장음표시 사용
81쪽
Dei piissimo, det gloriosissimo dilecto filio Mis
chaeli magno Imperatori. NTO maiora sint beneficia Dei, quae gratuita missericordia sua uestiae collata sunt pietati, tanto proculia dubio uirtutum uestrarum debent in nia foecundius abundare , ec quanto dono ipsius imperium uesti umgloriosius esse dignoscitur exaltatu, ec super omnia rex gnorum culmina sit blimatum, tanto infirmitate propria consderata, oportet sub potenti manu eius solo tenus humiliari, prona mente,
ruod omnia ex illo quicquid boni habet, quicquid sibi arridet, sine ubio possctat, submisse, sedule q3 pensare: saiptum quippe est: Quato magnus es, humilia te in omnibus .ci rursus: Rectore te posuerunt
noli extolli, sed esto in illis quasi unus ex illis. ec ad Saul dicitur: None cum paruulus esses in oculis tuis caput te constitui in tribubus Istaei e Nihil quippe a sublimibus petionis ostertur Deo gratius hus militate. Nihil autem humilitati principum magis congruit . quam libenter audire quaeritantium uoces praedicatium exhortationes .is imα minentes. seu situras a speculatoribus Domini praenunciatas cauere calamitate i. Deniq3, cum non omnes prophetiae spiritum accepimus,
unde scire possumus, quae circa subiectos nostros, uel circa eos, qui eiusdem fides simi nobiscum, Mutur, si presentium uerba, uel absentium seripta ab auditu nostro, ues uisii prorsus excludimus 'Epistolae nanq3 stilus tanquam quiddam aduentatium ,seu gessorum negociorum hostianus est . Quid ergo nosse poterit omnium curam habens sit Milourum, ec praecipue Religionis prouideta uestra, si adempto ianitoris os: ficio intus nunciari non permittitur, quod aduersis suggeri demenstiae uestrae auribus soris deposcetur ' Desigetis ergo cunctorum suggesmones absqs ulla prorsus retractione pio semper auditu praecipere, res serentium q3 uoces honestatis immo reperiendae iustitiae, ac aequitatis auidi absq; qualibet dispectione dignanter admittere: sc que demum magistra ratione , quae semper uoluntati non postponi, sed anteponi debetur, a falsis uera,ec a noxiis salubria sequestrare , ec salsa quidem,
seu noxia iam mo libramine reperta, merito reptilere. Quae autem uera, sue proficua esse probantur, iure consequentur admittere: na amastoris iustitiae indicium est quoslbet, ec quomodolibet hanc uelle penitus inuenire. Iustitia nempe preciosa margarita est, quae no solum in thesauris regiis, uerum etiam in sterquiliniis est quaerenda. Quam po Φtius a sede Petri, cui Deus pater preciosissimum margaritum, id est su
82쪽
lium suum reuelauit, est sine omni cunctatione speranda,ec expinanda: necnon- oblata totis praecordiorum ulnis ardentissime suscipienαda. Nolite igitur fili charissime scripturam nostram, uel Missis a uistatione uestra secludere: nolite a beati Petri legatione tranquillissimas au
res uestras avertere. Infidelium est enim immo de salute sua desperantium, aures a uoce praedicantium claudere, scut aspidis surdae, ec obturantis aures suas, quae non exaudiunt uocem incantatium, id est praesdicantium . Caeterum uos, qui pii Deo gratias suadibiles estis, tanto aures ad audiendos clamores pauperum, id est humilium, ec pro ecclesia Dei vociferantium aperire debetis. Tanto q3 ad audiedam legem dirigere uestram intentionem oportet, quanto ipsi penes Deum haberi uestram orationem acceptam desideratis, quanta q3 cum in opportiti: nitatibus clamatis, exaudiri medullitus exoptatis. Siquidem uirgis nes illae filuae, quae foris postae in cassiim Domine, Domine aperi nos
