장음표시 사용
111쪽
stulantes. inibus rite susceptis, α l tionis iniunctae sibi seu epistolae
delatae imperialis inspecto tenore, moestitiam, quam prius rumor sosius in corde nostro pepererat, casuum euidenter ostesorum certior confestim relatio multiplicauit . Quapropter quia sicut diuinitus inspirata sapientia uestra nouit)cunflarum Christi ovium cura constringimur, cum uices illius per abundantiam coelestis gratiae geramus, cui specias his a Deo dicitur: Pasce oves meas .ec rursus: Et tu aliquando conuersus confirma fratres tuos. Non potuimus dissimulare, aut negligere, quominus uisitaremus oves dispersas, ec dissipatas, uel quominus confirmaremus in fide, ec moribus bonis fratres nostros, ec proximos. Et quia inter caetera, quae de schismate iam sato Constantinopolitanae Ecclesiae, hi, qui missi fuerant, testabatur maxime eandem Ecclesiam abiconomachis. recidiuam contemptionem excitantibus asserebant uesxari, Christit m q3 per singula conuenticula blasphemati : iccirco duo Episcopi, qui nobiscum erant, qui q3 ad hoc tantu perficiendum opus idonei nobis esse uidebantur, Rodoaldum scilicet, re Zachariam una cum etalesia quae apud nos est, datis literis tam ad Augustu, quam ad Photium scriptis Constantinopolim, id est nimiru piaculum exerrastes, e latere nostro direximus, nihil ei penitus iniungentes, nisi ut tantummodo causas Ignatii Patriarchae, qui ante iam de ecclesia pulsus, quam ab aliquo accusatus extiterat, diligeter inuestigarent, essedis apostolicae plenius, os ueracibus referret indiciis quemadmodum Iob beatissimus edocens Causam inquit quam nesciebam, diligetissime incluestigabam. Photii uero consecratione non solu minime interim ad mittendam esse aedidimus, uerum etiam ipsis Legatis nostris, ne cum illo, nisi quae cu laico usq3 ad notitia nostram c5municarent, frequentiae omnimoda iussione praecepimus. Quonia, sicut magniloquus Leo Papa scribens ad sanctum Flauianum dicit Antistitem: Nos qui sacer dotum domini matura uolumus esse iudicia, nihil possumus incognitis rebus in cuius partis praeiudicium diffinire, priusquam uniuesta, quae gesta sunt, ueraciter audiamus. Tantum eis de uenerabilibus dormini nostri Iesu Christi, eiusdem q3 genitricis semper uirginis Mariae, ac sanctorum ipsius imaginibus, quicquid quaesto aforet, iuste, ac pie
diffinire licentia dantes, quae cum esse, ut dicimus, literae nostiae, quaSaugustae mansuetudini, necnon es Photio per eosdem Mitas nostros destinaueramus, si ita sunt apud uos, queadmodu a nobis suere transemissae, patenter poterunt indicare. Nam si nos pro iussinicda contro uersa statris nostri Ignatii tunc Legatis nostris quicq3 praecepimus, uel eu danationi subiici deaeuimus, ut quid nec sentetiam diffinitiva susscipere: licet no digne, nec legitime decertauerint, attame quatur cuiq3
112쪽
et quocunq3 contradixisse, ac ne deponeretur resitisse, probatur: siquidem, ut caetera nuc c5memorare debemus, in epistola imperiali didicimus, quomodo illi no solii consensum noluerunt ipsus praebere danationi, uerum etia qualiter ne tantum piaculum committeretur, inicidixerint. Quae profecto ec ipsi minime contradicerent,si ne depostioni eius interessent, nos sibi mandatum tribuisse recolerent: α charissimus filius noster pius Augustus, nisi illos praeter iussionem nostram egisse claresceret, eos, v nobis commendare, α super huiusmodi noxa transegressionis excusare, nullo modo studeret. Iam uero si dicitis quamoburem illos deposuerimus, cum eos in damnatione saepetiti Patriarchae consentire noluisse, tam sciatis manifeste, respondemus,quia nihil illis bonum profuit inchoasse, ec in bonitate minime perdurasiei quoniaqui perseuerauerit usque in finem, hic saluus erit. Quid enim proderit alicui pro ueritate primum quidem impetum dare, α post paululum
