장음표시 사용
261쪽
qnudam dedolandis mortalium animis institutas, Roman Iuventus com fluebat. Unde in Urbe oli in utriusque linguae usus promiscuus. Qui quiadem Graece loquendi amor Romanam etiam plebe in adeo invaserat, ut vel meminae ejus studio insenirent, nec ulla satis sibi videretur diserta aeblanda, nisi Graeco sermone uteretur. Existi in abant enim eo venustatem, leporem, elegantiam sibi comparari. Quae Graece nescirent, ineptae ha hebantur ac putidae. Quam insaniam acriter exagitat Iuvenalis in Sexta. Quid mirum omnium gentium eo consipirasse animos, unde lumen liberalibus disciplinis adipiscendis 8 Ea face extincta , foeda barbarie obruum tur omnia , humanasque mentes quaedam veluti rubigo obsidet. Quod reapse experti lumus. Regna ac Provincias ad Occidentem sitas densissi- ma ignorantiae caligo obscuraverat. Sed expugnata a Mahometo Secundo Constantinopoli, Anno Christiano MCDLIII. imperante C stantino Palaeologo; exitialis illa clades S luctuosia, quae orientis opes prostr vir, Graeeiae splendorem extinxit; occidenti nostro quae sunt rerum humanarum vici tutudmes sapientiae lumen attulit, cultumque 1iterarum veluti postliminio restim it. Nam multi Graeci, eruditione ae scientia cIari , vel patriis sedibus ejecti, vel Turcarum crudelitatem exosi, cum in Italiam se recepi sient; literarum studia jam pridem emortua , & exanimes Selim las suscitare conati sunt. Quorum primus fuit Emmanuel Chrysoloras , qui Venetiis primum, mox Florentiae, Romae deinde, ac tandem Ticiis ni, literarum Graecariim studium tam prospero eventu prosessus est, ut ex ejus Schola summi viri prodierinr, Leonardus Aretinus, Franciscus Barbarus, Philelphus, Guarinus, diggius , aliique. Cui successit Bessarionsecta Platonicus, in amplissimum postea Cardinalium Collagium cooptatus. A qualis illorum fuit Georgius Trapezuntius Cretensis, Peripateti cus. Hiel Romae renascentibus tum temporis literis, primus habitus est, qui Graeca selicius in Latinum verteret. λ murathe deinde Graeciam omnem igni ferroque vastante, ad Italiam appulit Theodorus Gaax ThessElonicensis, vir, cum acumine ingenii, tum linguae peritia , Graecorum longe Princeps. Quippe π Graiam, & Romanam locutionem tam se te calluit, ut utram in cunis didicisset, digno sei facile non posset, ut abunde testantur Historiae Aristotelis dis Animalibus ; ac Theophrasti de Parentis ab eo in Latinum elegantissime translatae. Quod sane mirabile in tanta a gumenti varietate, Latinique sermonis inopia. Sed occurrentes identidem scopulos superavit ingenii uolertia, eonflatis miro lepore ad analogiam vocabulis, quibus carebat Latium. Porro. Librum M. Tullii de Senectute tam stite Graece expressit, ut profecto cum eo de palma contendisse videatur. Eadem Turcarum immanitate patria ejectus est Parmes Artar pylus B etantius, qui Florentiae publice praefectus est erudiendae jnvenis tuti. Eam Scholam ab Arermnlo desertam ac jam collabentem, instaurisit Demetrius Chalcon las. Quem excepit Marcus Musurus Creter
262쪽
sis, qui Patavii Graecos Auictores interpretatus est. Insignis Grammatiacus ac Poeta praestantissimus Joannes item Lascares, Graecorum qui Othomannicis armis patria pulsi sunt, generis nobilitate clarissimus. Qui
bis a Laurentio Mediceo , ma no illo literarum fautore , atque parente, ad BajaZethem ByZantium mistus est , ut Graecos codices omnibus latebris extractos, & quantivis coemptos, in Italiam exportaret. Eodem tempore soruit Michael Apostolius ByZantius, qui Graecorum Proverbia collegit. itemque Gnomas & Amphtheginata. Nec non Emmanuel Moschopulus. Ex quibus quatuor Graecae linguae praecepta conscripsere: Chrysoloras, Gaeta, Laschares, Moschopulus. Nam maximus Planudes, qui Caesia rem de bello Gallico Graeee vortisse creditur , aliquanto suit superior. Cum circa Annum MCCCLXX. floruerit, suasque ediderit Imsitutioras. Histe Magistris initiisque res literaria radices agere coepit in Italia. Quemadmodum