장음표시 사용
141쪽
imaginem animo Conceperis , moderare tibi, ne ab ca movearis : sed
& rem examina , & tibi ipse deliberandi praebe
spatium. Deinde utri u que temporis memCnto, tum ejus quo voluptate perfrueris, tum ejus quo
percepta jam voluptate dolebis , teque ipse objurgabis. Atque his illa confer ; si absti nueris, fore ut gaudeas , teque ipse collaudes. Quod si tibi suscipiendae rei videbitur esse tempus, cave ne vincant Hus blandiciae , dc suavitates , dc illecebrae : sed illud oppone, quanto praestantior sit talis victoriae coniciea
142쪽
I σαδὶόν. ΜοGrare lita in quibusdam editionibus re etiam Calauboniana. Sed uti- me habet Salmasiana r Καθα . t
me in aliis, sie re hic moderare trM. Hane lactionem quoque Wolfilis die FIant. editionis praefectus agno-1eant : Sed Wolfius male in quo- clam codice φλοιασε pro φυλαc roinvenit. 2 Α'λλ' ὐνδετάσγω σε το πF-δεκα. E Pectet te negotium. Argenti-ilentis tectius opinor, αλ εἴητάσθω
T Καν ἀλλοιον τι πω λοὶ μελ λασι περὶ αὐτου υπολαμ an lWolfius hane lectionem suae editioni adiunxit: legebat enim vir doctus: αν αλλ' διόν τι σι πολλοι μελλωσι de sic porro. Alium verborum ordinem strvat Satria asius : καν ἀλλοι ν τι μέλλωσιν οἱ πολλοὶ περὶ αὐτου
s Συνειδεν σαυτω. J Ita omnos quas videre licuit editiones. Ast ex aliquo codice absque σαυτα. haec Olfius legebat.
faciendum esse si tu illi , nunquam recuses inter id agendum conspici: tametsi futurum est, ut vulgus de eo secus judicet. Nam si perperam facis ; rem ipsam fuge :sin recte, quid eos vereris qui non recte reprehendunt 'tia, in propatulo iaciendi ea quae n*turae fert necessitas , Epicteto non probatur. Vult tamen plutosophum austeriorem esse, quam Cicero: qui monet , aliorum judicio permultat nobis Zc facienda 8c non facienda.& mutanda & corrigenda esse. Cui rectius parebit, oui Stoicam animit constantiam nondum est assequutus,l umisiu14
143쪽
, ' οἰώ δει cpυ- Ux hoc pronuntiatum Dies est, &, Nox
est, magnam habet in sejunctione vim , in con 3 unctione vero Prorsus nihil valet: sic maXima quaeque ex iis quae apposita sunt, arripere, ut respectu corporis, magni est momenti ; ita , si communitas convcivii spectetur, magnum habebit, nisi caveris, dedecus. Cum igitur conviva cs alicujus; memento, non solum eorum quae apposta sunt Pretium, quod ad corpus attineti considerandum es.su: sed & eam quae convivatori debetur, reUCTER. tiam esse conservandam.
