장음표시 사용
141쪽
cui responderi non possit, praesertim a contensio 3 sed illud ab inquisitore veritatis est tacite spectandum , quam apte , quam congruenter, quam bene. Iam haec genera nihil ad diffiniendum iuuant, non ad diffinitiones essentiales, quum praeter unam aut alteram ordinationem praedicamentalem , reliquet prope sint ignoratae propter disserentiarum obscuritate & penuriam: de qua Aristoteles ipse conqueritur : Nec accidentales causarum , inhaerentium, Iartiummam haec in hisce elementis non explicantur. Succedit Categoriis liber Πεμι ἐμμην /ar, id est, de interpreta- Πvj v tione, quod ,ut nomen ipsum sonat, magna ex parte Gram- Arruar. matici est potius , quam dialectici officii: nam cuius est dicere, quid nomen sit,quid verbum, quid pronuntiatum, quid uniuersale, quid singulare, nisi Grammaticii Q uod si ars Grammatica tradita iam ante Aristotelem sui siet, superse disset profecto philo sophus acutissimus illis de rebus in dia lectica praecipere. Sed quia videbat non oportere illa a dialectico ignorari, quum nullus de iis mentionem fecisset, non iudicauit esse praetermittenda. Pronuntiata illa, quibus additur modus, non habent dialecticam , sed grammaticam quaestionem: videlicet de significantia illarum vocum,
re est Aristoteles delectatus, pro eo, quod potest & contingere , & non contingere: quum sit potius, quod solet seri, quod usu venit, quod est probabile, quod in nobis, in '; nostra facultate est 1itum: quod verbo eius ostenditur ἐν. ἐνναι- an hisce autem modalibus, seu affectis vel res spectauit: quomodo adverbia omnia modi sunt,& modales enuntiationes xeddunt, quod Boethus subsignificat, ut Socrates celeriter currit, ne male. Tum verba, usu venit, solet,cogruit.Nam in hisce omnibus,& infinitis harum similibus, haud secus res podeant, occum quit Pronuntiata ipsa est intuitus,ut eas modales nominaret,qua: Temperatae, & affectae essent modo quodam, qui ipsi pronuntiationi competeret, ut necessario. q. necenaria enu tiatio m possibile impossibilis: non videtur causa cur qua tuor illos ita recensuerit, quasi no essent alii .Eius enim stantiacultatis,& ossicii,verum,falsum,scit ori natu, quae IO D
142쪽
nes Buridanus,& alii quidam lcholastici in modos reserui, credibile, probabile, opinabile, certum incertum. Nisi sorte Aristoteles pronuntiata spectauit ex rebus, non ex nObis. Sed certe in his non plus erat quod esset ex dialectica petendum , quam in aliis, quibus adverbia inseruntur. Priora a- Adduntur volumini Πvi xίμηνυar duo libri priorii Ananalytica. lyticorum,utiles quidem illi,& magni, atque excellentis ingenii. Sed utilitas haec obruta est primum multis superuacaneis adiectis,ut de modalibus tui; ad rem non magis faciti
. quam caetera adverbia. Nam de illis statuendum est ex negantione,affirmatione,uniuersalitate, particularitate Impossibile non aliud est hoc loco, quam nunqua, necessario quam semper, pol sibile quam aliquando. Tum de reductionibus syllogi linorum,de iis, quae vera ex falsis nascuntur, quod est cuiuisita promptum, ut vix sit credibile Stoicos acutos homines,& in dialectica multum versatos negasse id posse fieri.Omnia vero lata subtilitate disi at, ut laboriosuis sit instrumentum intelligere, quam usum: ita pulcherrimum organum,& superuacaneis oneratu,& in tantas minutias sin-ctumn concisum parum habile utentibus reddidit. priste Io Sequuntur posteriora Analytica, doctum sane opus, acuhil tum,& bonarum rerum plenissima. Sed quorsum liqc tam bona 3 quid ad dialecticum de opinione, de errore, de ignorantiat non huius sunt loci, sed disputationis de anima. Demonstratio vero non videtur ad dialecticu pertinere, quum