aut suasionibus, aut terroribus, aut aliquolibet uitio a veritatis tramite
declinare e Porro si vitalis, ec Misenus a beato Felice Papa honore, pariter α communione priuati sunt, qui olim ad talia, quemadmodum isti nunc uel impulsi, uel dilapsi sunt, quato potius isti ob praeuaricatione sed no pares, immo Constantinopoli, poenas scut illi quonda perpessi sunt. Porro si nos ideo Mitas nostros destinassemus, ut uice nostra Ignatii essent negotii iudices, quemadmodum imperatoria perhisbebat epistola, per Leonem a secietis missa, quae latrocinale illud Cocilium, in quo Ignatius deponi putatus est, iudicium nostrum sitisse noueraciter asserebat: profecto ante totius litis monitionem, an omnis
initium controuersae, sedem ei propriam restitui proculdubio censuis: semus, ut legitime nimirum reciperet, quod nulla lege dictante perdiladerat: atq3 per ecclesiasticum Canonem resimeret, quod illi potentia
saecularis ademerati quatenus se deinde sede propria, necnon es omnis bus suis ante receptis, uiribusq3 resumptis, uestitus iam, α armatus, cuaccusatoribus suis certaminis campum, α litigii conflictum posset anipere. Quod cum in mundanis n*otiis legibus fieri censeatur, multo magis, ut in ecclesiasticis,ans diuinis obseruaretur, debuit praeuideri. Praeterea quando praelatos Mitas a nobis direximus, epistolam quam eis mansuetissimo Imperatori scut praetulimus dandam tribuimus, in tribus uoluminibus, uno eodem q3 tenore, ac eisdem syllabis scribi praecepimus. Et unum quide ex his apud nos pro suturo testimonio retinuimus, suspecti, uidiucet iam de saudanda epistola : quod postea probauimus. Aliud uero ut praemissiam est iam memorato piis Ausgusto eis dedimus ossirendum. Porro tertium eisdem Legatis nostris praebuimus, iniungentes, ut hoc sibi ad instructionem suam tanquam speculum
113쪽
Dculum pre ocuhs iugiter habitum reseruarent,ec eum Constantinopoli conuetus fieret lacerdotum, in quo a Legatis nostiis comminister noster Ignatius fuerat audiedus, si praefatus Augustus nollet ibidem subi missum recitari epistolae nosti ae uolume res hoc quod illis apud se
retinendum dederamus, quod q3 unius forme per omnia cum caetera duobus, quorum iam mentionem secimus erat, in ipso conuentu les gerent, ec ad notitiam omnium uestrum quomodocunq3 perseuent.
At illi peruenietes Constantinopolim, minis imperatoriae potesatis Leut ipsi postea latebantur deterriti, spretis monitis nostris, ac epistolis sibi a nobis coram tota Ecclesia nostra datis immo postpostis, ob tis
more sicuti postea claruit in contrarium uertere omnia, quae sibi suerant imperata. Deniq3 ec cum Photio adultero, Ecclesae in uasore, atq3
neophilo, quod sibi multipliciter prohibitum fuerat, inter sacrosancta
mysteria communicauerunt: ec Ignatium uirum senem, ae sanctum, ac per duodecim annos innocenter Ecclesam Dei regentem, e nobisecum, ec uobiscum, atq3 cum uniueriali, ec orthodoxa ecclesia communicantem, Constantinopolitanorum factioni perniciosissime concinerites,damnauerunt: ec sacerdotalibus insulis expoliatum ab ecclesiae r imine modis omnibus expulerunt. Quem non ita iustificamus, ut nihil hune reprehensione dignu admisisse dicamus, pro quo fortasse merito poterat, legitima discussoe iacta, quodlibet canonice iaculum pati
sententiae : cum scriptum in apostolicis literis confiteamur, dicentes: In multis offendimus omnes. ec rursus: Si dixerimus, quia peccatum non habemus, nos ipsos seducimus, ec iteritas in nobis non est. Sed ita uolumus, ec ita decernimus, istiusmodi Pontificem digna pro sauctis recipere , ut sacerdotale decus penitus non uilescat, nee tam facile pontificalis apex terra tenus incurvetur. Ita inquam uolumus, ec ita decernimus, hunc immo quemcunq3 Pontificem iustae subdi sentenstiae, ut non a saecularibus quibuscunq3 iudicetur, non tyrannice prospellatur, non ante audientiam ecclesia sua priuetur, non ab inferiorisbus, sed a maioribus auctoritatis personis resti calculi sententiam cons uatur. Ita denique uolumus, ec ita decernimus istius, immo uero
