장음표시 사용
211쪽
Dum nodo durus cuneus. Sed tibi, & viro bono & lapienti monitorum satis. Dissertationem de auctore Collectionis Epigrammatum Graecorum, quae Anthologiae nomine circumfertur, tibi mittimus, quam proximis diebus elucubravimus. N um ad Cleanthis lucernam , tu videris. De pluma ad me tam scite transmissa, immortaleis tibi ago gratias. Est profecto illa Amyclea mollior. Facessat leuconicum hoc tomentum. Quod capiti meo bene vortat. Consule tuo quam diligentissime , & vale. XII. Kal. Januarii, An. MDCCVII. In Urbe Hispaniarum domina. Arnavio
XLVIII. ΕΜΜANUEL MARTINUS EMMANUELI IOSEPHO MIGN A N A E DO
P Treant, qui me perditum eunt, nebulones im urissimi: qui ut an mi sui ulcera tegant, & improba consilia. ea vitia in alios rejiciunt, uibus ipsi maxime laborant. Mene a Regiς partibus alienum' Me illac
acere, qua tot perditorum hominum colluvies 8 Prosecto , inquiunt. quando de rei publicae statu pessime , & quidem liberius quam temporum conditio serat, & sentis, & loqueris. Hoe est acerrimum telum quod in me torquent. Prava eorum consilia qui rei publicae cervicibus graves sunt, vel saltem οὐπειρίαν, & male initas rationes, damnas. Ergo Regem odisti. Chrysippeum enthymemat Imo contra. Paucorum ego imp tentiam, vel, ut levissime dicam , regendi inscitiam , non probo: Ergo Regem unice diligo. Qui enim regiis commodis sunt infesti, qui rebus secundis tabescunt, qui regiam dignitatem pessiimdatam cupiunt; ii prosccto absurdissima quaeque consilia , & minus salutaria, veluti ex composito summis laudibus extollunt. NihiI enim tam sitia interest , quam quod in regni commoda heccatur. Cui vero optimi ac mitissimi Principis, ornatisti mi adolescentis, fama, gentisque dignitas cordi est; illum profecto , si quid horum accidat, & animo aegrescere , & ad singulos ictus gem tum emittere, necesse est. Qua propter recite auguratus es de me, nihil a me abesse longius hoc scelere. Nec dubites unquam, quin quod hinnestius, id mihi suturum sit antiquius. Is etenim sum , qui ossicii nostri rationem perbelle perque nariter calleam. Quam ob rem , ut meritis; mo Principi optata omnia contingant, multa Deos veneratus sum, multa quotidie veneror. Tametsi ea est temporum inclinatio & acerbitas, ut
pene vivere. Ista vero tintinnabula quid i Illud magnis buccis jactant, seM 3 lares,
212쪽
lares, fortunas, liberos, coniuges, fidei erga Regem posthabuisse. Cum
daaec audio, risu pene disrumpor. Bellos homines & faceres Credunt Larvae istae nos esse fungos' Ecquis ignorat illorum rationes quorsum fluant i Plerosque illorum animum meum aperiam : Bli enim sumus patria extrusit in rebus adeo turbidis saevitia tumultus & trepidatio. Nonnullos, nactus amittendae dignitatis a Rege acceptae. Non paucos, qui cum duriore fortuna conflictabantur , taedium praesentis , spes hilarioris. Alios denique inclinatio fortunae, cujus nutum a quadam veluti specula intenti observabant, ut eo se reciperent, quo armorum pondus Vergeret. Haec sunt fidissima illa capita, quae nobis inittant. En Regis Acnates. Homines teruncti l Quorum fidem venalem, & subdolam, technasque, Regi suboluille, cum ex eorum contem tu facile compertum est , tum ex rumoribus, quibus in hac Urbe eorum fama & existimatio proscindebatur. Et tamen quasi pactae mercedis prurigine , tanquam conducta mancipia, magistratus ambire, potentes colere, Regis aures obtundere. Suam qui que fidem praedicare, aliorum deprimere. In se mutuo saevire, aemulatione praemii, obtrectatione invidiae. Gravissima omnibus obversecuta ,
S importunissima mendicabula. Hi sunt a quibus de infidelitatis crimine postulor. Quod illorum capiti sit.) Sordidae mercedis assectae. Nec tamen Insidiabor aliquos fuisse viros probos, honestos , liberales, dignitatisque suae retinentes; quos ossicii ratio tantum, & amor honesti , patria avulserit. Sed iis certo scio me sere sacrosanctum, nec ullam mini a se injuriam illatum iri Reliquis autem, quando visium est illis de corio meo i
derer Inc respondere volui, non lacessere.