enim campi cultu atque irrigatione cessan te sterilescunt, foedoque aspectu squallent ἔ illis autem revocatis, pullulant denuo ac revirescunt; haud aliter Italia, quae ob barbarorum i ruptiones intermisso literaru in cultu exaruerat, Graecis sontibus irrigata, Graecorumque studiorum calore tepefacta, coepit frondescere. Ipsiaeque diseiplinae liberales, quae in coeno ac sordibus jacuerant, oculos attollerci coeperunt, & in coelum respicere ; manum porrigentibus praestantissimis illis literarum patronis atque fautoribus Nicolao Quinto Pontifice Summo, R Cosino Mediceo. Quorum ille Graecos etiam codices ad tria millia in Vaticanam Bibliothecam intulit, Graecia exportatos. Quorum ope &auxilio ea brevi incrementa secere scientiae , ac disciplinae, eoque clar rum virorum proventu floruit Italia; ut sacculum illud dodiorum hominum
consensu aureum appellari meruerit. Tum primum eruditae antiquitatis semor mortalium animis insedit, unde orta est Critice; quam animam sapientiae merito dixerim, studiorum facem , ac veritatis altricem. Qua sine, caligant omnia atra nube densi sique tenebris obducta. Tum ririmum Latini sermonis virtus ac splendor humanos pracstrinxit oculos. Et qui antea barbarorum faece pollutus, nativum illum colorem amiserat; pristinam coepit faciem ostendere, nitidumque cultum : ac veterem decorem dignitatemque recuperavit. Neque haec tantummodo inde emersere ; verum & illae Graeciae artes civili cultui tantopere necessariae , Tectonice , Pictura, atque ars Statuaria. Allexerant namque hominum ingenia, & industriam acuerant, mirabiles illae Graecae statuae, quae vel Romae adhuc supererant Veteris majestatis reliquiae, vel e Graecia exportandas curaverant summi
illi viri Cosmus & Laurentius Medicet. Qui erudiendis mortalium animis, ornandae patriae, ac disciplinis liberalibus restituendis, immensam pecunae vim liberalissime insumpsere. In Gallias, utpote finitimas, statim irrepsere Graecae literae. Nam Gregorius Tiphernas e Chrysblorea Sch D prosectus, omnium primus Lutetiae Parisiorum summa cum laude eas
263쪽
publice prosesius est. Nec multo post in Hispaniam nostram pervolarunt. Sed pervolarunt tantum, nec diu constitere. Haec eo commemoravi, Hispana Iuventus , ut ne nesciretis, quantum afferant momenti ad scientias rite adipiscendas Graeca studia. Monet Quintilianus, ut pueri e Gra co sermone potius literarum initia auspicentur, quam a Latino. Rationemque subjungit: a ista disciplinis Gractis prius instituendi sunt, unde tant rae fluxerunt. Existimabant enim Graecis exercitationibus ali melius ingenia posse, ut tradit Cicero. Et certe ejus actate lingua Graeca, antequam Latina, erudiebantur. ut priscis temporibus Etrusca : propterea quod ii Ia, Auguralis disciplina, ritus sere Deorum ac ceremoniae , aruspicini ac fulgurales libri ; magna denique pars Romanae πι-τω αε , in ritualibus Etruscorum continerentur. Utar aenique in vos adhortando iis ipsis verbis, quibus usus est Tullius ad M. filium : in ipse ad meam utilitatem semper eum Graecis Latinia conjunxi, neque id in philosophia solum, sed etiam in dicendi exercitatione feci; idem tibi censes faciundum ἱ ur par A in utriusque or tionis facultate. Quam quidem ad rem, nos sui videmur in magnum attulimus adjumentum hominibus notris; ut non modo Graecarum literarum rudes, sed e iam docti, aliquamam se arbitreinur Meptos, ta ad dicendum, adjadicam dum. Ad illam igitur, omnis venustatis, leporis, jucunditatis, eruditi nis, elegantiae, parentem animos intendite. Quod si obtinuero; profecto mihi videbor mortalium omnium felicissimus; qui tam bene operam n
stram locaverim. Vos autem exteris nationibus ostendetis, non naturae
vitio, ingenii hebetudine, aut laboris detrectatione, ab iis studiis abstinuisse; sed fato quodam gentis, & injuria temporum. Quae in posteruli fore laetiora, non tantum confido; sed & praesegio. Valete. Mantuae novae in Carpetanis, Nonis Septembr. An. MDCCU.
