장음표시 사용
271쪽
di infris formaias ex natura rei repugnet Seo , - .ejusque Unitati , ae Simplicit ei: ubi solvuntur obiectis res contra illam
J A m vidimus in Metaphysica , quod distinctio sor-
malis nostra non ossiciat simplicitati; nec inducat per se compositionem ullam physicam, vel meta- physicam , sed tamen , quia hinc lumunt Ad erutrii
pr ne pale argumentum contra nos, portet illud xaminare paulo attentius inter caeteras objectiones,
uuibus nos impetunt 3 dc incipimus ab argumentis ex Scoto, seu armis domestitis; tum ex Conciliis, MPatribus; tum ex ratione. .
Obiic. I. Scotus non admittit in Deo distinctionem actualem realem : sed haec distinctio nqstra est a tualis, &realis; nam opponiimus eam Virtuali, & r tionis x ergo ex Scoto non datur in Deo haec distinctio. Prob. mai. nam Luaerit Scotus; fi J Numquid hae distinctio dieatur realisὶ Et respondet di 2ion e Zproprie realis actuatis; uecreatis potentialis ... potessautem vocari diserenti rarionis .... vel alio modo ,
potest ευοeari disserentia vireMaos 3 quia Πωd, quod habet talem distinctionem nem Pe Deus= nin ha-ιὰ in se rem, ex re- , Ied et Mna res habens virtualiter, sive eminφnter qVo duas realitates ; ergo vel Scotus sibi co tradicit, Vel non admittit in Deo, nisi distini' on em rationis, aut Virtua Iem , & sic convenit cunu Thomisti S. aut Neotericis. Ideo Suarindicit, sensum Scoti esse incertum, & verba eius trahenda in meliorem. Resp. dist. mai. non admitth distinistrinem νωlem erctualem proprie, qualis est inter rem , et rem. COn. reatim acturiem, miniis proprie, scilicet inter realitat es seu soci alitates, seu entitarem, & qualem hic asseri mus . neg maj. Scotus negat in Deo distinctionem realim actualem in rigore, qualis sirci tempore dicebatur inter rem habentim propriam existentiam; & rc spectite ad istam distinctio nostra formalis d:ci potest rationis : non quod ratio ace sid 1.La. q. .sis.,. I. I. La.4s.
272쪽
a pro diserentia formata ab ipso IntelleΠω, inquit , sed ut ratio aecipitur pro quidditate. Et sic illa distinctio est inter diversas rationes, seu quid ditates , seuentitates habentes diversas definitiones. Similiter non est inter rem , et rem , ac aliter existenteS smi sina; Deus enim est res una habens virtualiter, sive eminenter q3easi duas realitates; s nota Verba soquentia. 9 Quia utrique realitatii ergo sunt duae ut est in illa re s v. in Deo) rempetit illud p prium , quod inest tali realitati, ae si ipsa esset res dimstincta; ista enim realitas v. g. paternitas guit Patrem a filio ) et illa , scilicet essen=ia in non uistinguit ue sisut si ita esset una res , et illa esset alia
res ergo non legunt, aut non intelligunt Scotum , qui vel non sibi constantsm dicunt, vel cum Gi Derto errare Putant, qui docebat , teste Conci Ilo Rhemensi, quod irra personae tribus unitatibus suns reia, &c. Obi c. a. ex Conciliis i. ex Concilio Rhemensi sub Eugenio III. determinatur , quod in Deo non sit alia qua ratio , quae interessentiam, et personas divIdae. Et clarius Florentinum sub Eugenio IV. Divina substantia, ei hypostasis re quidem sunt idem; secundnm autem modum nostri intellectus differre videntur ; em igo ex illis nciliis non est ulla ratio, seu formalitas la parte rei. in Personis divinis, quae it Ias di stinguae lab essentia ; sed pura distinctio rationis , & secum idum modum nostrum concipiendi ; ergo distinctio sermaIis inter essentiam , & attributa est contra 'definitionem Ecclesiae in illis Conciliis. Resp. neg. utramque conseq. nam Scotus, & Scotia istae per distinctionem Q alem non invehunt stinctionem numericam, quae est realis, & inter res, dires; sed potius summam identitatem; Concilium enim Rhemense loquitur contra Gilbertum, centenui quod relationes in divinis funi asstentas, ve extransecus assise , inquit S. Tho. Verba autem ex Florentino data non sunt ipsius Concilii, sed Ioannis cujusdam ibidem, non definientis, sed eo sultantis , & Perorantis, & maximε qui cum D minicanus esset, omistam agebat, & quidem cum lGraecis disputabat, qui distinctionem Motisticam χμ
273쪽
malem non noverant. Praeterea fatemur attributa ,& resationes esse rationes formales diversas , sed obiectivas, & independentes ab operatione intellectus ;&Concillium illud hie loquitur, ut excludat distinctionem realem, non formalem. Imo ille, qui pro Graecis disputabat , majorem agnoscebat distinctionem, quam sit sormalis; nam simi l em illi dicebat, quam admittimus inter naturam singularem, &su stantiam stiam 3 quae distinctio est realis modalis . Constat differre simpliciter, ut commune differt a proprio s hane dicimus forma tem) O quemadmodum humana substantia a persona sua disserae videtur, uevos quoque disserie censeo , inquiebat ille Graecus,Marincus nomine, & Episcopus Eplaesinus.