Beneiaciis s cenassent, auditaent bene. Quod scribis de Saguntinis monumentis servatis . per mihi gratum est
perque jucundum. Dialogorum abs te intermisitim opus molestissime sero. Compensabit tamen eam iacturam Historia Ualentini latroeinii stannim appellare malo, quam bellum quam a te concinnatam scribis. Caetera dies praestabit, dummodo liceat nobis esse salvis. Interim , ut ne senimum despondeas, per ego te fortunas parentis, per utriusque genium, oro atque obsecro. Quid audiop itera dum ista mihi. Tune tam peritus
fallendi artifex, ut modo Galli personam induas, modo Germanit Quid si tibi illud: Duos parietes de eadem dealbare fidelia' De Eustathio nostro, quem propediem expecto, immortales tibi ago gratias. Utinam tu
quoque in hunc locum te compingeres, ut consuetudinis & studiorum s cietate, animum a calamitosissimi temporis abstraheremus molestiis. Igiatur si vir esse voles, eripe te ab istis tricis, & ad nos perrum . ΝihiI ccidere mihi poterit optatius. Illis Dii male faciant, qui nos disjunx
213쪽
runt. Quae de Dianio, Saetabi, ejusque --. Saetabicula, noti sima nobis. Isidorus Costa Urbis Valentinae Syndicus, belle se habetiquem tuis verbis salutavi. Salve mutuo ab illo. Pyrgopalaeo nostro ii dicta est proscctio. Sed eum remorantur quaedam expeditu haud facilia, ad munus suum pertinentia. Quamprimum iis se extricabit, hinc protinus. Ex Ursula de patre meo saepe ac lucquenter percontare. Haec me cura unice sollicitat, angitque vehementer. De reliqua familia ne γνυ quidem. Id ego curo sellicet. Janus Baptista Borrullius, idem tuus, idem noster , cras bene mane ad vos. Mantuae novae in Carpetanis, ad UI. Eidus J,nias, MDCCVII. Vale.
Uod in votis mihi jam diu, Latinae tuae nuper ad me. Gaudeo a cepisse, & quo magis, prisci candoris & fidei plenas. Adde veteris
. libertatis imaginem cum ossicii rationibus conjunictam. Nec aliter animatum te esse potui adduci ut crederem, qui sciam non nisi ab honesto te semper stetisse. Sed non possum vehementer non angi animo, te adeo insolenter allatrari , qui tuam existimationem habeo propria cariorem. Nostratium haud leve hoc vitium , alienae famae insidiari, & quantum' inde detrahunt, tantum propriae utilitati volunt cumulatum. Ego vero, ut verbo absolvam, eos omnes qui ex imperii rationibus suas metiuntur, propriis potius commodis, quam Regis fidei suspicor inservire : cum illis vero quos aequi & boni amor in ossicio retinuit, nullis cupiditatibus obnoxios, vel in tenebris digitis micare ausim non fallent profecto. Adjiciam tantum quod mihi rerum discrimen in hac temporum iniquitate licuit animadvertere : Philippo nempe mectatae probitatis viros ex nostratibus beno velle ex animo & amare: Areniducis assertas, praeter imperitum vulgusti vanis opinionibus deceptum , vel homines in pira sagrantes & cupidit tibus, vel qui rem male vivendo cum conficgissent suam, publicam qu
que pessundatam facile serebant. Uiden' iii te nun sentiam γ Demum sei to negotiis per hosce dies & quidem molossissimis me vehementer implicitum. Pyrgopalaeum nostrum anxie exspccito , unaque Isidorum. Si tu
214쪽
tu me amares , isthinc utrumque extruderes. Borrulli adventum lare perendie nullus dubito. Mea negotia velim tibi esse curae. Ualentiae Hedetanorum, ipsis Idibus Junii, MDCCVII. Vale.