hic probabilia tantum speculetur, & quae contradictionem patiuntur ex Aristotelis ipsius lententia. Demonstratio vero incertis,& indubitatis versetur, ut magis id videatur pri-mα philosophiae, quam dialecticae. Q uae vero de demonstratione, praeterquam quod sunt inuoluta&mire intrica- ς 'μ ta,nulli sunt usui. Demonstrationem vult esse ex primis, Mi y-μφ' necesuriis, ex proximis. ex causis. Cedoirespicis nos & captum nostru,an rerum natura Themistius Euphrade Hermolao interprete sic ait. Nec demonstratio ad natura se ingenii nostri lubmittit, sed rectam tenet ad veritatem viam, nec quid ipsi possumus attendit, sed in solam rei natura in . - cumbit .illam vestigat,illam explorat etiam si nobis ignota,
inconspectaq; sit. id si ita est, quid mihi tua ista longa,& accurata de demonstratione conieri dissertio Z neq , enim ego Pro captu naturae intelligo, ac ne tu quidcm, sed pro meo. , Nos
143쪽
Nos sumus homines,id est, ingeniis errori obnoxiis, & infirmis: natura habet intelligentiam non errantem. Qui scio ego quae sint prima, quae sine medio, quae tu vocas quae necessaria naturae. inrae sint mihi talia vix scio, nedum ut illa norim naturae intima, ad cuius mani estissima, ut tu ipse lateris caligamus. Inanis est ergo tota de demostratione traditio,& sine usu. Sed nec omnino videris oculos in naturam coiecisse, nam immediatas propositiones ad nos refers n quibus nihil sit opus quenquam edoceri. Q uod silaomines doces, non erit tibi una,&Ierpetua demostratio: aliis enim alia sunt immediata & prima alii verisimilibus latum capiuntur:alii nec euidentissimis, & de q uibus sensus testificantur satis sidunt,ut Academici: Alii omnia credunt sensibus,ut Epicurael: Aliis sufficit authoritas dicentis: Alii rex sensibus expositas requirunt. Erit ergo demonstratio quasi Lesbia norma,quae se aedificio accommodat non sibi aedificium. Iam necessaria requiris,id est,quq impossibile est aliter habere:isthuc vero qua do erit notum Θ quum omnia uniuersalia ex singularibus sint nobis collecta, quae singularia uum sint infinita, persequi omnia no potuimus: aesi via uineest individuum, non constat uniuersale. Et uniuersalia logo usu comprobata, erant nobis4n caelo, in elementas, quae vel tempora, vel loci prodiderunt non posse in uniuertum amrmari. Iam causas requiris:& hic quae nobis tenebrae quae quorum sint causae, qui effectus nescimus. inuid agis, ludis ne nos, haud aliter demonstrationem constare vis, milex tam raris,iam procul petendis tam pene impossibilibus, facis perinde ut qui ad morbum grauissimum,& deploratum medicinam promittunt consectam ex tribus aut qua tuor simplicibus, quorum unum est in India inuenire alterum apud Seres, tertium in Ryphaeis montibus, quartum in nido Phoenicis ex cineribus prioris nascentis .inlaeso te, profer demonstrationem unam, verbi causa, tanquam ad alias exemplum, quae constex ex veris, primis, immediatis, notioribus, prioribus, causisque conclusionis: erit ne vero illa,quq est in ore totius scholae 3ompe animal rationale est risibile,omnis homo est animal rationale, ergo & risibilis. Non tam homo est per hunc syllogismum risibilis, quam ipsa demonstratio ridicula: ceu vero in propositione in sintilla magnifica,vera, necessaria, immediata, notiora, priora,
144쪽
causae conelusionis.Cedo vero,quid hic agunt caii Zan non etiam essectus demonstrant eas,& quidem certius, atque e ficacius utique nobist num non alia etiam demonstrant in
duabus illis qui stionibus .sit ne,& quid sit quas duas solum cur posuerit, nescio, quum sint aliae de quibus possit & quaeri ,& disputari,& quatenus licet, demonstrari etiam,vi de omnibus categoriis.
