장음표시 사용
121쪽
cap. Quintum. Fos autem Episcopos heu cuius ibet ordinis clericos, qui post iniusnam deiectionem statris, ae Coepiscopi nostri lanatii, uel in exilio relegati, uel ministerio, aut gradu inuidiose priuati sunt, statuimus, ut exilio dissoluto propria sedes, ans gradus recipiat. Quod s quisquam huic
Decreto nostro cotraire praesumpserit, ae ut sedes, uel gradus insumat, impedierit, quousq3 obaemperauerit, anathema sit. Sane si quis ex eis ab aliis criminatur, decernimus eos antea sedes quide es proprios grasdus recipere: abdicari autem nis a Sede Romana non patimur: sed suqua praeter regulam sorte egisse dicunt, nostro eos Decreto iudicandos reseruari statuimus : iuxta quod α lacri praecipiunt Canones. Cap. Sextum.
Quoniam oportet nos maioru nostrorum statuta, immo tormens torum intuitu conseruare, α omnibus sanctorum patrum semperdos
gmata uenerari, dissidimus de sacris, α reueredis Imaginibus Domini nostri Iesu Christi, eius q3 semper Virginis genitricis Mariae, omniumque sanctorum, qui Deo ab Abel iusso placuisse creduntur, quae ecclesia sancta in uniueiso orbe dissula antiquitus accepit, quae q3 sedis apostolicae Presules pro eis decreuerunt, ac statuerunt illibata persstcre, atque intemerata manere. Quapropter Ioannem quondam Constantinos politanum Antistitem. α sequaces ipsius, qui eas frangendas, atq3 calx candas esse ore polluto asseuerant, qtiandiu de his nobiscum non sensserint, ae iuxta sanctorum Pontiscum Romanorum Decreta, S alios rum catholicorum patrum instituta no sapuerint, sancimus eos a Christo, α ab ecclesia catholica, atque apostolica esse anathema. Haec sunt quae de his sedes apost . statuit: haec sunt, quae synodice regulariter decreuit: haec sunt, quae uos tanto studiosus oportet amplecti, tanto solicistius obseruare, quanto setius nostis, quae ab ea statuta fuerint, haec uni vilem semper ecclesiam tenuisse, ita ut contra singulos errores in ecclesa exortos prior, haec secundum primatus sui auctoritatem sentenstiae terminum dederit. Et ita demsi uniuersalis ecclesa, licet aliquado per aliquantum temporis in quibusdam reluctatast. quae illa tamen probauit, quandoq3 probauerit, α quae illa refutauit, ipsa refutauerit. Verum uos quomodoctiq3 obedieritis uel non obedieritis diuinis in stitutis, uel parernis Canonibus, nos tamen in Ignatii fratris,u Coes piscopi nostri quocunq3 discrimine, priusquam a nobis specialiter ad iterationem eius perducatur negocium, quia nec hactenus consensu
122쪽
mus, aliquando, Deo nos confirmante, nullo modo nos sentiemus:
Sed nec in Photii sacerdotali prouectui praestando liuor , uota con descensionis nomae modo quolibet inclinabimus, sed omnibus uirilabus nostris, atque conatibus, pro coame iustitiae prosectione, pro resstaurando uidelicet legitimo, ec repellendo moecho quadiu uiuam occurrere, α, quod nostrum est agere, nullatenus Deo auctore cessabismus, ex nunc obsecrando, nunc orando, nunc increpado, nunc etiam
regulariter admonendo. Insuper es auctoritate apostolica eos, qui contumaces sunt, seriendo nunc uerbis, nunc literis, quod rectum, ec iurastum, atq3 inchoatum ess,die, ac nocte cum uirtute Summi Pontilliis cis consummare studebimus. Ergo fraternitas uestra literarum saltem nunc tenore cognoscat Sedem beati Petri Apostoli, neophilo, α moecho, ec Constantinopolitanorum Ecclesiae in uasori Photio olim iusteque damnato, ac nihilominus praesentia synodali nuper eliso, uel fias
