장음표시 사용
231쪽
rum, ut vix ad amoena Musarum diverticula animum sevocare queam. Iccirco non tam mihi innoscendum, quam meam vicem dolendam puto. Diu enim est quum nihil lego, nihil scribo. quo mihi acerbius cadere nihil potest. Quae non adhibui remedia ut animo mederer meo ρ Frustra omnia, adeo ut quam aram teneam plane non vidcam. Nam uti quicquam meditari occipio, tanquam e medio cureu revocatus, modo librum, In do calamum abjicere compellor. Saepius neutrum quidem arripere licet. At nunc, cum calamum seinet in manum, adnitar hercle, nec incoepto desistam, donicum me tibi sistam memorem gratumque tuorum in me beneficiorum. Et quidem ut talem me pracbcam, bene est ut habeam inconfesso, nostrae fieri Historiae tuis optimis monitis immanes & doctrinae &elegantiae accessiones. quorum beneficio jam illi extremam imponere manum serio possim, totamque rerum gestarum seriem diligentiore indagine pervestigare. Quod sene haud mihi es t proclive, nisi tua lima uti licuisset. Sed sunt nonnulla squod cum tua bona venia sit dictum) in quibus impensissime religiosus nodum profecto mihi videris in scirpo quaerere. Itaque
eorum me suscipere patrocinium boni abs te consultum iri velim. Desiderare te , ais , in operis exordio ambitiosiorem consiliorum inter Principes initorum, & belli pariter causiarii in expositionem. Faciat id qui totum opus moverit. Ego vero haec levi manu tangenda inibi proposui, utpote quae non totam belli molem, sed partcm & quidem exiguam sustinerent, ut Verbo tuo utar , ne vidcrer plane , ut ino aliquando ad te, ex mimo tragoediam facere ; atque excidisse animo Horatiana praecepta. Nec primum librum est quod dicas jejuniorem hujusmodi rerum quam alterum, quandoquidem in illo initium motus describitur, qui ab iis tota Provincia exortus est triconibus, quorum consilium rapinae tantum &caedes. quae quidem fatis a me pro gignitate sunt commendata. Non t men nego sore e re nostra hujusmodi Principum consiliorum aliquo lumine exordium aspergere. Quod hercle saciam tum ob alia, tum ctiam ut videas quid momenti habeant apud me monita tua. Quod autem in patriae peccato, seu fato potius mones acerbioribus vorbis abstinendum , recite quidem mones. censeo id quoque patriae charitati condonandum. Sed aliter me docent Sallustius & Livius, qui in detcsendis populi Romani facinoribus adeo sunt libere loquuti. Seci de his ad thesin hactenus. In hvm- thesi vero quae fiunt obviam sunt quaedam quae non tam scriptori vitio, quam tempori sunt vertcnda. Talium enim verborum prodigia haud vit re potuerunt vel clarissimi ante me scriptores , quorum usu satis mollita, minus jam doctorum aures ossendunt. Ne tu quidem qui adeo es delicatus barbara ac stridentia verba dedignatus es. Sic enim aliquando ad me seri-hens : Bovilius Scaliger Marchimis ritulo auctus es. Et : Monderarensis Marchis. Et: Excellent usinus Busnolii comes. Uiden' quam tua verba factis
232쪽
Quod autem a me requiris eorum qui in fide permanserunt catalogum, permolestam, imo odiosam rem facere jubes, quando Historiam ego gentis, non singulorum encomta scribenda suscepi. Unde satis esse indieare existimavi bonam civium partem & quidem sortissimorum fidem non m
lasse, eaque de caussa tot aerumnas exantiasse , primoribus nominatis.
quod Livius post Cannensem pugnam saepissime facit. Nescire te fateris quid sint projecturae, verbum non ita obvium in hoc sensu. Nesciebam & ego. Sed est qliod Jovio habeam gratiam , qui id me
docuit. Ea enim voce haluartes indigitat. Et quidem recte si rem attente perspicias. Nam rccentiorum mos est res novas verbis veterum, dueta similitudine, appellare. ut dicitur apta lustralit , M. Placetne vocari eam Ia' indica. ab tuis partibus stabo. Illud etiam : emittere Alanos ab eodem accepi. quod quidein mihi rei naturam rimanti haud abitae di muri videtur. Tudes enim sive malleus in quo haeret purites lapis, laxatis retin culis quibus sullinetur, igni concipiendo emittitur. Ergo si laxare sinp-pum hae eadem de caussa recte dicimus, cur non emittere erit dicendum tSed missa haec facio ut veniam ad illud: Morbo naturae debitum reddere , quod nimis Mati αωe a me scriptum autumas. & quidem autumas, quia oblitus es sortasse ita scripsisse in Regibus Nepotem illum delicias tuas. quod sane miror. Illud porro: naves pontibus sustinendis a me dictum non probas. ne proba etiam in r. de Bello Civili id scripsisse auctorem illum,
ibi nuc earundem narium statumina commemorasse.