'roblea. Post virat, Analytica sequuntur octo libri de locis argu
' mentorum, quae dicunrur locos vocant, & ceu thesauros argumentorum, quum ipti argumentorum nihil habeant : neque enim hi loci sunt pixides, quibus continentur pharmaca, sed pixidum indices. Opus Aristotelis est longii, varium: multa sunt in eo praeclara, sed ita tamen disserit,ian
quam qui colligit sparsa, non qui formulas,& praeceptiones artis tradit ad usum aliquem conducibiles . inua de re iam antea iure questus est Rodolphus Agricola. Neq; enim ex operis illius latis iusti lectione qualibet diligenti,de sedula,fieultate se ullus sentiet nactu unius argumenti inueniendi. Sunt inquisitiones quae sint genera , quae differentiae, quae propria,cuae accidetia, quae diffinitiones loquaces, in . uolutae,molestae: & quod liceat cum bona tanti viri gratia dicere, nonnunquam etiam sub ineptae, sed infrugiferae prorsum.Neque enim quaerit unquam aliquis quid cuius sit aurgenus, aut species,aut accidens.Admiscet quae sunt alienissima, ut de eligendo, & fugiendo:in quo videtur philosophus sylvam quandam ad communes locos congessisse, ut luos in thesibus exerceret, & quaestionibus indefinitis, sed ad in-m-dle, ueniendi rationem parum commode. Ex his libris Topi-- - p eorum sumpsit Porphyrius quae de quinque vocibus copo
fit Veii suit,opus, ut mea utiq; sententia, utilissimu , ita longe ab uti- Iitate traditum. Praetereo & molestiam orationis:de re loquar .Primum in eo locum obtinent quetitiones,
quaru nec numerus est ullus, nec ordo certus. Alii alia quaerunt,alii prius, alii posterius, prout est cuiusvi ingenium,&metis intelligetia: nos enim respiciut, & nostru captu, no R. natura. Iam unde sumaturquet stiones hae, quid est, quale est,& ea, quae hisce respodentur,nonne ex vulgo 3 quod Aristote .les fatetur primo Topicorum. Atqui ad multa quaesita per quid est, qualitatis responsum adiungimus: ut quid vides ξbominem album armatum, patrem tuum:vt Hud Poetam.
145쪽
Dic mihi quid feci, nisi non sapienter amavi Tt in Propheta. Quid vides Amos 3 trullam cementarii. Et ad quale ποιον Graeci substantia saepe reddunt: Latini quoq;
ut qualis res est homo Zanimal ratione praediti nam & qualitatem copositum naturale vocat quidam,ut Cicero in Academicis,sicut Stoici ποι κτα. Iam veris quid dicunt esse prς-
dicari in quidi Ea inquit Porphyrius praedicari in quid,
quaecunq; conuenit eum, qui interrogatus est, quid est aliquid, reddere.Atqui ad huiusce rei intellectu necesse est evoluisse totam philosophiam, quae est de natura. Neque enim Aristoteles ipse in libris Topicis tot verbis tam alte, tam anxie repetitis, explicare valuit, quid genus esset, quid sp cies, quae dicantur per quid: dc accidens, ac proprium, quae per quale.
De genere locuturus Porphyrius patrem,&patriam dicit GςRR a
esse genus: in qua lingua in Phoenicia credo. Et mihi genus ab Ioue summo est, inquit ille. Et genus qui ducis Olympo: quod & ipse ostendit Porphyrius tuo exemplo: Siue a parente, inquit, siue a patria Sic enim Oresten a Tantulo dicimus habere genus: Hylum ab Hercule. Rursus Pindarum genere Thebanum esse: Platonem vero Atheniensem. Est enim patria principium cuiusq; generationis,ut pater. Non
dixit Tantulum esse Orestis genus, aut Thebas Pindari. Differentiam Porphyrius sinit,qua abundat species supra Pistςrea' genus,quasi no & abundet risibili homo supra animal, que- xi admodu & rationale. uod si dicatur no eatenus esse specie supra genus, resposioni huic aqua hqrebit, quod aiunt,Petetur principiti,&vitiosissima erit divinitio, nepe perplexa:& id quod accuratius esset explicanda.&declarandu pro luce interetur minus etia obscuri: quti enim ex accessione di
feretiae ad genus costituatur species, quomodo tu in diffinitione dissereti de specie meministi,tanqua iam nota&explicata ZCedo, quas disteretias adiers miram earu penuria dicit esse Aristoteles, nec ullis nos rebus quii magis indigeamus, magis carere. Rationabile est hominis disseretia : vix aliam proferut simplice, nec ea ipsa est hominis ex sentetia philosophoria, nam & angeli sunt ration les, quos illi vocat deos.