bis, clamarunt. Iccirco apertam ianuam non inuenerunt, quoniam aurium suarum ianua salutiferis uocibus non aperuerunt. Sicut enim
misericordiam facientes , misericordiam consequentur : quod de unaquaq3 uirtute sentiendum est. Ita uoces, quae pro causa Dei proseruns tur, qui audierit uoces quoqs suas, constituet exaudibiles, scut e constra : Qtu non audierit, non audietur, quemadmodum scriptum est: Qui obturat aures suas ne audiat legem , orario eius erit execrabilis. Porro, cum quaedam mulier typum ecclesae rassans tam o i Beatus uenter, qui te portauit, ec ubera quae suxisti ciamaret, conscium auchisuit: Quod magis beati sint, qui audiunt uerbum Dei, α custodiunt Itaq; audite serenis sme Imperator uoces Legatorum nostrorum , uti uoces literarum nostiarum audite , patienter audite, tranquille, quas confidimus in Domino , non inuenietis a diuinis preceptis in aliquo
dissentire, ues a paternis diffinitionibus studio distrepare. Nam si antequam has audiatis, repcllitis, ec a vocibus antequa de his, quae fortassis in eis in dubium ueniunt, interrogaueritis, excluditis contra diuinum preceptum i de incognitis iudicare, ec non probata damnare, procul αdubio dignoscemini. Itaq3 sapientissimum Salomonem, qui filium, quem instruit ad auditionem suam potissimum inuitat sequctes . FIMuobis scripto tanquam charissimo filio premissse sussciat. Caeterum
et si non uobis, saltem nobis consulentes, quae mitteda ope precium duximus, scribere no Omittimus, ec causas ecclesae ipsius, uel nostras ec si non auribus tuis certe tanquam coram pasentia Dei fidenter exponimus. Igitur, quae penes Ecclcsam Conflatinopolitanam diebus tuis excellentissime Imperator acta sunt, hactenus quaeruntur, sapientia quidem tua, liquido nouit. Sed qualiter Zelo zelati pro domo Des solicitudinem
83쪽
selicitudinem scilicet omnium ecclesiarum secundu apostolum , more praedecetarum meorum circunferentes, nos de his egerimus, uel dis sposuerimus, non tam breui, quam ueraci stilo pietati tuae sgnificismus: ec ne aliter syncerae menti tuae suaderi tentetur, uel aliter quod gimus , tibi surripiatur intelligi, praesentibus te syllabis edocemus: quod prudentiam tuam dudum iam non lateret, si ues hostes Christi, qui uere est ueritas, non in mendacium ueritatem conuerteient, uel nos assimi uoluisse paterno, tanquam charissimo filio hanc tibi resedirare, studuissent asserere, uel si quo dilectionis ardore circa salute tuam flagremus, sal statis suco noluisicnt contegere. Igitur postquam audi uimus , quod quidam qui inuidiae iacibus accens , eg superbiae fastu arrogate eleuati, more Iudaeorum, contra pastorem, et magistria suum fratrem uid licet, ec comministrum nostrum Ignatium ecclisae praeusatae sanctissimum Patriarcham insurrexissent: quidam uero instar uis perarum, ac parricidarum paretem proprium , eundem scilicet beatissmum uirum serinis dentibus impctissent , dc ab ecclesia ipsa, cui iureptissidebat tyrannidis suae cornu penitus remouissent racerrimis dolorribus angustiati, atq3 moeroribus uehemetibus cruciati, coepimus qualiter erga eum uiscera benignitatis, utpote circa fiatiem ostenderemus sedula meditatione tractare. Scriptum quippe est: Qui uiderit si amem suum necessitatem habere, ae clauserit uiscera sua ab eo, quomodo charitas Dei manet in eo e Maxime cum scandalum, α schisma in iam dicta urbe, ec in adiacentibus ciuitatibus lympter quedam