장음표시 사용
241쪽
nistrat. Illa denique eondicti , fideque suam sanete data, rursus ad rupem paternam me contuli, hujus desolatillimae domus negotiis explicam dis. Siquidem postquam pater suavissimus in humanis esse desiit, rei ει- miliaris cura distractus districtusque, vix somnum oculis videre licet. Ubi
autem me expediam, Ualentiam statim revertar, & collestis sarcinulis, miserae Urbi, ac miserrimis civibus aeternum valedicam. Tedillum meum e medio sublatum vehementer doleo. In paucis certe homi uem diligebam : nam fuimus una Neapoli per aliquot annos, ubi accepi ab eo pin-fendi rationem. cujus artis etiam arcana quam amantissime mihi tradidit. e numismatis sine cura esto. Argenteum alterum Romani Principis, alterum aereum Constantino olitant reperi usque adhuc. Dabo operam ut plures inveniam. Habes epistolam paullo longiorem , ne tribus me verbis rem conficere dieas. Tibi certe mos gerundus est, posthabitis rebus omnibus. De valetudine tua habes me selicitum profecto, qui eam habeo propria chariorem. Si me amas cura ut valeas, & cum meliuscule habeas, sacito me certiorem. Subiranus jubet te. Arnavium non vidi, licet per Saguntum iter habuerim. Ego vero Pyrgopalaeum nostrum . etsi ab eo
me amari non sentiam. XV. Kal. Quinctilliis, Λn. MDCCIX.
242쪽
Linqu/ nriseis aquis rigatan prata, atque me inclytam Sagratum , Nosque jam propera videre sareos. Martinus variis freti periclis Functus, jam patrios tenet penates, Optatumque solum Illicis praealtae,
Nec tutus rabidas timet procellas. Martinus vetus hospes atque ocellus, Quem tu plus oculis tuis amabas,
Et dicta inepto inficetiasque Laudare es selitus jocosque ineptos. Erra η incolumem Tidere amicum, plectique cupis, mora rajecta, Fesina Iovis Gyor Iagitta, Mignara, o metus integer malis, f)ri deliciae, lepor, Venustas, Adstabunt Veneres, cupidines M, G crebri Dritum dabunt cachinni
L XIII. EMMANUEL MIGNA NAI. VINCENTIO GRAUINAE
C est tui nominis fama, Vir amplissime, quae totum per orbem vagata est, ut constans sit hominum paullo humaniorum opinio, vesin nac ultima terrarum Hispania , te in ista Italia , in qua natae sunthonae artes , & altae, principatum obtinere literarum. Quod licet striintorum tuorum clarisii inis monumentis reseratur acceptum, quae nimirum ea sunt dignitate, ut in hac luce existimationi tuae abunde subserviant, ae imaginem quandam immortalitatis apparare Videantur tamen bonam , est quod habeas gratiam viro integerrimo Martino tuo, mihique summa familiaritate conjunctissimo, quod te in omnium bonorum animos haud cessat insinuare. Tales namque de te, tuaque singulari doctrina sermones omnibus in locis habuit, ut facile mihi persiuadeam, eum qui te non amat, ab omni humanitate prorsus esse alienum. Habes proseeto tuarum laudum eum huccinatorem, cujus te poenitere minime debet. Siquidem nullus dubito illam esse viro probo laudem maxime jucundam, quae ab
243쪽
iis proficiscitur, qui ipsi quoque in laude vixerunt. Nec in hujusimodi os
ficiis ejus amor erga te mirificus acquievit. Sed vel quia debet omnia tua caussa, vel cupit mea instare per literas, suadere, imo objurgare non destitit, usque adeo donec perpulit me pudore quodam reluctantem hoc literarum ut darem: quod per ego te Deos oro atque obsecro, ut quae tua est humanitas , boni consulas. At quoniam semel pudorem illum subrusticum abstersi, abs te Vehementer peto, ut si quicquam loci reliquum est in albo tuorum amicorum, propius Martinum nostrum, quoad fieri possit,