tribus eius, nisi a praeuaricatione cessauerint, communionis nunquam piabituram esse consensum. Qui ut caetera nunc omittamus a Grevigorio SDacusano, uel caeteris schismaticis institutus,immo defrusus, contra omne fas nulli praesidere potest Eeclesiae. Nam merito destruuetus esse creditur, qui a destructo aedificare sperans, etiam si qua alia noua fortassis habuit, nimiae praesumptionis eius temeritati commuis nitare poterat, qui mulsipliciter ia noscebatur elisus, quomodo quens quam in ecclesiuico poterat ordine stabilire, qui Ecclesiae unitatem scindens, ipse iam uidebatur omnino deseruis ' Sicut enim ligatus livgare , dc dei his deiicere non potuit, sic destructus destruere, ec eliis sus quenquam ordinare nequiuit. In summo quippe status sui oporutet eum uigore consstere, firmis inniti per omnia basibus, qui alterum uel prosternere, uel conatur statuere . Gregorius ergo, qui canonice, ac synodice depositus, ec anathematiratus erat, quemaius modum posset quenquam prouehere , uel benedicere , ratio nulla docet. Igitur nihil Photius ex Gregorio percepit, nisi quantum Gre sgorius habuit : nihil autem habuit, nihil dedit: per eorum quippe, ut legitur, manus impositionem , ec inuocationem , dabatur spiritus
sanctus, qui nouerant mundas ad Dominum manus leuare . Caetexrum Gregorius , qui transgretar laetus est l*is, ad iracundiam sui magis, quam ad conseciationem alicuius spiritum sanctum po imae positionem suae manus sine dubio prouocauit, etiam si is, qui ordiis
nandus erat, nullas alias haberet sibi regulas obuiantes . Hinc enim scriptum est: Qui obturat aures suas ne audiat i gem, oratio eius erit
execrabilis, s execrabilis, utique non audibilis, si non audibilis, ergo inescis,
123쪽
inescax si inefficax, profecto Photio nihil praestans : nimirum qui
uulneratum caput per illam manus impositionem potius habere disgnoscitur . Porro si praetendit iniuste ab Ignatio fuisse depositum, quid de omnibus, qui in synodo illo tempore conuenerunt, sentenstiam que in eum protulerunt, perhibuit re Quod si ec illos iniuste seu
cisse dicere praesumit, quare cum eis nunc communicat, ec quosdam eorum sacerdotio dignos existimati' quos tamen recte prius non ius dicasse reprehedit, ec sententiae, qua protulerunt eos secundum se deshere succumbere, n5 nescit Sed uideamus quorum iudicio, uel quos rum auctoritate Gregorius post depositionem, ec anathema, honorem Episcopatus resumpsit, uel officium pristinum recepit. Omnes enim illum ec de litum norunt, ec anathematis uinculis obligatum , ac per hoc totius Ecclesiae communione priuatum . Nam uero si dixes
ritis quia ipse sibi Gregorius ec honorem resumpst,ec pristinum ossiscium recepit, audite quid Apostolus dicat: Nec quisquam sumit sibi
honorem, sed qui uocatur a Deo tanquam Aaron: sic α Christus non semetipsum clarificauit, ut Pontifex fieret i sed ec uenerabiles Antios cheni Canones praecipiunt: Si quis Episcopus damnatur a synodo, uel presbyter, aut diaconus a suo Episcopo ausus fuerit de sacro minis sterio contingere, siue Episcopus iuxta praecedentem consuetudinem, siue presbyter, aut diaconus, nullo modo liceat ei, nee in alia synodo restitutionis spem, aut locum habere satissamonis: sed ec communis cantes omnes abiici de ecclesia, ec maxime si postea quam didicerint
aduersus memoratos prolatam fuisse sententiam eisdem communicare tentaverint. Carthaginenses quoq3 regulae,excommunicam, qui ante