EN amice Lector, novum quoddam,& inexspectatum φαινομkM: non
tamen ex eorum genere, quae ingentium calamitatum praenuncia mortalium animos terrere solent, atque concutere. Sed eorum, quae j cundo splendore voluptatem potius asserunt, atque obiecitationem. Rem totam paucis absolvam. Da operam. Cum abhinc quinquennium Valentiae Hedetanoriim agerem , ae Josephi Castelvinii, Marinionis Villat r- cani Bibliotheeam paullo diligentius lustrarem ; cum animi ciuia, tum ut codices acervatim ac temere in pluteos contectios , in certas classes aptum- Tom. I. T que
264쪽
que ordinem redigerem nam Castelvinius penum illam Librariam, in
Portu Magonis Balearico ab se coemptam, nuper advexerat, cum e Provincia discederet, quam fere per scptennium cum imperio rexerat dum eximias illas Minervae opes contemplor ῆ oculorum obtutum in codicem
quemdam defixi, qui visiis mihi est antiquitatem quamdam prae se ferre. Erat enim compacius tabellis quibusdam aluta obductis. Quod solenne priseis bibliopegis. Novitate illectus, statim scalas admoveri jussi, iisque
conscensis , in codicem incidi carmina ac poemata varia continentern , auctore Ferdinando Rui Zio Uillegate. Pupugit me altius novi hominis nomen ignotum , nee ullis adhuc famae imaginibus nobilis. Multoque veli mentius ubi aliquot versibus perlectis, mirabilem in iis nitorem deprehendi , cum nativa quadam facilitate, ac poetico oestro. Sed de his alias. Igitur cupido omnes invaserat, ignotum nominem ex oblivionis tenebris eruendi. Quare, rimari omnia, obvios quosque de illo contari, Nicolai Α tonii Hispanam Bibliotheeam evolvere, Ludovici Uivis quem Praeceptorem habuit Budaei, aliorumque, quos inter amicos recenseti scripta consulere. Tandem Burgos, ejus patriam, accuratissimas literas scribere; ut si quae in domesticis monumentis de eximio hoc Poeta vel legissent, vel fando audivissent, ea nobis minime inviderent. Sed omnia ne quicquam. Ineredibilis enim oblivio tanti viri memoriam deleverat. Fati contumeliami Quani ob rem in eas angustias devenimus, ut nitidissimi Poetae memoriam alioqui landitus obliteratam, ex ipsi met scriptis cogamur
Νatus igitur est Ferdinandus Ruigius Villegas Burgis in Hisipania. I pinin quodam disticho. BuMensis visam praeses mihi patria, busum
Praebeat ignota ves niger Indus humo.
In lucem editus est III. Nonas Aprileig. quod ipse memoriae prodidit in Carmine de Die natali, iis versibus: Nunc ego crediderim Veneri aecubuisse Gradivum, Et posisa amplexus casside ferre Deae. Nuper abit, mensemque suam secum abstulis ille,
Vulcano ut melius A, puto , verba daret. Tertia lux Bare est Martis contermina mens:
M l Ira Marte Venus tres At amante dies lAdde quod est Veneri menssque diesque sacratus, isque aperit veris dives Aprilis opes.