Inst. Andreas Episcopo Colossensis dicit, iJquod
plurimum refert, simpliciter proferre divinam sub stantιam, ae Patris , sibique substantiam ; haudqua inquam tamen dissore creduntur; Latini vero profite
ei se identi*tem , conjunctionemque disime substantiae distribuere non autem sola ratione ab hypostasibus, O personis differre credere videamur sergo tam Graeci, quam Latini solam distinctionem rationis admittunt inter essentiam, dc hypostases, seu
Respondeo dist. cons. solam distinctionem rationis prout opponitur reali qualis est inter ipsas personas 'con. cons. prout opponitur distinctioni a parte rei inter rationes , seu formalitates praescindentes &seorsim concepti biles, ac definibiles , neg coiis MLoc patet ex terminis,quibus Concilia illa utunt ii . nam dicunt se indivisibilitatem eorum -iliae; Fdipis , O Filii si Hiantiae ab Mpostasibus profiteri. Qi um proferisnt Spiritum Sanctum ex so- Patris persona procedere , hi procul dubio substantiam ab Mροβ separant, G partitionem imaria nantur dium substantiae a quod . ratione, Meque malo alie-m me creditur esse . Quis ergo nota videat, qliod distinctio nostra formalis nullam Prorsus separatιonem , vel partitionem inducit - ω quod hae voces sapiunt distinctionem reatissimam e
Porro omnibus legentibus eam litem inter Latinos,
274쪽
.& Graecos patebit luce clarius, per distinctionem rationis hvpostasis ab essentia non posse intelligi
Puram praecisionem λrmalem, ut vocant, seu per intellectum, de absque ullo fundamento ex natula
Id confirmatur ex verbis Marci Ephesini, quibus non contradixit Ioannes Theologus disputans pro Latinis. Constat , snquit, substantiam , O personam νε simpliciter , ut commune dissere a proprio , ut m gnus Basillux ad Dum fratrem Gregoi tum seribit, o
quemadmodum s ut utar exemplo Vulgari, humana substantia E sua persona disserre videtur, at vos quo que Latinos) sentire censeo, &c. Nos certε tantam distinctionem admittere non auderemus inter essentiam, & permnas divinas 3 quippe in creatis personalitas a natura est separabilis, non in Deo; ergo ex Conciliis nihil habetur contra nos, sed Potius pro nobis .
obiic. s. ex SS. Patribus, quidquid est in Deo, est Deus ; sed Deus est totum, quidquid est , de hoe formaliter, & a parte rei 3 eigo nulla est distinAio
a parte rei in Deo. Prob. maj. I. ex D. Anselmo.ti J Sicut unum eis, quidquid essentialiter de summa substantia dicitur , ita tuo uno modo , una congia Urione est, quidquid est Usentialiter . . . . nihil de Gius essentia dicitur in eo, quod qualis , vel quanta ssed in eo quidquid est . Vides omnia praedicari imquid . Aug. docet hoe illi ine, quod magnum 1 quod bonum esse. Et alibi, f3J Deus eo ipsi, quo es , misit , O eo, quo vivit, inrevirix , e , quo intelligit, potest , in eo, quo potest, est, quia simplex De
satis natura unum habet esse , &c. ergo omnia illa
Iuaedicata sunt de quidditate , & conceptu sorin i essentiae , & illa de se invicem dicuntur similiter . Quod confirmat dicens , non aliud es S pientia, aliud essensia , eui hoc est esse , quod1vie sem esse j & alibi, Γώ non alio magnus, alio Deus, sed eo magnus , quo De- , dcc. ergo. nulla alietas inter Deitatem, oc attributa . Id etiam dicit Ru
275쪽
chardus, ipsa primordialis substantia idem omnλο quod summa Sapientia est; & Nus enus, est ille i=se , qui prorsus est Sapientia, O JUitia, O i a veritas , e,' sigillatim Omnia. Imo dc solam distinctionem nomina Iem agnoscunt, denique licet admitteretur aliis qualis distinctio interessentiam, & relationes, qua lis est Paternitas, non tamen inter attributa, qualis
est Sapientia. Pater non ex eo pater Deus 3 eo ra.