audientiam c5municare praesumpserit, ipsum in se damnationem protulisse manitate denunciat. Si ergo secundum Apostolum nemo sibi honorem accipit, ec Christus non se clarificauit ut Pontifex fieret, qui omnes cum patre, ec spiritu sancto glorificantes se glorificat, et ipse est Pontifex, de quo rursus idem dicit Apostolus: Talis decebat, ut nobis esset Ponti sex sanctus esc. Et si Episcopus qui damnatus a synodo est iuxta sacros Canones, ausus fuerit aliquid de sacro ministerio iuxta praecedentem consuetus
dinem contingere, ec ante audientia communicare, ipse in se damna tionem protulit, ita ut nullo modo liceat ei, nec in alia synodo restiturionis spem, aut locum habere satisfictionis i sed ec communicantes
omnes abiici de Ecclesia i quanta putas Gregorius poena mulat indus ec, qui post damnationem, siue anathema haec omnia commisisse probatur, id est ec super Christium se extulit, ec quod ipse non fecit,
124쪽
isse α honorem sibi resumpsit: α ut Pontisex esset, se a gantissime
clarificauit, ec ante audientiam excommunicatus communicare , α uetita usurpare praesumpsit, α damnatus de sacro ministerio, non Bulum aliquid, uerum etiam multa, iuxta priorem consuetudinem teti
git: quod certe Gregotius agere omnino no debuit, etia si nulla coma missa existeret, pro quibus damnari potuissent. Quia praelati iudicium semper inserioribus formidandum est, nisi ei non obiserint, licet ab eo sertassis iniuste ligentur, ipsam obligationis suae sentnesiam ex alia culpa, id est inobedientia mereantur. Igitur Platos damnare indistarenter oportet horresccie. Quicunq3 uero minores sunt, damnari talacite caueant, nec maiorum suorum sententiam transgrediantur. Alios quin licet iniuste nonnunquam damnati sunt, ex ipsa temeraria prata uaricatione, culpa, quae nondum sorte pepetrata suerat, α ultio, quam
culpa necdum merebatur, proculdubio subsequentur. Nihil quippe lignum uetitu in se morti strum habuit, sed qui inobedienter ex eo comedit, mortem sibi, di posteris propinauit: no quia lignum malum, cum Deus, quod secit, totum secerit bonum, sed quod mala si transvii gressio, α nolentis subiici, per eam merito sit orta damnatio. Pono si clicitis Gregorium ab Imperatore, α ab Antistitibus suisse receptum, percontari libet, b sapientissimi fratres, quibus hoc documetis, quibus Canonibus iubentibus agi rite potest, ut hi, qui abiiciutur, ab aliis rescipiantur. Id etiam ueneranda uniuersili synodo Nicena de uera professone, luce clarius inhibente . Nam a laculari potestate nec ligari, nec selui sacerdotem posse manifestum est: α iccirco assatim approbautur Syracusanum Gregorium per imperialem tantummodo sentens fiam nullo modo ualuisse reconciliari, ubi si Pontificum quoqs socia tur assensus, qua rimus utru praecesserit, an suerit subsequutus : s sub sequutus est, nihilominus ad id reditur, ut absolutio a saeculari putes state percepta ualere non possit: Pontificum q3 sequutus assensus aduriationis, uel terroris fuerit potius, quam legitimae sanctionis: si praeces; st, doceatur a quibus, α ubi ille ut gessus, si secundum ecclesiae regustam celebratus, si paterna traditione prosectus, si maiorum more proslatus, si competenti examinatione depromptus, s ad maioris auctoristatis sedem, quam illa est, a qua Gregorius damnatione tenebatur obsstrictus, secundum ecclesiae regulam est relatum,s ipse praesul, qui ligauit, absoluit. Si haec gesta non sunt, quo more, quo ritu Syracusanus Gregorius se gloriatur absolutum, cum nec a Pontificibus ordine de bito, nec ecclesiasticis legibus suerit expeditus, nec a m sidana potestate potuerit praeter ecclesiae tramitem. produi absellii e Iam uero si dici non Impcrator absoluit, scd a Pontificibus ut solueretur, possulauit.
