장음표시 사용
41쪽
ter suretium aduersariorum linguas, α manus apud beatum Petrum lApostillum degeremus, ipse insperatus super nos hostis, inter hostes'
irrupit: ec ut nunc claret iterum disces lurus fraudulenter accessit: quo tamen corpore, non mente reuerso, ec Synodi tempore propter ima minentes hostium oppressiones dilato, rumore crebrescente diffamautur, quod Rhadoaldus denuo fugam arripere meditaretur. Quo audisto, quia non poteramus sub tam horrendo neuo ecclesiam non hisbentem maculam, aut rugam, aut aliquid huiusmodi deserere, quos minus illam etiam a salsa Iuspitione riaderemus extorrem, nec potes ramus personam in tantis praeuaricationibus diffamatam, ec tam stesterum ore aspersam, sine satisfiatione in communionem nostium atamittere, coram multis si atribus, ec Episcopis, coram qs plurimis filiis sanctae huius ecclesiae admonuimus eum quatenus sicut prius nulla in partem sine nostra licentia a Romana discederet Urbe . Sed in ea residens sine timore suis licenter utens, ec amicos, ac homines suos lis bere possidens tempus synodi, qua purgandus esset, intrepidus ex uelaret: scies prosecto nihil se iniustu ante, uel post, praeter exame synodicum sore passurum: sed in iustitia, quam haberet, esse mansurum. Insiiper etiam sciret, si quoquam a Romana sine licetia nostra disces: strit Vrbe, quia ex tunc esset depositus,ec excommunicatus. Sed spretis satisfictionibus nostiis, atque sententiis in se prolatis, immo spretis sanctorum patrum constitutionibus, sine licentia nostra propriam ecdesam despolians , ec lupinis dentibus oves sibi creditas d erens ad alias dioceses imminentem synodum fugiens discessit. Et quia haec ecalia multa obiecta non diluit, uera esse quae de illo dicebantur mcdisia omnibus examen subterfugieta firmauit. Quapropter conuocata san ctissimorum Episcoporu numerosa ec uenerabili synodo in superiust memorata eoelesia Saluatoris, quae appellatur Constantiniana: auctorisi late Dei omnipotentis .ec beatorum Petri, ac Pauli apostolorum prin/ cipii, dc omnium simul sanctorum, quorum regulas, ec decreta multispliciter uiolauit, necn5 ec nostri apostolatus iudicio deposuimus eum lec a corpore, ec sanguine Christi excommunicauimus, sanctorum sciis 'licet statuta patrum sequentes, ec praecipue sancti Felicis exemplum, 'qui Vitalem, ec Misenum Episcopos deposuit, ec excommunicauit, teo quod huic Apostasae in Constantinopolitana Urbe olim par Οms . nino piaculum perpetrauerant. Quod si praedictus Rhadoaldus dudu tEpiscopus, nuc autem depostus, ec excommunicatus de tem cum
anathematizato Photio inuasore Constantinopolitanae Ecclesiae mis extus esset es uado ec Ignatio fiatri ec coepiscopo nostro infestus es, 'set, ec ecclesiam Dei amplius conturbasset, uel si de damnatione sua
42쪽
querimoniam fecisset, anathematizatus siret: ac per hoc ab omni christianorum separatus,ec alienatus, donec nostrae sentetiae sponte se subsmitteret, collegio. Est igitur Madoaldus nunc depositus, α excom munitatus .ec si Photio communicauerit, anathematizatus: quem uobis fratres charissimi ideo intimamus, ut scire ualeatis cu quibus communitamus, ec quos a nostra apostolica, α Gilaolita communione repellimus: quatenus per hoc, secundum sacras mulas, α praecipue iudixta Nicenum Concilium, qui ab aliis abiiciuntur, ab aliis non recitariantur. Porrigetes ergo ecclesiae Dei manus quos a nobis abiicimus, a uobis repellite: ec quos suscipimus, suscipite: quatenuS uno animo,