Haec erat sellicet altera nostrae necessitudinis jactura subeunda, missra temporum conditio, in quam incidimus, quae vel commercia interciperet literaruin : reliquum quod erat, postquam a me sejunctus es, acerbissimi doloris solatium. Ad haec, quot aerumnae non mihi exantlandaci Quas non vidi miseriast Quae non adii pericula in hoc aevissimo i troeliatos Tamen innumeris anxietatibus circumventum nihil me magis nimo angebat, quam moeror patris amantissimi & squalor, quem, tame si aetate consectum, in vincula conjecerant, ob tenacissimam in Regem fidem. Quodque acerbius, nihil in me esse praesidii , cui, penes quos rerum silmina, insensissimi. Et quidem libratum diu telum longe acerriamum jam jam excutiendum in me videbam. quod non absque divino numine vitari posse , unquam mihi persuasi. Evasi denique tot malevolorum conatus, tot rebellium insidias, qui ut me perditum irent, conjurasse videbantur. Patri etiam post diuturnam illam molestiam, tandem, accurante Thoma Rato, ornatissimo juvene, mihique summe conjunctissimo , ad penates gratulatum redire licuit. & mihi nunc demum, quod perpetuum velim, jucundissimis tuis literis recreari. Quae equidem eo certe jucundiores, quo diutius fuerant in exspectatione. Interimiautem ubi otium ab ejusimodi anxietudinibus illuxerat, communis patriae motum, seu ma vis latrocinium literis consignandum putavi, ut esset quod ad te aliquando munusculum levidense, qui sciam solere te putare esse aliquid meas nugas. En primum librum, unaque spongiam. Nisi aequissima illa judicii tui lanee tingula quaeque verba pensitas, & quod non probaveris deles confidentissime, alterum & tertium frustra exspecitabis. Velim tamen subeat cogitatio , cujus sit momenti res quam scribendam susceperim. Hoetantum. Sed heus tu latrocinium hocce recta petit tua scriniola. quod ego mandavi accuratissime. Nec equidem nescit in eis thesaurum latere Musarum. Petet sibi modeste primum fieri copiam. Si senserit tuam beniagnitatem in se claudier, clames licet, ibit ad ingenium. De Eustathio nostro tibi placuisse, nihil supra votum. Utinam aliquando una, ut mea
215쪽
tibi opera uti liceat liberius, immo abuti. Communes epistolas exseripsi
diligenter. nonnullas expunxi, quod non te fugit cur secerim. Mea negotia tibi esse curae nullus dubito. Pyrgopalaeo nostro salutem a me plurimam. Si me amas, fac, amabo te, quantocyus ille ad nos, cujus ὁem derio contabescimus. Vale amores nostri. Iterum vale. Ualentiae Hedetunorum, III. Non. Quinet ileis, An. MDCCVII.
LI. ΕΜΜΑN UEL MARTINUS EMMANUELI IOSEPHO MIGNANAE
O Ioeundum tuarum literarum sasciculum , in quem omnes conjectae sunt gratiae, lepores, elegantiae t Disipeream , ni Venus ipsa prae illo illepida atque invenusta. Collabella mihi osculum , meae deliciae , &apprime hanc dextram. Ubi sunt quos hae voluptatis unguiculae non scalpunt i Circumgestatur a me epistola tua, & omnium oculis impingitur. Nec laetandi modus adhuc, nec gestiendi. Di te sortunent, Mignana mi, cui datum est uni, inter acerbissimas dissicillimi hujus temporis aerumnas, animi nostri moerorem , si minus abstergere , mulcere saltem ac delinire. Quo nullum in publico hoc latrocinio , rerumque omnium perturbatione, parari mihi potuit a Diis immortalibus praesidium, vel tutius, vel optatius. Quo enun me verterem, quodnam amplecterer simulacrum, post eversiam domum, post familiam laribus avulsam , mst sortunas partim i terceptas, partim pessumdatas, & quod omnium est longe miserrimum post patriam deletam. Adde : & amicorum manibus absumtam. Quam equidem cladem funestissimam multo ac luctuosissimam censeo. Nec accidere quicquam hominibus posse calamitosius, quam superesse patriae. Odi hanc armorum licentiam atque detestor. Quam propter. Sed excubemus animo, & rationis clavo constanter haereamus, ne in hac faedissima tempestate transversi impingamur ad aliquem scopulum. Accepi Historiae abs te elcgantissime conseriptae Librum primum, quem una cum sipongia ssie enim scribis ad nos iarasisti. Qua ego spongia non tam utar ad sordes detergendas, ouae profecto nullae sunt in opere inundissimo , quam ad os mihi abluenaum : ne videlicet illud audeam iterum attingere, ore, sui
diciturὶ illoto. Quandoquidem autem visum tibi est, id etiam ad amicutiae nostrae ossicium purtinere ἱ nihil in eo acrius examinando, vel studii vel diligentiae praetermittam, meamque ea de re sententiam quod mili: - Tom. I. N solen