Fuit patricia familia, multisque majorum imaginibus clara, ut idem Pr dit in eodem carmine: Sparge
265쪽
Bardi Rofas, Ufunde merum, multisque penates Floribus, S UOs stipite sparge lares. Stipite erediderim fctos, quos Troius heros, Eripuit patriis Urbe eadente rogis. Ua pium atque gravem scimus coluisse Quirinum Numina, haec eadem saera fuisse Numae.
Hos quoque ab innumeris proavisque atavisque Penates
Quid mirum, os sipite habere lares p
ualescumque tamen, puer eo age, sparge coronis. Hare coluit multos numina noster avus. Haec tutam tenuere domum tria saecula nostram :Et teneant post haec saecula multa precor. Divitiae periere quidem, princepsque potestas: Sed Visiegatum sirpsque decusque manet.
Et in de Genethliaco ad Uulichium:
Est illustra mibi, fateor, genus , a tamen hoc sum Culpandus, proavum ni 'quar acta magis. Recenset deinde majorum suorum egregia gesta', ac tacinora a Roderici clade. Subjungitque: Num Ville ter sedem hane habuisse, minores Unde decus summum nobilitatis habent. His quoniam terris, atque his in montibus orti, Bellando qui rem restituere, duces. Destendit deinde ad Alphonsi , cognomento Sapientis, tempora, ac utriusque stirpis Villegatum nimirum , & Ruigiorum gesta commemorat. De illis autem alibi etiam .i illustris numeret, seu semmata gemis Et muciatum Angos ab origine patres. Praeturam gessit Burgis. De Genethliaco ad Uulichium etiare ego, amice, tuo Tel motus carmine, Cestram
Praeturam cura cum meliore geram.
Texuerat enim Uuilinius in Genethliaco Villegatis maiorum seriem , eosique summis laudibus ornaverat. Ut eum sorte suorum aemulatione ad virtutem accenderet. In Carmine etiam ad Gundi salvum Ille scam de Historia sua Pontificali, appellat se patricium Burgensein, & Praetoria dignitate illustrem. Rei familiaris angustia laborasse , ae pristinae dignitatis splendorem amisisse; ipse indicat inde Die Natali, co versu:' . T a DisA
266쪽
Divitiae periere quidem, princepsque pstfestas: Sed Via ratum sirpsque Leusque manet.
Videtur etiam cum duriore fortuna connimius. Ut ipse innuit in Obd i mastige, illis versibus: Nec Mit absentes mala nostra plavere, fisant 'vos miseri moveant impia fata Uri. . 'Ex quibus apparet malevolum hunc , 'uem Cybdeli nomine maladictis proscindit, ejus insortuniis insultasse, famamque carpsiisse. Quem icci co Archilochio sale perfrieat ;)ae diris & exsecrationibus devovet. Gravissimo morbo aliquando fuisse eorreptum, tradit ipse in Elegia ad Virginem Matrem , cujus opem implorat. Morbi genus ipse prodidit hisce
versibus: Ad te confugio supplex. miserere Deo is Diva tui famuli, quem premit atra lues. Obruta ferali languent mea membra dolore, Nec facit ossicium pesve manusTe suum. Miram in eo suisse in pangendis versibus facilitatem. cum in ipsis patet non enim tam arte, & labore constare videntur concinnarique, quam
sponte sua, ac naturali quadam tacilitate landi, atque fluere) tum ipse testatur in Epigrammate quodam ad Uulichium, ibi: quod scribis nostris pereatum versibus, esse
Agusio, culpam, Gilebis, consteor. Vel μia Raas uno centum pede carmina scri . Et tot scribendis ver us, fora fuit. Via quod haec fuerit male libera, nempe regatis
Bissenis dare . . . resibus, atque tribus. Adue, quod a multis numeros oblita diebus Musa, per infuetum non bene currit iter. Acceleransque, manum vix primam passa, relicto Auctori nullo earmine, fulta abiit. a uo si ut excuses merito me. Suare σν, η'stros Aut dele, aut versus remige, vel patere I
Me tamen excus. Ni abilis, una μοι scribo, ta testes pergo rogare meor. Vides eum, dum munus praetorium obiret, una testes ad tribunal stantes rogasse, eaque carmina fudisse, quae ad Uulichium miserat. Marianuam quamdam a Lema Civem suam efflictim deperiit. Αquas
267쪽
Α qua, tamquam a principio omnium auspicatissimo, opus suum orditur. Ecloga stilicet principe , ouam Maria ae nomine inscripsit. eamque inscriptorum suorum limine affigi voluit , tanquam famae suae tutelam, atque eraesidium. Nihil tam Auctoris nostri ingenium exercuit, quam Marianna.