uno ore glorificetur Deus, ec pater per Iesum Christa in unitate spiritus sancti per omnia secula saeculoriim Amen. Preterea post is sanctae in Christo staternitati, piae que religioni uestrae, quae in isto uolumine hucusque releguntur per alia scripta nostra, nota sacere procurauimus: uenit ad sedem apostolica quida protospatharius nomine Michael ab Imp. Grecorum cum epistola missus, in qua eundem Imp. inuenismus iamiare, quod uos beatissimos uidelicet Patriarchas, ec charissimos fratres nostros traductos, atq3 seductos habeat . quatenus in illa execras bili apostasia sautores existatis: uidelicet ut ec in depositione statris nostri, ὰ consacerdotis Ignatii irregulariter sim, ec in cosecratione Photii moechi, ec ecclesiae in uasoris consentiatis iec cotra statuta nostra, sedec aduersum sedem principis Apostolorum Petri, uos cum illis pariter effectatis. Quod quidem nos de uobis licet minime credamus, qui tale quid ab Antecessoribus uestris catholicis duntaxat Antistitibus actum nusquam omnino ligimus. De uobis tamen magis quam de nobis curam habetes haec nos in scriptis ipsius Imperatoris recepisse uos nolumus ignorare: intimates pariter, ec uestram unanimem charitatem
admonentes quatenus in speculo sitis ec ad memoriam reuocetis ista uobis nos ideo nota sacere studuisse, quoniam sui praediximus sancti, magniqs Niceni Concilii decretis iubetur per unanquamque prouinciam, ut epistola regularis obtineat, ut hi, qui abiiciuntur, ab aliis norecipiantur. Deinde uero , ut cauti. solicis que semper sitis, ne quos ruialibet suasionibus, uel terroribus hominum , aut quibuscunque
l mendaciis decepti a capite id est a prima sede distentiatis uel ab eius
ecclesiae charitate, ac linitate diuidamini, cui ille p suit, quem uox Christi pretulit uniuersis. Verum si dies antiquos secundum datam uobis diuinitus sapientiam cogitatis, prisc& que sedium uestrarum Praesules ad memoriam ducitis, quanta ueneratione sedem beati Peu tri, praedecelsores uestri celebrauerint, quanto que charitatis amore descreta ipsius semper amplexi sint, profecto repoletis. Denique in unis
43쪽
uersalibus synodis quid ratum, uel quid prorsus acceptum, nisi quoi
sedes beati Petri piobauit ut ipsi stius habetur: sicut e cotrario quod ipsa sola reprobauit, hoc solummodo consistat hactenus reprobatum. Proinde charitas unanimitatis uestiae de statris, ec comministi nostri Ignatii sanctissimi Patriarchae deiectione nobiscum doleat, ec quae prae et ei solamina nobiscum exhibeat. Nam si iuxta apostolum, quod
patitur unum membrum, compatiuntur omnia membra, quanto potius compatiendum est illi, quod inter caetera membra praecipuum testiuisse locum dignoscitur ' Vnde si non pro unius, specialis personae piaefati fiatris nostri repulsone , uel certe pro summi sacerdotii conscultatione dolere, gemere, fiere, currere, ac decertare debetis. Nam sillicitum fuerit saeculari potestati de ecclesiae domini praesulibus taliter ivldicare, uel si rursus fas extiterit inserioribus de piriatis sibi tam temere ista patrare, perpendite ne ad perniciem uestram, immo totius eccleasiae nunc, ec suturis temporibus praesumptio talis praeualeat, quod si attenditis, ecce iam cernitis. Nam impietas tantum caput extulit, ut ecclesiarum praesulibus postpositis, ec ordine canonico conculcato, laicis nunc ecclesiastica moderamina teneant: pro labitu pyoprio, modo istos remoueant, modo illos in locis eoru promoueant, α rursu quos nunc approbant, post modicum mentis uicti leuitate repellant. Vt enim isdem saeculares, ac laici homines quaelibet scelera ualeant licet: ' committere, ut pro his a nullo Pontificum , qui ex clero promotus, haec summa poterat auctoritate compescere, libere redarguantur, non de clericorum cathalogo pei mittunt ad sacros ordines nouchi, qui uitam eorum tanto audacius, quanto diutius, ac familiarius sub Christo duce sorti militantes sortius comprimere instent: sed ex seipsis eligui, qui sim eorum tanto minus piasumat arguere, quanto se paulo ante de eorum coetu fauore i pilarum promotos meminerint. Quod illis in partibus tanto familiarius agitur ista praesumptio videlicet ut ex laicis subito tondeantur,ec in Episcopos consecrentur quanto ex consuetudine inolevisse testantur, quam nos econtra tanto studiosius de ecclessa Dei eradicare uolumus, quanto nimium noxiam esse clericis, ecosi mni religiosae plebi supra docuimus. Quanto q3 scimus ex sacris rara nonibus, quod non minus mala consuetudo, quam perniciosa coma:
ptela uitanda st , es scimus quod Pulatim crescens iam suae t 'sciae
nequitiae gramine multos inuaserit, adeo ut temeritas haec tantum excreuerit, ut iam minime clericis egeant. dum contra sacros canones ex
se ipsis subito tonsoratum, quem uoluerint, eligant: ec ad labores clearicorum mentis oculos non insectant, ac per hoc fit, ut alienus cora. medat ipsorum fiuctum laborum, ec sti niua meritorum extraneus
44쪽
hostis insperatus surripiat. Ita ut nihil proficiat clericis in castris dominicis militasse, uel gradatim per singulos ecclesiasticos ordines ascens disse, dum alter saltu hos omnes transcendit, ec repente principatur in eis, is, qui inter eos nec contra spiritales hostes arma sustulit, nec diu uersis ecclesiae aduersariis pro ueritate praelians aliquando restitit. Quas tum autem ne de laicis temere quissi bet ad Episcopatum eligatur cri Canones cum aliis prohibeant, Sardicenses ostendunt, Osio Episcopo Cap. XIII. dicente. Et hoc necessarium arbireor, ut diligentissi me tractetis si sorte aut diues, aut scholasticus de soro aut ex adminis stratione Episcopus fuerit postulatus, ut non prius ordinetur nisi anuec lectoris munere, ec officio diaconi, aut praesbiteri suerit perfunctus, eg ita per singulos gradus, si dignus lacrit, ascendat ad culmen Episcos patus. Potest enim per has promotiones, quae habebunt utiq3 prolixxum tempus, probari qua fide sit, qua modestia, qua grauitate ,ecuerecundia: ec si dignus fuerit probatus, diuino sacerdotio illustreturi quia
conueniens non est, nec ratio, uel disciplina patitur, ut temere, ae leu 3 uiter ordinetur, aut Episcopus, aut praesbiter, aut diaconus, qui ne
phytus est et maxime cum ec magister gentium beatus Apostolus ne hoc fieret denunciasse, ae prohibuisse uideatur. Sed hi, quoru per lonsgum tempus examinata sit uita, α merita fuerint comprobata. Constuemini ergo ec sutura, immo urgentia mala conspicite: medici estis, imminentes morbos per praecedentia fgna praeuidete: Episcopi estis, ex uigens in ecclesia Christi horrendum exitium perspicite: speculatos res estis, in altam mentis arcem conscendite, ec in gregem dominicus eram pessimam irruere cupientem a longe contemplamini: quas tus ba exalta uocem tuam , ec annunciate populo Dei scelera eorum gusper montem excelsum id est ad altitudinem uirtunim lascendite i qui euangelizas Syon, state in sortitudine potestatibus huius saeculi ex aduerso ascedite, ec murum pro domo Dei opponite, ecquibuslibet postestatibus inique agentibus contraiae. Sic que set , ut nec sicut canes muti de taciturnitate argui ualeatis, nec de talenti occultatione distris ctam domino reddere rationem compellamini. Vos q3 ipsos, ec conssacerdotes nomos, immo ecclesia Christi illis in partibus constitutam ab ingenti pernicie, ac noxia labe ipso iubete laudabiliter eruatis, mistabiliter qs regatis. Hanc autem epistolam, quam per superius memoratum Michaesem Protospatharium glorioso Augusto Michaeli dire ximus, iccirco pridem Sanctitati, seu unanimi dilectioni uestiae cum aliis scriptis non misimus: quia ec fratres per quos illa destinata sunt se dimitti uehemetissme postulabant. Et nos ad multa ecclesiasticorum
negociorum extenti hanc tam concite sicut uolebamus soleniter orsdinata prae manibus, cu dimitterentur, minime poteramus habere.