eun rum sacerdotum causas examinare, culpas ue punire, ut paters nos terminos no transgrediamur, sacros Canones non conculcemus,
nec decretalia sedis apost. constituta, quibus Ecclesia tota sulcitur, aris munitur, quoquomodo uiolemus. Ad extremum ita uolumus, ec ita decernimus Potificem, qualiscunq3 sit, iudicari, ut ecclesae. cui praeest,
iura, nulla temeritate, nulla praesumptione Bin tur. Nullum quippe poterit ecclesiae ius dignu seruari, si Prasul eius a quibuslibet, aut quomodolibet, uel quandolibet impetatur, α pro libito cutu's tanta sax
114쪽
cilitate pellatur. Quod cum ita sit, non possimus interim fiatrem nostrum lanatium, qualiscunq3 sit, n5 inter sanetissimos, ec beatissimos
Patriarchas AEnumerare: qui licet apud uos sit tot opprobriis, tot perssecutionibus fatigatus, attame non nis ut a decetaribus mcis est habitus, creditus, α ueneratus, habetur, creditur,ec ueneratur: nullo quipspe nostro examine alicuius criminis reus, nullo est nostro speciali iuudicio repertus obnoxius: ac per hoc nulla est nostra sententia condemnandus, aut a nostri, ecclesae q3 notae comunione collegii sequestrandus, aut aliquibus nis honorabilibus uocabulis appelladus: sed ad narrationis ordinem redeamus. Missi praeterea nostri tandem reuers,ni,hil aliud renunciauere, nisi depostum Ignatium, Σ Photium in Sede Constantinopolitana firmatum . Post duos uero dies Legatus a nobis Imperialis nomine Leo, a secretis susceptus, duo uolumina obtulit, quorum unum depositionis Ignacii gesta continebat, alterum autem de sanctis habebat Imaginibus acta, per quae uidelicet cognouimus, quia nec Imperator epistolam nostiam, qua statrem, ae Coepiscopum nostrum ad solam audietiam ante conspectum Mitarum nostrorum accersri decreueramus, in depositione ipsius consacerdotis nostri, quae prius, sicut putabatur facta est, ostendit: nec idem Missi nostri parilem eius, ac per omnia consimilem , quam eis in Episcoporum conuentu
recitare iussciamus, dem5strare curauerunt. Sed nec, quantum in eis: dem uoluminibus in latinum sermonem ex graeco transatis, repertitur, ordo legitimus .ec a sanctis patribus ustatus in lectione ipsus epistolae extitit obseruatus. Quamuis ex his quae in conuentu, qui postes rius pro sacris Imaginibus collectus est, ex ea lecta sunt, nonnulla addidita; multa mutata, plura subtrasti reperiantur,ec per omnia talis essecta sit, ut aut nihil, aut pam aliquid nos per eam de ciebiodicti comis ministri nostri Ignatii disposuisse causa uideremur. Quicquid enim de ipsus recessu, uel praeiudicio, quicquid de sentesia no a Romano Pontifice secundum morem in eum prolata, quicquid de uiolatis paternis distinitioibus, quicquid de Photii scripseramus irregulari promotione, tu quodam calliditatis transcendentes, etiam sanctorum patrum in distituta, quae sancti spiritus afflatu sunt edita, ne ad Concilii peruenis rent notitiam, more suo salsdici transcenderunt, es cum diuinitus tributa talenta suerint, uelut in quodam flentii sudario ligata sub terra penitus absconderunt. Quo comperto moleste tulimus, es quid sine Missis nostris actum fuerit, cofestim intelleximus, qui talia cum Misess nostris perpetrasse patenter agnouimus. Aut enim iusta suciui quae mismus, sic qs consequeter oportuit ea seruari, aut si iusta putata nosunt, in quo iusta no fuerint per aliud salte scriptum exponi, nobis
115쪽