Photium exsoro, ac seculari militia .ec habitu, atq3 a palatinis aedibus eductum, ac subito tonsuratum, non modicum audiremus obortum. Aliis uides licet Photii promotionem defendentibus: aliis autem hanc tanquam inconuicto, α superstite Ignatio sim merito detestantibus. Sed dum quid hinc a nobis fieri deberet, uel quaister tantae pestilentiae mederi possemus, nobiscum incestanter , ec anxie cogitaremus, ecce repente Legati sublimitatis tuae ad Sedem Apostolicam cum epistola regia peruenerunt, accusationes quasdam ad iam satum es consacerdotem nos strum Ignatium deserentes, ec ut a Sede Apostolica Misses daremus, qui scandala illa sedarent, α schismata dissiparent, magnopere postus lantes. Quibus benigne receptis. α legationis iniunctae sibi, seu scias piorum delatorum tenore pis pecto, moestitiam qua prius rumor so Ilus in corde nostro pepererat , casuum euidenter ostensorum certior consessim relatio multiplicauit. Quapropter, quia imperii tui diuinistus inspirata sapientia nobis cunctarum Christi ovium cura constringimur, cum uices illius per abundantiam coelestis gratiae gerimus cui ecialiter a Deo dicitur: Pasce oves meas .u rursus: Et tu aliquando
84쪽
conuersus confirma fratres tuos. Non potuimus dissimulare, tibn potuimus negligere, quominus uisitaremus oves dispersas, eg dissipatas uel quominus cofirmaremus in fide, ec bonis moribus fiatres nostrosec proximos. Et quia inter caetera, quae de schismate iam s.cto Con, stantinopolitanae Ecclesiae , hi qui missi fuerant, testissiantur, maxime eandem ecclesiam ab Iconoma sis recidiuam contentionem excitan tibus asserebit vexari, Christium q3 per singula conuensicula blasphea mari, iccirco duos Episcopos, qui nobiscum erant, qui P ad hoc posiaiendum opus idonei nobis esse uidebantur, Radoaldum scilicet, ecZachariam una cum ecclesia, quae apud nos est, datis literis quae res stantinopolim, id est nimirum piaculum execiantes, elatere nostro direximus nihil eis penitus iniungentes, nisi ut tantummodo causam Ignatii Patriarchae, qui ante de ecclesia pulsus, quam ab aliquo accusatus extiterat, diligenter inuestigarent, ec Sedi Apostolicae, ec ueracibus plenius referrent indiciis, queadmodum Iob beatissimus edocet: Caussam inquit quam nesciebam,diligentissime inuestigabam. Phosii uero consectationem non solum minime interim admittendam esse Odidimus, uerum etiam ipsis Legatis nostiis ne cum illo, nisi cum laico u 3 ad notitiam nostram communicarent, frequenti ac comoda iusssione praecepimus. Quoniam sicut magniloquus Leo Papa scribes ad senstim Flauianum dicit Antistitem : Nos nui sacerdotum Domini matura uolumus esse iudicia, nihil possumus incognitis rebus cuiusqs partis in praeiudiciti di finire, priusquam uniuersa quae gesti sunt. ueraciter audiamus. Tantu eis de uenerabilibus Domini nostri Iesu Chrissu, eius qs Dei genitricis semper Virginis Mariae, ac sanctorum ipsus imaginibus quicquid quaestio assciret, iuste, ac pie diffinire licentiam
