장음표시 사용
191쪽
XXXIII. ΕΜΜANUEL MAR TINUS EMMANUELI IOSEPHO MIGNA ΝΑΕ
NUdius sextus honestissimi ad me hospites: Tranquillus, Nepos, P
pinius: qui ex confluentibus Araris & Rhodani haec litora adnavia farunt. Supercilium extollis ρ Nestis quocum homine tibi negotium sit usseris: vel ipsum Lugdunum Celtarum tibi sistam. Ajunt se Saguntum destinato petere,& gurgustiolum tuum. O te venustum , qui tam et gantes habebis Malesl Id unum vereor, ne meo jumento mihi malum accersiveriin, & dum nimio in eos studio incumbis vel ab Eustathio nostro penitus retraharis, vel ad eum oscitantior accedas. Si quem , cui recte committam, indicaveris, curabo ad te adiutum. De apographo nobis transmisso multum te amo. Reliqua quo loco sint, scribe sellabatim. Pyrgeus instar plumae aut solii : modo nuc , modo illuc. Nosti juvenem, sponte sua devexum ad otium, & noetiarns conventicula. Itaque eo progressus est inertiae , quo non audeo dicere. Priore mense habuimus eum Vehementer σπ νώδη: sed ope , & opera PereZii medici, ei meliuscule est. Αma nos, & vale. Huil prope oblitus sum , quod maxime fuit scribendum. Excellentissimi Principis Antonii MendoZii admirati ne & benivolentia in coelo es. Supra modum te cupit. Itaque ubi primum extricare te possis ad ejus amplexum. Quotieseumque ad sutilissimi
ανταγωνιςsi deliram nia sermo excurrit, ingens cachinnandi materia. A-junt τὸν δεῖνα mira ineptiarum portenta emittisse. Haveo scire quid hominis sit. Dum haec scribebam, eram crapidatus & tunicatus prae gravissimo aestu. Cura ut valeas etiam atque etiam. Valentiae Hedetanoruin, VIII.
192쪽
I Tane ' Literas ad nos petasatus , & e media via ' Adeone molestum
fuit tria illa verba exarare : NuM Qui D VELLEM' Bellam fidem stilliaeet, nobis insialutato iter arripere. Id si ego fecissem, quem tu me hominem dicerest Hem scelus, & amoris , & fidei nostrae ludibrial Ι nune Ee deperi errones istos. queis illud in deliciis: amantem conficere.. Hauci tamen adeo misera est conditio nostra , ut non habeam quo te retallem. uandocuidem sunt apud me expectatissimae tuae deliciae Tranquillus, epos, Papinius. Faciam scilicet ut eorum desiderio coutabescas. Quod nemo vitio vertet, qui sciat amorem esse γλαι τιον & ροαραίτιον. Vale Nam
Iendis Sextilibus, An. MDCCIII.
XXXV. EMMANUEL IOSEPH MIGNANA EMMANUELI MARTINO
S, D. Valentiam. BInas abs te epistoIas Meepi, quarum altera, ut Visum est , nihil non rerum satagebat, ut: ad eam voluptatem, quam apud veterem hos, tem nempe Vilarium nostrum diversatus habebam , quam maximae n rent Reeessiones. Siquidem per varias itinerum ambages ad nos tandem anhelanti similis pervenit. Maturius autem quam sperabam illos quos narras hospites curalti ut animo jam nunc amplexarer , ac brevi, quod bonum felix faustumque siet, hospitio liberali exciperem. Nae tu nihil agis, quod tuae in nos mutuae charitatis opera, cum lepore quodam non sit peractum. Id unum abs te vehementer exoratum vellem , illos interea comiter, dum apud te erunt, atque, ut tui moris est, lepide ac sestive tractes. Omnia enim illorum caussa discupio. Quod Excellentissimi Principis in nos amorem ac benivolentiam nimis vere, ut arbitror, extollis, bonam tibi est quod habeam gratiam , quandoquidem nullum non moves la
193쪽
pidem, ut me in tanti Principis gratiam insinues. Non enim sum ne seiens haud jure id voluntatis mihi adscribit cum non tam nostro ingenio, quam tuis optimis in me ossiciis demeruerim. Venio jMn ad alteram, in quarunt nonnulla, quae mihi non rarum negotii exhibent. Adeo enim tribus verbis me male accipis, ut nomini inimico quid reliquum facias, plane non videam. Criminaris siquidem quae recte secerim, vel quia ita fert tui