referri, x summa ratione debuerunt patenter ostedi. In nullo tamen horu oportuit ea uel ecclesiae, quae apud uos est, cognitione priuari, uel aliqua falsitatis deprauatione Budari. Detulit praeterea idem Leo Imsperialis Legatus augustales literas deprecantes, quatenus ec in depositione Ignatii, et in cofirmatione Photii consensum praeberemus,ec subsscriberemus. At nos diuina docente gratia dum idem adesset Missus, conuocata tota, quae apud nos est ecclesia decrevimus, ec statuimus,atu professi sumus coram ipso, ec coram eadem sancta ecclesia, sicuti est nuc, per eande, ac per uos profitemur coram uniuersali sancta Christi ecclesia, pro deiectione Ignatii, uel consecratione Photii nunquam mississe, nunquam missuros esse, ec in depositione Ignatii, ec promostione Photii nunquam consentae, nunquam consensuros esse. Et his si ius dictis, ec palam annunciatis, aris in apostolatus nosti epistolis taliter insertis,ec eidem Leoni a secretis tam Imperatori, quam Plicitatio ad defendendum datis, hunc a nobis remisimus. Igitur cum haec gerebantur, nondum Radoaldus,ec Zacharias Episcopi, quos ut pne missum est Constantinopolim miseramus, consessione propria, uel synodali examine eonvicti erant, aut patenter ostensi, quod ipsi depossuissent Ignatium, uel communicassent adultero Photio: quamuis hocer illa Concilia, quae imminetibus illis Constatinopoli celebrata sunt, uidelicet tam id quod aduersus Patriarcham Ignatium , quam id quod
pro sacris Imaginibus collectus est, patesci innuerint, ec imperialis episola clare dcnunclauerit, atq3 praefatus Leo a secretis regius, his neganstibus, in facie saepissime, atque constantissime coram nobis, α primos ribus ecclesiae nostrae iam dixerit . Sed procedente tempore murmur multorum ab illis partibus Romam uenientium, quinimmo persecutiones a lautoribus Photii commotas sugientiu , sensim in eosdem coepit Episcopos muneribus suisse corruptos diffamare, ec qu*l communicassent Photio, ec deposuissent Ignatium, diuulgare. Quo audito, nimio maerore repleti, qualiter ab ecclesia Christi . cui diuina dignatione praesumus, non babente maculam , aut rugam , aut aliquid husiusmodi, sinistram procul laceremus suspitionem, uidelicet ne in hanc
saltim tenuis, subsannandi oriretur occasio, cogitare coepimus, es metereuoluere. Tunc conuocato multarum prouinciarum occidentalium
regionum sanctissimorum Episcoporum coetu, ec collecta sancta synodo in ecclesia Dei, in qua beatus Petrus Apostorum princcps corpore redolet, α uirtutibus emicat. Deinde: Dronter sigidiorem locum in ecclesia siluatoris, quae ab auctore appellatur Constantiniana, ec quae prima in toto terrarum orbe constructa est, ibiq3 recitatis omnibus scripturis, de graeco sermone in latinum conuersis, tam uidelicet neti a
116쪽
synodo, quae per iam situm Leonem a sectetis Apostolicae Sedi delata
est, quam etia imperiali epistola. In quibus omnibus existimata depositio Ignatii continebatur: deductus in medium Zacharias me Episcopus, quia Radoaldus propter absentiam haberi ad praesens no pote erat, ae discussus, ae diligenter examinatus, inuentus est in depositione Ignatii, α communione Photii omnino culpabilis, in quo ide Zacharias se obnoxium recognosces, proprio ore, ac proprio scripto se Convisuntinopolim a sede apotalica directu isse, quae sibi a nobis agens da fuerant iniuncta neglexisse: ac quae sibi suerant prohibita, peregisse consessiis est: Ignatium scilicet sine iussione apostolicae sedis deponen
do,cc Photio contia nostri apostolatus perceptionem communictata. Τune, decernente sancta nobiscum synodo, depositionis, ec ex mumunicationis suae sententia, praesitus Zacharias accipiens, foueam, qua
aliis praeparauit, incidit. Alterius, idest Radoadi, examinatione propter absentiam, usq3 ad aliam synodum protelata, ad quam canonice saepe
inuitatus, qui ante incurrit depositionis, ae excomunicarionis sentenstiam, quam coplex eius promeruit: insuper α anathematis, si cu Photio decaetero comunicasset, obligametum merito non euast. Dignum