125쪽
Econtra, illi mulis magis ab Augusto postulare debuerunt, ut si eum
uestet abselui, legitima ecclesinici tenoris absolutio piaeueniret. Et haec omnia, quae superius dicta sunt, secundu ecclesae tramitem seruaretur, praecipue cum non ab inseriori, uel pari, sed a maiori persona, α sicut ex apostolicis Canonibus edocemur, solum ab eo, qui eum sequestrauit, aut certe a prima sede, iure possit abselui. Inferior quippe, uel co
par antelatum, uel comparem, non annuente maiori, latuere non potest: sola igitur potior inferiore conuenienter absoluit. Proinde inferioris loci Potifices eos, quos potior suus obligauerat, sine prima sede ab
soluere non potuerunt. Veruntamen licet contra Nicenos sacros Casnones praesarum Gregorium, qui abiectus suerat, receperint, nunquatamen eum a uinculo damnationis, α anathematis exuerunt: α dum hunc soluere nixi sunt, nodis maioribus dediderui. Quinimmo dum sententiam maioris contemnentes tran ressi sunt, uel etiam suam tergiversatori consilio, lenit qs sensu sibimet fare contrarii destruere sunt moliti, pari praeuaricatione habentur innexi, ec smili poena, secunα
dum apostolicos, ec nonnullos alios Canones, tenentur obstricti: ita, ut communicantes ei, pelli de ecclesa iubeantur. Ac per hoc reos, resum iustificare constat minime potuisse , nec ligatus, ligatum soluere . modo quolibet ualuisse. Ecce a quibus, o beatissimi Christi ministri, Photius est institutus: ecce qualis est Gregorius, qui Dormitantius conuenientius poterat dici . Quamobrem cogitate fiatres charissimi, tractate, ec uobiscu sedula meditatione perquirite, si stare Photius pos,st, etiam si miris uirtutibus polleat etia s omni scientia sulgeat, quando qui hunc statuisse tentauit, dudum iam cecidit, uoles erigi cum
conantibus se erigere, nunquam recuperaturus denuo ruit. Consyderet ergo uestra diuinitus inspirata prudentia, quomodo Photius, etiams nihil aliud sibi iure ualcat impedire, queat in sacerdotali gradu persistere: quandoquidem insitutor suus cum hic ordinaretur, non selum sacerdotio, uerum ec ipso carebat christiano uocabulo. Et scut etiam exposuimus, nec damnatus iustificare, nec depositus erigere, nec ligastus potest quenquam per impositionem manus prouehere. Impossis bile est enim horum aliquid fieri. Quapropter attendite charissimi, nostium haec, uerum etiam paternos Canones, ec praecipue apostolorum Antiochenos, atq3 Carthaginenses, ec quid de damnatis excommuniscatis,ans de his praecipiant, qui merito facinorum suorum ab ecclesa pulsi sunt, diligentissime conjderate, ac studiose recolite : nam nos quod decrevimus, quod statuimus de his, quos reccepimus, ec erexismus, uel de his, quos abiecimus, ec a sacerdotio, uel communione pepulimus, uestrae in Chrisso staternitati notum sacere canonice proc
126쪽
rauimus: iuxta quod ec magni, ueneranda v Niceni concilii regulis
admonetur, quatenus id, de his, qui communione quandri priuatur, seu ex clero, seu ex laico ordine Episcopis, per unanquaq3 prouinciam sentetiae regularis uim obtineat, ut hi qui abiiciutur,ab 2iis no recipiatur. Ergo nos quod debuimuS,secimus, ea uidelicet uos scire uoletes, quae Deo teste no nis zelo remtudinis egimus, α assectu construanu. dae constitutionis exequuti sumus: uestrum aute est obediret alioquin in eandem cum eis sententiam iure, merito qs subire, Antiochenis Canonibus secundo Capitulo praecipientibus ita : Si quis de Episcopis, aut presbyteris, aut diaconis, seu quilibet ex clero depraehensus fuerit
cum excommunicatis comunicare, etiam isse communione priuetur,
