장음표시 사용
71쪽
Deus est, est e minorem Patre, ratiφης neg. conc. ant. ratione dignitatis aut natum amant. Nec mirum est, quod Origenes ean
di rationem adhibuerit : Nempe Piμ rati,niptoribus maxime Catholicis ea nοφημά,ndeeusi sunt : Solum ingentium c inquit 'Episcopus Alexandrinus, a quo primum μα)- tus fuit Arius, apud Theodoretum tib Patris proprium ese dieamus, eum in pyς . his dixerit, Pater major me est. Athanasius Or D. secundi contra Arianos, haec quoque Icripi Uon dixti Filius , Patrem se meliorem es is ipsum externum , alienumque a Patr/s natexistimaret i Ied Pater , inquit , major est δ .,on quidem magnitudine aliqua , aetate, sid propter generationem ex isse Patre. Sic etiam Baslius loquitur libro I. contra Eunomium e suoniam enim a Patre priseipium est Filio, ideo major est Praer , ut eauseo principium: suapropter eιiam Dominus sic dixit: Pater meus major me es , qDate'nus videlicet est Pater.
Ad s. dist. ant. Origenes scripsit, solum Deum
Patrem esse bonum , excludendo humanam Christi naturam, cone. ant. excludendo illius Personam, neg. ant. Ratio est, quia Origenes asserit, Christum, prout homo est, haec verba protulisse , suid me dieis bonum nemo bonua nisi unus, nempe Deus Pater . . Ad 6. dist. ant. Origenes preces, quas osterrimus Verbo, vocavit preces abusive, hoc est , ita rentes humanitati,cui unitum est Verbum, ut ad Deum reserantur , conc. ant. ut ad Deum non reserantur,neg. ant. Origenes in eo loco agit de Filio Dei, prout est mediator ; ibi enim eum vocat pontificem ac propitiationem Pro peccatis : sumptus autem prout est mediator, sumitur ratione humanae naturae, ac Proinde preces,quas ad mediatorem illum dirigimus, non ita terminantur ad humanam illius naturam , quin ad Deum
72쪽
Dissere. I. De istent. SS. Trin. uest
Deum ultimo non tendant; imo eo fine prece, osterimus mediatori, ut mediator sibi, ut Verbum est , ac toti Trinitati eas offerat. Objicies a. Hieronymus variis in locis carpit
Origenem , quod de Uerbi divinitate pessimi senserit. Idem de eo judicium tulit Epiphanius
haeresi M. e. 4. & in Ancorato c. m. Resp. Hieronymum, &Epiphanium ex libris aut interpolatis , aut corruptis, aut dubiis, aut infideliter ex Graeeo conversis iudicasse de Origenis circa Verbi divinitatem sententia: nos vero ex illius libris eontra Celsum, qui haud dubie sunt germanus Origenis scelus, quos senex summo studio conteripsit adversus infensissimum religionis Christianae criminatorem; quique sinceriores sunt ac eastigatiores aliis omnibus, qui sub Origenis nomine laudantur. Dionitus Alexand nus. Dionysius Alexandrinus post medium seculum tertium, ad Ammonium & Euphranorem dedit Epistolas adverssis Sabellianos, qui tunc temporis grassabantur. In iis epistolis dum personas in Deo accuratius distingueret, quibusdam visus est in partem contrariam, & quidem
extremam, abiisse, hoc est, non tantum pedisonas contra Sabellium distinxisse, sed etiam naturas, quemadmodum postea factum est ab Ari nis. Eam ob rem a quibusdam Pentapolitanis quasi telae fidei ad Dionysium episcopum Romanum delatus est. Hic eelebrato Romae Concilio, Synodicam misit ad Dionysium Alexandrinum , imperavitque, ut suam de argumento circa quod ipsi lis intentata suerat,sententiam aperiret. Scri psit iste apologiam ad Dionysium Romanum, in qua Uerbi ν, sive consubstantialitatem concePtis terminis prosessus est, depulitque calumnias omnes.sbi a delatoribus impactas LEjusmodi autem apologiae meminit Athanafiustium in Commentario de Synodis Aximinensi re
73쪽