Denique cum scripsissem : transverso gladii ictu, laudatam a te dicti nem , tanquam dubium numum aut subaeratum, das immutatam. Dicere Volui: de vn reves. quod illa tua - εργία nequaquam exprimit. Ergo si per te licet, integrum hunc locum relinquam.
Quod ad Historiae veritatem facit, illud de Ponsio, quod dicis, Castellae scilieci fines non attigisse, verum non est. Ad Regem ipsum cum omnibus suis, unaque Ioanne Bergada Ualentino, viro clarissimo in castra venit: qui Bergada, quae de Ponsio scripsi , saepe mihi narravit. Illud dicere voluisti , non multis post diebus quam in castra venerat, ad Ar goniae fines in sellandos cum non magna militum manu fuisse remissum. laed hace nihil ad rem nostram. Quae autem apud Alonem gesta sunt accepi dudum scripto; sed nonnihil diligentiae in ea re desidero. Nescio enim sub adventum Avitae unde in illud oppidum Galli CC. qui tumultum plebeculae armati cornpescuere. Num eo praesidii caussa missi' amabo facsci ini. Postremo in quibusdam monitis seu potius castigationibus adhuc delibero, ut in evocatis. Nam eos esse existimo, qui post militiae vacati nem, dissicillimis temporibus, nominatim ad belli munia rursus vocabari tur. Nostratiuin vero longe alia est ratio. De his tamen aliaq. Reliqua monita elegantiarum sunt plena, & te sane digna, quibus ego meam Historiam
233쪽
storiam tanquam intermicintibus geminis exornandam curabo. Addam accuratiorem temporum rationem , ac Topographicam deleriptionem : &ut verbo absolvam , faciam ut toto opere appareat diligentia tua. Qua de caussa peto a te , ut si quae in nostra expostulatione minus arriserint, me facias certiorem : nec patiaris Φιλαυτι transversium agi. Tu interim oblecta te quantum pote , dc vale. Valentiae Edetanorum. Ipsis Non. D cemb. An. MDCCVII.
Coenobiarchae dignissimo , U Rhetorices Professori Lπραίων.
Q Uo minus ad te rescripserim per proximos tabellarios, capitis gravedine factum est, qua ita per hos dies obtorpueram, ut vel ipium lia
terarum nomen perhorresterem. Accesserant sebriculae quaedam tentationes,
tui-mucusque, ta mala pituita nasi tam immani tetroque emuvio, ut viderer mihi aliquando , abiisse me pro secto in Hesiodeam illam Ηι --λων- έον. Hae igitur vaIetudine impediti, pedem domo adhuc egressi non sumus. Nec aliquid cepimus literarum oblectamenti, praeter tuarum: quibus deis Iectatus sum ita, ut quum maxime. Id unum me molestia nonnihil asperis sit: quod 3e timide causiae tuae patrocinium suscipis, & veniam praesaris; quasi adversus hominem pervicacem, vel contentiosum, vel basilice obstinatum. Ain' tandemt Litigarem tecum, si fas esset. Apage te homo inein te. Non solum tibi per me licet causiam tuam defendere, ac perorare; verum etiam, si libet, conviciorum plaustra in me lacere. Quod quidem , pro nostra inter nos familiaritate, non solum crimine vacare censeo; sed etiam honestum esse. Qua ego libertate i ut tibi exemplo praeeam utar profecto in me purgando. Primum objicis , me in epistolis usurpasse Marisionis de Comitis vocabula. Quod verum est. Nec de Marchionis v ce a me unquam expostulatus es. cui sine fastidio acquiesco, quouiam e P a , Lati-
234쪽
Latini sermonis proles non est; sed a recentioribus novae rei signis eandae excogitata. Quae quidem peregrina vocabula nec ipsa olim Roma a spe nata est, sed ab exteris mutuata, in patrium sermonem ad civit. Α GaDiis nempe , Medam, & petoritum, & bracchas: a Poenis mappam: a Gemmanis frameam: a nostratibus lanceam, gurdos. Ab aliis alia. Porro, cur ego, inepte delicatulus , fastidiam Marchionis vocabulum, quando Cicero suos Barines toties inculcat i De Comitis titulo non eadem ratio. Nam cum vox sit Latina, a nativa significatione detorqueri in aliam non potest sine maximo sagitio. At perpetratum a me aliquando id scelcris. Fateor
me ita semel loquutum; sed in epistola, cui fas est interdum hallucinari, ex Tullii sententia. Quod quam sit alienum ab Historiae dignitate, nemo non videt. Praesertim tuae, in quam omnes confluxere munditiae.