45쪽
XXXIIII NICOL. EPISCOPUS SERVUS SERVORUM DEI a
Piissimo ec dilectissimo filio Superatori gentium. abis tranquillissimo Imperatori Michaeli in iis a Deo protecto semper . Augusto.
Ropos RAMUS quidem. antequam Michael glos
P riosus Protospatharius, Legatus uester Romam uenies, epistolam nobis claritatis uestrae detulisset, talia uobis scirepta per Mistos nostros, quae iam ec parata erant, transmittere: quaslia gratissimus filius a diligente patre, ac Dei cultores Imperatores, a sedis apostolicae PDissilibus soliti erant suscipere . At uero praesito uim perueniente, epistolam qi nobis uestrae gloriae, quae tota blasphemiis, tota erat iniuriis plena, porrigente, mutata est in luctum cithara nosma, α organum nostrum in uocem flentium. Quoniam expectauiumus tanquam de bona uite uuas, suscepimus autem labruscas dems mutauimus stilum, ec ostenso uulneri congrua prouidimus adhibere medicamenta. Igitur ad potentiam uestam inspirante dominopturi, nostrae q3 mentis siectus industriae uestrae reseraturi, necnon ecpro sancta ecclesia catholica, apostolica cuius nos praecipua cura, α
quotidiana secundum Apostolum solicitudo constringit j apud uos interuenturi, ec epistolae uestrae assertionibus prout dominus posse. αnosse dederit responsuri, nihil opportunius, nihil aptius, nihil profescto salubrius arbitramur s licet uos a conuitiis inchoastetis) quam prae omnibus flagitare supplicito eum , per quem mes regnant, ec lasgum conditores iusta decernunt, ec in cuius manu corda sunt res gum, ec ex quo regnat omnis, qui pie regnat, ec imperat omnis, qui eidem Regi regum. ec Domino dominantium non repugnat, D minum uidelicet nostrum Iesum Christum , cui omnis rationabilis creatura ministrat: nimirum cui ec insensibiles uenti, ec maria impesperati obediunt quatenus ec labia nostra ad annunciandum laudem suam aperiens, dilatatum quoque os nostrum pastu doctrinae salutaris adimpleat, ec quae per nostri Apostolatus officium auribus uestris exterius dicimus: per se quoq3 nutu suae aspirationis interius mentibus ue rstris aspiret. Ouia incassum terra cordis. uomere nostrae linguae prostinditur, nisi coelestis roris aspersone intrinsecus infundatur . Deus est enim, qui incrementum dat, ec qui docet hominem scientiam. Piti: tas Imperator, non bene faciamus: 'quM uos ab iniuriis scribetes inschoaueritis, nos ab orationibus: uos a conuitiis in nos, immo contra primam, ec magistram ecclinarum omnium loquentes exordium sesceritis,
46쪽
emissi,nbs in laudibus, re in nomine Domini ad potentiam uestiam sermonem habituri os aperuerimus f Videmus enim gigantem Allo diphylum contra puerum Linctum, ec citharoedum nostrum David surore plenum .ec blasphaemias eructantem primo impetu populo Dei terrorem no modicum intulisse. Sed expecta paululum .ec ecce illum uulebis in nomine domini percussum, eca ia dicto hymni dico α lati des, ae psalmos, acἴorationes Domini maiestati humiliter effundente gladio suo prostratum. Et quidem nos iniurias nobis specialiter irros leavs .ec maxime pro iustitia laborantibuS,ec a iustitiae impugnatoris Ibus ingestas, libenter susserimus. Discipuli enim sumus illius. de quoi ηψstolorum princeps ait: Qui cum malediceretur, non mal dicebat, tae cum pateretur, non comminabatur. De talibus enim ueritas loqui' turi