Seleuciens , tum in libro quem ex professp scripsit adversus Arianos, qui Dionysium laudabant quasi in suis eontra Sabellianos epistolis , Arii haeresi fuisset patrocinatus. Eusebius historiae libro 7. cap.26. haec habet de eadem Dionysii apologia : uuatuor etiam libros de eodem argumento composuit , quos cognomini suo , Dionysio Roman rum Episcopo nuncupavit. Quae mox enarrata sunt, confirmantur tum ex capitibus Dionysio objectis, tum ex ejusdem Dionysii ad ea accusationum capita responsis. Pentapolitani conquesti suerant I. quod Dionysius nominans Patrem , non appellasset Filium a unde concludebant, eum divisisse Filium a Patre, cui tamen propter naturae identitatem conjunctissimus est. Ad hoe, apud Athanasum Tom. I. Pag. 36 I. sic respondet S. Praesul: Singula illa nomina Pater: Filius, Spiritus Sanctus, J de qui bus locutus sum , isseparabilia a se inmisem sisnt , nee dividi queunt. Multis interjectis asserit: Invia sibilem Oindiminutam Trinitatem in unitatem coti
Conquesti fuerant a. quod dixisset, Patrem ad Filium se habere, sicut agricola se habet ad v, tem, & fabricator navis ad scapham 3 indeque
concluserant, eum asseruisse Verbum non esse consubstantiale Patri, sed diversae omnino naturae, quemadmodum agricola non est ejusdem naturae cum vite, nec navis fabricator cum ipsa
Ad primum accusationis caput respondet, se obiter tantum,ut personas contra Sabellianos di- singueret, usum suisse dupliei similitudine, de qua in illum Pentapolitani querelam moverant . Horum quidem ait apud Athanasium P ut minoris moment exempla tantum ia transeursu recensui. Ad aliud autem delationis caput reponit, im merito suos accusatores ex iis similitudinibus conclusisse, eum sensisse Verbum non esse cun
Abstantiale Patri: magis grami
74쪽
Dissen. I. De Exissent. SS. Trin. 6 I
nius enarravi , variis ad mentis QSumentis, qua
men , quod deferunt contra me , falsum esse , quasi qui non dixerim,christum esse Deo CoessuBsTANTIA LEM . Nam tametsi dieo , me id nomen non reperisse , nee legisse alicubi in Sacris Literis , argumenta tamen mea , quae postmodum subjunxi , O ab illis i cita sunt , ab hac sententia non dissonant. Quam meritδ Dionysius id asseruerit , ipsemet Probat ex aliis comparationibus,quibus scribit se usum fuisse in suo contra Sabellianos opere. Nempe scribit, se Dei Filium cum humano partu comparasse, cum fluvio qui egreditur e sente, cum planta quae oritur a seminer Indeque eonincludit, se Verbi consubstantialitatem cum Patre, licet nomen non adhibuisset, tuitum fuisse in suo opere contra Sabellianos: scilicet homo&ejus partus, fluvius & fons, planta & semen, ejusdem sunt speciei ae substantiae: Nam inquit) ct humanum partum pro exemplo adduxi,haud
dubie eongenerem , idque in verbis meis addens s omnino parentes eo sol m alios esse a liberis , quod ipsi, liber fui non sint orioim se plantam dixi e semiane aut radice provenientem , aliud esse ab eo unde germinascit, tamen eum eo prorsus esse similis naturae ; O fluvium a fonte premanantem , aliam fiommam nomenque accipere: neque enim fontem fluxium, neque finium fontem appellari; O tamen ambos existere , in sentem instar patris esse , fluvium vero esse ex sente aquam . Antequam Dionysianae historiae finem imponamus,operae pretium est, ut lector observet,ubique eo tempore, quo laudatus Episcopus flor
bat , fidelibus persuasum fuisse, Verbum esse P tri consubstantiale. Et quidem I. id eredebant Pentapolitani ; .
quidem Dionysium Alexandrinum tanquam in merariς fidei reum detulerunt ad Dionysium Romanum , quod censerent, ejusmodi consubsta
tialitati labem ab eo illatam suisse in episto
75쪽
quas scripserat adversus Sabellianos. 2. Id quoaque credebant AEgyptii, scilicet praecipuus AEgypti Episcopus, Dionysium Alexandrinum dico ,
tanquam calumniam repulit, quae sibi de negata consubstantialitate Uerbi objecta fuerant a Pentapolitanis. 3. Id quoque credebat Ecclesia Romana: nam Dionysius Romanus Episcopus acceptis Pentapolitanorum adversus Dionysium Alexandrinum literis, Romae plurium Episcoporum Concilium habuit, missaque ad eum Synodica, jussit, ut Pentapolitanorum accusationibus res. Ponderet. Ei autem mandato Dionysium Alexandrinum obtemperasse, superitis pagina 6αο ste nium est Eusebii & Athanasii testimonio.
