo, tum in Convivio, Leptiis Angelorum meminit,eosque inter Deum & hominem medios facit. Aristoteles lib. 8. Physicorum scribit, astra ab Angelis moveri: ergo existentia Angelorum sola ratione naturali potest ostendi. Resp. dist. conseq. Existentia Angelorum sola naturali ratione potest ostendi Probabiliter ,
Cone. conseq. demonstrative , neg. conseq. Sol
tio patet ex iis,quae hucusque dicta sunt. Adde dum est,Platonem ex Moysis pentateuchosquem Augustino teste, legerat , Angelorum existe tiam desumpsisse. CONCLus Io 2. Angelorum existentia potest adversils Sadducaeos Scripturis demo frari . Probatur i. Non est dubium,quin ex novo i stamento demonstretur Angelorum existentia r
fingeli eorum c ait Christus Matthaei I 8. se revident faciem Patris. Apostolus ad Hebraeos ridocet,Christum ideo este majorem Angelis, quod