Projectura nihil aliud significat Latinis, quam prominentiam tectorum sive supercilium, aereendis stillicidiis projecitum. Unde Cicero in Topicis, tectum projicere dixit, quod Graeci , γμα ουν. PMectum dicit Scaevola. Proprie suggrundae. Sed hoc quid ad rem tuam 8 Imbricum suggrundati
nes sit perne projiciuntur. Unde Graeci suum γειμον ad eas tantum res transferunt, quae suggrundarum in modum propendent. Sic in galea v cant γω Me, id quia in summitate ejus prominet. &-ὀφρύων, illum quasi projectum frontis, cui oculi subsunt. Murorum autem propugnacula, sive quo alio nomine appelles eas inscολῶς , quae vulgo dicuntur θω artes, e solidistino solo erumpunt. Quare non recite dixeris ea projici, sed promi ncrc. Ut in ora maritima promontoria. Xenophon in tertio, montes ante Atticam sitos, Vocat--eολῆν. Quod verbum id ipsum notat quod tu ex me quaeris. Sed Latine reddi non potest. Si ca propugnacula multa suerint, ut Urbem in ambitu cingant; apa pellabo ea καὶ ζολα e. Quo nomine Vocat Lucianus in De GFmnasiis, quae
Athenaruin murum complectebantur. αἰ &τοβεν ωHcολα. Jovii auctoritas
in Romana lingua non mihi pluris est quam fungus putidus. Qui emitterescinnos, pro laxare, seu displodere, rectum esse dixerit, stupidior est lapia
Verba illa: morbo naturae debitum redd re, si ego reprehendissem ut parum Latina,dignus profecto essem,cui latera batuerentur sculponeis probe. Id tantum scripsi esse nimirum vi οδιὰ es α. At usus est nitidissimus ille Nepos. Nee id quidem me sugit. Sed non nescis, eum seriptorem Omnia e Graeco reddidisse, ex Xenophonte praesertim ac Thucvdide. Quorum dictisni, im tandi quadam dulcedine, perstudiose adhaerescit. Quare persuasum mihi est, Nepotem , per Graecae orationis ambitum Latina verba circumduxisse. Quod illi selenne. Quae tamen verba si loco non moveris, non allatrabo. Aliud est castigare, aliud monere. Quum naves tuas suppontanas damnavi, Caesarem prae oculis habebam expansium , & in locum a te
objectum obtutum desixeram. Sed quid inde tibi praesidiit Nempe dixi.
235쪽
ego : Naies sani quae navigationi desinantur. . Cujusmodi fuere illae Caesaris ad Ilerdam. Quippe ait ille : militesque his navibus flumen transsportat.
Contra tuae, inertes omnino, tantumque in eum usum fabresaetae, ut pontibus substernerentur. Porro, quid Caesiar per satumina intelligat, scio: nempe ligna tiansversiaiia in ventre navis , quae Theophrastus in quarto Hist. Plantarum, cap. g. Vocat ἐγη, Plinius autem Lib. I 3. cap. 9. Vertit, navium esstas. Tu autem quid statumina intelligas, fateor me noscire. Ut vel inde agnoscas ingenuitatem nostram , & mite inge
Verba illa tua: transverso gladii letu, jam olim a me laudata. Quamo rem , non fuit animus illa evertere; sed per lusuin experirier , ut ait
In utramque partem ingenium quid posset meum.