ingenii pronitas, ut vel minutulas etiam invenias caussias, quibus tuum in nos imperium, cui te meus praefecit amor, exerceas ἱ aut certe ut cum tuis nos increpationibus in ruborem conjicias, amoris nostri impetus, tanquam si essent sopiti, commoveas, atque ad omnia obsequii munia obeu da reddas alacriores; vel denique me cum otiosus esses, plane ludos sacere
animum induxeris tuum. Quod si ita, ut subit suspicio, res habet; ne ceta est sateare te praeter sacere quam aequum est ; si autem ut nostrae in te benivolentiae, seu pietati potius stimuluin addas, operam ludis prosecto, cum meopte ingenio atque animo , ut ipse saepissime expertus es, grato tibi sim deditissimus , si vero nos pro ludibrio habes , nelcio hercle ex ea re quidnam tibi instet commodi. Bellam tu meam fidem, quod nostris ex literis verbum excidit sane levissimum: hellam ego tuam Cratiam, ne quod merentem amicum ae tibi obsequentissimum male carpis, & amicitiae , immo multo potius humanitatis oblitus enecas prorsus ac dila- Poeniteret te nimirum tui facti, s. scires quam me animi excrucia-
verim, ut quem invenirem , cui & litem qualescumque ibito exaravi,& apographum tuto committere possem : quandoquidem tu me scientem fecisti pergratum tibi sore si ad te illum quantocos mittere curarem, quod certe nisi e media via, ut inquis, praestare haud poteram. Periit omnino nostra opera ac diligentia , quam adhibui maximam ut solidam abs te in rem gratiam: nam cum haec vix appareat, nae ego infelix homo sum nimis, cujus in te beneficia pro nihilo existimantur. Sed eum mihi animum Omparavi quem abs te nulla abalienabit contumelia. Saguntum ego , ut puto, perendie. Vale, ac nos, si aequum existimas , ama. Pridie Idus
194쪽
JAm diu est quum nullas ad te literas, quum te nullas. En tria verba duabus exsecta, ac decurtata. Ritan' t plures hodie tibi figuras impingam, quam habet saltatio staticulos, & neurospinum gestus. Subit enim versiculus ille Virgilianus :Velu dubari laeti, Uspumas salis aere ruebant.
In quo tredecim reperio figuras. Nam primum omnium in genere est Dαργεια, quam Cicero Academic. Quaest. Lib. 4. V at evidentiam. Quae ita luculenter rem oculis subjicit, ut geri potius Videatur , quam destribi. Item κε ἰτρασις: pro navigabant. Deinde ἰςερολογIan. sive τι - , nam secundae navisationi praecedit laetitia, praepostero rerum ordine. In specie vero posuit spumas salis , pro mari spumante: per ora sese
ρειαν, quae tunc fit, quum unum pro alio ponitur , servata congruentia. In eodem est συνωνυμIa. Item ταπείνωσις, qua rei magnitudo, vel dignitas
minuitur : ut quum dicimus sal, pro mare. Quod etiam secit Ennius
Caeruleum spumat sale, conferta rate pulsum. Ads pro aeratis rostris est: quia materia ponitur pro re ex ea confecta. Rostrum pro navi, pars pro toto: moreδεχω. Rostrum non nomire natur, sed subauditur: Sunt in eo porro quatuor να araὲ: numeri videlicet, qualitatis, generis, figurae. Numeri , in aere. Singularis pro plurali. Nam multae erant naves. Qualitatis, quia su stantivum ponitur pro adjectivo: aes videlicet pro instrumento aereo. Generis, quia verbum neutrum ponitur pro activo: ruebam. Figurae, quia verbum simplex pro composito: ruebant, Pro eruebant, vel perruebant. Videsis porro, num sit ὀνοματοποιcia in verbo ruebant, ubi syllaba ru spumae sonitum repraesentat. Cura nihil aliud, nisi ut valeas. Ex Musto nostro