men Deus.quo sapiens, inquit Augustinus. si d. Resp. nego ant.. & conseq. prob. nam per illas omnes, & similes locutiones Patrum excluditur sola distinctiq realis, quae simplicitati divinae officit ; alioqui & ipsa virtualis , atque rationis ratiocinatae dein herent excludi, quod non admittent Thomistae , nec alii plurimi ex Adversassis. Hanc esse SS. Patrum mentem colligimus ex aliis eorumdem sententiis adductis pro nostra sententia . Addo Richardum dicentem , quid mirum , si ibi concordes, O in uni mconcernat identitas cum multiplicitatis infinitate tQuid clarius ad conciliandam d i stinctionem nostram ex natura rei formalem cum identitate reali Z quod confirmat Aug. Deum detens inplacem multiplicia ratem , O multiplicem simplicitatem, est enim mul-riplex , inquit , quoniam multa sunt , quae habet ἔ
bet. Aug. Praecipue ideo dicit , quod non eο-dem Deus , quo pater , sed quos eo magnus , quo Deus ; quia non eodem modo paternitas praedicatur de Deo, quo magnitudo. Ista est communis, &se tenet ex Parte essentiar, non illa . Inst. quando Patres non stricte adeo loquerentur de Dei unitate cum sua sapientia, & bonitate, si solam realem distinctionem excludetent, ergo exclustunt lquamlibet aliam, quam rationis . Res Poneg. cons. nam sic loquebantur, ut per quandam exaggerationem , &quasi Per excessum melius assererent eius simplicitatem s licut in moralibus solent aliqualiter excedere ultra medium , ut facilius , ldi sortius commendent medium virtutis 1 Sic agentes siontra Haereticos invehentes multiplicitatem 1ealem 'Ierum , aut substantiarum ue ut cum Bernardus disputat contra Gilbertum , de cum Augustinus dicit,quod
276쪽
mn eo pater , quo Deus, eo tamen Deus, quo sapiensidie loquitur , ut asserat majorem distinctionem interessentiani , & relationes , seu perknalitares , quam inter eandem , & attributa ; illa mrmalitas qua est patet, non est essentialis, sed notionalis, sapientia veris est attribusum essentiale, id est se tenens ex pam te essentiae, & ideo communis est tribus personis,
Oblic. . .omnis: distinctio realis in . Deo repugnat simplicitati eius a sed . haec distinctio est realis; ergo repugnat Dei simplicitati. Prob. mai. ubi est multitudo realis , ibi est compositio vel per se, vel per
accidens s sed utraque repugnat summae simplicitati ergo, dcco Prob. mai. illa multa uniuntur Vel tanquam Partes totius essentialis , ut genuS,&disterentia, ut materia, & forma ; vel totius integralis, ut unitates numeri s.Veltanquam aggregatum ex Pluribus entibus in se completis, ut lapides in acervo s vel tanquam subiectum , & accidens, ur Paries , & albedo rSed haec omnia inducunt compositionem remigna tem simplicitatis ergo, Sc. Res p. dist. maj. omnis distinctio realis inter rem, de rem, concia formalis, quae est solum inter entitates , I realitates, & format lates', neg. maj. & cons. nam i-
sta stat eum perfectissima identitate reali , de cum, summa simplicitat . - Inst. a. verae composit o nihil est aliud, quam disti ctorum unio ; ergo qualis est distinctio, talis est compositio , sed ista distinctio est realis seu a parte rei
ergo & com positio. i Rela: dist. mai. seu r. ann un:o distihctorum verε componi bilium , conc. anti distinctorum quorumcumque, & quomodocumque neg. ant. & sic dist. subsumptum. Est distinctio realis, idest a parte rei inter entitates realiter identificatas , dc summe actu les , & infinitas , quarturi nullae se habent, ut actus , di potentia, con. inter res componi biles , quae se habent invicem , ut actus, dc potentia , sive ut perfectibiles , di perfectivae, aut sunt in se limitatae, neg. subsumptum, Fc cons. nam essentia, de attributa mnia sunt sic distincta , ut sint etiam realiter idem eiast, &sunt de se actualissima, nec se habent ad inviaeem ut persectibile , di periectivum , ne relati
277쪽