I Ω'emo, ἡμμένα ἐτὶ, ν - νύφ ετι.4Hic locus per te mutilus, in utraque Basiliensi editione suppletus est. Sed haud abs re mireris, cur pronuntia tum dialecticum ad convivii rationem accommodarit. Nonere foris lassis adolescentes voluit , elaborandum esse potius, ut boni sint ratiocinatores ossiciorum , Quam ut arguti dialectici evadant i & quae dia-1ectieis rationibus probata 1uerint, ea in cibo 3c potu omnique vita Diurpanda esse: & naturalem appetitum ita moderandum , ne cinco nostri amore impulsi , vel civilem consociationem violemus , vel inis inperantia nostra dedecus eliquod sustipiamus. Cum supra vitam conis vivio compararit, hoc praeceptum ad omnes vitae nostrae actiones accommodetur: de ubique non privatae cupiditatis Ec utilitatis , sed aequitatis di societatis ratio habeatur, & v Iunias convivatoris, hoc est Dei spectetur. Nosus. tae τὸ , ημέρ2 ἰσι, καὶ, νυξ ιτιν πρce μεν πο διε υγ. JNam veluti piaeri trepidant, arquo
144쪽
brasque , necesse es Non radit Sotra , non lucida reladisi Dissutiant 3 sed natura spee es --
ibet ita mihi cum prineipe Poeta 1ic praefari , nulla adeo necessitate materiae coactus , quam suavitate carminis ad usum vitae praecipui , illectus. Μiras certe tenebras laicsibi finxerunt interpretes plerique, Ias non multo labore di ciati posse speramus. Atque id primo qui non in his versim, monendi sunt, ama- Te Stoicos cx rerum in usu communi obviarum 'si in ilitudine praecipua saepe in morali Philosophia dogmata , praeceptave , confirmare. Quis exspectaret ex ipsa sexibendi con-1cietudine . ut ex scriptione verbi Dionis, άταραξixe I aut eX Antonini , patientiae & constantiae praeceptum, vel argumentum' quae ta-
naen apud Arrianum , non uno IOCO : etiam apud Antoninum reperive est. Cum autem Dialectieae , flequidem spinosioris, quam solidioris aut utilioris, quod & Seneca, tantus i pid Stoicus, non uno loco ingenue aenoscito nudiosissimi plerique essent : quid mirum si argutias interdum Logicas ad usum tradendae disciplinae suae transferrent Porro ex omni quam late patet Dialecti- ea, nullus locus illis, vexatior dicam, an aeceptior 3 quam crat iste de separaris & onnexis propositionibus ; quarum usitatum hoc exemplum fuit , Dies est , de nox est. Unde & quod Sextus Empiricus v ieris omnis Philosophiae peritissimus seriptor , tam multa de istis , non uno loco, nec paucis sed pluribus continuis paginis; tum de propositionibus id genere, tum de hoe earn vulgatissimo exemplo tradidit.
Ut igitur si quis disjunctive , Dies es , o nax es, nemo dubitat quin veritume dicat: quod in Epi cteto, μεγάλην εχ die Iaν : id est , verus es propostιο, sive assertis et unde
άξιωυα: sin autem eoniunctiis , D os . e vox est 3 -ύς- α Io, quitur ει talam repumantia r Ita infert Epictetus P in convivio mxima quaeque sine discIrmine arripere. ejus fortasse fuerit , qui si, separatim de luae seu neeessitati , seu edacitati consulat: non eius qui homi nem 1 eo; id est, animal ad societa-lcm natum meminerit: cuius Nat Iae consentaneum, non sibi tantum
uni, sed in coria mune pro re nata consis cre. Epictetus apud Arrianum pari simplicitate totam degendae vitae rationem ad hypotheticas propositiones refert, Se hoc ipso exemplo utitur : sse ὲπὶ τ υποθε δικῶν --γων ἀναπτε ίa Θα ' ύτω δέι GV ὲmὶ του βίου. Elati, νύφ. ἔ .. ri ἔν, ἡμε-
νυία si ι , dic. Ibi quoque vox uitae non vulgari significatione. Simplicius aliter Epicteti verba Iegisse videtur ; H G ἡμέρα ἔςὶν , ἡ νυμετιν , dcc. N eo interpretationem suam accommodat. quam per omni cum nostra concordare non praesto.
Nos quod spinis, & arsutiis erat renistissimum, de ad intelligendum, planissimum, e pressimus. Casutibο-
α Πρὶe δε το Γυμπεπλεγμίπνὴ συνημμένον άπυξιαν. J varie rivariis editionibus haec leguntur. In qui bii ldam habes , προς δε το συν-χ- ένον in αξ αν. Praeter veram lectionem quam Wolfius suae editioni inseruit , in quodam codice
pedime invenit : προς λειπνι τυ συμπεπλεγμενον ελαίαν. Hac in re nobis etiam Salmasiana editio displicet quae habet , nτο συμπεπληγμένον , ἀπαξίω sQuia ipse Simplicius haec verb
i ruiit, partim snnt di uncti , partim
145쪽
omisit. Nisi quis dicat sufficere, in Hunctione, duo illa verba transtu- Iille. Ego vero si mei arbitrii res forat hunc locum ita verterem. In connexione vero . siue eo unctione pro si nihil valet.