Si patremfamilias Beelzebub uocauerunt, quanto magis domessticos eius ' ec rursus: Eos, qui propter nomen illius persecutionem. xl maledicta toleraturi erant, beatos esse pronunciat, dicens : Beari estis eum maledixerint vobis. α persecuti uos fuerint. ec dixerint omne malum aduersus uos mentientri propter me. Vbi ergo, teste conscientia, Deus in causa est, ibi omnino beatitudo speranda: α ubi mendaurium saeuit, ibi conuitia nulla timenda. Sicut ergo nos propter Deum etiam a non uera dicentibus iniurias nobis illatas, aequanimiter seri, mus, ita quoque oportet pietatem uestram sacerdotibus, qualescunq3 sint, propter eum, cui deseruiunt, reuerentiam potius, quam iniurias
exhibere. Sed de his iam cum sancto Papa uobis loquamur Grego gorio: nam in diuinis eloquiis sacerdotes aliquando dii, aliquando ansgeli uocantur. Nam ec per Mosen de eo, qui ad iuramentum deduscendus est, dicitur : Applica illum ad deos, uidelicet ad sacerdotes. Et rursum scriptum est: diis no detrahes scilicet sacerdotibus: Et Propheta ait Labia sacerdotis custodient scietiam, re legem requirent ex ore eius, quia angelus Domini exercituum est. Quid ergo mirum, si illos imperialis pietas honoret quibus in facio eloquio honorem tribuens, leos aut angelos, aut deos ipse etiam appellat Deus Ecclesiastica quoq; itestatur historia , quia cum piae memoriae Constantino Principi stris pio oblatae accusationes contra Episcopos sui sient, libellos quidem acreepit, α eosdem, qui accusati suerant, Episcopos conuocans, in eorum
conspectu libellos quos acceperat, incendit dicens: Vos dii estis a uesro Deo constituti: ite, ec inter uos causas uestras deponite, quia dipnu non est, ut nos iudicemus deos. In qua sententia sibi magis ex hus militate, quam illis aliquid piaestitit ex reuerentia impensa. Ante eum' quippe pagani in Republica principes fuerant, qui uerum Deum nes scientes, ligneos deos, ec lapideos colebant,ec tamen eorum sacerdotis
47쪽
bus honorem maximum tribuebant. Quid igitur mirum si christia nuq Imperator ueri Dei sacerdotes honoret, cum pagani ut praedixi mus principes honorem impendere sacerdotibus nouerunt, qui diis ligneis, ec lapideis seruiebant f Haec ergo no tantum specialiter, quans tum generaliter pro omnibus asserimus sacerdotibus: quoniam adhue nescimus, quis in terribili Dei iudicio qualis suturus sit. Etenim riuulus Uegius praedicator dicit: Nolite iudicare ante tempus, donec uesniat Dominus, qui ec illuminabit abscondita tenebrarum, ecmani sessabit consilia cordium . Hoc tamen breuiter dicimus, quia, licet rGratores , ec indigni plus tamen de uenturi Domini misericordia, quam de uestrλ pietate piasumimus. Nam sunt multa, quae de iudicio illius homines ignorant quia fortasse quae uos laudatis , ille reprehendit. αquae uos repraerenditis, ille laudabit. Non ergo quales sint sacerdotes
Domini. sed quid de Domino loquantur, est uobis magnopere piaui ldendum. Nee in uicariis beati Petri apostoli uobis est attendendum qui sint, sed quid pro correctione ecclesiarum, quid pro salute uestia lsatagunt. Neqs enim illos inferiores dicetis Scribis, Σ Phariseis taenultibus super cathedram Moysi: de quibus Dominus praecepit dicens: iQuaecunqs dixerint vobis, sicite, ec obseruate : secundum opera uero γeorum nolite ticere. Ergo Imperator considcra si illos dixit audiens Φdos, qui super cathedram Moys sedebant, quanto potius his, qui susper cathedram Petri r dent esse existimetis obaudiendum i Et s illos trum non opera, sed dicti licere, ec obseruare iubet, quanto potius ho rum, quicunque sint ipsi. dicta, ec monita custodienda sunt, ct ama plectenda e id autem nos mali uolumus, quia seustra indignamis
