장음표시 사용
131쪽
enim certissimum sit omnem boni negathcinem non tamen dicitur ad convexiUtiam, ut similiter omne malum sit: o quod probo i. a priori . Ium respectis
haec potest per ipsum formae positivum habe xr. Draecisa re, vel ratione privatione consequente erm aliquod malum formaliter est i citivo . min. rob. quia dissonantia, seudi Ge. mitas invenitui inter duo positiva; sit formaliter non negatio, sed relatio. Miluod vetatii dieant, dissonantiam non et, nisi catentiam consonantiae, non plus habet sundamenti, quam si quis diceret, consonantiam non esse, nisi catentiam dissonantiae. Plof cto ut in Musca sunt toni se ipsi: dissonantes, qui quamvis non se mutuo exeluent, sibi mutuo tamen discrepant: siedi in phYsi' possunt esse entitates, quae propter aientiam, & diormitatem sibi mutuo repu-enent . Difformitas autem entitativa quantum. vis explicetur per negativum, posi2ya eerteeriquemadmoLm est vis declarata per non esse; quod sane ii est aeter esse unius, & esse alterius. sic &dissormitas licet signiscetur per non esse Gcut aliud, re ipsa non est, nisi unum, & aliud .
se homo per sium ipsum esse rationale forma- Iitet diffoematur a bruto . quid ni ergo pote
xit calor per suum esse positivum impropoditionari aquae, atque esse per consequens aquae a. Aliqua bonitas consistit sorm iter in ne Eativo. ergo aliqua malitia confistit Drmali. ter inpositivo. cons est recta; bonitas enim , cuae est negatio, exclu/it malum: non negati . Mam; aliter esset negatio negationis. ergo positivum. antee. constat in proportione 4 QP
132쪽
gruas IV. Caput IV. MIdiae partium in toto, qui nihil importat distinaetum ab ipsis partibus ordinatis,& exigit praeterea partes tantas, dc non maiores. quate amitti.tur per Iolam novae partis additionem . sic vultus humani pulchritudo in proportione eoas. stans, sompletur in tali ratione per negationem
excessus in partibus; unde si longioe sit nasus, si grandiora labia, si tres oculi ,&c.improportio, di dero zmiras consurgit ; non quod ablatum sit aliquid ex prae existentibus positivis, sed quia
positivum de novo additur. Manifestum ergo eli formi bonitatem includere formaliter,ut sui completivam , dc constitutivam, negationem, adeoque bonitas aliqua in negatione sita est. g. infra natum est augere malitiam, malumen. at positivum ipsum per se auget malitiam negat Ionis. ergo per se malum est,& non solum per Ugationem consequentem. Min. prob. p jus eli errare, quam nescire t peius est tristari , quam non gaudere. hoc autem mali augumentum lupra meram carentiam bonitatis oppositae
uti ni a positivo ipso erroris,&tristitiae' Ad r. I 'festo luuntur de malo absoluto:aut 1ide respectivo, id est, quia inter contraria , quod est vilius, negative explicatur. sic Phil. I.
degener frigus appellat negationem caloris :α c. I. de seniu, & sensibili albedinem compa rat luci, nigredinem tenebris. Postremo expli. Catur malum per negativum, tanquam per id , quod in malo est manifestius. Ad 2. Bonum respectivunt, quod cum ente convertitur, rion est cuilibet, sed alicui bonum. unicuique scilicet proprium, ut Aristot. loqui.
tur. α In hoc sensu vera est maior. dist. dein .
'ς-rrialum respecti vh non est
nego min. non est bonum respe-Ctive illi, cui consonat, conc. cui ditanat, nego
Ad subiequm est malum per ipsam sorma: bonitatem absolutam, quae simul est malitia,ος Philo e Benia. T.IV. F im
133쪽
34ν 4Metaph. Libe L mseris 'io a va sui tecti et in quo nulla repugnantiai . Exemplum habes mon ineptumiolimpiissibilitate, tuae ex dictis est possibilitas una incoeli possibilis ac xepum' cum altera. idem contiuere pwportionaliter potest int repraesenti , it mali Da lit bonitas una ditanam, aediolini ab alia.