Eo scripseram: gladio caesim impariti. Existimabam nempe, te illud esse re voluisse, quod vulgo dicimus: de una cuthisiada. Cui rei exprimendaunihil habet Latina lingua elegantius. ut docemur a Livio Lib. 22. Ubi de Hispanorum gladiis: Hispano suinis magis quam eae assiseto petere h sem, brevisate habili s , cd cum mucronibus. Quae desumta sunt ex Lib. 3. Polybii. Atque id est quod vocant Graeci, ἔκ κατοι a& - 2Giρωεως. Caeterum haec ad luxum potius quam ad castigationem. Quare integra tibi res esto. Galli, qui sub adventum Avitae propugnationem susceperant, ex Gallicis navibus, quae tum sorte eum portum tenebant, expositi in terram fuerant; ut laborantibus praesidiariis serrent suppetias. Quae res, oppido seditionis morbo pene consecto, salutem attulit. Por lvi tuae epist lae. Quod ad animum attinet nostrum , illud cave dubites, quin ego existimationi tuae , famae , ornamentis, diligentissime serviam. Quare tu, si me audies, quem seles. Verum ad alia. Ursulae nostrae gravisi,mum infortunium moereo, quae viro superstite & lateri adhaeronte, acerbissimam viduitatem experta est. novo infelicitatis genere. Qua ego miseria perinde afficior, ut generis propinquitas, ut illibata fides, ut amor in me sui ,postulant. Utinam aliquando mihi liceat ejus uti societate &consortiones Utinam etiam te amplecti, merum mel, & delicias meast I terim tu nos fac ames. Et vale. Data ante diem IX. Kal. Decembreis,An. MDCCVII. In Urbe regia Carpetanorum-
236쪽
LVII. EM MANUEL IOSEPH MIGNA NA
Aloi 'ns Decano innissimo εἰ 2ωγειν. Mantuam carpet strum.
SI vales gaudeo. Equidem usque Valueris perinde incertus sum, ac fidedisses ad me nullas. Meliuscule te habere scripsisti superioribus tuis: in his ultimis , ne γρύ quidem. Quam facias amori nostro injuriam , vide. Igitur de hac re si te purgatum ad me velis, quando te vis morbi remisit, est ut mihi facias medicinam aegritudine permolesta obsesso. Causam absiste quaerere , cum scias invito mihi aediu reluctanti tandem esse delatam , qui & honores semper
sugerim, & otium meum plus satis amaverim. Nunc vero qui possum., quaeso, in eo versari tot domosticis tricis praepeditus 3 Itaque in crucem tolli visus sum. Recurro tamen interdum ad studia literarum, ut ex hac animi adversione eum fructum capiam , qui mentis vires saltem reficiat tot curarum fluctibus sustinendis. Dum autem sum in Bibliotheca, & multa mecuin ipse volvo, Collectionis Epigrammaton Graecorum subiit cogitatio; quoniam in nonnulla Stratonis, Meleagri, aliorumque incidi, quae inter ea quae circumseruntur relata non sunt. Iccirco averem scire, qui fuerint Auctores qui in illis colligendis illustrandisque operam praestit runt suam : & qui fit, ut multa, & quidem elegantissima in 'A,ειλογί ibia desiderentur. Nam indiligentiae auctores illos postulare non ausim. At quoniam illud de Epigrammatis quae apud me sunt te pupugit fortasse, quaeres , undenam ea habuerim Fatear verum Cum essem apud te albquando, in Bibliothecam me penetravi mero meridie, quo tempore co cesseras cubitum , ibique codices nonnullos cum Versarem , in quodam multa votorum Graecorum Epigrammata inveni. Transcripsi furtive non multa. Tum quaedam tua fuerunt mihi obvia, quae Latina reddidi. Se vat etiamnum memoria illud:
Habes rem omnem. Fac igitur , amabo te , ut eiusmodi lucubratiuncula animum aegrescentem reficias. Id unum est quod me maxime potest re-Creare. Et quidem quae tua est humanitas, spero abs te id factum iri quam liberali ter. Valer
237쪽
Vale, Vir humanissime, meque tui amantem redama. Valentiae E- det morum, Id. Decembris, An. MDCCVII.