Gregorius Thaumaturgus, Neocaesariensis in Ponto Episcopus, auditor fuit Origenis,dum adhuc in adolescentia versaretur; obiit paulo post Dionysi Alexandrini mortem: nempe intersuit Concilio, quod adversus Paulum Samosatensem Antiochiae secundo celthratum est, ante quod tamen Dionysius jam diem extremam clause
Parte T. operum ejusdem Gregorii legitur Gdei consessio hisce verbis conceptat Vnus Deus s Pater Verbi viventis , sapientiae subsistentis O ρ tentiae ct eharaereris sempiterni: peruectus perfectί genitor , Pater Filii un geniti. Vnus Dominus, solus ex solo , Deus ex Deo Vnusque Spiritus Sariis Erus ex Deo existentiam habens, Eam fidei consessionem, spuriam censent no vi Ariani, eo quod nec Eusebius, nec Hieronymus illius meminerint. Verum facile revincuntur . Nam I. resertur a Gregorio Nysseno in vita
Gregorii Thaumaturgi. a. Ejusdem Nysseni aetate serebat traditio Ecclesiae Neoessariensis, illam revera esse laudati Gregorii Per quam ait Nysi
nus usque in praesentem diem instituitur plebs Hς0ςRsarieas; , ab omni haeretica malis a
76쪽
cabat, apud quam illa ipsa verba ὰ beata sila ma
nu exarata, adhuc etram nunc conservantur. 2. Ba-
operunt tom. . Pag. 36o. Edit. Parisienint 223' ς Pire e Urmat, Neocaesarienses sui I ad alia fra aulam, quam ad relictam a Gregorio, fidelibus tradidisse fidei rudi- δεμ i ηρ p x matiquam, non rictum,
nec Hieronymus meminerunt eam tamen non praetermisissent , si Gregorii se opus: rem enim adversus Arianos consecisset.
tione distingui, ad veQ ipsissimus est Sabellianorum error . 3. Idem S. Pater de Christo creatur e , facturae, nominia Resp. ad .r. nec Eu=brum, nec Hieronymum
referunt Gregorius Nysenus & alii, quos iamiam laudavimus. Ad a. respondet Basilius, id dictum' Iuiu a Gregorio ex suppositione adversariorum contra quos agebat: mes liret ait non δε σνce, neque affirmania , sed eo enationis morern disputatione adversus AElianum ab eo dictum messe rere nequiverunt, qui propter intellia geno subtilitatem beatos sese reputant . Ad 3. idem Basilius respondet, haec nomina, creaturas . III. D factu
77쪽
factura, reserri ad humanam, non autem ad d i vinam Christi naturam: Multa etiam quae de T earnatione dicta sunt. , ad divinitatis rationem referunt , qui imperite, quae scripta sunt , audiunt o Patres concilia Antiocheni. Antequam frequens esset Episcoporum Amtiochiae consessus, sex Episcopi, qui ad Concilium brev1 contra Paulum Samosatensem celebrandum sese contulerant, Epistolam ad eumdem Paulum dederunt,in qua definiunt:christum, cujus divinitatem negarat Samosatensis , Sapiensiam esse , O merbum , mirantemque De; ante saeuia
Pamphilus Martyr . Pamphilus propter eausam fidei sub Maximino occubuit. Is in libro apologetico, quem in Origenis desensionem conscripsit, & cujus me. minit Eusebius hist. lib. 6. cap. 33. Probat, Origenem catholice scripsisse: probae s inquam quod docuerit , eandem esse taeonvertibilitatem Spiritus Sancti , quae in Patris se Filii , aequalem
esse Trinitatem , laut Pater novit misia omnium quae
sunt O sines , sie O Filium , MO Spiritum Samctum scire , O uoiωιον esse eum Patre sitam, id est, inius substantia.
Lucianus , Ecclesia Antiochenae 'resbpter, ait Eusebius hist. lib. 6. cap. I 3. vir λ omni vita sancti mus, propria manu stinbolum descripsit,
in quo have leguntur : credimus in unum Deum Fatrem O sn unum Dominum Ie*m christum , Filiam ejus unigenitum Deum , per quem Omma facta sunt, Deum ex Deo , totum ex toto , solum ex solo , perfectum ex perfecto , regem ex rege . Et in Spiritumsanctum, Oe. Iis autem verbis L cianuS
78쪽
cianus aperte profitetur, Verbum esse Deum Deum ex Deo , aequale esse Patri, Perfectum ex perfecto , aeternum sicut & ipse Pater: Genium
Objicies r. Nec Eusebius nec Hieronymus meminerunt symboli , de quo est quaestio. a. Luciano affetum est ab Episcopis Concilii Antiocheni, quod Constantius ad Encaenia Sozomeno teste hist. lib. I. cap. s. θ convo
. M a d r.ex Eusebii, ac Hieronymi silentio nihil posse concludi de facto, quod Athanasius
Iib. de Synodis Arimin. & Seleuciensi Tom. GPag. 892. Socrates histor. lib. 2. cap. Io. aliique non multum a Luciani temporibus distantes retulerunt. Ad secundum dicendum est, verum quidem esse, Episcopos de quibus argumentum loquitur, eam fidei consessionem primum pro-: Ajebant autem inquit Socrates9 reperis ese hanc fidem totam scriptam manu ipsius Luci nι , ejus qui Vicomediae martyrium perpessus est Sed multa caium nonnulli. probant, illos Episi copos verum dixisse. Nam I. verisimile non est Episcopos, quorum Pars major plus aequo faveiabat Arianis , promulgaturos esse Luciani martyris nomine consessionem, catholicae fidei tam
evidentex faventem , si eam de secto Luciani manu s ut ajebant θ conscriptam Antiochiae non reperissent: 2. Impostura diei latere non potuisset Antiochenses, apud quos Luciani scripta summo studio conservabantur. Vide de hoc a Rumento Hilarium, libro de Synodis adversus
Methodius. Methodius Tyri Episcopus Hieronymo testem catsogo descriptoribus Ecclesiasticis cap.3. Iud Diocletiano & Maximiniano in Chalcide c Vitate Graeciae martyrio coronatus est. Is in li-dro de Martyribus apud Theodoretum,Dialog. 1. Da Pag. 37.
