장음표시 사용
201쪽
r98 Iur. Pub. Univers. P. III. mane ius defendere ausi sunt eX eo quod si data fides violetur a Principe , obsides quia subditi Principis factum probent, aut saltem probare debeant , atque adeo hostes
sint, δέ eo nomine mortem mereantur,
quasi vero inermem hostem , dc profligatum , di a nocendo alienum interficere liceat . Sed de hac nonnullorum immani sententia tosta agemus.
g. s. Qui, et a quo Obsides dari possint.
Civitati eiusque Rectori tantum Potestas , sive Imperium eminens competit in Cives omnes, ei igitur ius tradendi obsides, eorumque bona dc libertatem utilitate aut necessitate publica exigente oppignorandi,
dummodo Cives IJ sint nulla habita aetatis , sexus , dignitatisve χὶ ratione; omnes fi J Non ergo Vassallus obses dari potes a Domino. Grol. Lib. 3. Cap. 2o. g. 52. 19 Sie Parthi liberos Re s. Tacit.
Annal. I 2. Cap. IO. et Simon machabaeorum unus fratris liberos Triphoni obsides dedit. Machah. I 3. I 6. Cloelia obses data a Romanis notiffsma es. Vid. Sueton. in Caligul. Cap. I9. 43. Appian . Syr. Pag. II 6. qui narrat Demetrium Filium Seleuci Philo-
202쪽
Cap. X. De Accessor. μή der. Oc. I99
enim eodem obstringuntur obligationis vin culo. Minores etiam interdum Potestates. quibus nonnulla commissa sunt eXercenda
summi Imperii Iura , ut summi e Xercitus Duces, in quibusdam belli conditionibus legitime obsides tradunt. l. 6. Consectaria . r. Cum oblidos loco pignoris sint, nullum in eos Creditoris ius ni si postquam dies solutionis venerit. Tunc aut servi fiunt ex Pacto, aut liberantur, si fidem datam debitor solverit. a. obsides in unam causam dati possunt ob aliam detineri, si tamen fides iam violata, N. dies solutionis venerit, ut in Pignore diximus; idem enim ius, quod patoris obsidem datum. De Cloelia Livius
Lab. 2. Car. I 3. Non desunt, et apud recentiores eiusmodi exempla . I id. Thuan Lib. I. p. II. Camden. us. Angi. P. 2. Pag. l89. Franciscus I. Rex Galliae sitos
suos obsides dedit Carolo V. Hispaniarum
203쪽
roo Iur. Pub. Univers. P. III. gompetit creditori in bona debitoris Poopuli, eκtenditur etiam ad personas, iure represaliarum , de quibus suo loco dicemus; atque adeo non ut obsides ob securitatem contracti debiti, pro quo pignori dati non sunt, sed ut subditi debitricis Civ itatis detinentur ; magni tamen animi esse puto obsides libertate donare simul ac id cuius nomine dati fuerant, impletum erit; nam quamvis Androlepsia licita interdum , eam tamen eXercere in eos, quibus libertatem soluto primo debito promiseras si non iniustum saltem indecorum , & asperi insua. vis animi indicium est. 3. Nullum & inefficax Summi Imperantis ius esset subditos obsides dandi, si datis liceret evadere a creditoris custodia, Zc libertati fuga prospicere ; fugitivus igitur obses non differt ab eo qui signa deserit, alter enim penes Creditorem est eodem pacto, quo miles in statione sua; qua-Propter non recipere , non retinere potest Civitas, sed eum infamia notatum creditori denuo tradet, ne publico consilio id factum esse suspicetur , quapropter iuris
Cloeliae fuga est a Romanis improbata a
204쪽