X. Kal. Juniis, An. MDCCIV. XXXVII.
195쪽
XXXVII. EMMANUEL IOSEPH MIGNA NAE MMA NULLI MARTINO
S. P. D. Mansuam carpentanorum.
LIteris abs te nuperis puella Gaditana agilioribus diem mihi sane luculentum dedisti: obversanturque etiamnum ante oculos gestus illi lepidissimi, quibus tuae epistolae singula quaeque Verba χημαGF a micare videntur, teque produnt ad eam artem magistrum esse unicum ; cui vel Atheniensis ille Pothinus primas Cedat. Miratus sum tamen hominem summae gravitatis artem lud ricam facere instituisse. At qui non saceres, me praesertim instruendi gratiat Non enim illa sunt tanti, ut tuum in me amorem, cujus saepe ego expertus sum ὀνέργειαν, possint remorari Placent itua illa Myματα, quod & tua, & quod Venustissima. De illo autem quod mihi postmodum significasti, exemplum reperi, 'uod Eustathius affert ex : Homero, Θεῶ, scilicet 1 nomenque ab Scholiaste inditum ἐπανας οφη. Impropria tamen figura in illis verbis: Spumas salis. Auditum enim n seio quid titillat concursius ille similium literarum, quod facile isno deprehendere est. Nihil ego te pluribus , tot per hosce dies tantisque negotiis distri mim. Hoc unum abs te vehementer Velim , me tui amantem siemper redames; in cujus rei pignus dexteram en tibi meam, cedo tuam. Excellu a
XXXVIII. EMMANUEL IOSEPH M lGNANAE MMA NULLI MARTINO
SI vales, bene est: ego quidem valeo. Ex literis amicorum, & ex multorum sermone cognovi quam recte apud te omnia gerantur,& quantum nobilissimi juxtaque sapientissimi Principis studium exstiterit augendae dignitatis tuae. Non enim fuit aut mediocre, aut obseurum, aut ejusmodi , quo familiaribus tantum , vel istic degentibus notum etat ac manife-
196쪽
stum; sed usquequaque excellentissimi viri in te amoris ac benivolentiae r mores satis constantes perferuntur. Quo sectum est, ut omnes uno ore, qui haec non repentina aliqua voluntate, aut fortuito accidisse cognorant, di sortem tuam laudarent, & tanti Principis benignitatem liberalitatemque utraque manu in coelum serrent. Quae omnia ornamenta, pro nostra In te veteri consuetudine, me, si quae sunt multo mihi esse gratiora exi- times, vehementer velim. Scis bene qui meus in te sit amor , quae nostrae voluntatis memoria, quac denique amicitiae fides. Quapropter tibi etiam atque etiam gratulor, cui talem ac tantum Mecaenatem, florentem ingenio, aetate, ac bonis omnibus sortuna reservavit, ut studia literarum nostra in Hispania jam diu collabentia ejus praesidio firmentur, ac tua opera in pristinum nitorem restituantur. In tot igitur bellorum temporumque motibus, in tanta conversione rerum ac perturbatione, nullus eu prosecto
qui non admiretur Harissimi patroni tui ingenium, atque in rem literariam quam devexuin animum , qui te , quasi nulla alia eum districtus, huius militiae Achillem ultro arcessens, imo Bllicitans, sibi assixum esse velit, ae demum in studiis literarum proponat auctorem. Ego vero sic existimo, eam esse istius optimi Principis virtutem, eaque anima bona, ut Musarum cultum adjungere animum induxerit , ne quid deesset sibi , quod nomini
ac nobilitati familiae esse posset ornamento : atque omnia simul una d mus contineret, quae singula aliorum amplissimas nobilitare consueverunt. Iceirco non tam ego excellentissimi Principis magnitudinem animi atque
praestantiam in sedandis Neapolitani Regni tumultibus ac seditionibus, a que inimicis augustissimi nominis Borbonii profligandis quamvis rem illam
alea plenam strenue administraverit, in qua avitum ac regium specimen praebuit indicandam censeo, quam illam praeclaram indolem in capes iendis studiis literarum, teque unicum nostratium complecti ac severe e rum assertorem ac vindicem. Quin etiam, licet nulla unquam antea egregia facinora edidisset, hoc uno certe pulcherrimo tantum sibi nomen fac rei nunquam intermoriturum, ut reliqua facta , quae ab ejusmodi principibus requiruntur , ab isto tuo omnium maximo minime desiderarentur.