tanquam qui regulam confundat eeclesiae. Et rursus Capitulo quarto, quod iam superius commemorauimus; quid idem dicat antiquitus aeceptum consiliu , studiose recolite. Cavete ergo dileistissimi, ne cum his commisceamini, qui sanctis fuerunt inobedientes institutionibus, ne par sententia inuoluat quos uno communionis glutino inuenerit haereticos. Videte praeterea, de ignorantia nullum iam potestis excusationis habere praesidium, qui ec Canonum Deo inspirante memores, ecnostris edocti iam nunc estis epistolis. Nolite communicare itaq3 peccatis alienis, nolite nobis inobedientes esse, quoniam inobedietia Prosthoplastum de paradiso expulit. Inobedientia, idolatria merito nuncleupatur sicut sanctus Samues ad Saulem loquitur, dicens: Quasi pecoratu harioladi est repugnare, ecquasi scesus idolatriae, nolle acquiestere. Perpendite ergo quantum sit execrabile repugnare, quatum detestin edum acquiescere nolle, quod ariolandi peccato, sceleti v idolatriae comparatur. Clamat Apostolorum princeps: Obedire oportet Deo magis, quam hominibus, ec Coapostolus eius Paulus: Qui resstit, inquit, potestati Dei. ordinationi resiui. Iudicate ergo cui potius obediendum sit, Deo, an hominibus. Iudicate cui potius ressendum sit, potestati. quam in Petro Deus omnipotens ordinauit, quam que super cuncta ecclesia extulit, an ordinationi Gregorii Syracusani, cui militiae suae dicendum est: ue homini uidelicet per que in ecclesa Christi tot scidala uenerunt, qui q3 olim, sicut ipsi scitis, ec nos supra retulimus, a fiatreer comministro nostro Ignatio ec a synodo, quae sub eo erat, deposutus est,ec ut apostolica sedes in eius damnatione cosentiret, ec ab ipse consacerdote nostro postulata est. Sed decrebres mei beatae memoriae Leo, ec Benedictus scilis apo. moderamina seruates, noluerunt sc una partem audire, ut aliae parti nihil penitus reseruaret. Unius quippe mediator non est quamobrem interim depositio ipsus a sede apostolican5 suscepta, remansit infirma. Cum v idem G orius per Legatum suae
127쪽
suae partis Zachariam nomine sedem agnouisset apostolica in sua deis positione nullatenus cosensule, non gratias mi, non a coeptis in iam dictum fratrem nosti um sevientibus contumeliis conquieuit Ad heu nignitate Dei, ec patientia sedis aposto. in superbia abutens, in ipsum uidelicet Ignatium Patriarcham suum rediuiua iacula impietatis irreuerenter exacuit, ec eo superstite neophilum in Cossintinopolitana FG clesia consecrauit: quin potius ec aduersus sedis istius decreta cotumax esse non destitit, qui pro se, non contra se, ipsius ab ea decreta paulo
ante tanquam ingratus non recolit, ec uelut tergiversator arma praesparat aduersus arma sibi tutelam salutis non mi ce conserentia, ecmum destruere nititur: qui ne ipse destrueretur ortissime custodiuit. Et agit nunc quantu in se est, ut ea statuta prorsus habeatur inualida, quae, cu his ipse egeret supplex petebat,ec ut sortiora essent adamante submissus optabat, atque ut sibi auxiliarentur humiliter implorabat, necnon es contra ea repugnantes forsitan tyrannos, ec sacrilegos iussiscabat: nisi enim sedes apost, ei parceret, ille quomodo contra reuerendissimum Ignatium possiet exercere brachiu non haberet. At ille usus est sedis apostolicae bonitate in malignitate, es beneficium in patris sui conuertit exitium. Dicite igitur obsecro statres, cum ita sit, quoia modo non debeamus nos Ignatium adiuuare, aut iisque ad andiensciam quantum in nobis est,indemnem non penitus conseruare uel quomodo non possimus Griuorium, d hos, qui ex parte ipsus sunt, merito condemnare e quando Ignatius, nisi a nobis esset impeditus, se illos canonice forsitan sternere, ut eum nullo conamine potuissent impellere. Isti que non nobis haesere, quos in adiutorium suum hasbere promptissimos meruerui, nec a nobis consilium acceperunt, uti cum Patriarcha suo, uti pacificari, uel canonice iudicari potuissent: sed uires suas a nobis ne tangerentur seruatas, eas aduersus eum protinus praepararunt. Vnde quaeso perpendite, quantu nos nunc Ignatio debitores sumus, qui sibi obstaculu, ec inimicis eius facti sumus defensiounis umbraculum. Quamuis nos non ideo iudicium istorum dissule dirimus, ut ei nocendi iacula praepararent, sed ut sic sentetia in hos pro lata, ualetudinem habciet, ut a nobis examinatio praecederet. Et rurssus sic ab istis in eum obieeta penitus coram nobis admitterentur, ut
partis Ignatii persona uocata, uel couicta nomae praesentiae n5 deesset. Quamobrem dilato parumper iudicio, α interim infirmata sentena, missum est utriqs pani sedis apostolicae Praesulis praesentandum optastibus, ac eius ut par est subiiciendum diffinitionibus. Sed dum pars Ignavi properandi disponit iter ,hostibus eius uiribus resumptis, non iam sism apostolicam petentibus, non Petri memoria sacere dignan