IDei i. distinctum attributa sunt entis, sed
non .adia ab uno, dc mulit plici, nisi quantum insuperaddunt habitudinem ratio. mox declarandam 3 ac propterea inter eis. . ti primo intentionales proprietateS non nu. merantur. Iocus ergo hic est ad unitatem me . ,
lius declarana in , ut de identitate, eique orposita distin tonet tractetur . Sed prius prae, mittendum , qnod identitas alia est specifica , alia numetjcω. ptima opponitur diversitati. , numeratu*., a Philosophq inter relationes μpraedicamentales primi generis, cum sit fun. . data in unitate naturae: sie Petrus dicitur idem Paulo , & Bu halus Cyllario . & de hae satis est dictum ii, Logicis . secunda opponit ut ,
distinctioni , 3c est quae m habitudo sui ad se, in quam res quaelibet viei uris Ec est eadem tibi. di de hae praesens estquaestio.
134쪽
- . Quia sit Identitas , distinctio . DIco 3. Identitas est prima notio ulterius
secundum se non explicabilis . Prob. illa est notio prima, quae unicuique innotescitanis te omne de ipsa quaestionem, seu quae supponi. Iur nota, dum quaeritur. Huiusmodi sine duabio est identitas 3 quaerere enim quid sit identitas , est quaerere , quod sit primum praedi. catum competens identi rari , eique proinde identificatum . at si nesciretur identitas, non posset id quaeri a qui enim nescit, quid sit hoc illi compete te, quid identificari , non potest quaerere , an competat , an identiscetur o ori f. quia non aliud potest, & solet afferti ad explicandam hoe pacto identitatem . nisi di. cendo, quod identitas sit, perquam res est , quod est . hoc autem est illud ipsum , quod occurrit unicuique , audito nomine identita. tis. Rursus per hanc explicationem identitas confunditur omnino cum entitate 3 ut constar. quare ut notio entis , dcentitatis est prima ; prima est item notito eiusdem identitatis. P stremo notio identitatis non solum est prima negative, sed prima eliana relative, cum ipsa supponatur ad omnem explicationem s climen im omnis explicatio fiat per propositionetria Harmantem , quid sit res; consequens est . ut , sicut nihil amimari potest sine notitia identita. tis, ita & nihil ροssit sine ea explicari. Dico r. Distinctio notificatur aliquatenus Per. identitatem . Ratio est ; quia vel sumi. tui' distinctio pro negatione identitatis 3 &sic manifestumi est , quo d per identitatem noti ficetur , quia universim omnis negatio innotescit per positivum , quod excludit. Uel
sumitur distinctio proteali multiplicitate, in F 1 quo
135쪽
tale i atque ita supponit etiam identitatis no . titiam, ut omne totum supponit notitiam,m ct ium, ab eaque itin*t scit . xi, aliquarenuuquia negari non debet,quod etiam notio disti α.ctionis iit prima , Gatenus unicuique sinσΜagitivo, nat a ipla , docente , manifestatur . Unusquisque enim per se novit . quid
sit esse , quid noo eo. quid esse hoe, quid non δε illud. Dico 3. Identitas, distinctio p unt ul.
et ius per effectum explicari , per ordinem sci. linet ad intellectum potentem assiimare ident scata, & negare distincta. Vt enim aliae ratio. nes transcendentes inexplicabilos per noti ta, explicantur per ordinem ad iistellectum. dc vo. IRntalem. quo earum notitia evadit extensive maiore hinc bonum dicimus, quod omnia ... peιunt: pulchrum , quod delectat videntem rverum ,quod potest vera cognitione percipi ι
sie possumus idem, di distinctum per esse s ,
quos pariunc in intellectu nobis eapertinentini ter notos , declarare. Dico . Recte identitas hoc pacto desciitur, Assiimabilitas in recto unius de altero , si ve, ut alii loquuntur,c'g' ti de Pry ognito :cistinctio autem , Nesab. inas in recto anius de
Peob. 3e quidem , quod identitas si assimi.