Cap. X. De Accessor. Foederi etc. 2o I psaque cum ceteris obsidibus Porsennae Regi restituta I . r2 Grol. Lib. 3. Cap. 2o. g. sq. asserit defendi posse Cloeliae factum , quod videtur , inquat, non is animus fuisse civitatis obligandi Civem ne aufugeret, sed hosti dandi facultatem qualis vellet custodiae. Quod quidem forensem sapit cavillationem , nam si subditi Jummo Imperanti obedientiam prae stare debent, eique ius es ad obsides dandos pro debito publico, non video unde nam ei qui pignori se dare civitate imperante deis bet , ius sit pignus ipsum Creditora surripiendi; fugitivus enim obses non differt a debitore , qui Creditori suo pignus suppositum furatur. Vad. Grol. lib. 3. GP. II. f. I 8. tibi disinguendum ei se ait, an quis spontes obsidem dederit, an invitus datus sit, sed in utroque casu aufusere non posse liquet. Quapropter Tarentini obsides fugientes a Romanas retracti, ac virgis caesι a Tarpeio monte deiecti sunt. Liv. Lib. 3 s. et Cloeliam resiluentes iidem Romani per foedus
obtinuerunt, ut νitae eius parceretur. Liv. Lib. 2. Cap. I 3. Fora se non iniuria obsides , qui avsustendo datam frim νiolant, occiduntur, quippe qui in territoris Gentis , crud quam degunt, deliquerunt. Ioannes Rex Galliae tibi reseiνit Filium suum Ducem An.
degavensem aufugise a custodia Eduardi M.
205쪽
Zoa, Iur. Pub. Univers. P. III. 4. Si tamen moriatur obses non tenetur Civitas in eius locum alterum obsidem Rhrogare, eodem pacto quo si res oppignorata pereat novum pignus debitor non
supponit, eo enim vel obside, vel pignores hi satis cautum esse arbitratus est creditor, atque adeo , si quis se obsidem det pro alio, eo mortuo liberatur, in eo enim ius pignoris extinguitur i) . s. Haec omnia dicta volo de obsidibus proprie dictis, qui veluti pignora alienae fidei haberi possunt, sed si ipse nomine proprio spondeat debitum se soluturum vel simpliciter vel sub conditione , si alter aut nolit aut nequeat solvere, vel expromissor vel fideiussor fit, de quibus alibi diximus. Si autem promittat se effecturum ut id, cuius nomine dῆtus est obses, impleatur teneturgis AVliae, cui eum obsidem dederat , ipse Regi 1e dedidit ann. 1364. et in Anglia Mira functus est. De Real. Dr. des Gens. P. 3. g. 3. Nag. 668.
206쪽
Cap. X. De Accessor. Foeder. etc. 2 3 ad id quod intere it, atque Adeo non tBntum eius libertas, sed re bona oppignorantur IJ.
f. 7. De Obside , qui extincii Regis qui eum dedιt successor est . Quaesitum eli quid iuris si Rex filium
suum dederit oblidem, d solutione non adhuc facta mort o Rege ad Regnum Filius vocetur, an scilicet qui accepit obsidem dimittere debeat, alio in eius locum subrogato, qui tanti sit quanti erat primus obses antequam Regno potiretur . Sunt qui χὶ asserunt dimittendum , eam enim
fuisse contrahentium mentem aiunt ut quis sublimi loco natus daretur obses, non Rutem Rex ipse . Equidem fateor eam sententiam Principis magnanimitati consentaneam , non autem summae naturalique iusti-
12 Vid. Grol. Lib. 3. Cap. 2o. g. 58. in quo de hoc casu loquitur; quem male interpretatur Cocceius Iun. qui arbitratus est exposita a Grotio ad Expromissorem pertinere.