216쪽
lolenne) libere proisram. Nunc ad cia. Molineri in tuus in ossicio est. Non ita pridem a me oonveatus, & acerbe increpitus, momisit se dat rum ad te. Sca ab eo nullas adhue. De T resio nunciant meliuscule esse, sed meliuscule tant m. Costa proximis diebus nescio quas subiit febrix incur sivincuras , laves adi nodum, ne dicam inanes atque umbratiles. Sed tioni homi nis Credebat se jam rebus humanis decedere, te adorcum detrudi Nune viaticum instruit, & brevi erit ad vos. Mihi autem ne tria quidem illa dixit abeuntium verba. Ignoro caussam. valeat. De Bel montis, in utramque dormi. Faciam eum con torcin soricina naenia. Nudius tertius Procurator domuim Venit, dixitque sibi opus esse pecuniam in caussae sumtus. Elargitus sum duos nummos aureos. Utiam ob rem, quid reliquumst ex pecunia quam abstu i ex tua sungrapha , velim tute cogites. Ubi congressiis mihi erit cum Borrullio , salutabo eum tuo nomine. PVrgop laci leetissimae conjugi, unaque τη -υνα, in oculis es. Ab utraque valebis Quarum altera, elegantissimi juxta ingenii ac formae puella tuis literis maxime delectatur. Altera, a filiae nudiis ne latum unguem: lenissimoisgcnio foemina, qua nec Terentii 'E- α vel purior, vel candidior. Vale, dc me tuarum epit totarum istatio erige atquo confirma, discrucior ediim earum desiderio, vel inanium. Si, id abs te impetro, figain hoc beneficium clavo trabali. Iterum vale. Ad III. Eid. Qui et ileis, Mi DCCVII Mantuae novae in Carpetanis. Cum hujus epistolae diem adseriberem , allatum est Costam esse πω
SI bene vales, bene est. Ego hercle calamum jam in manum: nihil tamen venit in mentem quod seribendum putem. Non quidem inopia rerum novarum ἔ quarum uberrima seges : sed dissicillimi temporis necessitate. In quo nec animi sententiam aperire fas est, nec alte recondere. In utroquo enim spinae sentesque. Nec tutum est libere loqui, nec obstinate lacero Igitur, quod reliquum est, ad studia nostra & nugas. Te S gun o incolumem revertita, triumpho α gaudeo. Heus tu, deosculatusne
217쪽
tusne es meo nomine verenda illa antiquitatis vestigia Z Debebas quidem pro is, , si me novisti. Dionysii Arnavit insertunium vehementer doleo. illam calamitatem jam pridem ego animo praesenseram. Noveram enim hominis rimas, qua facillime perfluebat, orisque licentiam. Tametsi
hoc tempore Malefacere qui volt, nasoam non caussatis immit.
Etiam Ortini vicem facile suit praesagire , tintinnabuli , non hominis. Illum stultum, qui non vidit majore solle opus esse ad extinctam libertatem dentio suscitandam l Blancherius superbiae in Elentiaeque poenas merito luit. Carceres enim Ec vincula quae aliis meditabatur , in cum tran tulit Nemesis. Pulchre retallatum est. De Pyrgopalaei redim ad vos, nihil dum. Quum haec tam vehementer esilagitas, videris inihi profecto insanire. Non vides istius Civitatis iaciem' Ferant eam qui cor non habeMt, vel quibus patriae interitum oculis haurire fatale est. Nobis autem singulari Uei beneficio tot miserorum lacrymis gemitibus ue exemtis , satis sunto aurium irritamenta. Ut quid oculi consteter no i t Sed abducor vitempestatis e repetamus portum. Eustathius noster , vel Potius tuus, triumphalem hodie induit vestem : togam scilicet pictam. Non tamen sine suspicione mollitiei. Nam scito esse pumicatum. Quatuor Rhapisiis manu tua seriptis adjeci quintam , quo volumen ad justam magnitudinem excresceret. Reliquum Ορος mihi commodavit excellentitumus Marchio Mondexarensis 8c Agropolitanus, Hispaniae nostrae singulare decus atque ornamentum. Cujus pervicaci studio, cultisque lucubrationibus, acceptum referre debemus, quo minus apud nos literarum lumen penitus merit e tinctum. Utinam frui coram liceret tanti viri doctrina, iucundissimaeque consuetudinis fruetu. Sed temeorum saevitia id etiam nobis invidit. quod unum esse mihi poterat in hae Urbe publiei moeroris solatium. Illum praenobis be tum i qui tutissimum nactus recessum , tot malorum fluistibus se subtraxit. Borrullius pater heri domum venit, nunciatum familiae suae adventum. Miratus sum hominis maciem, & gracilitudinem, ut Cum Accio loquar. Nam tibi: nori nosses hominem. adeo a tri λιπιν δωται. De Pro
caedi numismatis, spe im valde imbecilla. Si in issis steterit, praeter
spem erit vir bonus. Sin autem, em taciturnior Hipparchione : nec committam, ut illis insanire videar. Tu interim oblecta te quam bellisitae, Nuce. Dita ad XIII. Kal. Octobren, Λα. MDCCVII.