128쪽
tibus, Ignatius trahitur, impellitur, ae innumeris malis assectus ab ecudesae regimine sequestratur. Et hoc totum lictum est, eo quod praedicti Pontifices utriqs parti aequitatem seruantes, α utriusq3 partis audiventia praestolantes, Ignatii non firmando sententiam, immo uero insterim infirmando, inimicis eius quodammodo manum porrexerint, dum nimirum sententiam in eos prolatam, non interim avictoritate sedis apostolicae renouauerint, scd usq3 in presentiam eiusdem apostos
licet sedis differri decreuerint. Quamobrem charissimi, quia quasi per
nos inuenta est Ignatii deiectionis malaia, iccirco praeter id, quod fias ter adiuuetur a fratre, praeter id etiam quod Petro, cuius in tems lilacet indigni uicem gerimus, Christi oraculo peculiariter dicitur: Consfirma fratres tuos, etiam pro hoc specialiter eum non solum adiuuare, α confirmare, uerum etiam sicut ipsi potestis aduertere) totis nos pro illo uiribus oportet per omnia decertare, ut uuielicet totu in illo lanaeditus aboleatur, quod per nos laedendi semitem aduersariis eius reperiuentibus ei uiolentiam inserre monsiliatur, totum que recipiat, Christo propitio , quod dii nos moderate, ac regulariter irpimus, ipse piudicialiuaer amisisse dignoscitur. Quoniaec praefati dcccsoles nostris Leo scilicet cc Benedictus beatae recordationis Potifices si tale quid diebus eorum Gregorius, uel complices eius patrassent, uidelicet ut abusi tanto compassionis, ec patientiae sedis apostolicae circa se beneficio in Ignatium manus suas iniecissent: aut adueisus eum ipse sanctis Pixsulibus in consultis linguas suas taliter exacuissent, prosecto eos tanquam magis stros inquietudinis, α ipsos se sole clarius obnoxios ostendentes, sne quavis retractatione protinus condenassent: ec tantum piaculum imupietatis eorum destruere ardentissime studuissent. Sed quia illi diuina uocatione ab convalle lachrymarum subducti sunt, hanc tyrannidem
nondum intuentes, non debemus in eorum labore succedere ' ec qui successimus in honore, in cuius tempore crudelitas, quae diebus ipso rum coepit radices emittere, consummata perparuits Proinde nos priumo, quia sedis apostolicae de tota ecclesia su habentis iudicare, modera mina retinemus: secudo, quoniam si atribus iniuriam passis subuenire debemus: postremo, quoniam sicut iam diximus oportet nos in corrum labore succedere in quorum cessimus pontificatus honore, ques
admodum ipsi decetarum suorum exempla sequuti sunt,ec operis eorum strenui cultores inuenti sunt, quod ips prosccto a rent, adiuvitante Domino, habetes quemadmodum illi eundcm zelum iustitiae,stu priuilegium dignitatis studiose persccre procurauimus. Nimirum quod omittere proculdubio scut nosse cunctis clamare tribuitur
non ualemus: sane quia Gregorium neophilum consecrasse diximus,
129쪽
quidem neophilum , quando quas in sicerdotem consecratus est, ut uncti Papae Gregorii, ec Anglorum amplissimae, ac fidelissimae gentis Apostolis nam lignaculum Apostolatus eius ipsi sumus in Domino
uerba commemoremus, qui ait: Sicut autem tunc neophilus dicebastur, qui initio in sanctae fidei erat conuertitione plantatus,sc mo neophilus habendus est, qui repete in Religionis habitu plantatus ad ambiendos honores sicios irrepserit. Praeterea non omittendum esse cresdimus, nos commemorare praeterito anno per indictionem uidelicet
tertiam decimam, epistolam sub nomine principis c5scireptam, per Michaelem imperialem prothospatharium suscepisse, quae tatis erat uerbis contumelioti, immo blasphemiis respersa, ut scriptor eius non nis in gutture colubri calamum tinxisse putetur, ec dictatoris labia pro diis Aionibus uenena sedisse uideatur, adeo, ut si cuiuspiam simplicium)cor penetrent non enim haec aures prudentiu suscipiunt)ec hos constinuo necent, nimirum tanto miserabilius, quanto mors animae masgis, quam corporis per illum virulentum haustum admittitur. De cuius immanitate piaculi licet Augusta per iam titum legatum, iam nos scripsisse recolamus, eadem tamen nunc scribere uestiae beatitudini rarium duximus Deniq3 opinati sumus, α adhuc nihilominus opinis mur, quia pietas eius tandem aliquado resipiscit, ec di Ecclesiae Consstantinopolitanae restaurando statu nobis salubria suadentibus acquies stat. Sic o demum omnia scripta, quae male sunt compilata, non sos