Tabescebat miser, atque omnes curas, cogitationes, aestus, omnes denique aegritudines, versibus mandabat ;atsue ut ita dicam Mariannae foribus appendebat. Exstant enim ad eam in ripta sex & viginti epigrammata. Tan dem castissimae ac nobili Ismae virginis amori siccumbens, eam duxit u rem , Veluti ab aris, ac pulvinaribus detractus. Semper enim in votis habu
rat sacris initiari iisdemque addi ei. Eoque Ecclesiastico censu fruebatur, quem sponte dimisit, ut forma potiretur tantopere concupita. Sed malis avibus id factum ac Moisisistit. Siquidem joeundissimum illud sibi caput Mariannarupaullo post extulit repentina morte extinctam. Quique nuper laureatus Epithalamium cecinerat, lautosque pueros genialem sacem lucere vid rat, & praecinentes tibicines ; mox vespillonibus ac praefica accitis, floribusique cupresio funestis, epitaphium constri re coactus est. Quod habetur in extremo libro. In disciplinis apistendis Magistro usus est summo illo viro Ludovico Vive, cujus mortem acerbistime deflet Ecloga secunda, cui titulus Vises. In ea enim legitur :Aut mihis celebrare dotum per rura magistrum est.
Quod etiam repetit in sepulchrali ejusdem elogio, hisce verbist: Vites ille meus Magister, His
Magnus, saecula prisca quem timebant. Irius Eclogae meminit Nieolaus Antoniuς Hispalensis tom. II. Bibliothecae Novae Hispanae pag. Ei . histe verbis: Ro risus rimania de Vill ras scripsit Eclogam in obitu Ludovici Vivis ad D. Menetam Calabriae , c Zoetti Ducissam, Me Principissam. uae olim fuit in Bibliotheca Antonii Augustini Tarraconensis Praesulis Coae CCeLIII. Unde apparet, quam O,scura fuerit adhuc praeclarissimi hujus Viri memoria. Guillelmum Budaeum inter praecipuos amicos habuisse videtur , cujus manibus parentat talosa VI. cui titulus Budaeus, nitidissime mehercules, atque elegantissime serapta. Inter amicos etiam recenset Antonium de Fonseca Pompeiopolitanum Epistopum, cui carmen quoddam, sive SERMONEM, de Urbe Pompeiopoli. Joannem itidem d. Pesque ra, cui Sermonem alium dicat cum hoe elogio: Pessuera egregium Phisbi decus, Aonidumae, Praesdiumque ingens, eustae, O tutela Minervae. Nec non Antonium Valdelomarum, cujus etiam nomen carmini cuidam praefigit hisque versibus ornat:
268쪽
Valdelamare novem Musarum gloria, Bntis Bellerophontei, cui labra implesse liquore contigit haud tantum, S bjugum Iuperasse cacumen. Gundis alvum Ille scam , Auctorem Historiae Pontificalis Hispanico sermone constriptae summis laudibus ornat, ob praeclarissimi operis dignitatem, atque amplitudinem, dictionisque elegantiam. Illiusque facultatem in scribendo Graece & Latine valde. commendat. Familiariter quoque usus est Salcedo quodam, eximio Poeta, quod ipse prodidit in quodam epigrammate, hisce versibus:
, O veteres inter numerante Poetas - Et nulli vatum vates cessure priorum.