207쪽
2o4 Iur. Pub. Univers. P. III. Tiae, ita ut aliqua sit obsidem dimittendi Persecta obligatio; nam cum cuique licitumst sibi cavere quocumque pacto de debiti
solutione, non video cur prosperam non BD
ripiat fortunam qui adversam ferre cogere tur, si nempe obses Populo carissimus . mutata Reipublicae sorte vilior factus sit, Zc indignus qui redimatur . Huc accedit, quod cum arbitrio recipientis permittendumst de aequalitato obsidis subrogandi iudicare iure saltem externo poterit Regem quamlumlibet retinere, cum dissicile si ut unus vel plures obsides lassiciantur, qui
tanti habendi sint quanti praesumptus Regis
f. 8. De Fide foederum. Fidem foederibus obligatam sancte servandam esse multoties diximus si in paciscendi modo nullum vitium irrepserit, eoinque magis servandam, quo nocentior vi in Iatio; hac enim una tantum generi humano prospicitur ne in praeceps ruat, & ad ultimam deducatur perniciem: atque adeo nullus fuit Populus tam incultus tam barbarus , qui fidei servandae necessitatem non
senserit, di mendacem aut perninim est,
208쪽
Cap. x. De Accessor. Foeder. etc. Σος urpissimum non existimaverit, atque ades miserae nimium , ac stultae religioni tri-huenda nonnullorum opinio est , qui docere ausi sunt fidem licite violari posse adversus eos qui a vera Religione descivissent, quasi datae fidei sanctitas Religionis consortio potius quam naturalis Legis communione inniteretur , aut promissi validitas non a consensu sed ab iureiurando. ortum duceret . Sed haec stultorum hominum deliramenta dissipata tandem tenebricosae aetatis caligine exsulare iussa sunt . . Illud hic loci animadvertendum tantum , quod cum fidem publicis foederibus obligatam servandam dicimus, illud intelligimus sinceritatem animique candorem Pro misiorum executioni praeesse debere; non enim verborum materialis ut ita dicam significatio spectanda , sed compromittentium mens & consilium; turpe enim est & abiectissimo homini fidei violationem subdolis rationibus miserisque artibus contegere, Principi vero turpissimum; quippe Foederis interpretatio manifeste falsa ab expressa violatione non dissert. Tamen non desunt
empla potentissimorum Princirum, qui
209쪽
χo6 Iur. Pub. Miser s. P. III. ad eam devenerunt impudentiam & contuta meliam , ut vafritia dc fallacia mendacium obtegere , & cavillatores rabulasque forenses, vilissimum turpissimumque genis hominum , non sine dedecore dc infamia imitari eos non puduerit IJ.
componantur . f. 1. Cum facti interpretatio etiam prudentissimos fallat, nec facile sit interdum a falso verum , ab iusto iniustum secernere , quod inter Privatos saepissime, inter Gentes etiam aliquando accidit ut ambigatur an quid alter Populus alteri iure debeat nec ne . Si igitur res de qua agitur reipsa controversa & ambigua sit, ordo postulat naturalis ut vel per amicabilem 12 Eiusmodi exempla vide apud Grol. Lib. 2. GP. I 6. f. S.
210쪽
cap. XI. Quomodo controv. etc. 2 7 transactionem, vel per arbitros, vel tandem sorte etiam lis componatur . Cum enim
ea Summo Imperanti obligatio imposita sit. ut iura sibi commissi Populi farcta tectatuestur , quae clara Zc manifesta sunt defendere dc vindicare, quae dubia Ec incerta consectari Zc declarare debet, quamvis enim dubia , iura tamen esse non desinunt. Itaque is Populus de cuius debito probabili ambigitur coniectura in disceptationem venire dc eκ propositis mediis aliquod eligere ad veritatem Sc iustitiam declarandam tenetur si aeque de re controversa dubitet, actio enim vel positiva vel negativa iure naturae illicita, si dubites iusta
. 2. Consectaria. 1. In dubio igitur eκ neutra parte disceptantium vis licita ; ex eo fi probabies Iibus innitatur argumentis nullum aliud ius oritur nisi ut utrimque probabilia argumenta eXponantur Zc pensitentur, ut quid
iustum sit appareat, Zc si omnia incertaci 2 Vid. P. I. CV. δ. f. 23.