ει quide animalia rationalia .Quid quod si in adiectivo illo rationale animal pro substantivo intelligas, potius erit iusta diffinitio quam disserentia Z Sed rationale dicut disterentia, G
146쪽
eapacem discillinae dicunt proprium . inuid hoc plus habet,
ut minus, quam illud. Quaeso bipes,& quadrupes, de volatile, & aquatile, quae ab Aristotele dc Porphyrio , pro disterentiis ponuntur , implent rationem illam differentiarum. quae esuntiam dicant,& formae rationem ,&diffinitionis essentialibus sint aptae, quum accidens designent.Quod si haesint disserentiae, quid Aristoteles differetiarum inopiam de- set ξ Quomodo narc congruunt cum hoc Porphyrii dicto:
Interius autem perscrutantes, non quodlibet eoru , quae sub
eodem genere sunt diuidentium esse disserentiam, sed quod ad esse coducit,& quod quid erat esse,& eius rei partes. Ergo
bipes,aut volatile, non sunt differentiae. Verum enim uero
quis hoc dictum intelligat quis vllam assignet differentiam, tam arctis limitibus conclusam. Non immerito Aristoteles ait nos disserentiarum vexari paupertate, si disserentiae omnes ad tam exactam censuram aestimantur. Quis vero scit an mortale adesse hominis conducat: quasi vero no possint homines esse immortales,ex Dei munere, ut anima '. corporeum vero δc incorporeum non sormam attingunt, sed materiam , quae pro disserentiis ponunt in ordinatione, Quid quod inuintilianus mortale & immortale species dicit esse animalis generis. Sed rhetoris dictum parum exacte ad philosopbiae formulas dicent esset ornatum: quale illud est Ciceronis,& Ciceronem secutorum Senecae, Victorini, & Capellar, Romanum,& Troianum species esse hominis, quum non sint hominis, sed nationi sineque enim adessentiam hominis pertinent, sed ad accidens:&de suis 1ndiuiduis non inquid pr dicantur, sed in cuias.Nam quod dicitur humanum venus ,& de genere hominum alios Romanos es, alios
'Troianos, genus eo loci pro gente sumitur,aut natione,aut forma: dc ratione, & modo : ut genus vini gen us cabi, genus
dicendi genus belli. Sed haec omnia ita sunt perplexe,& obscure diffinita, ut mirum non sit labi in eis magnos viros, dccontraria inter se dicere. Bipedem Aristoteles Astarentia fatacit,& Aristotelem sequutus Quintilianus. Porphyrius dicit esse proprium. Martianus etiam sic sinit disti rentiam : est sufficiens ad id quod susceperis discretio. Et alio loco: di Texentia est sufficiens qiuestioni discretio, ut si quaeratur inter hominem,leonemq. quid intersit: respodeatur quod homo initis,leo serus sit: quod quidem nec homine a mitibus cari
147쪽
etis, nec leonem a seris aliis distinguit animalibus. Sic ille: quae omnia Porphyrius,& scliola reiiceret,ian qua in imperita. Sed de proprio quid dicunt: Porphyrius proprium in Proprii quatuor significatu diuidit, quod soli, quod omni, quod
oli de omni, quod soli omni & semper. Quantilianus etiam proprium dicit, aut quod soli accidit, ut homini sermo, risus: aut quod utique accidit, sed non soli, ut igni calefacere. romodo potest proprium vocari, Quod sat alii commune, no secus, quam si bonum dicas malum, album nigrum, calidum frigidum : idque Aristoteles vetat fieri: nam bipes non propria est homini, sed generale, & amplius. Nec quod aliquo tempore, inest soli, nisi etiam propriu dicas esse homini bipedem esse, quum solus sedet domi, cucane, de equo aut a dextris esse, quod Aristoteles admittit, quo nihil video absurdius. Adde quam ineptum est tertiae rationis proprii exemptu Prophyrii,canescere in senectute: atqui si hoc
omni homini accidit, semper accidit, nempe in senectute canescere:neque enim Porphyrius canescere pro eXemplo dedit , & explicuit in senectute, sed totum hoc est pro exemplo datum , canescere in senectute: Graece enim sic legitur:
γ03 πολιῶσ au. Sed de verbis ne simus nimium soliciti con- niueamus ad liaec minuta. Aiunt differentiam, & proprium non accipere magis & minus. Ego vero non video cur unus homo non sit altero dc disciplinae capacior, Je ad nauigandum aptior, aut ad artem medicam. Nam si essentia capacitatis aut facultatis ad disciplinas, ad nauigandum consideretur, nihil magis recipit aut minus: tam enim alba est haec