bilitas, coristato est enim meritum quoddam, ut praedicatum assirmetur de subiecto: sicut di. . stinctioin meritum, ut negetur. Additus saracto;quod enim de alio lassirmatur solitio in obliquo, nomidem sarphest, sed distinctum s. sie de homine assirmatur sapientia in obliquo , dum dieitur, homo est sapiensis eam sapientiai in tamen ab homine distinguatue smunddm xena . Similitet, quod de alio in obliquo gatur,non
dilutirium saepe est, sed idem . materiam p. αεarma praeiarum indivisibilem unionς uni in-
136쪽
tur . quare poterit unum unitum negari de alio: in quo di unio de unione in obliquo negatur , cum unio ab unione non sit distincta. Dicos. Identitas, &Distinctio sic acceptae relationes sunt non reales, sed rationis. Prob. di quidem, quod sint relationes, est eertum s affirmabilitas enim s&negabilitas sunt conceptus relativis tum quia unumquodque estam xmabile, dc negabile ab alio, scilicet ab intellectu: tum quia est affirmabile, &negabile de alio, sciittet de subiecto. Sed unum,dc aliud, de quo sit amrmabile, vel negabile aliter im-
x tantur per identitatem: aliter per distinctionem . per identitatem importantur; ut duos solum ratione di stincta. Sic dum iterum videos hominem alias visum, assirmo eundem esse hominem, qui per primam, & per alteram visio. nem cognitus est : quod eit hominem nunc eo. gnitum de ipso praecognito affirmare. Sic dumi cognosco prius in Sorte rationem animalis, des deinde lationem rationalis, dico eundem esses Soriem, qui utraque cognitione , altera minus, altera magis clara attactus est. At perdui stinctionem importantor, ut duo etiam secun
, Quod autem identitas sit relatio rationis, sa-i tis patet ex communi usu Doctorum , atque etiam ex eo , quod intercedit inter plura, quae plura non sunt, nisi rationet ut dictum late in Logicis est. de distinctione boc idem constat; quamvis enim plura, quae talem relatio, nem fundant, lint plura secandiim rem, non . tamen eam fundant proxime, ut sunt in re , sed ut sunt in anima s non enim possunt mutuo nη-gari, nisi praecognoscantur. Relatio autem fas qui tur naturam fundamenti non remoti, sed proximi. Dico 6. Fundamentum reale, de remotum identitatis, seu affirmabilitatis est unitas fim
pliciter dicta, seu individualis . c idem dic
137쪽
Metaph. Liber L suopo Honalitet de sanctamento reali dissinisci onis, seu ne bilitatis , quod sit scilicet sim pliciter dicta ,. iea individuam multiplicitas
mareeonceptus unitatis confunditur omnino cum coneeptu realis iv obiectiva; identitatis. - Ηaec est apertissim* mens Aristoxe lis s. let.
C. s. ubi,postquam egit de variis generib s id ei tita ini, concludit: vi repmet, quod Minti unitat essentia plurium, raruι cum ut ρι-uut initur. Quibus verbis innuit
Philosophus duplicem identi talis habitudi nem liam sandatam in unitate specisca,quae est identitas pluriumunificatorum sub una ra.
metica, viae est identitas rei cum e ipsa non quaec inque. scit resultεnsex eo b quod in Elle. ctus una re Utitur . ut multiplici L multas tali. get in ea periectio s , dc praedis ia distiuguens, quae a te , in qua suot unum , accipiunt i ut sint
4 Atque tunc est, 'rur Idem vulgo non numere. tur inter entis realis passiones et vel enim sumi. aue landamentili ver secundum rationem identitatis obieeuvam atque ita cum uno plane confunditur, quod entis passio realis est. Velssimi ut forma liter s atque i ta supertadit solum respectam rationis a adeoque pφrtinet non ad
primas intentiones , sed secundas. i. ,
. Atque haec de identilatia , ac distinctinnii conceptu dicta sint satis. quae enim multi ad dant ,. summam , di simpliciter dioam identi.
4atem esse summam summuni tionern duorum,
, cummamque eonsensionem in dicatis, qui nimirum praedicata, &persectiones uniu trao. seu tin aherum, die Sconvsrses mihi video. 3ur . rhetorich magis per tropum quam philc- sophie , ae proprih dici. quare aut nitatiunt, aut discussis me istioris , reducentur ad praedi. cia de unitate , , affirmabilitate . Mi hnim consensum istum , dc communicationem rea,
138쪽
Iem omnino faciunt, & antecedentem omne opus animae. & manifeste selluntur; ut enim ante opus animae non sunt in una re praedicata,
di persectiones, sed uita, de indivisibili sentistas , adeoque una, di indivisibilis γtfectio; ita
frustra est in ea quaerere eonsensum commu-n icationem, quae sunt praedicata res,ectiva s ac Proinde requirunt unum, de aliud. Vel talis Konsensus, oc communicatio est in anima per suos conceptus multiplicante extrinsece rem ὁatque ita quid est aliud, praedicata, dc persectiones consentire, quam esse unum in re, ac proptetea mutuo stffirmabiles per eoneeptum nequeenim puto I quod nomine consensus veniat vel sola similitudo, vel unitas voluntatumba ut judiciorum ,&c. nec quod nomine commv. nicationis veniat mutua traditio sitarum peris
et ionum secta per juridicam donationem, aut quid simile.