nes , quidem licti ex se non sint infinitae positive. Ddeo non faciunt cum essentia unum unitate compinsitionis, vel unionis , sed identitatis, & simplicitatis iInst.2. saltem faciunt unum per accidens, & uniatate aggregationis: sed haec non minus repugnant D ι ergo nulla solutio. Prob. mai. quo ma8i S unita, seu extrema distinctionis sunt actualia, di in se per fecta, eo minor erit unitas, & maior aggregatio a sed illae id imalitates ex concessis, sunt actualissis mae; ergo minime faciunt unum per se, sed per acciadens , & unitate aggregationis. - Resp. n. I. mai. &dist. a. si sint unita per unionem , di per modum partium alicuius totius, cone. mai. Mneg. min. si sint unita per identitatem realem, nec se habeant ad invicem per modum partium in ordine ad aliquod totum , neg. mai. & cons. nam relationeS, di attributa divinatam inter se, qu- cum essentia sunt unum per summam identitatem realem, nec se habent ad invicem, ut partes physicae, nec metaphy
Inst. I. identitas realis inter genus, & differentiam non impedit compositionem metaphysicam , & sin cit distinctio formalis inter illas ergo ita esset in Deo, si essentia, & attributa distinguerentura parte rei
Restv neg. cqns. & disparitas est quia cum genus,& diuerentia in creatis sint in se limitata, di se haheant ad invicem ut actus, seu perfectivum , di ut potentia, seu persectibile, ideo non persecte identificantur, utrumque est finitum, &sic neutrum sibi ex se identificat aliud. Contrarium est in Deo, nam essentia per infinitatem exigit sibi identificare relationes , & attributa; & attributa absoluta per suam pariter infinitatem inter se identificantur. Inst. . ideo animalitas est in potentia ad ration litatem, & facit compositionem metaphysicam , quia
inter sedistinguuntur: sed similiter distinguerentur attributa inter se, &abessentia Dei ue ergo similiter essent potentia, & actus, di similem compositionem
facerent.. Resp. neg. mai. nec enim Vera est absolute causalis snon exprimit totam, & praecisam causam Potentia
litatis, di compositionis i praecipua enim causa eius est
278쪽
est IImitatio generis, & di fierentiae, ex qua fit, ut non perfecte identificentur realiter. Non ita est in divinis, tibi est perfecta identitas realis, propter infinitatem essentiae , & attributorum absolutorum . Inst. s. qualis est distinctio entitatum , talis est mistentialitas, dc compositio; sed in Deo esset distinctio saltem formalis a parte rei s ergo& compositio formalis. Prob. mai. nam compositio Proportionatur distinctioni entitatum unitarum. Resp. neg. maj. sola enim distinctio realis argute potentialitatem , & componibilitatem, & opponitur simplicitati, formalis vero minime , nam excludit tantum identitatem oppositam, non vero identitatem Walem , nec per consequens simplicitatem. Inst. 5. saltem esset compositio metaphysica accidentalis, qualem facit risibilitas cum humanitate Ased hoc arguit potentialitatem in natura 3 ergo & i Deo. Prob. niai. quod intelligitur advenire essentiae in suo esse completae, advenit illi , ut accidens meis taphysictim, di eam perficit accidentaliter; sed attria huta sic ad venirent essentiae divinae, si ab ea exclud rentur formaliter, nam illam supi onerent in suo eiat se essentiali constitutam , sicut risibilitas in humania i tate 3 ergo eam Perficerent accidentaliter. Resp. i. eos, qui distipetionem rationis, aut vi tualem admittunt, admittere parem cum proportio ne compositionem, potentialitatem, & si haec r
pugnat Deo, ita etiam illa distinctio rationis, aut virtualis; nam Deus debet esse actus simplicissimus
virtualiter secundum rationem. . Resp. a. dist. maj. si accidens sumatur pro eo omni , quod est formaliter extra quidditatem rei, con. mai. di neg. min. si pro eo, quod ab extrinseco advenit rei in suo esse completae, neg. mai. cons. alioqui relationes paternitatis, & filiationis, &. spirationis passius, diaetius, quae apud Adversarios, dc omnes Theologos sunt extra rationem esientiae , dicere tur accidentia, quod ipsi non admittent. Relationes igitur ob id solum , & eo sensu dici possitiit quasi accidentia , quia non sunt de conceptu se mali essentiae , nec in eo: includuntur ι sed quasi fluunt ab illa , dc sunt circa illam , ut loquuntur. 53. Paties: nec sub illa ratione, sensu opponum
279쪽
etro' De Attributis ingeniis e.