dantes. Qtue ita esse s ut dicimus P literae nos , quas Augusti manssuetudini tuae, necnon ec Photio per eosdem Missis noshos destinaueramus, si ita sunt apud uos, quemadmodum a nobis fuere transmisse, pateter poterut indicare . Uerum de hoc in subditis late dicturi ad propositum redeamus. Peruenientes igitur id est Missi nostri Constanti nopolim minis imperii tui sicut ipsi postea nonunquam latebantur deterriti, ec horrendis terroribus impulsi, spretis monitis nostris, constemptis ec epistolis sbi a nobis coram tota ecclesia nostra datis, immo postis,sito timore Dei sicuti postea claruit in in contrarium uerterunt omnia, quae sibi fuerant imperata. Veru de his a nobis collecto bis sanctorum Episcoporum occidentalium regionum Conciliis, iuxta quod Dominus alti In quo iudicio iudicauerunt, iudicatum est : ec in qua mensura mensi sunt, remensum est eis: contigit enim illis, quemacla idum vitali quondam, ec Milaio Episcopis, qui sicut isti Constantino J
85쪽
polim missi eorum, pro quibus destinati sunt, aduersiae parti commus nicando, non executores, sed expugnatores inuenti sunt. De quibus beatus Felix Apostolicae Sedis Antistes, ec Alexandrini Petri, seu Constantinopolitani Acacii Praesulum damnator Imperatori Zenoni isse. bens, inter caetera Vitalem, ait, atque Misenum cur uel impulsi ad ista consenserint, honore simul, ec communione aposiolica censura priua luit. Quoniam factum est sicut ipse Cyrillo Abbati Acrinentensi scitubit, ut eorum praeuaricatione deciperetur populus christianus: qui rursus de eis mentionem ficiens , ad iam latum Principem de eorum transgressione dicit i Plebi suasum est christianae nos talibus pnibuisse
consensum , quos mox regretas praeuaricatio impune non habuit. Nam eos apud beatum Petrum apostolu sancta mecum synodus res sidens dum conuitia plura metirentur ordine, ec communione nudasuit: ne eorum incorrepta perfidia securitatem praeberet inimicis. Iam
uero s uos prodictis Legatis nostris uim quemadmodum ipsi fates
bantur intulistis, licet eos exemplo memoratorum oportuerit Antistitum deterreri, immo ne uel impulsi ad talia laberentur, Domini: Nos lite timere eos, qui corpus occidunt, dicentis,debuerint praeceptis ars ceri. Contra diuinam tamen reuerentiam a te,d Catholice Princeps
probatur admissum, ut beati apostoli Petri diresti legatio, immo haee in illo praeserentis Christi, qui dicit : Qui uos spernit, me spernit: tans quam in captiuitatem redacta teneretur . Velum quia res, ec personae utrarunque partium istius temporis cum illo pene in cunistis conues niunt, memorabilis uiri iam nominati Felicis Sedis Apostolicae Praedissilis apud uos ae iam apertissime uerbis alloqui procurauimus, qui ad super scriptum Auginum scribens inter alia: Cum inquit aptid baroni haras etiam nationes, aris ipsius deitatis ignaros, pro exequendis negol ciis uel humanis, Iure gentium semper ligationis cuiustibet habeatur se sancta libertas. Notum est omnibus quam magis ab Imperatore' Romano, ec Christiano Principe in rebus praesertim diuinis oportues rit intemeratam seruari. Sed quia superius de salsatae epistolae per iam dictos tunc Radualdum, ec Zachariam Episcopos ad te directae scriptura memoriam fecimus, restat ut partim loca, in quibus saluta est, quis tum inspect is exemplaribus graecis, quae nobis per Leone a scaetis mism, noue tribuitur,aperiamus. Asserentes primitus quomodo no Orsdo legitimus, nec a sanctis patribus usitatus, in lemone ipsus epistolae fuerit obseruatus : quandoquidem eadem epistola non solum de scita cris imaginibus, uerum etiam de audiendo fiatre, ec nostro Coepiscospo Ignatio sententiam Sectis Apostolicae continebat . Et vos eam in causa quidem Ignatii consacerdotis nostri, quae prius uentilata est,nes
86쪽