218쪽
LEgi perlibenter Historiam motus Valentini, a te concinne elegante
que constriplain. Quam tamen dum accuratius perlustro cum ut tibi morem geram, tum propterea quod
etorio ungue identidem scabunt. adeo attritu illo cutem exasperant, ut
illa saepe rupta saniem eliciant. Non quidem vitio partis, sed unguis petulantia, sicalpendi libidine prurientis. Igitur meum sudicium habeto. Iota Historiae tuae dictio casti ima est , & plane ad Romanas aures. Ad Caesarem quam propissime accedit, nisi quod interdum Crispi turit, delibatis
inde quibusdam veluti gemmis, excitando auditori novi ornatus miraculo. Fateor me saepe, inter legendum, orationis vi ac venustate perculsum, ad invidiam usque suisse permotum. Adeo illa affabre dedolata, & exacta ad normam Romanae loquentiae. Unum id legentibus grave admodum ac permolestum, quod periodos aliquando & orationis tracitus, adeo producis, Intersertis longis παρδερ. σεων ambagibus, ut totam illam sententiam una v Cis contentione pronunciare, nec Hercules ouidem posset, qui sine resipia ratione unum stadium decurrebat, vel gurges ille,qui uno spiritu tres vini congios secabat. Tametsi hoc vitio alterum Librum minus jam laborare animadverto. Qui rerum etiam varietate, civilium ncgotiorum tractatione, eventuum dignitate, sententiarum copia, describendarum rerum dexteritate, alii que in co praeclare digestis, priorem alterum facile antecellit. In quo inops sere narratio, & aliquando jejunior. Quo morbo amatum inprimis animadverto operis exordium ; nulla apparatus dignitate, nullaque consiliorum inter principes initorum notitia, insigne. Quare altius a te id opus repetendum censeo, caussasque majori ambitu exponendas, quibus hoc bellum exarsit, quae tantarum rerum molem, animorumque tam acre dissidium contentionemque, pro dignitate sustineant. ιςοωιe αφελη ις τὸ τὶ , a ι' πῶς, ω χ ο ν επs το-ποτε ta εὐλογον ἔχε τὸ τὸ α
219쪽
τῆς, ἀγωνισμα in , μάθημα δὲ ου γ τετα τέρπ/. πυς ο τὸ μελλον ου δὲ ν ωοελει το πα ι παν. Ut nos monet consultissimus Historiae pange
dae Magister Polybius Lib. 3. Cui accinit Lucianus in Libello uomodo
conseribenda st Historia, hisce verbis: ὐμαθῆ 3. S σα'ῆ . τα υτερα πο - , Teti αἰτέας Haec in universum. De reliquis Pro loci opportunitate monitum te faciam. Tu in iis quae dixero, Rectui bonique consule. Non enim vereor, ne mihi vel livori vel malignitati vertatur, quam do ego mihi conscius sum, L me culpam hanc esse procul. AD LIB. I, Quaenam sunt ista Artificia militaria ' ego potius intelligerem τα --γήμα , sive artes circumveniendi hostem. Sed alia tibi mens. Reponito,s vis, ad arabicia poliorcetica. Nempe animum adjunxerat Ba Zetus es, et
Λb illis verbis : ebine per, ad illa: fovendas suscepisset, non capio. Et
tamen nihil est in Historia conscribenda, obscuritate turpius. ωι μ τῆ γν
Quomodo enim Reguli, si in aliena regia' Scio te in hunc errorem imduxisse Bembum , qui hoc nomine donavit Italiae Dynastas, reclamantibus Latini sermonis mystis Tametsi ille minus absurde; cum de Principibus ageret, liberam dominationem exercentibus; sed tamen infra festiagium regium. Dele igitur invidiosum hoc nomen. Legatus, Imperatoris dicto erat obaudiens. Itaque semper ad illum resertur : ut, Legatus Caesaris, Antonii, Pompcji. Quod eo factum, ut de militari munere intelligeretur. Non autem c π αχεσeLeνlων. Itaque Castelvinium , vitandae ομπιυμως caussa , appellabo Tribunum Militum.