ωνα evir qγίλους. Hoc si a te impetraro, illum huic homini obtigisi se δαιμον ιν merito dixerim, qui mihi dedit caussam harum literarum, quibus apud animum tuum testatum relinquerem aliquod amoris erga te mei specimen, atque observantiae. quod profecito inter alia beneficia, quibus me semper voluit cumulatum, uti maximum reseram. Hanc igitur praeproperam nihil est quod dicas sestinationem voluntatis meae. Jam nim diu est quum te vehementer diligo, absentemque memoria colo, aeternumque colam. Quae quidem merita, etsi non magna, apud hominem tamen summae humanitatis probitatisque non sore nialius momenti existimo, ut me in suis habere haud gravate serat. Demum scias velim in hae Urbe quam plures esse viros nobiles majorum gentium tui maxime cupidos: quos inter Excellentissimus Comes Joama es Basilius Castet vinius; qui te in oculis. Cujus verbis esto salutatus. Petrus Borrullius eximius Iurisconsultus iubet te. Vale etiam atque etiam , literarum columen , meque tui proprium habe. Vesentiae Hedetanorum, U. Kalendas Martias
LXIV. I. UINCENTIUS GRAVI NAE MMANUELI MIGNANA E
Valentiam Hedetanorum. Immanueli Martino nostro tot iam diu nominibus obstringor, ut ad
ejus in me meritorum cumulum vix aliquid maius unquam credidissem accessurum. Sed eum a praesente tam multa & praeclara tulerim, ab absente inihi novam vidi exorientem segetem beneficiorum. Cujus enim eloquentia, eruditio, &acumen ad me propugnandum, atque ad malignos
244쪽
videnda Italiae fortuna. in Hispani fim translata, peri benevolentia, δt studio pro me quotidie adhuc excubant, assiduoque laborant viris praeliantissumis ad meam Amiliaritatem adjungendis: quodque antepono rebus omnibus, ex ea natione cujus homines ob antiquissimam ad hoc usque aevum arm rum, literarum, & imperiorum Floriam, ae praesertim propter tenacissimam eorum fidem atque constantiam omnibus mihi officiis attrahendos, aesin pulari cultu retinendos, Inerito semper antea,& nune praecipue duco:
quippe usu rerum, di meis non semel easibus expertus, nihil in vita possuHispani hominis amicitia inveniri generosius, nihil validius, nihil opulentius, beatius denique nihil: ut intelligas qualis apud me pretii munus ob. tulerint heri literae tuae quae plurium ex inclyta natione doctorum, &nobilium benevolentiam, quovis labore, atque opere mihi deposcendatri aperuerunt; tui nempe hominis eruditissimi, & ex nobilitatis pariter ac rei
literariae proceribus Excellentissimi Comitis Ioannis Basilii Castet vinii, eui me addictum, ac perpetuo in potestatem, ae fidem traditum, deditumque per te cupio votis omnibus. Clarissimo Borrullio, qui jam ante mihi humanitatem praestitit suam, salutem & gratias a me plurimas. Hos sui sequuntur Originum uris civilis Libros duos, una eum primo jam edito propediem typis imprimendos trademus. In his praeclari quidem, ut a tali auctore prorsus nihil; at adhuc editis minus certe vulgaria. Quamobrem ex postremis potius quam ex prioribus meis seriptis velim eruditi res me, vestrumque similes expendant. Atque utinam ea digna suerint quibus Excellentissimi Comitis nostri gratiam, quam ille per te adeo benigne profert, ac tuam & Borrullii benevolentiam videar meruisset Te vero & propriis in me ste literaria in Rempublicam singularibus meritis, &Martini eommunis amici caussa in intimis medullis perpetuo conditum ha-
245쪽
saiatem ci amorem. Valentiam. I AN Er totum biduum Nolo ac Neptuno invitis aequoris undas ver-m p ravimus. Si quando vem ventorum impetus desertiuerat, visui protinus inerti malacia circumventi, suasi injectis radicibus immoto salo haerebamus. Denique quibus licuit artibus protrusi, promontorium Tenebrium flexu superavimus, ejusque sinum appulimus. Immane est qnam ego aestu ac sole torrente obmarcuerim. Universa facies quodam veluti pestilenti sidere amata, cutem deposuit. Solis aestus heic immodicus atque improbus; sed levat hiantes loci ingenium ac secura libertas. Interea ego nihil rerum non satago ut valetudini conitam. Fac
246쪽
Fae sis ut incolumitatem tuam in animo geras , & me deperi. quod he cle facturum te scio, si scias quam ego te. Vale, salute mea salus salubrior. Turre-alba, VII. Idus Augusti, MDCCI.