Maxima quoque illi intercessit necessitudo cum Ioanne Verma , cui opigramma inseripsit, in quo miris laudibus extollit opus quoddam Poeticum , quod ille tune pangebat. Aloisiam Sigeam rebus humanis deiunctam lac Cymis prosequitur moestissimo quidem epigrammate, sed elegantissimo. Ubi eam appellat Hebraicae, Graecae, Latinaeque linguae peritam: Illa Palestine, Graece, Lati eque perita,E tam iacimam Musis addidit Hesperia. Et in alio epigrammate: Phoebus Idumaea, Laris, Graecaque loquela, cyc. Et in ejus epitaphio a se scripto, addit linguam Arabicam, ubi ait: tetm secti Bumere Viri, quam maxima Roma, uam Graeci, Sobis, quamque perusti Arabes.
Quando autem 4n clarissimae hujus seeminae mentionem incidimus; tem perare mihi vix postum, quin eorum manibus male procer, qui castistanum illud caput pudore, ac verecundia insigne, dignum judicarunt, cui infamem illam turpissimae ob oenitatis notam inurerent, impurissima illa Satvra vere Sotadica, si x e Dialogis sagitiosissima libidine exsecrandis, qui ejus nomine circumseruntur. Doli artifex Janus Meursius. Qui imprinho ac petillanti consilio Hispanae Virgini propudiosum illud opus impegit,
quod vel Philenis ipsa erubesceret, vel Elephantis. Hominis os i Eadem insolentia crassatus est impurissimus nebulo in sim arn & existimationem Ludoviei vivi; hommis sanctissimi ; spurcillimam fabellam commentus, otia tanti viri memoriam incredibili mendaciu apud posteros deturparet. Cui diligentius recitandae totum impendit Dialogum VI l. Satyrae suae Sotadicae impudentior cane catulliente. Sed mali corvi malum ovum. Scd a
269쪽
diverticulo in viam. Habuit etiam Ferdinandus noster inter amicos P. quendam Beneventum Pompeiopolitanum, quem poeticae saeuitatis nomine saere laudat, variis ad illum inscriptis epigrammatis. Andream , tem de Cardenas, quem in ejus epitaphio a se exarato, appellat: ---Phoebi clarum Do r, una sororum
Nec videtur Erasimo suisse ignotus, cui non unum scripsit carmen septi,chrale cum versibus hendecasyllabis, tum cIegiacis. Haec sunt, quae ex Auictoris seriptis expiscari potuimus ad ejus vitam concinnandam. Quam doquidem illum ex oblivionis tenebris extractum, ac redivivum, nunc primum vitali luce persundimus. Festinemus ad alia. Habes candide Le tor Poetam nitidum , venustuin , elegantem . Mira in eo facilitas cum
felicitate conjuncta. praesertim in Epicis, & Bucolicis. Quid enim et gantius poemate de Nuptiis Philippi II. cI Uabeia, Θ cujus postremus liber estide Taurorum Ludicro Speetaculo, Cannarumque lusu . In quo summus Poeta omnes ingenii sui vires exseruit. Mirabile in eo artificium. Per Deorum namque ministeria, & divini furoris imagines res alioqui dissiciles ac perplexas mira dexteritate extricat, atque expedit. Quid quod Theocriticam simplicitatem magis reserat, ac Virgilianam suavitatem, quam Auctoris nostri Eclogae 8 Inter quas equidem illam censeo facile princia Pem, quae inscribitur Cr vic E. Est enim plena pastoriciae simplicitatis, miraeque varietatis. Afiectibus praeterea maxime tumet. De utroque igitur genere ita sentio. Nihil esse prorsus, quod magis reserat divinum illud Maronis θνέα πον. Ita enim exprimit imaginem prisci aevi, ut nisi argumentum & Auctoris nomen prohiberent, saeculi Augustei prolem judicarem. Dictio in iis pura elefans, castigata; numeri sonori, teretes; sententiae perspicuae, novae, vividae, torosiae, inventio mirabilis. Fluit sane grandiloquus sine tumore, elatus sine fastu, sine aricistione verecundus, diligens sine morosa Nec tamen dissimulabo quaedam oecurrere apud illum hyperbata, quae