Videtur Wolfius hie legiri , ιον a. reddidit enim, nisi eadieris. Si conjecturae Ioeus, Ie
gerim , οιον δει μὲν φυ ιατειν, σω certe communitas servanda in . hoe pacto eadem notio τῆ ψυλά σειν retintinetur. atque in fine capitis , αιαν δίi οι λαχθῆναι qualem confer Darae Oportet.
vires tuas superat, indueris: cum eam indecora geres; tum eam, quam su-1tinere posses, negliges.
ambulando caVeS, ne clavum calces , pedemve distorqueas: sic in degenda vita cave, ne guberna tricem actionum, mentem tuam, laedas. Quod si in re unaquaque observabimus, omnia cautius aggredie
146쪽
I D I o H. πin eo institeris, modum servabis: sim praeterieris, jam veluti per praeceps te ferri nece sic erit. Utic in calceo: si ultra pedem progressus fueris, fit auratus calceus; deinde purpureus, deinde interpunctus. Rus enim , quod iemel transierit modum,
dain ad intelligentiam hujus loci b. m. Pater in tractatu De Careeis: qui Pars accuratissimi De re risiaria Commentarii : quem iam olim , valde juvenes apud nos extare publice professi sumus. Eum ceIte viri Doctis L. qui pollea hoc argumentum luscepere; si vidissent : cujus conspectum, sed nec usum , ingenuo dc erudito nemini invidimus: 2 alibi fortasse industi iam suam, quae sane non vulgaris, occupatam maluissent. Sed ad Epictetum : Ita ille obiter de hoc toto , in isto, quem diximus tractatu: Nota illud Epicteti in Enchiridιο : στω γίνεταη κατάχγυσον
plura sparsim, quae hie quoque . si
Ies pollularet, Ieferri recte positat-Sed notet Lector in verbis Synessi, tres illas, ut in Epicteto , non eadem quamvis ordine species , περιχροσων , περιπορφυρον &-M: seu gemmis distinctorum : quae κώ- τητά vocat Epictetus. Sed nec Omi tendus insignis in eam rem Plinii locus r ε .in O pedibus , nee crepi-aarum tant tim e rixillis Aristoteli, partes calcei sunt, strii συίμα. κεφαλὶ e , χροτων. in seu ror soceu-
lι3 cddunt. Neque enim gestare jam margaritas, nasi calcent, ac per uniones ambulent, setis est. Paraphrasi s
noste r. si verba singula spectemus, haec Epicteti pessime accepit; qui ortos
κεντητοΠ, inde ad purpures 1 e postea ad aureos, quasi κεντητοῖς & purpureis pretiosores. inveris plane ordine, progreditur.Nisi tamen consulto crinsilio pro more sui saeeuli ae loci ita loeutus est. Addit enim: MΘοκολλώσω e' quod quid aliud est, quam κε
τοτοι ἰ mii quod illud, sequiore aevo
147쪽
tum:) magis in est notione vulgatum. Idem.
Κεντητον. 4 sive artificiose dii sectos , sive pictos , sive gemmis cure imaginibus intexpunctos calaeos signifieare videtur. Byzantinis, ru- hii calem signum Imperii fuerunt rvirides , inligae Cainum , quibus L
aliquando aurea avita intertex ba tur. Potitianus, Pisarinistinatim velisiit. Vetera lexica Vertunt, πο κεκ rae punctus , punctis distinctus. Hinc ακεντειν stimulo seu aeuleo non ictus. Pindar. Olym. de equa. -ς ὐιέντηπιν - ωμοιίι παρεχων, id est , πιευ κέντροιο Θεων , ut Homurus Iovis . - αι.
anno deei quarto a vir,s dominae vocantur.
Proinde cum vident, se nihil aliud habere muneris , nisi ut cum vir
concumbant : comere se incipiunt, atque in ornatu spem collocant omnem. Quare operae pretium est, dare ope am, ut sentiant,
sibi non ob aliud honorem haberi, nisi quod di modestas se praebeant, dc
148쪽
malefecerit, vel maledixerit: memento, eum
opinatum esse, id ex officio sibi fuisse iaciendum, & dicendum. Neque ve- δε λαλου ιν αυτον τω ro fieri potest, ut id sc--α τω quatur ille, quod tibi via
a λd i. Eum νιnarum use id ex oris . l re acculandos nos ipsos esse , qui aliud
cium judicet, non ea involuta laeditur , sed ille qui deccptus fuerit. Sic igitur instructus , ae
quo feres animo conviciatorem : Nam ad si
gula dices, Ita visum esse 1lli.