nit ec contra euangelium, quod dicit, Qui dixerit satri suo latue, reus erit gehennae ignis, nos leuitatis nomine lacessendos opinamini: uos
bis nihil, nisi quod est salubre: nihil nisi quod sit Deo acceptum, oso
ferre studentes le Scimus tamen nos a Phreneticis, quos portamus, ec Isputa perpeti, ec colaphis caedi, ec eis, quod ad salutem pertinet, nihilo minus exhibere. Nam ec in eorum loco in abundantiam gratiae Dei is emus, qui propter ueritate laborantes, a Constantinopolitanis saepe italia pertulerunt: qualia nunc nos ferre dignoscimur, quae susscienter ubi opportunitas exegerit ostendemus in subditis: neq3 enim sis esse
iudicamus, ut ad imitationem inferiorum, ac infirmorum tales nos siriamus credi. quales a uobis cernimus indicari. Exemplum sequens res Saluatoris. qui cum a Iudeis, daemonium habes, audiret, hoc humiliter dicens : ego daemonium no habeo, relatauit. Ita quoq3 nos cum de nobis. quae uera non stitit, audimus, ueraci, ac rationabili res
sone a nobis illa remouere sitagimus. Veruntamen quae ad Ecclesiae
48쪽
Romanae iniuria, quae ad ipsus priuil om imminutionem, quae adsedis apost. praesulum derogationem scripsistis, quanta possumu, conrastantia retudemus,ec nullis terroribus, nec ullis detractionibus uestris repis, quata possumus uirtute destruere, utpote ueritatis inimica, stude bimus. Dixistis enim, quod nullus Antecestaru nostroru a sexta synodo meruerit a uobis, quod nos meruisse dignoscimur: quid tame meruerimus euideter nullatenus indicastis, nisi serie literas praedicatorias hoediisto uelitis intelligi nos a uobis, nuc tantu meruisse suscipere, a sexta
synodo propter aliquod dogma, uel disciplinam qualibet ecclesiastici. ec hoc dicitis quasi nostrum fuerit opprobrisi, eo quod sedem apost
in nullo quaerere Antecesseres uestri dignati fuerint, cu magis eorum fuerit dedecus: quia per tot annoru curricula diuersar si haerescon mori: bis languetes medicinale remedium no quaesierint: quin potius medi
cinam sponte a nobis sibi porrecta quasi desperati, uel quasi cor impce
nitens geretes, ab ipsis saucibus proiecerint: dum tantae salutis oblatae ministros duplici modo interemerint: quonia aut participes illos sui erroris effectos spiritaliter occiderui, sicut tepore reueledae memoriae Cosnonis Papae contigit, qui post sextram synodu extitit, aut certe corposraliter illos no consentietes sibi necauerunt, sicuti sub uenerabili Papa
Gregorio factum est, qui post sextam synodum suit, quando pro zelo saei, ec sanctarum Imaginum reuertita religiosi uiri ac Dei famuli directi in exilium missi sunt,ec bona consessione huius mundi finiet ut uitam. Deniqs a sexta synodo Imperatores, aut haeretici, aut licet perupauci catholici fuerunt: echaeretici quidem , si mittere ad nos dedi nati