O Illum socordem & stolidum, eui ad me literata tradidistit Misi qui ex
illo quaereret num essent ad me literae. Respondit, se nullas nabere ad me prorsus. Urgere hic, negare ille. donec memoria tandem punctus, palma fronte complosia, me, inquit, vecordem & stupidum, quem tam alte insederat literarum oblivio i & confestim e sinu profert. Quas, cum redditae mihi essent , tanta animi alacritate perlegi, tanta, ut ita dicam, oculorum ingluvie ψ ut quicumque me legentem aspexerit , facile perspicere potuerit, me summa fuisse voluptate
persu sum. Male mihi sit, nisi mihi sordent Pactoli arenae & Arabum gaZae, prae tuis literis. Sibi habeant suam fortunam qui opibus inhiant. Mihine tam immodicas laudes 8 Fgo vero is sum qui me introspiciam. Cave igitur, sis, amoris tui praestigias L sucum; ne aliquid proferas, quod te transversum agat, aequillimumque illud tuum judicium deturpet ac decoloret. Quicquid ingenii tamen in me est si modo est i id equidem intelligas velim, me in obsequiuin tui libentissime exhausturum. Ure, si
ca. Ego hercle de amore erga te nemini concedam. Scis me minime es.se blandum. Id autem te vehementer etiam atque etiam rogo, ut hanc viam teneas, qua ire coepisti. habebis me profecto, non adjutorem modo studiorum tuorum & comitem, verum etiam buccinatorem. Ego& Turresius heri fuimus una horas quatuor fortasse. Garrimus quicquid in buccam. Quid ' garrimus tantum ρ immo totum Senecae πῆι αει - ΝαMiau devoravimus. o helluonest Scis quam suo merito diligam adolescentem castum, pudicum, studiosum bonarum literarum, immo & mei. Λte illum salvere iussi. Ille itidem ad te salutem. Si nostra aliquid tu pen- si habes. Sive est aliquid, sive nihil est, seribe tamen aliquid, tenue cura. Tuis salutem dic. Ex AEdibus nostris pridie Id. Septembreis, MDCCI . III. EM
247쪽
EPISTOLARUM LI3ER III. I 29 III. EMMANUEL MARTINUSIANO BASILIO CASTELVINIO, Prael. Urb.
Ad. XI. Kal. Ianuarias Valentia discessi, hora sere & dimidia ante I
cem Una cum mercatore quodam Dertusense. Iter fecimus ince
tis vestigiis , ac veluti cunctabundi, usque ad diluculum: nisi quod ten brarum tricas ac dubiae lucis molestias leniebant quodammodo septentri nes subrigidule flantes, quos ego, quodam quasi jucundissimo ventilabro recreatus, ore hiante avidissime hauriebam. Quas ego delicias, Di immortales, quas Voluptates: Inter equorum ungulas glacies crepitabat, &pruina superinducta candebant prata. Aspexit nos tandem diei oculus sexto circiter ab Urbe lapide, ac nora tertia Sabuntum pervenimus. Eam Mignana noster desiderio pacti complexus sabsit verbo invidia in impotentissime flagrabat, itaque in nos eminus conspectos irruit, colloque nostro diu pependit. Cum liberaliter essemus pransi, hora quinta iter denuo cepimus. Sed nescio quo sati nostri infortunio, esseduin revolutum est. Cum enim equus nimis concitato cursu serretur, nec habenis prohibentibus, serraco sejuge viam Occupante, morasque faciente; e via divertere decrevimus; cumque eodem impetu serremur, rota in agrestem palmam impacta, in terram devoluti sumus. Innocue tamen : nam & locus erat planus ti sabulosus, & equus ipse immotus stetit. Itaque incolumitate nostra animadversa , fieri non potuit quin ego & sodalis meus mutuo nos adinspicientes, quasi gratulabundi, quam effusiime cachinnaremur. Essedo denuo conscenis, Castulonem pervenimus noeste jam incubante. Postera die, Castulone profecti sumus, nocte adhuc sopita ae frigidissimo aere, pervias pruina albicantes geluque rigentes, donec coeli everriculo inducto, paul-lisper disparuerunt. Tandem hora sere secunda, sole adhuc adolescente, ad ineunabula nostra pervenimus, incolumes, altissima orexi, ac prospera valetudine. Loci saciem ac vitae nostrae institutum alias describam. Ι terim nos ama,& valetudini tuae consule diligenter. Nicio Pyrgeo nostro,& Isidoro Cinae item nostro, alutem a me plurimam. Vale. LX Rupe
patria, VII. Kal. Ian. MDCCII.