Consules extra Romam non erant. Uti nec Senatus, nec Senatores. Nam in Provinciis Decuriones loco Senatorum erant. Ita dicti propterea quod essent de Curia, quae erat instar Senatus. Magistratus autem , qui ex De- Curionum numero creabantur, dicebantur Duumviri. Qui modo annui erant, modo triennales, aliquando etiam qui nouennales. Pleni hujus rei libri , lapides, metalla. Itaque Valentinos Magistratus, qui rem administrant publicam, appellabo proprie : Valentinae Urbis Seviros. Immodicae fortitudinus. In virtute nihil extra modum. Immodicam libidi- In , avaritiam , severitatem , recte dixerim ; quia vel vitiae sunt, vel propensiones ad vitia. Fortitudinem autem appellabo eximiam , egregiam, vel aliae talia.
220쪽
ngahi. Neminem, praeter Romanos, τ' tam appellabo. EminantIesem hune seio fuisse OMurram sit fur jnManaeir. Inque Consules Senatum7ae. Longe melius : i ae S iras Decuriorasque. Observa in posterum iis. Nec aequi Scriptoris, nec boni patricii est, tot praeclarae fidei juxta ac nobilitatis viros oblivione involvere. Nihil tam diligenter in tot hac rix ratione posteritati commendandum, quam eorum nomina, qui hac infidelitatis tabe minime amati, fidem suam illibatam ad posteros transmisi runt. Quid enim indignius homine ingenuo, & bono cive, quam in patriae peccata, seu fatum potius, tanta verborum acerbitate invehi, tam in sento animi impetu saevire; ubi autem ad res a civibus praeclare gestas ventum est, impetum remittere, atque languescere Idque sceleri committere, ut bonorum civium eatalogus ab exteris Scriptoribus sit petendus: abs te autem patriae tantum dedecus atque monstra Expugnationem. Immo oppugnatisre m. Oppugnari oppidum sine aggeribus, vineis, turribus, testudinibus, arietibus, stalis, aliisque id genus machinis atque tormentis, non potest. Expugnari autem potest, incuria obsessorum, fraude, pecunia. Imperatoris exemplo. Imperator is tantum dicebatur, sui justo exercitui praeerat. Quocirca planum hune, Ducem potius appellabo. Ut qui latronum inconditam multitudinem duceret, nullaque militari disciplina subactam. Metu hortati. Dura translatio. Hortamur, verbis, clamore, precibus, blanditiis. Prosecto sermone opus est. Quamobrem ad res mutas trans ferri non potest. ne dum ad τα ασωμαS. Mitto, a te παγητικῶς positum. Proregis milites custodes. Non placet. Praetoriam. Expeditione. Illane expeditio' Ubi apparatus bellicus p ubi exercitus e Porro non illi invasum ibant, quod expeditionis proprium est, sed opitu
Scionis emi s. Emissisne, an displosis ' Non enim seloppi emissi simi, sed glandes.
Auioris aetatis vir. Estne idem ac, vir magno rara ' Doce me hanc rem. Namque, vel nusquam legi, vel Iesisse me usquam non memini. Alonensis obsidio non Corvini, sed Marchionis Raphalis adventu soluta est. Allaborante etiam Episcopo orcellensi , qui postridie Alonem, πολιορκία jam liberatam, ingrellus est. At, heus tu, illlem tantamque rem tam perfunctoria manust Titsusne versiculis Alonge oppugnationem Z Uix, post valentiae motum , quicqua in in provincia accidit illustrius ea teinpertate, quodque majore cum diligentia, cura, studio, literis sit consignandum. Quod tu contra Reis. Tam levi enim manu illa tractas, ut ad posteros quod dicitur nec vola, nee vestigium.