Haec, mi Martine, quod inter nos dicti im sit velim in me bona spe complent, ut putem tua commoda-maxime illi sore Curae r teque per hunc gradum ad summum dignitatis fastigium breviter esse perventurum Tumterim cura ut valeas, meque mutuo diligas. Valent e Hedetanorum,
IV. Non. Septemb. Λ n. MDCCIV.
197쪽
XXXIX. EMMANUEL ΜARTINUS EMMANUELI IOSEPHO NIGNAN ΑΕ
od stirpibus evenire solet, si ex nativa uligine translatae alio fuerint,
deficere nempe aliquandiu ac marcescere; id ego per hos mensese . pertus sum. . Ut hanc Urbem adii, cum novitate gentis morum que , ac videndi cupidine, tum domesticarum rerum tricis , quae migrationem consequuntur, distramis districtusque; ita mihi videor obtorpuisse, ut in viam officii redire mihi esset perquam molestum. Quoniam vero humanissimis tuis,. comitate ac benivolentia plenis , ad intermissa. literarum. Ossicia ultro mo provocas atque lacessis; faciam scilicet quod sagittarii is Ient: post inter editam remissionem intentiu jaculabor. Pupugitne te verbum' apage hunc metum. Alio oculi nostri collimant. Ad hane nempe Urbem, omni vitiorum labe inquinathsmam corrai ptissimamque. At v reor ut satis possim, in tam infesto eorum agmine, quod me undiqne circumstat; imo obruit. Enitar tamen. Primum itaque , tota regionis fi cies Urbi subjecta 5c ei reumfusa, tetra, arida: denique tam glabra quam haec est manus. uno verbo: mera vastities, mera solitudo. aestate istes assiti torrentes, quibus viarum silices eandefacti, maligno quodam xmatu ingredientes assciunt , eorumque vestigia in morem suppositi ignis comburunt ac vexant. Restias porro genus molestissimum Ze noxium. Nam dem ciente anima, & anhelitum aegre trahente ; corpus tamen aret, sudoris e ers. Hve me major cocti inclementia; nam de aer rigidissimus,&Pla tinus ille Vulturius rabidissimus : qui insita quadam rarἰtate tenuitateque corpus non tantum pungit ac verberat, sed transverberat. Imbres item
essitas limi & contumaces. Nebulae statae & siolennes , disicussuque dissiciales. Et tamen incommoda haecce inter delicias computabis , si cum vi rum immunditia ae sordibus conseras. Quicquid ealcas, quicquid vides , quocunctue te vertis, omnia obscoena, omnia polluta, omnia de- merdata. Nihilque praeter Aristophanemn IIIud : πιλοῦν, φσκωρ αεὶ νων. Imo mera illuvies , & hesterni cibi reliqniae quae cum coeno mistae SP confusae , colluviem illam sermentant, quae vias δἰ compita replet, qualibet peste tetriorem, cujus sumos indigenae avidissimis n. ribus hauriunt: monstra, non hominest Quo fit, ut si Urbem hanc πλα
198쪽