legentis impetum remorantur, Quo sine nihil esset hoc opere perseetius. sp HAERA MUNDI duri ustula est,& longis amfractibus salebrosia. Quo itidem vitio Iaborant ΑΕso Pi FABELLAE. C Y BDELOM A sTIX poemation esset nec illepidum , nec injucundum nisi eruditionis ostentandae, dum omnia verrit convasatque , moderationis finibus excessisset. Quidquid enim ubique gentium accidit infortunii, tam apud Graecos, quam apud Latinos illo a cersit, diris, & exsecrationibus suis concinnandis. Quo fit, ut legentis animus immensia illa historiarum congerie obrutus, nec ulla recreatus Uarietate , fastidio legendi deficiat penitus, ac satiscat. SERMONEs ad H ratianum charaeterem propius accedunt. Dummodo sententiae nervos
270쪽
selieiter exprimat ac Romane; ut ut Verba cadant, susque deque habet. Structurae nitori unice studet, ac proprietatii numeros inoremque contemnit. Satis illi visum, si verba ad metri leges trahantur, etsi non fluant. Itaque in iis legendis cesipitabis potius, quam curres. Pleni autem sunt optimis praeceptis, & sapientiae succo, moribusque vel sermandis vel e mendandis, oppido quam aptissimio ExsULTATIO citi Navalem Uicto riain ad Naupastum, poemation quidem est aridum, & exsangue. Crediderim illud in priino animi exsultationis ardore, ac laetitiae motu effudi si
se potius quam lucubrasse. In reliqua Variorum epigrammatum congerie, quam vocat PARRAGINEM, multa reperim sumina elegantia ac venustate. Nonnulla autem, quae sorte exspectationi tuae minime resipondeant.
Equidem existimo, Austorem nostrum quaecunque ab adolescentia usquam unquamve paravisset, in hunc librum conjecisse; non tam ut luci publicae committeret, quam ut se pencs in unum collecta Volumen, tutius, cautiusque servaret. Itaque ego, nisi religione impedirer, sacerem quod diligentes pastores Elent, quuin oves rejiculas a sano ac Valente grege dispescunt, atque a ieiunt. Sed quas in me conjicerent tragulas morosi istili vpereriticit Itaque de hoc volumine quicquam detrahere, religioni d ximus. Ea tantum praemonere visum, quae ad Lectorem instruendum , ossietique nostri rationem pertinere arbitratus sum. Audiori, qui superi re saeculo vixit, explanationes annotationesve appingere, non nihil habere mihi visum est levitatis, ne dicam putidiusculi ac futilis. Quare Audi ris nudum exemplar orbi literario proponimus : paucissimis aῖmodum exceptis; iisque levissimis, quae rei dilucidandae adjecta sunt. Unum est in quo nec operae, nec studio peperci. In restituendo scilicet exemplari, quod librarii institia mcndis adeo scatebat, ut majorem ego molestiam in eo emendando subierim , quam Hercules in Augiae stabulo repurgando.
Num ea diligentia aliquid praestiterim, scires profecto , si volumen ipsum
manu exaratum tractasses. Nec tamen ea sum confidentia , ut in illi per suadeam omnes meas lectiones esse U-ψ-Cui enim tam desaecati sunt oculi, quibus non aliquae adhaereant Saturniae
lemae 8 Non mea sponte hanc Provinciam suscepi, sed adigente viro graiavissimo mihi qua omnibus ossiciis conjunctissimo, Jano Basilio castet vini
Praetore Valentino, Mularum corculo, cui omne studium omnemque i peram navare, per mihi honestum visum est, strictissimaeque amieitiae te gibus maxime consentaneum; cuique poesicos studiosi maximas fratias referre debent, quod eo annitente atque allaborante, immo Auctore, eleia antissimi Poetae earminibus frui licet. Qui uni illi suam debet α.αναν. .l abore igitur ae diligontia nostra, quali quali fruere Lector, & vale. Ma
tuae novae in carpetanis, Pridie Kal. Septembreis, An. ΜDCCU. XI. ΕΜ-