248쪽
IV. ΕΜ MANUEL MARTINUS. IANO BASILIO CASTELVINIO
Prael. Urb. S. cI amorem. Valentiam.
NAE ego stignissimus omni contumelia , Vel , Ut gravius dicam , eνωδων & conviciorum plaustris ἔ quem tam a te obsedit rerum urba--rum negligentia, & stupor. Nec inmen, si quod a nobis commissi1m est peccati, patrocinio careti Aiser, si quod habes, dices. Quidni afferam picnet me, fateor, aperta haec & rustica simplicitas , ac nativus animo rum candor; quos nec amavit ambitio , nec mollivit luxus, nec civile odium ineravit. Uideor equidem mihi aliam videre progeniem, & in saeculo vere luteo , quaedam auri ramenta. Adeo enim sunt homines illis quam simillimi , ut nisi horrea exstarent & fruges, er derem nondum Saturno amputata virilia. Delectat me praeterea Linoena lata iacies , & stitissimus totius regionis adspeetias , qui, natura lenocinante, oculos inimumque mulcendo , illecebrosa quadam voluptate inescat& captat. Ad orientem enim hibernum promontorium quoddam leniter procurrit in duo cornua protensum, quorum alterum, quod Elein occidentem respicit, amplexu suo & curvamine stationem emeit navibus fidi smain, esu quod Asrieum habet ininum. nullis praeterea flatibus o Doriam. Nam Favonium objecti e regione montes frangunt ac dissipant. Alterum comu , quod Boream Versus procurrit, dorsum habet contum
ci fluctuum in uultu scabrum ae pumico sum, nam ita demissum est ae str tum, ut Euris undarum imperio potitis , transcendatur ac diverberetur: raro tamen, nec nisi saeviente mari, & infestissimis tempestatibus. Hune ι pultam Canis rictam vocant incolae. Quidni dicam Κ- ρογην, cum licuerit Graecis suum fecisse κυοδ &Κυώ. Id etiam sinu so suo flexu tutissimum efiicit portum, praeterquam ab Aquilone & Euro. Sed nulla potest esse tam improvisa tempestas & turbo , ut naves ab exitu prohibeant & circumveniant. Nam, si ab orientis plaga urpeat procella, expeditum est effugium, cum in promtu sit portus qui occidentem respicit ; si vero ab occidente ingruat, qui orientem. Hujus promontorii do
sum turris coronat, munitinima mehercules atque pulcherrima. In conjectu sunt insulae quaedam incultae & λαοι, quas vocant Monte colubrum. Forte sunt Graecorum 'Ocrutam. viginti passuum millibus a continenti
dilutae. Haec quidem ad conspectum maris pertinent: quem si cum te restri
249쪽
restri eonferamus, pene vilescat. oppidum emin ipsum situm est supra collem, ab occasu quidem inclementer erectum, atque praeruptum ab oriente vero & meridie leniter declivem , quo versum muri porriguntur de universa aedificiorum facies quasi inclinata procumbit. Quocirca recen tissimos excipit solis orientis radios, adhuc marino rore madentes. Sein temtriones versus foecundissima planicies excurrit, vario plantarum genere consertissuna ; quam excipiunt Ture-albi L Deinde levi flexu, ad solis ortum, Isthmus, sive Chersenesus nostra, in oculos incurrit. Secu dum maris litus herbidissima palus protenditur, ad quingentos sere passas. Ad glandis porro jactum via curulis, sive regia , praetercurrit, ultro citroque viatoribus praetereuntibus frequentissima. unde rerum noVarum immanis proventus. Universia praeterea regio cuniculorum, Perdicum, leporum teracissima. Piscatio & varia, & expedita. Aquae saluberrimae, aer temperatus. Hvemis namque rigorem maris clementia enervat ac sta git, & matutina frigora raro in pruinas & glaciem coalescunt. Aestate Vero Etesiae ac marini flatus aeris torporem excutientes, corpora aestuantia nativo suo algore reficiunt. Somni assultus nusquam tenaciores, jucundi resque : nxm fluctuum murmure veluti irroratus ae delibutus, artus ipsos,
imo animam, arctissimo quodam illigat sopore. Sed de his sellia Pyrgeum nostrum a te divertisse, molestissime serta Ad histriones esse conversum: tametsi id ab ejus moribus & vitae instituto vehementissime abhorret; quia tamen non ab eo Villanovanus & Bovilius Maligeri De Businnaea Como dia velim ad me quam diligentissime scribas. Uxori tuae, lectisiunae s-- minae, a me salutem. Salvebit item a me Isidorus Costa. Vale desiderium nostri. Ex incunabulis. Pridie Idus Februarias, An. MDCCIII.