τυαγυιαν penetrare pedibus velis, frustra sueris. Quod me hercules aerumnosissimum , & laboris ac miseriarum plenum. Valeant Mantuanorum istae munditiae Civium naturam & indolem quaeris p Genius quoddam hominum ex hoc eodem luto. Furax , alieni appetens , ad pocula devexum, loquacissimuin, arrogans, jactabundum. Patres familias crastina nihil curantes, bonorum profligatores , ad liberorum fortunas parum attenti. Quid foeminae' de plebe loquor illoto ore; quam tamen i si Dis placetὶ dicendi liberi tem, & impudentiam, rigidissimi hi Censores urbanitates appellant ae facetias. Phy l Nee corpus lingua pudicius. Venus ubique obvia , in vestibulorum latebris, in angiportis. bcorta pasum di bolaria lui copiam licitantia. Denique ris-i- S rIorum plus est fere, Quam olim muscarum est, quum calciar maxumel
Frontem contrahis' Ο, quas ego te res, nisi pudor & Verecundia prohiberenti Sed haec coram potius, Auam per epistolas. Quid dicam de justitiae trutina 8 Eo vergunt ancipites illae lances, quo plus aeris. Sanctum aequitatis nomen contem tui ae ludibrio. In summa , omnia susque deque. EX qua praepostera ac perturbata Reip. constitutione, extrema illa oritur rerum omnium caritas. Si mendicos excipias , & pecuniarum corrasores. Obvia quippe mendieabula , hominesque proletarii & capite censi. Et haec quidem graviora hoc tempore, quo nobis Gallieus hic Phoebus illuxit. Sed quid ille in tam alta caligine ρ Dissipet, discutiat, dispellat:& in haec Re . ulcera quae occalluere, serrum & ignes. At haec ille viderit, cujus interest. Nos interea anili more garrimus, ac deblateramus. Sed hac super re nimis. Jano Basilio Castet vinio, amico nostro , ante paucos dies decem numismata misi ad Valentiam pertinentia , ex numatione nostra. Haveo scire num illi grata, & quid de notulis ad ea nostris. Di immortalest quodnam illud palatum i quam sagax , & non publici saporis i Rosa
Castelvinia, eius soror', venustissima puella , aqua intercute laborat, Nel potius spiritu. Nam αυμα esse inter medicos convenit. Unus Analaus ἐμφυσηωα esse contendit. Sed quid inter ista diseriminis ' Utrovis nomine hune morbum appelles, a spiritu disitentio. Ab Isidoro Costa recentes ad me literae, plenae benivolentiae & pristini candoris. Seribit se admirabiliter exhilaratum novisilinis patriae nostrae laudibus. O , in corruintissimo hoc saeculo, virum gravitate, fide, probitate, insignemi Borullio nostro velim gratias, quod librorum transmissionem adornat. & chari sina ejus pignora dissitavia. Coraecianus in visceribus mihi haeret. Eumque: -- Dum
199쪽
Ii Dum spiritus hos reget anus, absentem memoria colam. orationem tuam avide ex edio. Habes epistolam bene longam. Salve ab eo qui meritissimo te amat Martino tuo,& mutuiter me redama. Mantuae novae in Carpetanis, III. Non. Decem-Meis. MDCCIV. Sed huit Fugit me ad te antea scribere de Eustathio nostro. Quem si
una cum caeteris libris ad me perserendis accepero, scito, omnibus in rebus me fore in tua potestate