Ocello suo aureo S. Valentiam. PEto a te, ne ita de me existimes. Ia,nge alia mihi mens est, ac C ceroniano illi, cujus insaniam reprehendit Gravina, damnavi ego Quamobrem ea te cura liberatum volo. Equidem semper ita me gessi, ut nec ullius offensionem incurrerem , nec deessem ossicio boni viri. Tot amictorum tantum Gulatus laetumis & misericordia prosequutus sum. Deformes iecies, ob coenaeque saevitiae foeda simulacra exhorrui. Atqui, dices. Nec expavisse tutum est, nec insontium miseriis illacrymasse. At, si minus tutum, est profecto humanum. Qua affectioΠ , qui animum c natur exuere, me ille humanae societatis uinculum disrumpat, necesse est. Scio equidem & civitatibus & regnis sua esse fata, sicut hominibus singulis. Sed illud quoque didici : Patiliae conflagrantis ruinam prudentibus viris pulcherrimum rogi ornamentum esse. Quod olim Hasdrubal ad Gulussam.
Audi, si vacat , Polybium ipsum : ,-λον γ e ταφιον τορος Tta πατε δα. τὸ ταυτος πυρ. Sed quo ego mari tam procellosio' De Ursula nostra video tibi curae esse. De ejus morbo nihil adhuc acceperam. Nunciat esse sibi meliuscule . Fer opem , Telesiphore, sema illam obsecro. 'Amilarium versari in hac Urbe, solo patrio & congressu vestro extorrem , Novit permulto ante. Hominem tamen convenire, leviter tantum mihi
.notum, visum mihi est putidiusculum. Etsi non me latet, eum de me honorificentissime.& loqui & sentire. Postquam autem id tibi gratum seresi ficasti; congrediar illum, eique omnia pollicebor. Quid aist Pulchello illi . comptuloque delata est quaestura metretariat Vae miseris oenopolis, si graviter oleanti Secundum te, nihil est mihi amicius Coraeciano. Itaque saluta illum meo momine, & impingito osculum. Apud Bormilium
male est. Decumbit enim ille πυρεταίνων τεινεσμωδης. Ego valeo, & te
unice diligo. Fac tu contra. Mantuae novae in Carpetanis, XV. Kal. Sext. An. MDCCVIII. De Sepulchro Saguntino velim ad me quam accuratissime. In inquirenda porro Numisinata uti serio incumbas, te iterum atque iterum rogo. .
238쪽
ROrrullius pater migravit. Quonam p inquies.
Illuc, unde negant redire qumruam. Vel, si te Graeca magis delectant, --.- τLι ς πω Τὶς ὀνά, ον ἰλγιν ἰδίτης. Equidem illum aegrotantem omnibus amicitiae ossiciis prosecutus film, a
ue stet antea. Nec homini ulla in re de sui, & amico & probo, donecesiit hominis ossicia fungi. Quod eo honestius duco, quo ille famae &existimationi nostrae minus pepercit. Sed non est nostri moris, eonvitium Tetundere. Itaque, si quis unquam casus acerbam mihi plagam inflixit; is prosccto est. Nec facere possum quin discrucier animi, quoties subit Quanta hanc domum impendeat calamitas. Occurrit enim honestissimae si minae, virique amantissimae orbitas, septem liberi spe sortunae sple didioris dejecti, in iisque virgines tres maturae nubendo, res familiaris iniquitate temporum attrita , & recens migratio. Illum vero prae nobis be tumi qui a te terrimi foedissimique hujus temporis aerumnis subtraxit. Et enim is ego ibin , qui mortem , quam miserrimam hanc vitam quam vivimus, amplectendam putem. Quid enim hoc eodem spiritu luctuosius lSed de his satis superque. Quum has literas accipies , puto te jam fore Valentiae , a Sagunto reversum. Addo, cum lapidis Hebraiciti veteri aliquo nummo. Haec enim cura praecipue me tangit. Ut ex iis lit ris cognosces, quibus ad te misi, cum eo esses profecturus. Habeto Ursulam a me commendatam. Tu autem, mi Vulpio, hoc stude unum , ut tibi quam diligentissime servias, & me redames. Vale. Mantuae in Campetanis, XI. Kal. Septembreis, An. MDCCVIta LX.