sunt, no est mirum . nouerat enim per gratiam Dei se nos nunq3 pes nitus sibi sociaturos. Fuit aute quando nos sibi lape sociale tentantes cum magno sunt dedecore, α opprobrio repulsi, es digna constatia a nobis, ec n5 a Constantinop . Ecclesia crebro retus. Qtiando uero castholici fuerunt,ec pium dogma, uel ecclesiastica correetione defendere uoluerunt, nostru praesidium quaesierunt, sicut synodus sub Constan,
tino, α Hirene facta indicat: in cuius initio, id cst in epistola beatae memoriae Praesulis Adriani quitum idem Pontifex illa praesumptione qua ex laicis quidam subito tonsuratur,ec in Episcoporum numerum exaceruate prosiliunt, danauerit, si clitigeter inquisieritis prosccto inuenietis. si tamen non salsam Graecorum more, sed sicut a sese missa est apost, penes Ecclesiam Constantinop . hactenus perseuerat, ec Fistolae diuersae Sanctiss. Pontificibus Leoni scilicet. x Benedicto decessoribus nostris missae testantur. Ergo cu ita sint haec, quae de multis partim c5 memorauimus, no ia uerti est illud, quod dicitur, a sexta synodo nonos meruisse suscipere . quod nuc a uobis ipsi meruimus. Plaeterea scripsistis iussisse uos quosla, qui sub nobis eximit mitti ad uos, quod ita:
49쪽
ge est a piorum Imp. assinu, quorum sicut locum tenetis, utina ita ecpietate sectemini, quod loge in is est a principi b. sedis apost, reuerentiam obseruatibus. No quippe hoc dicit Honorius, qui reveredo piae suli Bonifacio scribit dicens: Petimus uti quotidianis orationibus apostolatus tuus, studiu, ac uotum suu circa sciuae, atq3 imperium nos
dignetur impedere. N 6 ina hoc dixit Valentiniani, α Martiani pia dualitas ad Beatu Papa Leone scribes: Et tuam inquita sanctitate principatum in Epatu diuinae fidei itidelem sacris literis in principio iustum credidimus alloquedam, inuitantes, atq; rogantes, ut pro firmistate, ec statu nostii imperii aeterna diurnitate tua sanctitas deprecetur.
No hoc dixit Iustinianus, qui dicit sanisto Papae Ioani, ec ia promutigatis idibus id interserens: Petimus uestru paternu assem, ut uestris ad nos destinatis literis, manifestum nobis faciatis, somnes qui piadi cta recte cofitentur, suscipit uestra sanctitas, eccos qui iudaice ausi sunt rectam denegare fide, condenat. α rursus: Peti mus inquit, uestra brastitudine orare pro nobis, ae Dei nobis acquirere prouidentia. t ut dicit Constatinus, qui Dono Papae scribes etia iurando benignitate, α honore circa sedem exhibet apost. in his uerbis: Per Deu inquies omnipote te n5 est apud nos partis cuiussi bet fauor, sed aequalitate utrisque pallibus conseruabimus, nullatenus necessitate facientes in quocunq3 cap. eis, qui a uobis diriguntur quoquomo, sed ec omni honore cum copeteti munificetia .ec susteptioe dignos eos habebimus: ec siquidem
utriq3 couenerint, ecce bene: si nautem inime conuenerint, item cum
omni humanitate eos ad uos dirigemus .ec post pauca: Inuitare. enim ec rogare possiimus ad omne emendatione, ec unitate omniti christianoru, nccessitatem uero in sene nullatenus uolumus. N5 hoc alius cistantinus,ec Hirenes Augusti dictit, qui ad Adria. Papam scribentes aiunt: Rogamus uestra paternam beatitudine, magis quide dsis Deus rogat, qui uult omnes silvos fieri, ec in agnitione ueritatis uenire, ut cdet seipsam, es nulla tarditate laciat, ecascedat huc. ec paulo post: Si no 'potuerit inqui ut ascedere huc, eligat uiros preciosiss- ec dirigat una cubilabis ecc. O Imperator salae