장음표시 사용
231쪽
ilisaph. Liber II. stantia, secunda, ut ait Phil. in ρ leam. a . qui nihil potest esse magis tale per id. quoa non est tale. ergo suppositalitas addit aliquid intransitive subitantiale supra naturam. s. suppositum est unum per se, ut constat . at si constitueretur per negationem no esset unum per se, sed per accidens , quia unum per se constitui non potest ex ente is sic
o. Ego non eonsthuor ego per negationem saliter me esse me perinde se haberet, ut me es-le eeeum . atqui ego constituor. ego Perlubsistentianti. ergo subsistentia non est ne
Non est sommodE assignabilist terminus. eiusmodi nuationis . communicatio enim , quae negatur, aut est cum aliena person hoc non ε quia cum illa etiam per negativum constituatur, unio realis fieri posset cum non, Ente. aut cum aliena natura: de neque hoc;quia
- in Christi Humastitate amissa est subsistentia Per unionem non eum ae tura, ded cuin perita inlitate Verbi. Nequa dieas, constitui subsi.
stenthini ,et negationem communicationis. Cum divina Persona , quae positiva est ; nam videtur absurdum , me constitui me pernegationem unionis hypostaticae. s. Natura humana potest diviniths unixi suppositaliter Angelieae. ergo subsistentia nR. turae non est negatio .eonc prob. quia si neginito esset subsistentiis, utraque, & neutra sub
sisteret. utraque quidem s quia non est maioς . . ratio , εur un3 potius, qRam alia: neutra vero, quia utraque careret nefatione communicatio nia, quae per nos est subsistentia.
s. omnis negatio fundatur in aliquo positi vo . Si ergo subtistentia sit negatio , erit pygii Vum, in quo fundetur. hoc autem non estiae si natura ι aliter non posset amitti negatio , Risi amittendo ona inuim , .neme. enim P s
232쪽
gruastio I. Caput III. Itest non manete , manente eius fundamento.
Ad i. resp. ex dictis, sublistentiam importare de formali non solum negationem , sed etiam complementum ipsius naturae quo scili cet praecise , res licet incommunicata, non est tamen in rigore subsistens. importat ergo ser-rnaliter subsistentia persectionem substantialem positivam simul cum incommunicatione.: sed illa perfectio separabilis a natura non est. Nego igitur antec. cuius probatio nulla est , quia ipsum esse substantiam totalem, ens per se dic. dicit de materiali naturam, di deformali
eius complementum , ut affectum consequenti negatione . quare ut amittatur, non est opus amittere persectionesti: satis est amittere nega. tionem .
Confirmatio est impertinens, cum deducat ad impo bile disparatum. materia cum nega tione unionis non est composita, sed simplex iquia neque componit cum alio, neque com PO-nitur ex alio. Natura cum negatione unionis e
ipso per se stat, adeoque subsistit, & est sup- .politum s quia hoc est suppositum, natura cominpleta individua.
Ad 2. neg, cons singularitas est inseparabi lis , & indistincta a natura , adeoque est neces.saria naturae: nulla autem mera negatio esse pC test necessaria . Iuppositalitas est a natu Iaseparabilis, adeoque potest in mera negatione consistere.
'Modus essendi, quo substantia dis.
ert ab accidente, est perseitas excludens in har cum essentialis sit substantiar, non distinguitur a substantiar po 1itivo. At modus essendi in se per subsisten tiam non ita competit substantiae , ut modus contrarie oppositus competat accidenti ; acci. ns enim incapax est unionis hypostaticae sub stantialis, quamvis haec imitetur unionem acci.
deatis eκm subiecto . Rursus hic ipse modus sub i. I F siue a
233쪽
is . Metaph. Uber II. sistendi , qui non in solo negativo , sed in positivo, & negativo indivisibiliter consistit . longh plus perfectionis involvit , quam modus' inhaerendi proprius accidentis. Sic persectius est esse caecum in homine, quam ipsum elle sitivum lapidis i quia illud importat apti. iudinem ad videndum , 6c Vivendum, quae est perfectio vitae in actu primo Iongh maior periectione lapidis. Ad.4. dum substantiam in primam, & secundam divisit Philqs. non suppositum a natura, sed singulare ab universali distinxit ἱ Se . singulare dixit magis Dbstantiam non physice, sed logich a quia singulare subiicitur, oe non praedicatur. In hoc eodem sensu suppositum est magis substantia, quam natura ; quia suppositum est. io quod ultimo resolvuntur omisnes praedicationes sive essentiales, sive deno minativae, quae de natura fiunt. Caeterum sx
sermo sit de substantia physice accepta, nego suppositum esse magis substantia, quam naturas cum enim sit substantia praecise ratione natu
rae , quam admodum homo est rationalis prate . se ratione animaelatet , quod ut homo non potest ellia magis rationalis, quam anima, nec potest stippositum esse magis substantia, quam n tura . Adde, quod suppositum potest diei magis
bustantia,quam natura sumpta,ut praescindensa completa , & incompleta, quae venit de ma- . teriali ,&cui superadditur logicε complemen. tum, &physice negatio, tanquam latita una constituens suppositum.