239쪽
LKΕΜΜΑN UEL MARTINUS EMMANUELI IOSEPHO MIGNANAE
UBinam sunt opes tuae, ubi regnum' homo lauto : cui vel salutem appingere grave est, nedum longiorem epistolam exarare. Certe, postquam tibi visus es μοναρχῆσαι. sordemus tibi omnes; perinde ac si nihil amplius simus quam umbrae, atque Her με, Φαντ μαώ. N am quid istud est, sive fastus, sive perfidiae pQuantum mihi est allaborandum, ut tibi, homini fastidiose, paucas literulas exprimami Quod si quando id facis, tribus modo verbis rem conficis, quasi illa susticiant ad nos beandos. At, negotiorum mole pressus, otii difficultate laboras. Te miserum i si quidem id verum est, eo te indigere, quod vocabat Sophronisci filius κυματων. Agedum, subducamus rationes. Quaenam sunt isthaec negotiat Nempe itare Saguntum, reditare. Cum veneris, denuo iturire. Ad haec, tabefacit te ingluvies Monachorum. Atqui aliena fame perire miserrimum est. Quid credunt isti moriones' imposuisse tibi clitellast Haud tanti est paucis pecudibus
imperitare, ut tam praVe saxum tamdiu volvas. Tune totus in frumeniato emundo, fundis Iocandis, exigenda pecunia, ornanda culina, augenda re penuariat Quid cothurno cum clava' Id tamen vocant augere hominis dignitatem. Quod profecto mihi videtur
Perinde ae s agrum sterilem fodiendum loces. Haee Qnt, nisi me fallit, quae te invitum a veteri literarum consuetudine retrahunt. Sed frustra. Nusquam enim te quietum esse sinam. Vel ob
id ipsum quod moeres. Quandoquidem
Qua etiam in re valetudini meae consulam, qua multos jam dies minus prinspera utor, effuse per totum Oorpus, Ex quo vehementes cruciatus , stomachi anxiae aestuationes, crebrae vomitiones, ciborum sast, dium, contumaces vigiliae, virium labefactatio, denique omnium rerum fatale quoddam taedium. Quamobrem gravioribus studiis nuncium remisi. Desultoria utor Minerva, eaque remissiore ac delicatula. Nam interdum animi caussa etiam ad muscas transfigendas stilum converto. Nihil est hae tempestate me inertius, te uno excepto: qui in arte desidendi omnium es longe primus : etiam apud me, qui te amo ex animo. Nisi gravaris
240쪽
etiam hac amoris nostri significatione. Vale mi terrigena. Mantuae Ca
petanorum , Nonis Iuniis , Λα MDCCIX. De numismatis tibi aurem
Antonius Zedillus abiit ad plures. Credo, angustia rei familiaris, qua maxime premebatur. Subirano , Amavio, salutem a me dicito. Et quidem de meliore nota. Iterum vale.
LX I. EMMANUEL IOSEPH MIGNANAE MMANUELI MARTINO
bene degere. Mandiam Ca ditaristrum.
asi amoris in te nostri remissionem seribendi cessationem putares,
ita ine accusas vel indiligentiae, vel desidiae. Sed quoniam novi. te, & quam libenter mihi facias ludos, me purgo ad te minus, ne majorem cachinnandi praebere tibi videar occasionem. Scis enim tu probe , in crucem me tolli non aeque ferre moleste , ac dignitate hujuΠ-di augeri, qui ne per somnium quidem unquam mihi exstruxerim Consulatus ac Dictaturas. Imo Brdere mihi ea omnia , quae humana ambitio putat sibi primaria prae Musarum amoenitatibus : neque pluris ea sacere quam aurum comicum. Miserum me appellas, & merito id quidem: nam praeter tot hujus dissicillimi temporis aerumnas , ne otio quidem meo uti licet; sed licebit, ut spero, brevi. Nam cum Subirano egi, ne mihi esset impedimento in Praesectura abdicanda : qui pro sua humanitate, non id modo mihi dedit, verum N animum laudavit: ac pluribus disseruit demisera Antistitum conditione , hac tempestate praesertim , qua quisque putat sibi licere quae lubent. Praeterea de angustia caritateque rerum omnium, aliisque talibus. Ad haec, eum esse me, qui satis nabuerim, ut me tali honore dignum existimassent: ac in rerum administratione per biennium aequitatem ac fidem perspexissent. Rem tamen silentio tege dam usque ad eam tempestatem, quae ad id agendum magis esset oppo tuna, ne interim, si Maotium Monachis suboluisset, paucorum ambitione , & multorum stultitia Monasterii tranquillitas turbaretur. His inter nos deblateratis , legi tuas literas, plenissimas amantissimae benivolentiae, quarum elegantia ac venustate sensi hominem mirifice delectari, simulque gaudere quod in eadem etat sententia, tuisque sensibus tam pulchre consensisset. Callet enim per regie tricas Monachorum , uti qui abhinc annis quinque hanc Provinciam longe lateque diffusam administrat.