nunc no agnoscitis qἴ3 a priorin Imp pietate in hac re differatis ec q3 uox uestra ab eoru discrepet diuinitus inspirata modestias Illi quippe, petimus, inuitamus, ac rogamuS, ecce sparsim ad sedis apost .psules, sed pari pietate clamat. Vos aut quasi nomisuetudinis, es reueretiae, sed solius imperii corti haeredes effecti, ec in causa pietatis illos imitari noletes pcepisse, iussisse, ac imperasse uos, ut quosda subiectorii nostroru ad uos mitteremus asseritis, ec hoc ipsum uos quidem egisse nescimus, cuius instigatioibus fascinati ec obliuioni traditi dicitis: porro factu a uobis nulla recordatione recolimus: nu ν enim nobis tale quid iussisse uos ni inmur hactenus reminiscimur:
50쪽
mi's uos ad tanti circa sedem B. Petri Apost, principis irreueretiam
dei lenisse cognouimus. Reuolueres enim epistola. qua tuc per uenerat biles EDs, et Aisam uim gloriosum spathariu miseratis, nil iussisse uos
nobis, sed potius obsecraste, atq3 rogasse nos Gno reperimus. In quo datur intelligi, cu nunc aliter perhibeatis, aut uos oblitos corii suis te, quae antea miseratis, aut certe poenituisse pro his, quae humiliter petiueratis. In tantam uero furoris abundantia prorupistis, ut linguae latinae Piniuria irrogaretis, hac in epistilla uestra barbara, ct scythica appellates , ad iniuria eius, qui fecit eam. Omnis enim operis derogatio ad opiscis resudat iniuria. O furore, qui nec linguae nouit parcere, qua Deus ses . cit, ae quae inter caeteras in nomine dui orate apostolo confitetur, quia ldiu noster Iesus Christus in gloria est Dei patris. Et quae cu hebraea, ans graeca in titulo dui a reliquis discreta, insgne principatum lcnens γoibus nationibus praedicat Iesum Naza. Rege Iud. que titulu multi Iudaeoru currupere uoluerui, sicut uos nuc huius celeberrimae linguae tentatis insigne destiuere, sed minime potuerunt: scriptu quippe diuinitus in libro psalmorum fuerat: Ne corrumpas tituli inscriptione, uel quia christiani sunt, quoru lingua barbara, uel scythicam appellatis, gloriam uestra, quare n5 pudeat, obstupescimus. Cum enim barbariora,ec Scythae, ut insensata animalia uiuat, Deu uerum nesciat, ligna aut, det lapides adoret, in eo ipsb quo veru Deu colit lingua latina, quantubarbara, uel scythica liniluam antecedat agnoscitur. Iam uero si ideo
ribus in graeca diistione mutata, barbarismos generat, nsi linguae latinae sed culpa est ut opinamur Interpretum, qui qu necesse est n5 sensume sensu, sed uioleter uerbu edere conatur e uerbo. Ecce evim in principio epistolae uestrae Imperatorem uos nucupastis Rona . ec tame rosmana lingua barbara appellare no uerem tui. Ecce quotidie imo uero in praecipuis festiuitatib. inter greca linguam ueluti quidda preciosum hac, qua barbara, ec scythica linguam appellatis, miscetes: quasi minus decori uestro licitis, si hac etia no bene, ac ex toto intellectu in uestris obsequiis ac officiis no utamini. Quiescite igitur uos nucupare Rom. Imperatores, quonia secudu uestra sentetiam barbari sunt, quoru uos Imp. esse asseritis. Romani quippe hac lingua, qua barbaram uos, et scytilica uocatis, ututur. Qua scite lautpote tatae detestationis dictione in uestro palatio memorare, ec adhuc si pleniter illa execramini, et ab ecclesiis uestris remouere satagite. Istius enim dictioe linguae costatino