tam aduMus nos, uerum etiam contra fratrem nostrum , ec commisnistrum Ignatium, quorum uniuersa imperii sui multitudine igni tradenda decernat. Alioquin iam cunctis ecclesae fidelibus quae sol et apostolicae sedis auctoritas, uel quae fabricatoribus mendacii, seu inuentos ribus peruersorum dogmatu immineret, ec ultio prosccto patineret. Impossibile est enim quanquam nostris nos speciales iniurias curare flocci damus ut tantorum ac talium sanctorum patru, cc propugnatorum catholicae ecclesiae, ac destructorum diuerserum luereston, atque desensorum orthodoxae fidei blasphemias aequanimiter sustineamus, uel etia tantae sedis, sue tam excelletis Ecclesae Romanae, cui Deo desseruimus auctore,contumelias perseramus. Verum quamuis es de nobis humiliter sentiamus, non tamen, conscietia dictante, uera esse quae de nobis perhibuit, asseueramus, sed ut diximus ea postponetites, illa pocius quae Iesu Christi sunt, inuestigamus: ec squa male congesta aduersus eius famulos, aduersus eius ordinatiora, aduersus eius dispositos nes stibilita priuilegia reperiuntur, nulla patientia toleramus, ec non solum haec desti uere totis uiribus anhelamus, uerum etiam conflat ribus tantae peruessitatis digna uisissitudinem reddere necessario messis
130쪽
tamur. Nimirum ne hos, quis impunitos intuens,aut nunc, aut luturo tempore deinceps talia praesumat prestigia ut statis componere, uel commenta blasphemiarum huiusmodi figmentis contrahere. Quapropter eidem Imperatori sublimissimo per epistolam prassulatus nostri
cohortado direximus, in quo etiam uos ad uotum nossium laborare summopere conuenit, quatenus diligenter inquirat, ac scrutetur, si sua illam non fuisse preceptione tam ccenosam inuenerit consectam, imiamo toxicatis syllabis insectam epistolam tui interim de tot praestigia
texentium poena taceamus qua illi se zelo ueritatis flagrantes, inuolauere: conuenit saltem huius socia accepta, ec palam cunctis igne su censa per augustales suos tam nobis, quam omnibus, ad quorum nostitiam peruenit, destinatos apices competenti utisfactione a tam pervuerso sensu, α tam protinis adinventionibus, quod a sensu suo non fuerint commentis tradita se exhibeat prorsus immunem . Iam uero
si sibi in multis huiusmodi solicitudinibus occupato surreptum est, ut talia scribere mandaret, ne pigeat clementiam eius etiam hoc ipsum humiliter confiteri, α legibus suis, ut huiusmodi scripta nullius habeia
antur momenti, decernere: ita, ut penes quem reperta fuerint, imprnito non euadente, ipsius quoq3 sepe memoratae, ac semper execrata epistolae, uel exemplaris eius apices, intemeratis pro reuerentia manentibus sacris dictionibus flammeo dedatur igni uoranda. Et ut sinistrae opiniola nomie quod ex blasphemiis scriptis incurreret, carere ualeat, ec ingratus filius circa matre suam, ex qua imperandi ustigium ipse, ecpatres sui ordine coelitus disposito percepit, nullatenus appareat . Sin autem scitote, quonia postquam in hac eum pertinacia pessistere fine
tenus uelle compererim, primum quidem congregatis cunctarum ociacidentalium regionum uenerabilibus sacerdotibus, dictatores,ec dispositores, atque praeceptores tantae ullaciae, seu crudelissimae derogationis sanclarum, uel paternarum traditionum ab omni christiana compage remotos, apostolica fieti auctoritate,duris anathematis uinculis inodas uimus. Necnon α patrum, ac praedecetarum meorum sequuti uesstigia, qui soliti sunt etiam numerosorum Concilia nequiter celebratac re Pontificum, squa socia sunt, crebro dictae uel exemplaria lars lassis epistolae, quin potius non solum haec, sed ec omnia scripta, quae uel aduersus fiatrem, is Coepiscopum nostrum Ignatium inique consecta, uti aduersus nos causam illius canonice prosequentes, furiose des prompta sunt, perenni damnationi mandauimus. Deinde uero decernentibus nobistum, ae simul conbderantibus eisdem sanctissimis stas tribus, tu Coepiscopis nostris ipum epistolam in stipite uidelibus cunctis suspensam, uasto supposito soco, ad uituperium imperialis apicis