scimus cuius usi consilio ,silentio ebritexissis solum hanc postea, quando pro uenerati& sandumna Imaginum synodus collem est, demonstrantes quamuis in his, quae ibidem ex ea lecta sitnt,ndnulla addita, multa mutata, plura subtracta reperiantur , es per omnia talis a uobis essem sit, ut aut nihil, aut parum aliquid nos per eam de crebro dicti comministri nostri Ignatii disposuisse causa uideamur. Sed uere non sic in synodis prisco tempore collectis, non sic amim sui se nonnullo dirum gesta Conciliorum demonstrant. In illis enim Apostolicae Sedissipta no sub occultationes in odio tegebantur, sed ut omnibus, qui erant in domo Dei lucerent, in propatulo ponebatur, α ut siqua tonstitudo, uel macula in fidei pulchritudinem a quolibet tentaretur insduci, facile patesceret, ac si specula, omnibus habebantur, ec quas quaedam remtudinis formula, qua imprimi meri possent posita, coleban tur. Quod, ut manifestius pateat ex his, huic epistolae pauca duximus inserenda. Primo etenim loco sancta synodus apud Ephesum congregata, sanet e memoriae Coelestini Papae prius epistolam legit, α ita deumum ad alia exequenda uacauit, ita ut iubente sancto Cyrillo, qui ieeirco in praesita synodo ante omnes sedit, quia ec ipse locum iam memorati Papae ibide sicut gesta eiusdem synodi testantur obtinuit: ipsa epistola cum competenti honore latine primitus,ec postea in graecam dictionem sine ullo suco iustatis iam trassata sit coram synodo lecta. In tantum, ut ex eius propemodum specialis iudicii tenore sit perfidus Nestorias Constantinopoleos Antistes expulsus,dum eadem synodus in sententia contra eum prolata tali modo prosequitur. Necessario insquiens coacti tam ex Canonibus, quam ex epistola sanctissimi patris nostri comministri Coelestini Episcopi Romanorum Ecclesiae lachrysmantes saepius, ad hane maerore plenam contra eum uenimus sentenditiam. Et ad eundem Papam postea scribes, praefatum Nestorium per epistolam ab ipso sanctissimo Praesule scriptam, rationabiliter asseuerat fuisse damnatum. Epistola quoque sancti Leonis Papae adeo apud ora
tales Episcopos extitit uenerabilis, ut hunc columnam orthodoxae uocarent: ec omnes in ea Praesules Constantinopoleos Anatholio praeces
dente subscriberent : ita ut Chalcedonensis magna synodus nil diffunisse, nil resipuisse, nil suscepisse, nisi quini uel illa, uel uices Apostoli
Sedis ibi reseruantes dissinierunt, proiecerunt, uel admiserunt, penistus agnoscatur,ec sicut in reuelatione sua, quam ad piae recordiaonis suae Marcianum Augustum habuit, inuenitur prima ruina Dioscori, qui epistolam sancti Leonis recitari prohibuit, extitit, dum sic aiunt: Nos igitur considerates ecuniuerso orbe lictas tepestates, ec tauum inquirentes huius rei auctorem comperimus Dioscorum quondam Ales
87쪽
xandrinbrum Episcopum primum quidem, quia epistolam a sanctisssimo Archiepiscopo senioris Romae Leone directam ad sanme meis moriae Flauianum quondam Constantinopolitanae Vrbis Episcopum recitari prohibuit. Sed quid per singularum Concilia synodorum immoremur, cum in omnibus illis ab Apostolica Sede scriptum prolis tu ec ordine poeponatur,ec auctoritate scripturis caeteris antecellature Quod si sublimitatis tuae non latuit sapientiam, oportebat ut etia ipsa diebus suis talium sequeretur exemplorum uestigia. Sed tandem allisqGD ad ostiaendu partim falsa in epistola nostra loca sopitulate Domino sicut praemissimus accedamus: partim uero dicimus, quonia Ποlixitatem uitantes, eadem commorare per singula recusamus, quans doquidem ne in his, quae de uenerandis Imaginibus per eandem los quuti sumus epistolam, tenor stili nostri, uel intentionis