79쪽
pag. 37. Christum, ac proinde Verbum, nominat, Dominum edi Filium Dei, qui non rapinam arbitratus est , este aqualem Deo. Apud Photium cod. 237. dicit, existentiam Uerbi nec initium nee finem habuiste , sed semper eandem fuisse . Unde sic arguitur: Ille est vere ac proprie Deus, qui est aequalis Patri; qui est ipsi coartemus: atqui, ex Methodio, sic se habet Vedi
Objicies. Methodius apud Photium eod. in .
scribit r. duas esse in Deo potentias estectrices . 2. Patri, orbis creationem tribuit ; Verbo autem illius ornatum tantum . 3. Asserit, Filium a se ipso non operari, sed solum Patrem. Vnams inquit quae ex non extantibus a se ipsa molitur quidquid vult facere , eaque est Pater et alteram quae componit, ct varietate quadam exornat ad prioris
mitationem, quae jam facta sunt, sin ιst Filius .
Unde sie arguitur: Ubi sunt duae potentiae effectrices, ibi duae sunt naturae; ubi operans producit este tum ad extra, qui ab alio operante non producitur, duplex est ementia: atqui, ex S. Methodio, duae sunt in Deo potentiae effectrices ;eflectus, qui ab uni producitur, non producitur ab alia: ergo in Deo sunt duae naturae, & duae
Resp. ad I. dist. min. Ex s. Methodio, duae
sunt in Deo potentiae est ectrices persona liter , conc. min. substantialiter,ne g. min. scilicet, sunt Plures personae operantes, licet una tantum siesubstantia operans. Ad 2. dist. pariter min. Esse eius, qui ab una producitur, non producitur ab alia secundum quemdam loquendi modum, conc. min. ab alia absolute non producitur, ne g. min. Patres , quos eo in capite sequuntur de schola theologi, nonnulla per appropriationem tribuerunt Patri, alia Filio , alia Spiritui Sancto: creationem adscripserunt Patri, eo quod conveniat, ut is dicatur rerum creatarum principium, qui
totius deitatis fons est, ac origo. Filio universi
80쪽
Differt. I. De Existent. SS. Trin. 6
ornatum ac ordinem, eo quod deceat, ut is dicatur res exornare & in ordinem disponere, qui dicitur sapientia, & verbum Patris : nimirum sapientis est, cuique rei convenientem situm ac ordinem tribuere . Iam vero quod Methodius non excludat Filium a creatione mundi, cujus ornatum illi tribuit, patet ex eo, quod non eX- eludat Patrem ab ornatu & dispositione universi, licet ipsi ejusdem universi creationem adstribat : Omnipotens ait ibidem ae fortis manus Patris , in qua , postquam fecit materiam ex non extantibus, exornat. Ad 3. dist. ant. Methodius asserit, Filium non operari a seipso, hoc est , Per esse, quod ab alio non acceperit, conc. anto nimirum totum suum esse, omnem operationema , . ζXtra s. aeri' it a Par re Per generationem, pereste, quod ab alio acceperit, neg. ant. Non apud Methodium tantum, sed etiam apud Patres, qui
Oil cuium Nicamum I. scripserunt, inva-uit ille loquendi modus.
Proponitur Patrum Occidentaliam doctrina de Verbi dia
nitate. CONCLUs Io . Patres qui ante Concilium Nicamum I. floruerunt in Occidente, docuerunt, Verbum eme vere ac proprie Deum. Probatur. Patres, qui ante Concilium Nica num I. in Occidente floruerunt, sunt Tertulli nus, Dionysius Romanus, Cyprianus, Lacta lius, Arnobius: Sed Tertullianus & alii docuerunt, Verbum esse vere ac proprie Deum: ergo, &c. Minor propositio subsequenti examine