149쪽
Hiud persuadere , atque alios in nostram sententiam Perducere non possimus. At dices Iaepe sciunt in urii Ec maledici homines, improba & se indigna esse quae faciant. Respondet Epictetus : Tanto igitur Pejores Be miseriores sunt ipsi e tu vero neque pejor , neque miserior. Imo eorum improbitas mihi fraudi est , quod existimationem meam Dedunt, quod fortunas imminuunt, quod corpus vi aut veneficio ami-gunt , quod obstant commodis Respondebit Epictetus, ista non tua esse, sed aliena, de nihil ad te attinere. Qua de re Se supra plura dicta fuit: & e Simplicio , Tomo hujus operis secundo proferentur. Mos s.
intricatam, perplexam. J Ut apud Sophoclem in Electra, non ideo mortuus erat orestes, quod se illius ossa
vastato inclusa afferre AEgistbo dc
aliis persea serat. SimpIicius aliam
afferi expositionem, quam suo IO-co videbimus. Nolumus enim huc Omnia congerere. Idem. Κη γαρ το ἀληθὲς συμt πιαπλεν μαίνον. t wOlf. nam involutam . dic. Alitet Simplicius. Ec ut ego censeo. probabilius. Cum tamen ejus expositionem alibi expendere is profiteatur Wolfius, sulpendo libens as. 1ensum , d nee iIla mihi visa , de expensa; quod nondum mihi con- it) quae pro sua versione adfert
. Βέζλασῶ . J Ita legebat Wo fius, qui βλα, τετη pro varia lecti ne polliit. I O τι, εδινεν αδτω. J Wolfius absque conjunctione ὀτι, legit , εώ
habet ansas; Unam tolerabilem, alteram intolerabilem. Ergo, si frater injuriam fecerit, non ea prehende, qua facit injuriam : ca enim ejus ansa non ost tolerabilis. Sed illinc potius: csse fratrem, esse una cducatum. Sic prehendes rem qua est i lerabilis.
- 2 ντευθεν ἀυτο μη λαμανν ea τι αδ-. J Ita quaedam habent editiones. Wolfius legebat : E'ν
Ast abra: Pro varia Icctione collocavit . quod vocem προῦγρ respicit. Praeterea idem habet au-βανε, ubi in caeteris editionibus legitur λαμα, ν e. Optime omnium placet Salmallana lectio, quae se ita habor. Diuitiam by Cooste
150쪽
habet. E et υΘΜ αὐτην ρκη λαμ- ναι μι αδι i. Et ita procul omni dubio legendum est , αἰeti, nim respicit vocem λαζη , non ero πραγμα. Praeterea proba haeiectio etiam bene eum sequentibus Congruit; nam mox hae subjiciun-l
Iegit: αἰ- γαρ ἡ λα , σαt Vestram fidem Critici: quid, si
non hoe glandes pro frugibusὶ quid enim sententiae fiet , si illud M .
Orationes hae non coia haerent : Ego sum te locupletior, ergo sum te melior : Ego sum te eloquentior , ergo sum te melior. At illae magis cohaerent : Ego sum te ditior . mea ergo pe cunia tuae praestat : Ego sum te eloquentior, mea ergo dictio tuae praestat. T u vero nec pecunia es, nec dictio.
dielio. J Dices Eno : sed propter DPes , eloquentiam , potentiam , magnifieor. Istud ipsem reprehendit Epictetus, qui solam sapientiam dc virtutem magnitaciendam censet. Quis vero , nisi homo pessimus diabistissimus adulator, magnuectINeronem Caesarem, quamvis praeis ter opes di imperium , disertum. poetam, musicum P Sani hominis animus abhorret ab iis probandis, quorum nota est vel stultitia , vel improbitas et ut ut propter fortuna munera di pravam consuetudinem honos iis in speciem sit babendus ac deterendus. M OUius.