DI te tuamque virtutem honoribus mactent, Vir amplissime, patria quae nostrae ornamentum & columen : qui solus haec studia, avito gentis nostrae contemtu abjecta atque pessumdata , pro Viribus erigis, re laves , atque sustentas. O utinam -- τοιουτοι δέ α ι- συμφράδμως δεν lR a '
250쪽
Quod olim Atrides de Nestore. Iuro salutem tuam , nullis me unquam literis tam immortaliter exhilaratum , quam novissimis tuis UI. Kal. Februarias ad me datis. Quibus & a te in universum probari nugas theatrales nostras, & earum non nihil improbari; aperte, &, uti decet hominem ingenuum ac Minervae alumnum , profiteris. Quorum neutrum ab ossicio tuo erga me ac benivolentia alienum puto. Ais igitur, te in sugpestu Praetoris unpense addubitare. In eamque sententiam magis propendere , ut existimes, eo loci fuisse aram illam sive pulpitum, quam Graeci dixere Θυμέλ- . In qua re ut a te dissentiam, plura sunt quae me Cogunt. Priamum enita, nulla in Latina orchestra thvmele; sed in Graeca tantum. In
qua munus situm obibant ludii, citharoeὸi, citharistae, tibicines, lyristae, choraulae, atque id genus symphoniaci, dicti ob eam caussam thymeliei. Propterea quod in eo pulpito, clue thymele , chori illi tragoediarum , mVe comoediarum , caeterique personam non habentes , fabulae inserui bant, histrionibusque in scenam abditis , populum gesticulatione oblectabant. Iccirco monet Vitruvius ampliorem nabuisse orchestram Graecos, scenamque recessiorem, minoreque latitudine pulpitum, quod in id stent-Ci tantum' prodirent, reliqui vero cantui de saltationibus addicti , in omchestram , unde illi nomen , - ε . a ludiorum gesticulatione. L lini Vero , cum eum locum Senatorio ordini destinassent, remotos inde thmeticos in scenam transtulerunt. Porro locum illum, quem ego Principi vel Praetori attribuo, adeo angustum arctumque scias velim, ut quatuor homines stantes & compressos vix capiat , nedum ut thymelicorum turbae capax esset, eorumque saltationum. Quid igituri fueritne ara illa, cujus tu mentionem ex Pollucet Minime gentium. Eam enim non fuisse
in orchestra, sed in scena: & Pollucis , ac Scaligeri patris testimoniis pmditum est, & ipsa adstruunt Terentii verba, quae tu affers ex Andria. Qui enim verbenae sumi possimi a Myside, puero substernendae, si ara illa in orchestrat Ubi non actores, sed thymelici.' Nec me latet geminas fuisse in scena aras,alteram Libero, Apollini alteram, Tragoediae ac Comoediae praesidibus. Sed in scena. Cui commune nihil cum orchestra. id si dicam male intellectum a Donato & Scaligero eum locum t Equidem longe aliter censeo. Αram nempe illam esse, quam in atrio collocare, mos fuit Romanis, Vestae dicatam : unde vesibulo nomen. Ait nimirum Davus: - accipe a me hunc o us, isque ante nostram januam adpone.