Ad s supponium est per se unum , si stet pro
materiali importato in recto, nimirum prona. tura . Caeterum si sumatur formaliter, dc tectu. Plicative nec est per se unum, nec est unum , quia non fit unum ex ente, dc non ante. Ad 6. nego maiorem , quae assumitur sine
Irobatinae , cum sit tamen ipsissima propositio
234쪽
L Caput III. I9s Ad . dici potest probabiliter, suppositumi
creatum constitui per negationem unionis cum alia natura, seu substantia absoluta. Ratio eiu quia nihil potest constitui terminatum per hoc, quod excludat unionem cum termino , cum Potitis unio cum termino faciat termina . tum . at sublistentia , in quocumque demum si talit, terminus est naturae substant: alis . emgo negatio unionis cum subsi stentia etiam alie-ina non constituit naturam terminatam , ac sub , sistentem. Cons. paritate lineae, quae Iermi natur Per non excursum ad aliam lineam , no a Vero ad punctum, aut negationem altersus it. neae Ierminativam. Quin etiam si plura illi puncta seu propria , seu aliena adderentur non idcirco evaderet excurrens simpliciter aqaia excursus, ad terminum non est excursus,
sed terminatio. Ad id, quod in argumento adducitur in oppositum , amitti scilicet a Chri .sti Humanitate iubsistentiam propriam per so iam unionem cum iubsistentia, non cum na tura Verbi , respondeo, falsum esse s supp 3nφenim unionem Hypostaticam factam eiis im . mediate ad totam Verbi Personam, ut indi visibiliter & personalitatem, & naturam im
Ad 8. Res est dubia, utrum creatum sa P. positum possit assumere alienam naturam. imo pars negativa est communior , quam at qui probant ex eo ; quia unio supposita lis est inter habens, & habitum . . at eo ipso, quod duo entia creata uniuntur, unum non habet aliudscum enim habere sit proprium perfectioris, re in h istorum ex utroque conflatum siti linga, Iis suis partibus perfectius, totum erit haoens Partes, non vero una pars habens aliam, Sed obstat huic argumento pathias accidentis, quoaunitur substantiae , ut habitum, quamvis u num coinple cum persectrus timui cum sub . stantia compo t. Et quamvis accidens sit at I 6 teri
235쪽
letius praedicamenti a substantia . cum qua pro inde unum simpliciter non pote it sacere, sic. que de sua natuta substantiae totum adhuc star, quod possit Deus inter duas substantias tale vinculum stabilire , ratione cuius&unum sint,&una transeat in jus alterius. Alii aliter pro .cedunt. Quidquid autem de hoc sit; patet a sumentum eise nullum, negato antecedente rec nullum, etiam concessis; quia in tantum ea unio fieri potest, in quantum natura humana
transiret in jus Angeli phy ficum. Angelum
autem persona e stet a quia haec non Licit nega. tionem communicationis, nisi qua ipsum fiat alterius, non vero alterum sui. Posset etiam dici, quod Angelus tetineret rationem suppositi, quia unio intrinsece recepta in sola Humanitate, extrinsece tantum terminaretur ad
Angelum, quod mulii volunt de Hypostatica unione Christum constituente. Ex hoc autem fieret, ut Angelus intrinsece non pars, sed totum esset, ac proinde suppossitum. Ad 9. dico, negationem comunicationis sun dari in ipse positivo complemento naturae , non quidem ut in essentiali, sed ut in t urali exigitivo. sic impenetrationem corpOos actualem fundamus in positivo quantitatis 3 qua vis possit miraculose manere illud positivum, etiam dum acta cum alio corpore eae pene
Positivo consistunt. ex quo deducunt etiam in positivo debere, consistere personalitatem' creatam. tum quia per onalitas creata puri viat divinam: negatio autem non estparticipo.