charta, quam ille gypsus in essentia rei albae. Et haec adeb obscura, inuoluta difficilia, tradu tur pueris paulo ante e lu- do triuiali egressis, quae no intelligunt prandes natu in philosophia detriti,ac pene consumpti. Postremus est liber de Elenchi. sophisticis redargutionibus , haud sane inutilis disputanti
bus , in quo nihil conuellemus, ne quidam nos arbitrentur anxie in Aristotelis operibus scrutari, quae carpamus. TO-tius Logici instrumenti haec est clausula Reliquum erit ve- strum omni ii, vel eorum, ad quos haec peruenerint, ut venia iis detur, quae videbuntur ad institutione praetermissa, gratia autem habeatur pro inuentis, hoc vero est mea sententia
aequissimum.Nam nulla ars simul δc inueta est,& absoluta,
148쪽
nec ille tam multa potuit unus, & primus inuenire, ac iudicare, multa ex iis, quae inueniebat noua,admirabatur,inspiciebat propius: necdu tamen satis sibi fecerat familiaria censere ac aestimare ut posset, quod omnibus contingit in uetoribus. Nec dubito, quan idem mihi in iis, quae ipse pario. Itaq. de Aristotele non dicant plura, quem ego veneror, uti Aristote- par est,& ab eo verecunde dissentio. Aristote is enarratorestis enarra Graeci Alexander ,Themistius, Simplicius, Psellus, Philopo-tores. nus,& alii, multum babent verborum: sententiarii no aliud, quam ipse Aristoteles. Latini nostri prisci illi Apuleius,Capella, Augustinus, Boethus dialectica suam deprauarunt, M vim attulerunt Romano sermoni, quod illum in iis, quae ad linguae proprietatem spectaret, praeceptis Graecitatis obtemperare coegerunt inuitum,ac repugnante. Q uae enim sunt ex ratione linguae, ea in unaquaq; lingua sunt sua libera,&popularis potestatis: ut nec princeps quidem quicquam habeat in ea iuris, qualibet in alia potens ac saeuus mec qui donare homines ciuitate potest, verba potest. At Latini diale ctiei per omnia Aristotelis vestigiis institerunt in praecipienda, dc tradenda dialectica: ut quae ille de verbis, de nominibus,de enuntiationibus, non male Graece tradiderat, nostri ad Latinum sermonem male detorquerent. Cuiusmodi sunt de nomine, & verbo infinito, de enuntiatione infinita, seu incerta,& aliis: q uae ex gramatica, & loquedi usu celenda sunt, non ex formula dialecticae,& quide, si diis placet,Graecanicae. Neq; enim substatiae nomen infinitari posse credo, nisi perraro ut apud Cicerone in primo Academicam: Nec vero aut quod efficeret aliquid, aut quod efficeretur posse esse no corpus. Q uod versum est ad verbu de Graeco Zeno - nis.Graecis enim incilius erat uti infinitis,quibus illud intel
vero quis sic loquitur,no homo disputat,ut intelligi velit,aliquid disputat. quod no est homo : vel no Socrates venenubibit,id est, quod no est Socrates. Egeo non pane sed pecunia: an aliqua re quae non est panis 3 Cicero pro Cluentio:Non Archimedes potuisset melius describere. Et pro Rabyrio Posthumo:non amicus mihi, no Popeius fuit an aliquis,aut ut ipsi volui aliquid quod no est Archimedes, quod non est Popeiust ut apud Quintilianu: Raro inuenies iudicialem, in cuius no parte aliquid eoru, quae supra diximus, reperiatur:
149쪽
an in eo quod no est pars, sicut apud eundem dioe secisti, non
hoc feci. Et Portius Latro, nulli no oculi senator utestatim confignarunt ingredientem:&alia innumera. Latini enim circumloquuntur quod non est hoc ,aut illud. Cicero conuersione illa per finita,& infinita extrema : de qua est apud Aristotelem in libro omnis homo est animal, nullum non animal est homo. Sic utitur in rhetoricis: Si constitutio & ipsa pars constitutionis quaelibet intentionis depulsio est,quae intentionis depulsio non est,ea nec costitutio est, nec pars constitutionis. Qua are illa apud Aristo
quid non est homo ,est iustum mec Graeci nomina haec infinita obseruanti ac nec ipleidem praeceptor Aristoteles, ut in quarto Topicorum ε πιr ἡ ονὴ μὴ αγαθον, si qua voluptas
non est bona. ini id quod ubi hure re possit negatio,ex usu
censendum est, non ex canone. Ut Martialis:
Pellibus exigui arctatur Liuius ingens, Quem mea non totum bibliotheca capit. Quo loco negatur verbum, non infinitatur illa vox totum.