extiterit obsseruatus. Siquidem cum nos inter alia comembrasiemus, quod mula toties conuentus sactus suerit sanctorum patrum, a quibus ec deliberatum, ac obseruatum extitit, qualiter absque Romanae Sedis , Romas ni v Pontificis consensu nullius insurgentis deliberationis terminus daretur. Hoc uidelicet de maioribus duntaxat ecclesae negociis nos innuentes, quod ec ueraces historiae, ec synodalia gesta stpe diiunitum, saepe cc factum fuisse testatur. Vos erasistis absq3,α interposuistis cum significare scilicet attentantes: Deliberatum fuerat a sanctis panibus, ut cum Sedis Apostolicae, ec ecclesiae uestrae conscii omnis rei finis debeat omnino prosem: cu hoc fieri semper nulla ratione ualeat, nullo pio sus exemplo gestum patescat, praesertim cum haec Apostolica semper sedes in una doctrina perstiterit. Vestra uero ecclesa quantum ad praesulatum pertinet infirmante capite saepe languerit: ac per hoc ista nequis
uerit ascire quouis modo consensum, cuius pessimum execrabatur noimmerito sensum. Deinde cum nos exprobrantis essectu per eam causari uideamur,pro eo quod caetus conueniens Constantinopolim sine Romani consultu P5tificis Ignatium proprio privasset honore, quod nil nimirum de Constantinopolitano Praesule nisi fortastis ab haereticis ab s Romano Papa lictum fuisse recolitur. Vos hoc commutastis dicentes, quod id nos prius a uobis fieri no debuisse scripssiemus, tanq3 uel nos postea id fieri censuissemus, aut tan is nos Legatos nos stros no ad audi edam solummodo ec nobis reserenda Ignatii causam, sed ad dissinienda Constatinopolim miserimus, cum non ullis in eadecpistola interpositis inueniriqs, quo ad depositionis eiusde cosaccitatis lnostri censura, no terminari sed tantu perquiri, nobis fgnificari ad idissiniendam auctoritatem apostolicam luce clarius decreuerimus. Nasi nos pro diffinienda controuersia fratris nostri Ignatii tunc LNatis
nostris quicqs praecipimus, uel eum damnationi subiici decetimus ut
88쪽
quid ne sententiam dissinitivam suscipere, licet non digne decertautarint, attamen quantuncunque, α quomodocunque contradixisse, ac ne deponeretur, restitisse probantur. Siquidem ut caetera nunc comia memorare disserimus in epistola uestra ex ore uestro didicimus, quoamodo illi non solum consensum noluerunt ipsius praebere damnat uni, uerum etiam qualiter, ne tantum piaculum a uobis in eum coma mitteretur, interdixciint: quae pros tota ipsi minime contradicerent,
sicut desimsitioni eius interessent, nos sibi mandatum tribuisse recoleaerent . ec ubs postea nisi illos praeter iussionem nostram clare sciretis, eos x nobis commendare, ec super huiusmodi noxa transgressionis excusare nullo modo studeretis. Iam uero si dicitis quamobrem illos deposuerimus, cum eos in damnatione lape fati Patriarchae consentire noluissent. tam manifeste sciamus: Respondemus, quia nihil illis bounum profuit inchoasse, ec in bonitate minime perdurasse: quoniam
qui perseuerauerit usqs in finem, hic saluus erit. Quid enim proderit alicui pro ueritate primum quidem impetum dare, ec post paululum
aut suasonibus, aut terroribus, aut aliquolibet uitio ueritatis tramite
declinare e Pon o si Vitalis , ec Misenus, de quibus supra diximus, a beato Felice Papa honore pariter, ec comunione priuati sunt, qui ad talia uel impulsi dilapsi sunt,quito potius isti pari debent ultioni sucucumbere, qui parem quidem poeuaricasionem , sed non pares, immo nullas poenas sicut illi quondam perpessi sunt. Post haec autem qui