O mi modii dicitur unum oppositorum I
totidem & aliud ex i, Sop. Distinctio, raentitas oppositae sunt. ergo quam multiplehest distinctio, tam multiplex est identitas. S tis igitur erit alteram ex his dividere,' ut alte rius eadem opera divisio sintelligatur. Solam proinde in praesenti disti lictionum varietnem
tradam , sequutus communem morem, quo expeditior fit aditus .d earundem distinctionem
Prima generalis divisio distinctionis est in
realem; & rationis. i Ila est in rebus antecedeniet ad opus animae, qualis intercedit inter hominem, lapidem. hare vero tota est per operationem intellectus unam rem partientis in inulta praedicata ι quaIis intercedit inter do
139쪽
2o Libra I. finitionem, de divinitum, hominem v. g. 3c an inai rationale. Distinctionem rationis dividunt vulgo in dia tinctionem rationis ratioei natae, & rationis ratiocinantis. Prior dieitur esse illa, ouae ha het iandamentum in re , quamvis compleme tum accipiat ab anima. Si edistinguitur in Deo miseri eordia a Iultitia: nam licet duae istae vixistules sint una ipsa Dei simplicissima. entitas sest 'tamen fundamentum illas seorsim conci piendi, ut duas , ratione tonnotatorum, quae rejiciunt , misericordia scilicet indulgentiam ,,ultitia ultionem. Posterior dieitur illa quae tota est ab intellectu sine ullo prorsus funda. mento in re ι ut cum idem eodem modo cogniallum 'uodammodo distinguitur a se ipso in praedicatione identio, quae fit per conceptus ljnon imos, ut in hac, homo est is vor inquaa istinguit intellectus iniet hominem rabi cium, &hominem praedicatum . Utraque haredistinctio desinit esse in actu , dum cessat consis
deratio. Distinctionem realem dividunt praeterea in malem strictam, formalem ex natura rei, vix-1ualem. 6c modalem. Realis stricta est, quae habetur inter rem, direm, ut inter Petrum, di Sortem.' Ad hanc reducitur modalis, quam uis membrum divisionis huiusce novum statua. avrs nihil enim modalis reali addit, nisi seis parabilitatem non mutuam, quae tamen intecea etiam reperitur, quae realiter distinguua. tur, ut est creatura di stincta realiter a Deo, Seis Deo realiter inseparabilis. Et quidem divi sio genetis debet fieri per propria illius gene.
Tis . at connexi non mutua, per quam modalis areali secernitur, est plane extra rati. nem distinctionis; nam distinctio dicit unum non esse aliud a connexio dicit unum non ponti esse sine alios adeoque lapponit unum, de aliud ' pet consequens supponit distinctionem quam
140쪽
g uastio V.Cutit v. 1 2 quam proinde dividere non potest, nisi mate.
xi aliter, non vero ullatenus per rationem in traneam, ita ut sit diversitas in ipsa ratione distinctionis. Distinctio formalis ex natura rei, quae Sc tum habet aualiorem, ea dioitur, quae actu latercedit inter aliquid , Scaliquid eiusdem rei, seu inter unam, dc aliam eiusdein rei rationem
formalem : qualis est in homine iuxta Seoi; tas
distinctio inter animal.,6c rationale. Convenit haec distinctio cum reali stricta , quia utraque antecedit opus animae. disconvenit; quia realis inter res, formalis habet ut in ter tax malitates. Res autem sunt, quae possunt se solis existere, ut Petrus, lapis. Formalitates sunt ,qaae se solis nec esse, nec terminare pro. 4nde postlant physici agentis efficientiam e imones possunt rei constitutae advenire , ut adveniunt modicum sint de intrinseca, & meta--physica rei constitutione. Dicuntur formalita
es, non formae s non enim sunt sormae flua.
Iis est anima , vel albedo, sed imitantur formas in danda denominatione. Hinc recth ex doctrina Scotistarum formalitas definitur a
Recupitol. 3. de Aluidi qu. q. cap q. Ratio quε dam positiva erara animam constitutiva rei , conceptibilis eone tu proprio , o non ut quid Al. rerius. Ratio secernit formalitatem a te: positiva a negationibus, & privationibus et extra
ab entibus rationis. Dicitur deindςrra non physise , sed metaphysice sacpropterea juxta Mayron. Formalitas est, ratquo, non ut quod, nee est res, sed rei . Dicitur
conceptibilis ; quia formalitas propriE respici x
esse intelligibile, at rea itas et se reale. Dicugur tam iam conceptu proprio ; ut distinguatur amodalitate, quae non est conceptibilis per se a sed solum ut alterius modificatio : qualis est juxta Scoturn existentia in creatis, infinitas. in divinis.&c,