tur summae simplicitati Dei ; quia essentia non se ha-γhet ad ea velut quid potentiale, Sperfectibile, sed ut quid actualissimum , & perfectissimum , quod est
radix per suam infinitatein illarum relationum, dii persectionum per ineffabilem emanationem. Inst. denique saltem in eo priori, in quo concipi 'tur essentia , ut non includens attributa , esset in potentia ad illa ue ergo & imperfecta, & perfectibilis 1al-
Res p. t. idem objici posse in aliis distinctionibus, ut
Patet . Rest'. 2. neg. cons. quia in illo priori continet ea radicaliter unitate , & identitate reali, quod sus-:ficit ad excludendam Veram potentialitatem . . Objic. s. debet agnosci in Deo summa simplicitas.'& unitas; sed distinctio formalis ex natura rei impedit,ne simplicitas, & unitas sit summa ue ergo non est, admittenda in Deo . Prob. min. eb maior est simplicitas, & unitas, quo minor est unio, &multitudo, di simplicitas, dc unitas summa excludit vel minimam distinctionem, & l Iuralitatem; sed potest dari minor distinctio , & multitudo, quam formalis ex natura rei 3 ergo cum illa distinctione non stat sum ma unitas, & simplici ras o Resp. dist. mai. summa unitas possibil s in Deo,
Conc. mai. & neg. min. summa absolute, & imagina
hilis , neg. mai. Sc cons. non est possibilis in Deo ma aior simplicitas, S unitas, quam quae excludit omianem multitudinem, re distinctioneni: realem inter es.sent am , S relationes , & ipsa attributa. Imbretora queri posset argumentum in adversarios ; nam si miis si ima excogitabilis identitas , dc unitas esset in Deo , noties tibi Trinitas personarum real ter distinctarum: magis distinguuntur personae inter se, quaessormaliter, dc tamen illa distinctio non negatur in Deo ; non debet igitur in Deo negari omnis distinctio imaginabilis , sed possibilis cum ejus persectione . Multitudo autem , 5c distinctio formalis persectio num , scutdcreati s personarum non est incompossi--bilis cum ejus perfectione, & simplicitate, & unit
Imo etiam hoc argumentum retorqueri posset in Thom istas & Iesu itas 3 nam certum est, quod di- sinctio virtualis, di rationis fundatae, seu ratiocin
280쪽
eae excludit maiorem unitatem , & Identitatem quam pure nominalis , aut pure formalis, scii ratio-nis : S tamen illas asserunt, & non putant istas sui: sicere ad salvandas veritates , quas Fides docet de hoc, mysterio. Igitur posset excogitari strictior unitas , sed non nobilior, nec dignior Deo. Obiic. 6. persectiones distinctae, & dispersae in enti hiis inferioribus colliguntur in superioribus, & per secitoribus ; sed sapientia , bonitas , misericordia, di aliae persectiones attributales sunt distinctae in creaturis; ergo debent esse colle stae, & unum quid In
Deo. Prob. mai. sensationes colorum, sonorum , &saporum , dcc. quae distinctae sunt , & divisae singulis sensibus, colliguntut in unum in sensu communi, . di adhuc persectius in anima , vesetati Vum plantaxum, &1ensitivum brutorum uniuntur in hominer. virtus calefactiva, exsiccativa , & liquefactiva, quae dispersae sunt in aere, aqua, di igne, uniuntur in Sole, in quo non distinguuntur sormaliters ergo fortiori virtutes illae in Deo. . . Resp. dist. mai. colliguntur eo modo, quo uniri possunt ad maiorem perfectionem entis superioris, Con. pure, Jc aliter, quam patiatur perfectio natura Iis illius entis superioris, neg. mai. & cons utriusque argumenti . Nam quia ad perfectionem Dei facit , quod attributa, dc persectiones dispersae in creaturis int in eo formaliter entinenter, non verti tant liniser intellectum, & per imaginationem, aut Virtua iter, sicut sensitivitates sensuum earticularium seniuntur in sensu communi, de in anima ,& virtutes calefactiva, & exsiccativa in Sole, sic sussicit, quod in Deo illae persectiones uniantur realiter , non Ver formaliter, alioqui amitterent in illo propriam rationem , & persectionem, quam habent in proprio gernere, quod repusnat infinitae eius perfectioni, ac naturae , quod maxime patet de intellectu, per queri ἴ neratur Verbum, & voluntate, per quam procedit
Inst ipsa infinitas persectionis essenti: e petit illam inclusionem , & unionem omnium perfectionum sim pliciter simplicium I er summam identitatem y sed si e non includeret illas , si essent . distinctae formaliter s ergo illa distinctio repugnat infinitae esse