236쪽
Caput m. 19 tio positi vi . tum quia licet ex triplici personalitate unius Dei non valeat arguere ad tripli. cem unius hominis , valet tamen a positiva personalitate Dei ad positivam hominis: sicuti licet non valeat arguere ab unico actu Dei, qui sim ui est intellectio, di volitio, ad unicum pax iter actum hominis, valet tamen a positivo illius ad positivam in homine probandam in tellectionem, &volitionem. Resp. subsistentiam ex univet salissima sua nostione involvere communisationis negationem
etiam in Deos in quo tamen , quia haec nega tio est in amissibilis, & essentialis, consistit inpositivo: eadem, quia est in homine amissibi- iis, & contingens, consistit in mera negati ne superaddita. Sc per hoc subsistentia creatae si participatio divinae, quia utraque involvit positivum complementum naturae , in quo consequens negatio fundatur, in Deo tamen necessario, in creatura contingenter s atque idcirco haec dieitur participare , non assequi illam s quia cadit ab eius persectione, ratione cuius. essentialiter re puit transitum in jus alterius. Nec magis urget paritas de actu intelli
gendi, & volendi: ut enim isti in Deo sunt stibstantia, in homine accidentia , quia Deo necessarii, homini contingentes, ita sc subsi flentia ex eodem capite in Deo est: quid positi vum, in homine quid negativum,ut dictum est. utrobique autem illi actus sunt positivi, quia
sunt positivi de suo conceptu. Arguunt deinde ex Mylterio Incarnationis multipliciter. I. quia Patres communitet dicunt Verbum in Enristo supplere personalitatem creatam, eamque consumpsisse . non ergo
ea personalitas negatio est; aliter nihil suppla. ret, nihil consumpsisset. 2. In nostra sententia redditur ridiculus, Senugatorius labor Conciliorum , de Patrum con na dis storium desudantium. in eo , ut osten -
237쪽
I, 8 Metaph. Libeν II. dant Naturam a Verbo assumptam non relice re rationem proprii suppositi; cuius declarationis is esset tensus , quod Humanitas Verbo
communicata non est V erbo incommunicatari. haec autem veritas non est tanta, tamque abistrusa , ut ad eam declarandam opus sit convo calione Concilii e nullus enim haereticus est ita
stupidus, qui, si subsistere in se sit non uniri , non illico videat, Naturam verbo unitam in se non subsistere.' a. Inde seret, ut natura Verbo uni v sit tam completa positi ve substantia', quam est completa persona meae quod est absurdum. hinc enim praeterea seq aeretur, ex Verbo, &ha manitate non componi unum per se, sed pecaccidens,quod solum potest resultare ex duobus in actu ultimo substantiali completis. Cons.
haec enim est unica ratio, cur ex duplici nata ra completa, hominis v.fg. 6c equi unum per se in ratione naturae componi non possit, quia sunt scilicet completae naturae, atqui humanitas non solum est completa natura, sed etiam est completa substantia. ergo nec poterit. cum Verbo constituere unum per se in ratione subin
q.Tam Humanatas unitur Divinitati in Chii. sto, quam Divinitas Humanitati. ergo si per boc praecise , quod Humanitas unitur, amittit rationem propriae personae, hanc eandem amit tet Divinitas: quod est haereticum . s. Hinc set, ut Christus non sit uni voce ne bis cum homo; quia personalitas, quae consti. tuit Chrystum hominem est positiva : quae nos, negativa. posti vi aurem & negativi non est
communicationis cum alla pernna; ita posset
qui S constituero naturam in esse completae na' turae per negationem communicationis eum
3I a naIura. Ex quo esset , ut natura hi anain
238쪽
in Christo per unionem cum persona Verbiam it Ieret rationem propriae personae, & pecunionem cum natura Verbi amitteret rati nem propriae completae naturae s adeoque cum Verbo non unam tantum personam, sed unam etiam naturam constitueret et quae est haeresis Eutychiana.
Ons. Humanitas unita Verbo non est, juxta nos natura totalis , sed partialis, & ideir. cci suppositum non eit , sed natura partialis non est alia simpliciter natura ab ea, cui uni tur: quia enim anima est natura partialis, sa
cit unam naturam cum corpore. ergo humani. tas constituet cum Divinitate unam naturam.
Ad s. resp. Verbum non supplere naturalem subsistentiam quoad proprium illius munus .imo praestare oppositum s nam propria subsisnentia teddit naturam sistentem in se s divina reddit naturam excurrentem ad aliud. propria facit naturam intrinsece totalem e divina facit naturam intrinsece partialem Dicitur ergo eam supplere Verbum quoad generalem essectum subsistendi, reddendo illam incommunicabilem, ocincommunicatam alteri substantiae ab ea , cui desecto communicatur. Neque prop'terea dicitur nihil supplere, sed potius supple re seu negationem, in cuius vicem divina personalitas ingreditur . Consumptio autem personalitatis propriae in assumpta natura non est aliud. quam quod Verbum eam assumen' .do prohibuit, ne ea in se sisteret, &sui jurris esset.