quid de iam lati fratris, ec comministri nostri Ignatii tyrannica repulasione, quicquid de considerataec inuidiae plena in eum prolata sentententia, quicquid de uiolatis paternis distinitionibus, quicquid de Phortii scripseramus irregulari promotione, saltu quodam astutiae transcens dentes, etiam sanctorum patrum instituta, quae sancti spiritus afflatu sunt edita, ne ad Concilii peruenirent notitiam contexistis, ec ueluti in quodam flentii sudario ligata in terra dum diuinis, ac tributa talenta suerint abstodistis, licet continuatim deueniendo in conspectu Misesorum nostrorum ec perquirendo Ignatio. Quamobrem traditam sibi plebem .ec constituta decetarum meoru ineuerit, quae nos post multum scripsimus,dictis superioribus conglutinaueritis. No tamen quae nos confestim subintulimus passi estis ad cognitionem Ecclesiae Conia stantinopolitanae, uel ad Synodi auditionem proferri . Subintulimus ruippe nos post illa uerba ita continuo prosequentes, ec in hoc agensum subtili examine a nostrae iussionis Legatis depositionis eius censi sura perquiratur, quatenus inquirentes inuenire queant, utrum canos nicus tenor in eadem obseruatus suerit, uel non manifestum existat,
ac deinde cum nostro presulatui significatum suerit. quid de eo agens
89쪽
dum si apostolici senstone dissiniamus, ut uestra ecclesia, tantis quotidie quatitur anxietatibus, inuiolabilis deinceps, ec inconcussa permaneat, sed uos haec, ut praetulimus, occultates a piorum, qui fortassis illic habebantur, notitia subduxistis . Ad nihil plane aliud intendenstes, nisi ut non tenebrarum opera manifestatione lucis arguerentur,er
ut nos his quae illic irrationabiliter illa suerant, dum nostia Bipta tacentur, consensum praebuisse reputaremur: probat hoc praecipue post multa utilia, quae ibi non utiliter corrupta, uel destaudata sunt, norauissimis eiusdem epistolae locis. In quo nos quidem Legatos nosti os commendantes amplitudinem tuam deprecati fueramus de ipsis inter alia dicentes : Et cum in conuem ecclesiae sederint pro ecclesiasticis dissfinitionibus nihil a uobis, uel ab aliis alicuius contrarietatis, impetum sentiant. Uos uero protinus subintulistis, quasi nos hic continuatim subiunxissemus perhibentes : A nobis enim quae huiusmodi sunt diu spositionis, ec stituta sunt er dissinita. Hoc praecepto uestra utina pla: cens Deo sagacitas innuere uolens quaecunque a Legatis nostris statuta suerui, et diiunita nos statuisse, uel dissinisse per omnia dignoscamur: qui tamen scriptus uersiculus, nec a nobis prodiit, nec eis praeter quod ad sacras Imagines pertinet, ec id quoq3 irreprehensibiliter dissiniens dum siue scripto, siue uerbo terminare quicquam, uel deliberare praeia cepimus. Ita esse quae diximus superius a nobis annotatis sentetiis, tesstificantibus exemplaribus eiusdem epistolae nostrae, ubi nos deprauatareiacent astitim edocentibus. Nam si nos ideo Missos nostros destiunassemus, ut uice nostra Ignatii essent negocii iudices, queadmodum uos praetenditis, qui latrocinale illud Concilium, in quo Ignatius desponi putatus est iudicium nostrum scribentes asseritis. Ante totius listis motionem, atque ante omnis initium controuersae sedem ei pro priam restitui proculdubio censuissemus, ut legitime nimirum reciperet, quod nulla lege dignante perdiderat, atq3 per ecclesasticum Canone, restimeret quia illi potetia saecularis ademerat, quatenus se deinde lpropria sede, necnon