quippe suit, ut par iniquitas, par gigneret utriq3 iudicium, ec aequalitastat in retributione, quibus parilitas extitit in transgressione. Nam quia idem Radoaldus obiecta no diluit, uera esse, quae de illo dicebantur, etiam si alia nulla constarent indicia, exame subterfugiens omnis no firmauit. Et iccirco iure illi non prosuit absentis, quam ipse non casu ataedente, sed uoluntate propria ministrates quemadmodum Nestorius quodam .ec Dioscorus sibi procurasse probatu est. Na ut sanxctus Papa Boniticius in Decretali suo docet manifestum est confiteri eum de crimine, qui indulto,ec toties dei gato iudicio purgandi se oecasone non utitur. Nihil enim interest, utrum in praesenti examine omnia quae disti sunt, compmbentur, cum ipsam quoq3 pro consesssione procuratam toties constet absentiam . Hic etiam Kregius sedis apostolicae Praesul, ec magnus ecclesiae propugnator scribit Hormista: Soli, inquiens, declinant examen conscietiae, quae iusta sunt no tenentes. Sed ad quid multa pmponamus, cu iuxta quod Dominus dicit: Iudicio quo iudicauerunt, iudicatum si eis: ec in qua mensura mensi sunt, remesum sit eis. Contigit enim illis queadmodum Vitali quonadam, α Miseno Episcopis, qui scutissi Constatinopolim missi, eorum pro quibus destinati sunt, aduersae parti communicando, no executos res, sed impugnatores inuenti sunt. De quibus beatus Felix apostos licae sedis Antistes, ec Alexandrini Petri, seu Constatinopolitani Acacii . Praelatu damnator, Imperatori Zenoni scribens, inter caetera Vitalem
117쪽
ait, an Misenum, eur ues impulsi ad isti consenserint, hisnore smul, α communione apostolica censura priuauit, quoniam factum cui ipst Cyrillo abbati Acimetensi scribit, ut eorum praeuaricatione deciperetur populus christianus: qui rursus de eis mentionem faciens, ad iam satum principem de eorum transgressione diciti Plebi suasum est christianae nos talibus praebuisse consensum , quos mox regressi sunt, praeuaricatio impune no habuit. Nam eos apud beatum Petrum apostolum lanm mecu synodus residens, dum conuim plura mentirenditur, ordine, ae communione nudavit: ne eorum incorrecta perfidias uritas proueniret inimicis. Porro, quae in superius memorata uenes
rabili, ec sanm synodo unanimiter. ac consonanter de Photio usurpatore, ac inuasore Constantinopolitanorum Ecclesiae, atque fautoribus eius: seu de fratre, ac consacerdote nostro Ignatio Patriarchae uel de his qui ex parte ipsius sunt: necnon ec de faciis Imaginibus canonice, rationabiliter, catholice q3 statuerimus, ec promulgauerimus, subter ansnexis Capitulis declaratur. Cap. Primum. Photius, qui ec schismaticorum, er se a sanctae communionis partis cipatione auertentium parte esse dignoscitur, ae ex saeculari ministrastione, atq3 militia, rex soro subito tonsuratus, a Gregorio Syracusano
dudu Episcopo, a synodo damnato, ec ab apostolica sede covicto Episcopus ordinatus est. Et uiuere, ac superstite consacerdote nostro Ignatio sanetie Ecclesiae Constantinopolitanae Patriarcha sedem ipsius inuasit, ae in sposam, quam a Christo sponso immaculatam custodiedam, ueluti amicus sponsi perceperat,no per ostiu, in quod Christus est, sed
aliunde ex aduerso in ovile dominicum more suris, atq3 latronis ingredies, atii uiolentus, rapax, ec scelestus adulter, irrupit. Deinde cu dam natis, ec anathematigatis, atque cum his, qui ne sacerdotale ossiciu ante audientiam praesumerent, a decetare meo sane, memoriae Benedicto Papa suerant obligati, quotidie, ac indifferenter communicans, conuinans contra fidem promissam, contra suam q3 professione, qua pollicitus est se aduersus iam fatum Patriarcham nullum sinistrum Conrucilium esse facturum, congregauit: Concilium es una cum sequacibus suis depositis, ec damnatis excommunicatis, anathematigatis, ec aliis sine sedibus, atque cum his, a quibus uel irregulariter, α illicite prouectus fuerat, uel quos ipse temere,ac indebite prouexerat, contra eunsdem fiatrem, ec comministrum nostrum Ignarium depositionem fascere, ec anathema dicere ausus est. Deinde apostolicae sedis Misses quos