Et si nullus erit puluis,tamen excute nullum. Quid illud est ex formula 3 an non potius ex intelligentia communi.&consuetudine illum ipsum qui videbitur inesse,aut eum quem finxeris .Nani infinitari verbum adiectiuum, illud penitus est non solii in Latino sermone, sed etiam in Graeco alienissimum, Ic intelligentiae repugnans: ut apud Ciceronem: O uum ingressus iter sit pedibus in equum om nino ascendere non vult. Quis sit senius,vult aliquid, quodno est ascendere.Non minus peccatum est in quantitatibus, ut vocant, enuntiationum. Aliquis concio natur, & quidam concionatur, particulares sunt. Atqui non magis haec, quidam concio natur, particularis est,q uam haec, Socrates .concio natur, si qui audit, Socratem non norit: nain dicenti quidam contionatur, subiectum singulare est . audienti vero, si Socratem non agnoscat , non minus est verbum illud Socrates confusum , & uniuersale hominis , quam illud quidam. Iam haec omnia,Omnis homo est animal, animal est omnis homo:omnia bonum appetunt,& bonum omnia appetunt aliquis contionatur , aliquis non concio natur, non aliquis concionatur , vulgaris sunt consuetudinis,
150쪽
penes quam est isto rum omnium lex & arbitrium. Terentius hic solus nescit omnia: intelligi potest, vel non omnia ab eo sciri, vel nihil. Cur non bono viro stipem dedisti Zalias hoc est, non essedatam bono alias esse datam et,qui bonus 'non sit.Cicero pro bcstio. Omitto gratulationes,epulas, partitionem aerarit,benescia spe promissa, praedam , laetitiam paucorum, luctum omnium: hic omnium quali plurimc rum,aut reliquorum omnium. Ideo Aristoteles sensus, op- lolitiones, leges uniuersilium,& particularium posuit Quς vero essent uniuersales,hoc est, quibus verbis , & signis, qua constitutione, quo ordine fierent, non attigit Videlicet sciebat de illis non posse in uniuersum praecipi, quae essent usus varii,& mutabilis. idcirco etsi dixit qualia soleret vocare usus uniuersalia, qualia negatiua,aut affirmativa, non tamen uniuersalibus regulis definiuit. I n indefinita magis est adhuc peccatum, quae pro intelligentia sit,uel uniuersalis, vel indefinita, vel singularis. Romani hanc urbe condiderunt. Romanus homo haec scriptit: non omnes, sed aliqui aut ali-
uis. Ecce tibi equus, quidam, certus beata vita virtute con uat omnis beata vita,vides ad omnia eam genera transire,
idcirco infinitam seu incertam vocari, quod ambiguae sit naturae.& mutabilis. Iam in assignando subiecto,& praedicatorem spectant, non verba: ut quum dico Socrates est albus,vel Socrates est homo, semper Socrates fit subiectum quocunque vertatur,quia in eo fundatur ratio praedicati, nempe iustus,vel homo. Sed non considerat spectanda etiam esse nomina.& voces:ut quum dico homo est animal aliquod animal est homo, non omne animal est homo. Videndu enim
non quid res sit, sed quid ego signifieem, quod nec ipsi pota
sunt negaremam dicunt in conuersione ex subiecto fieri pretdicatum,& contra. Item in conclusione in directa: ut aliquod animal est homo.In Braalipton omne rili bile est animal, &omnis homo est risibilis. Ex duabus particularibus negatiua,& affirmante. Martianus Capella , & Boethus subalternam oppositionem constituunt. inrae oppositio est, si quis dicat: Omnis homo disputat, Socrates disputat. Quid habent contrarium inter se homo & Socrates Nec lubcontrariae sunt oppositae, non magis quam si quis dicat: Socrates disputat, Plato non disrutat. An repugnat sibi, qui dicit: Aliqui senatorum sunt assensi,aliqui non sunt assens. Aristote