α omnibus suis ante receptis, uiribusq3 resum ptis restitutus iam ec armatus, cum accusatoribus suis certaminis camia lpum, ec litigii conflictum posset arripere. Quod cum in m udanis ne qgociis legibus tuis fieri cestas Imperator, multo magis in ecclesiasticis aris diuinis obseruaretur, pietas tua debuit praeuidere. Sed haec nos ex innumeris studio ueritatis desiliatae memoratae crebrius epistolae nostrae dimonibus summatim tetigisse iassiciat. Caetera uero, quae superiunt, per Legatos nostros, quos ad diuinitus prolema imperium tuum ecce direximus, insperes immutilatis exemplaribus, quae illis tranquillitati tuae demonstrata tradidimus,ficillime potes agnoscere. Quamobrem
90쪽
nos quoque dilectionem tuam paterno salutantes asinu depreca,
mur, ec per Deum, in cuius manu corda sunt regum, anxius obsecramus, ut eandem ipsam epistolam, quam gloriae tuae per loge superius memoratos, Radoaldum, ec Zachariam misimus, his praesentibus Missis nostires monstare, atq3 ad collationem eum exemplaribus, quae eis dedimus, sici edam mora sussiciente accommodare digneris, quatenus per hoc scire ualeant, utrum sic eadem epistola in sua penes uos intesgritate maneat, quemadmodum extiterat a nobis tuae sublimitati directa: an a quoquam fuerit postmodum ad superius annotatas deprauau tiones perducta. Et siquidem per uestratum aliquem tantum netis patratum est i quoniam apud Graecos scuti nonnulla diuers temporis scripta testantur similiaris est ista temeritas: miramur, ec modis omnibus obstupescimus, si regius excellentiae tuae honor, qui iudicium diligit, ad tantum potuerit dedecus incuruari, cum ad hoc magis diuini αδ tus ordinatus sit, ut deprauata corrigat, ec salsata pristinae ueritatis h nestati restituat. Aut enim iusta suerui, quae misimus,scq3 cAcquens ter oportuit ea seruari, aut si iusti putata non sunt, in quo iusta non fuerint, per aliud saltem scriptum exponi, uel nobis resem, summa ratione debuerunt patenter ostendi. In nullo tamen horum oportuit ea uel ecclesiae, quae apud uos est, cognitioe priuari, uel aliqua lastatis deprauatione staudari . Porro si tuae mansuetudinis postposta notisia hoc immane sacrilegium gestum est , nihilominus immensa adminitatione ducimur, ec quia tantum imperium illudi potuit, ec tanta fraus dem perferre iure dolemus. Deniq3 sacrilegium non immerito comumisse dicendum est, qui scripta pietatis fidelium , atq3 pii principis nationi uel subducit, uel a sui ueritate submonens uelamento praestigios: rum suorum obnubilat. Veruntamen nos quomodocunqs salstati, I uel deprauationi eadem sit epistola submissa, grates innumeras agimus Deo, cuius inspiratione ec fidelia eius exemplaria penes nos retinuismus, ec cuius permissu qui haec uel authenticam ipsam scripsere, superesse noscuntur. Nos autem Ignatii satris, ec Coepiscopi nostri quoscunq3 discrimine, prius isi a nobis specialiter ad iterationem eius perducatur negotium, quia nec hactenus consensimus aliquando, Deo nos confirmante, nullo modo consentiemus. Verum non ita iustificamus
eum, ut nihil hunc reprehesone dignum admisse dicamus, pro quo sertasse merito poterat, legitima discussione sam, quodlibet canonice iaculum pasi sententiae: cum scriptum in apostolicis literis constraumur, dicentes: In multis offendimus omnes. ec rursus: Si dixerimus quia peccatum non habemus, nos ipsos seducimus, ec ueritas in nos
bis non est. sed ita uolumus, ec ita dicemimus istius modi Pontificem