118쪽
pro causa sacrarum Imaginsi, α pro inquirenda, α non renuncianda iam fati Patriarchae deiectione, es ob inueniendum modum promiustionis huius neophili destinaueramus, quibus rotuit argumetis a noram is mandatis auertere more Acacii quondam Constatinopolitani haeretici Patriarchae praesumpsit, α ad prosissionem, quae ei cum paribus suis habebatur, sicuti eorum confestione patefactum est, ae sancto spirritu reuelante, uenerandae synodo, quae a nobis collecta est, claruit, ad damnatorum, α schismaticorum c6susionem tentae, i sionem, quae uel Gentilium more seruari debuit, pertraxit, di ad illusionem brati Petri Apostoli, a cuius sede profecti fuerant, non solum ineffraces res. dire secit, sed etia impugnatores omnium , quae fuerant mandata monstrauit. Postremo Episcopos, qui ei tanq3 adultero, ec peruasori conas municare noluerui, exilio relegauit, ec sui sceleris complices in eorum surrogare locis non timuit. Et usq3 hodie ecclesiam Dei diuersis perae secutionibus impugnare non desinit . ita ut fratrem, ec Coepiscopum nostrum Ignatium sanctissimum Patriarcham inauditis poenis, α horribilibus tormentis assicere non quiescat. Sed ec omnes quotquot pro ueritate, α fide cum eodem pessistere compraehederit, quibus praeualet modis perdere impraetermisse moliatur. Ob haec, α his similia contra euangelica, apostolica, prophetica, atq3 canonica instituta se esseres, sit Dei omnipotentis, α beatom apostolorum principum Petri, ec Pauli. ae omnium simul sanctorum, atq3 uenerandorum seu uniuersalium Concilioru auctoritate, necno ec spiritus sancti per nos iudicio, omni sacerdotali honore, ec nomine alienus, ec omni clericatus ossicio prorssus exutus: ita ut si post notitiam huius sanctionis, quam diuina inspiratione depr5ptam esse credimus, cum unanimitate, ec concordia sanctae synodi si proculdubio promulgata, tentaverit in Constantinopos litano Throno praestire, aut saepe sato uenerabili Coepiscopo nostro Ignatio, quominus Ecclesiam sbi commissim sne quavis inquietus dine regere possit, impedieriti uel si ulterius ausus fuerit aliquid de sauero ministerio more sacerdotis contingere, iuxta praecedentem consuetudinem, nullo modo liceat ei spem communionis, aut locum habere satissamonis, sed anathematis uinculis innodatus, una cum communicatoribus suis, ans fautoribus suis perpetuo Dei per nostram medios critatem iudicio, ac sententia, sacru corpus,ec sanguinem Domini nostri Iesu Christi, non nis uicino mortis periculo, omnino percipiat: αhaee unusquisq3 dicens : Nequaq3 de ino temeraria praesumptione ex laicis subito, in dominicis castris, insperato quodammodo impetu irre pere audeat, ec principatus amore ante ducatum praestare uesit, quam tyronis consummet ossicium, ecante tentet docere, quam discere sicut in eadem
119쪽
in eadem Constantinopolitana Ecclesii si e praesumptum esse compirimus . Et rursus ne contemptis clericis, quorum utpote in tam mavgna urbe copiosa multitudo est, qui qs ab ipsis ut ita dixerimus cusnabulis impraetermisse labore in ecclesia Christi desudant, ct indesne tia Domino exhibent seruitutis obsequia, is qui desoris est alterius ouilis Christi repente principatum arripiat, ec nitatur quos esse suos recos gnoscit, discerpere: ec grex dominicus incipiat eum, utpote extraneu, ec improuisum omnino contemnere. P sertim cu i piciat nil sibi stipendia profuisse meritorum, α alienum suorum cernat consumere tactus laborum. cap . Secundum.