Ad r. Hoc illud est, quod tanti faciunt adversus sententiam Scoti Recentiores; sed perperam , de ex una historiae ignorantia. putant enim Nestorium concessisse idysicam unionem humanitatis cum Verbos qua data, non erat fortasse necessarius labor Patrum , dc hesini
ad illum convincendum Dixi fortassὸ , quia poterai Nestorius esse in sententia depositivor
239쪽
Σςo Metaph. Liber II. ac propterea speciali decreto Concilii haberct opus. Sed re ipsa Nestorius unionem physicam Verbi eum Humanitate negavit, & solum conacessit moralem , seu effectivam audiatur Cyrillus Alex. Nestorii praecipuus impugnator epistia. ad Successum: Simulat quidem Nestorius se unum Chrasum Filium, o Dominum com
feri'. verum tamen oe ipse in duo, unum, indi viduumque partitur, hominem dicens Deo Verbo agrmivoca nuncupatione , o honoris aqualitate, ac dignitate conjunctum. Et Epist. 2. ad eumdem ait, quod Nestorius Deum seJunctum constituit , hominem θον similiter ponit, quem
etiam Dei conjunctum secundum' sectionem . secundum aquatitatem honoris, m authori roris Urmat. Quod ipsum habet in lib. d. In carnatione Unigeniti , praesertim cap. Io. ubi multis probat contra Nestorium non modo Deum habitasse in homine, quod unum Ne Rotius admittebat . sed etiam latium esse hominem .
Ad Humanitati Christi nihil deest de po
stiva persectione substantiae meae r neque enim persona ipsa non est per debitae desectum. sed per novae indebitae substantiae accessum . Non est autem opus incompletione orta ex defectu persectionis positivae ad iaciendum unum per se cum Verbo; quia illud non est unum in ratione actus, & potentiae quale unum con 'Bituit materia cum forma, sed in ratione ha-heniis , & habiti: quod est unum merito a Patribus ineffabile nuncupatum, & ad quod in natura non requiritur naturalis incompletio, sed satis est obedi entia lis capacitas. ut a Vorbo, & habeatur , & perficiat ut . Sic duo Circuli, quorum alter sit altero mai . peris . .
quidcm sunt circuli. nec possunt proinde unum circulum integrare. ut possunt duo sem, Erculi 3 potest tamen minor includi in maioricum so unum eisicere in ratione sontinenti ι
240쪽
s notio I. Caput III. 2 SI c contenti. bic licet ignis, & ferrum sini duae
perfectae naturae. possunt tamen, retenta lotalia persectione, & igne in poros ferri insinua,to, ita conjungi, ut serrum sit habens ignem,&actio ignis ferro tribuatut . Simile exemplum in carbone affert Cyrillus l .cit. c. 8.i Quod autem ad hoc nulla requiratur in natu. ra ablatio propriae, ac debitae per sectionis positivae, sed satis sit obedientialis capacitas, dc pet sectibilitas, conitat; quia sic intelligitur, quo palio natura veniat in compositionem cum Vettio, ut perfectibilis, adeoque aliquatenus, ut potentia. Neque ad eiusmodi perfectibilitatem opus est intelligere desectum persectionis naturalis, ut videre est in ipsa natura perfecti. bili ultet ius in linea supernaturali Mcidenta. Ii: ad quod non est opus, ut illi desit petis-ctio aliqua accidentalis naturalis. Univertim
vero perfectibilitas i n linea supernaturali, cum sit persectibilitas sine indigentia, aut exige a tia termini perfectivi ; nihiIest, cur requiri perfectibilitatem a termino naturali, quo sit iPri Vanda, ut intelligatur persectibilis a super
naturalis nam sic contra commune Theologo. rum dictum gratia, ut perficeret, deberet dein fruere naturam, eius venaturalem perfectio
Ad cons disparitas est ; quia natura completa v. g. humanitas in ratione naturae, h. e. principii operationis, dc motus respuit essentialis ter ulterius complementum etiam obedientiale, ac supernaturale ex ratione, quae extendi ad aliam lineam non potest . natura enim in La. tione naturae aut est complebilis naturaliter, aut incomplebilis essentialiter . ergo non potest fingi natura completa naturaliter, eccOm. plebilis obedientialiter. antec. prob. aut datur
tertia possibilis operatio, in ordine ad quam