X L. EMMANUEL IOSEPH ΜIGNA NAE MMA NULLI MARTINO
S. P. D. Mantuam carpetanorum.
Uistolam ad me tu, vir optime mihique charissime, bene longam. For
lasse ut longi temporis usuram , qua caruimus, uberrimo literarum fructu sarciamus. Nam S ego ad te vicissim pluribus statui , ut & haberi a me gratiam, &, ut opis est nostrae, longiori epistola referri, facile cognoscas , cum non maxime sim nesciens , putare aliquid solere te , esse meas nugas : atque ita scire , ut longis literis utriusque nostruin absentis desiderium leniatur. Quam igitur ex ea mihi voluptatem ac jucundissimum oblectamentuml in coelum abire visius sum. Nunquam enim epistolam legi tam venuste Latinam. Stat semper robusta oratio sanique mi ris, cadit nunquam. & tuus ille nativus dicendi ardor , quanquam Attico' sale secatus ; tamen naturali quadam pulchritudine exsurgit, majestatis suae pondus habens citra tumorem. Videre mihi sane videor priscae illius Latinitatis imaginem ad amussiun expressam , & simplicitatem Romanam nullo suco meretricio affectam , ad vivum repraesentatam. Quapropter piaculare mihi videbar admittere, ni statim illam ad Excellentitanum Principem juxtaque sapientissimum Purgopalaeum nostrum. Qui haud multo post mihi gratias agens verbis dejeravit conceptissimis, id sibi accidere, tuis lectis, quod iis, qui symphoniam aliquando audierunt, evenire solet, quorum animis illa manet fixa modulatio , atque ex intervallo maxima cum voluptate recurrit. In summa extorsisset in seriniis asservandam , nisi fidem dedissem exscriptam me ad ipsum postridie esse remissurum. Quid Borullius pater 8 inquis. Justi ut ad me. Ille vero bene mane geminam attulit, alteram charta exaratam, alteram memoriae alitisime fixam. Prae mm. I. L tere
200쪽
terea suavissimus pater Iosepho F. per publicos tabellarios communem secit. Isidorus Costa, vir ad unguem, ac praeter vulgus eruditus, qui te summa observantia semper coluit, mirifice gaudet , te sui nominis simaeque buccinatorem. Dolet te tamen ex clementissimo hoc coelo, quasi in ilium orbem terrarum esse delatum. Hic e uim est aestivi istes citra molestiam; hyberni ita horrifici Boreae rigorem , si quando exsurgit , demulcent, ut Zephyrum placidissimum potius credas: atque ha regio haec mosiorum omnisque amoenitatis ornamento nunquam exspoliata, merum viridarium, ac solidae voluptatis locus aeterni veris beneficio videatur. Ita enim sub ipsam brumam luave spirant arva, virent arborum comae , prata omnia rident, ut hospites , cum primum ad nos vcniunt, facile sibi persuadeant , anni tempora celerius quam Elias cursum consecisse suum. Liquidum coelum desaecatum & sudum nebularum obversaculis minime obnoxium. Tota regio a septemtrionibus & solis occasu venienti in m dum vastissimi maris panditur, ut tractum hoc ad oram maritimam immensa sit planities, quam terminare oculis haud queas. Ferax & mite soluin, imbribus aquarumque diverticulis veluti ad numerum foecundatum. Sollertes agricolae, & maxime industrii, laborumque patientes. Quo fit, ut ea omnium rorum copia inde proveniat, ut non modo nos libenter vitam toleremus, verum etiam ea ad epulas utamur ad invidiam lautas & opipatas: & quod maximum est, exiguo aere. Maris praeterea deliciae ,& ω- spectus gratissimus: tum etiam impetus illi media aestate ab ortu solis sti-giduli & salubres. Quid illud' junge currum sub vesperam, puer, mare spectatum ac deducamur: naves ad litus appulisse audio, nescio quid merincium atque elegantiarum. Extra Urbis pomoerium quot aedificia arboribus circum clausia atque obtecta, perque ramos sese ostendentia , ac mira quadam varietate distincta Z Turia omnium amoenitatum deliciarumque parens, qui muros abluit, quibus pontibus ornatus opere quadrato positis,
quibus moenibus inclusus, per intervalla quaedam pilis dispositis , gradibusque hinc inde descensum facile praebentibus. Quid plures logos' Quie-ruid in aliis regionibus vel arte vel natura, haec una simul omnia. Oppiaum ipsum munditiarum plenum. In mro immanis rerum venalium frequentia. Quocumque oculos deflectimus, omnia purgata , ornata omnia, ac mirum in modum venusta. Civium ingenia cum Atheniensibus Atticis conserenda : mulierum Vero, qui bene noverit , mediam Spartam tenere facile crediderit. Justi & aequi quos tangit cura nihil est quod pluribus. In Areopago, illo orbis terrarum sanctis limo δinara ta ad criptos olim Graecia voluisset, summa viros gravitate, integritate, ac doctrina, nullisque illecebris a recti & boni semita devios : quibus nostra tempestate mlium patriae, Olim tantum in optimorum civium votis , praecipue debetur. Ac denique, instauratis nunc demum bonarum artium studiis, nihilarit profecto quod aliis Urbibus invideamus. Haec ille coram primoribus