G orium sane, qui Syracusanae Ecclesiae ir ulariter, atque Deo conrepto praeest, eo quod ec ipse ex parte schismaticorum sit, α post,
quam a synodo episcopatus officio priuatus,ec a decestore meo sanctae memoriae Papa Benedicto obligatus est,ec Photium laicu subito consectare in Episcopum non sormidavit, ec de sacro ministerio ausus est multa contingere: iuxta praecedentem consuetudinem sancimus, α iuxta canonicam deliberationem apostolica auruiritate diiunimus, atqs statuimus omni sacerdotali carere, atq3 priuatum fore ministerio: ita.
ut nullo modo liceat ei in qualibet syniao restitutionis spem, aut los cum habere satisfactionis. Quod si de reliquo praesumpserit in sacroolscio more sacerdotis quouis tempore ministrare, anathema sit, ec osmnes communicantes ei, ab Ecclaia abiiciantur. Sed ec ipsi anathes. ma sint. Cap. Tertium. Eos uero, quos Photius neophitus , ec Constantinopolitanae Sedis inuasor, in quolibet ecclesiastico ordine prouexit, quonia manifestum est eos in omnibus consecratoris sui prauitatibus consensisse, atque ei post inuasione communicasse, omni clericali officio privamus, ecapos solita, atque canonica auctoritate, ec synodali Dccreto cos pcnitus sesquestram . . Quartum.
Reuerendissimum, ae sanctissimum fratrem, α Coepiscopum nos strum Ignatium sanae Constatinopolitanae Ecclesiae Patriarisam, qui primo quidem imperiali uiolentia, ac terrore Hoprio throno priuatus
120쪽
est,ec postea a Photio adultero praedicatore, ac mi asore Sessis Costa tinopolitanae,ec ab eius complicibus excomunicatis ut lilicet, ec an stemasietatis,ans damnatis, ec sine episcopalibus sedibus, ec a decessese meo sinste recordatiois Benedicto Papa obligatis hominibus, α an mematizatus est: ec post emo Apostolicae Sectis Missis contra nostram praeceptionem ut sani e synodo spiritus sanctus reuelauitὶ ec Zachaurias dudum Episcopus, qui unus de eisdem duobus legatis extitit, propria confestione manifestiuit, insulis est sacerdotalibus despoliatus. Auctoritate summi iudicis domini nostri Iesu Christi promulgamus ancimus, atque decernimus, unquam nec fuisse, nec esse depositum, uel
anathematizatum, tanqs qui ab imperiali potentia sit abi, ulla canonica auctoritate pulsus ecclesia, es tanqua qui ab obligatis nullo possit haberi uinculo colligatus,ec ab eis, qui nullum eum iudicandi potestitem, uel ab apostolica sede auctoritatem habuerint, nullam sui honos ris discrimen pati debuerit . Et ideo illum id est eundem fiatrem, ecconsacerdotem nostrum Ignarium Patriarcham omni uinculo anathematis ab eo remoto, per potestatem diuina uoce in beatissimo Petro collocatam, ec per auctoritatem se rum Canonu, ec decietatum cossi tutionum , more sanctorum patrum prolatarum pristino honori,
pristinae dignitati, ec sedi pristinae, gradui, ec Patriarchio, ac pristinis, ecpontificalibus ans officiis restituimus, statuimus, ac confirmamus: ita ut quicunque post notitiam huius apostolicae, ac synodicae sanctionis quominus ola, quae praemisimus insignia porificatus recipiat, eu impedierit,ec non in omnibus huic Deaeto obedierit, uel se ab eius comα munione separauerit, uel ulterius contra eum aliquod iudiciu proserretentaverit,ab's sedis duntaxat apostolicae praemisio consensu si quide clericus fuerit ab omni clericatus officio coram Deo, ec hominibus stalienus, atq3 perenni pinna, tanquam qui magistrum prodit, cum Iuda traditore costringatur,ec nis a praua intentione recesserit, perpetuo anathemate maneat codem natus. Si uero laicus extiterit, ille quisquis est, huic nostrae constitutioni contraire tentans, ec eum sedem pristis nam duntaxat,dignitatem q3 recipere, no permiserit, uel si post recespiam priorem sedem, denuo illum impellere, eca Patriarchio expellere tentaverit, ues personae ipsius, seu sacerdotali honori aliqua molestiam sine primae huius sedis consensu intulerit, omni benedictione paterna priuetur,ec maledietione Chanaam filii Cham, qui uerecundiam pastris sui uidens non cooperuit, sed irrisit, mulctetur, eccu parricidis aeterna poena Domino iuchcante praecellatur,ec nexibus anathemata, nonis resipiscens penitus eruatur.