장음표시 사용
171쪽
iii . Possessionem tantum et usum'vettan habere videmur 13. . Perpetua quidem et irrevoeabills erat illa possessio, quae venditione, permutatione, donatione, et .successione transmittebatur. Dominii quoque speciem constituebat, quae suis notionibus et exceptionibus fruebatur: sed mancipationem et usucapionem non admittebat, neque illud erat plenissimum lus, quod romani cives Sua quasi omnipotentia conceperant , sibique contulerant. VII. Ex oppositis hisce elementis pugna illa exarserat inter Verba legis et naturalem aequitatem, deinde inter ius Quiritium et ius naturale. Sed tune praetoris auctoritas inventa est, quae naturalem nequitatem contra materialia legum verba; deinde vero ius naturalis proprietatis contra quiritale ius tueretur. Quo factum est ut ei vilis proprietas ad naturalem necederet, ne paulatim res et personae legum ambagibus et remoris solverentur. Hine pacta quibus proprietas desertur, levioribus vlneulis alligata; successiones ad familiae et sanguinis cognationem redactae; testamenta , quae olim ex rei publicae auctoritate et concessione sebant , ut lex privata habita sunt, quam quisque rei suae diceret , individualis videlicet libertatis et imperii aetus. VIII. Maximus tunc iurisprudentiae labor efferbuit. Naturali siquidem aequitate prae legum Verbis invalescente, praepotens Reipublicae ius ex samilia et proprietate in dies recedebat, illaque romanae iurisprudentiae classica vel philosophica aetas exoriebatur, quae Ciceronem pene niti gerat, et culus maxima gloriae pars eidem Ciceroni est reserenda. IX. Hic, morum providentia genitus, ut Quintillano visum, orator, philosophus, clarissimus iureconsultus et politicus, Supra hominum instituta mente advolans , legum originem non ex praetoris , vel senatus, Vel principis voluntate, sed ex aeterna Delmente ac ratione eduxerat la). Quo naturali officiorum et iurium
a) Non ingenii tantum puleii ritudine et sublimitate, sed retio agen .uorum Rensu , quod maximum est in viro politico . Romanorum primum Cieeronem libenter appellavero. halo, quod coarguit Seneca: Consulatus Ci. ceronis non sine causa, sed tantum sine sine ab ipso laudatus . Srs c. .
te brevit. vitae, 5 in. Quis tamen, ut ille, in lihris potissimum de osse iis, de Fixibus, de Lestibus, de Remblica, rationis aequitatem, iura, leges,
ossicia, civilem ipsam imperiorum sapientiam, adeo feliciter a natura arripuit, expressit, edocuit Z Gentilium philosophorum maximus, a natura genitus, ut humana ratio suas omnes in eo vires experiretur. Neque clarior mentis quam animi virlias. u Roma patrem patriae Ciceronem libera dixit. v lvu AL., VIII, 244. . Cassito apud Senecam: α Romulus horum moenium
172쪽
sonte elarissime patefacto, pleniori gurgite naturalis aequitas ambages legum romanarum superavit. Cleemnis scholam egregii quique Iureconsulti secuti sunt, indeque nobilior et propior ad
naturam iurisprudentiae color, a Labeone potissimum, imperante Caesare Augusto, usque ad Caium et Ulpianum: quo tempore Iux evangeliea naturalem sapientiam altiori lumine collustrare incaeperat.
X. Illa igitur aetate, natura lus proprietatis inniti, potiusquam reipublicae imperio aut concessione, naturalis philosophia evicerat. Celebris enim evaserat illa Ciceronis similitudo, qua
ipse terram theatro comparaverat, quod cum vacuum eSSet, unuS-
quisque suae sedis dominium ingreditur. α Τheatrum , inquiebat, cum commune sit, recte tamen diei potest eius esse eum locum quem quisque oecuparit 1 . . Occupatio itaque, deinde Meta , en modi quibus vacua tellus in dominium transit singulorum. Quieumque autem ius hoc dominii vel proprietatis violare ausus fuerit, violabit ius humanae naturae 2 l.
XI. Equidem Reipublicae et Imperii Ius in proprietatem ,
nondum universim et absolutissimis verbis , sed re plenissime abigebatur: clariora enim verba et absolutiora, legibus impediebantur. satis ergo visum fuit, proprietatis radicem in naturali ture patefacere, adeo ut inania verba Reipublicae relinquerentur. Quod praestitit Seneca: α Ιure civili, inquit, omnia regis sunt: et tamen illa, quorum ad regem pertinet universa possessio, in singulos dominos descripta sunι, et unaquaeque res habet possessorem suum 3 . . Cumque adiecisset: α Caesar omnia habet; . prosequitur tamen : u ad reges enim potestas omnium pertinet, ad singulos proprietas 4 . . Ubi vides philosophum tribuere singulis possessionem, dominium, proprietatem ; aulicum vero as-5 tatorem , omnia Caesari ae regibus referre. Quae repugnarent, nisi intelligas, proprietate singulis adseripta, nihil Caesari remansurum, praeter illud quod dicebant eminens dominium, nequaquam cum proprietate confundendum.
Mitor, et sacratus caelo parens'. non laniam urbem fecit, quantam Cicero servavitu S Ec., Controv. III, 17. . u Salve itaque, primus omnium, parens patriae appellatet . i P ., VII, 30 . Quam nempe legem e Gelo in ei vitalem ac gentes detulerat, in patriae perduelles egregie vindicaverat. tsibi ipsi iure gratulareturia Mihi populus romanus universus, illa in concisene, non unius diei gratulationem, sed aeternitatem immortalitatemque do. xit u i In Pis., III. . i, De Finix.
173쪽
I 53XII. Hane rerum et verborum pugnam minime assecuti sunt, quovis sareulo, lurisconsultorum quamplurimi, facilem sternentes viam Communistis, dum Caesari seu reipublicae, eminentis dominii praetextu , rerum omnium proprietatem adscribere tonarentur. Ii tyrannica legum verba ; nos sententiam, et erumpentem ubique naturae aequitatem amplectimur, quam et ipsi Romani re et laeto amplexi sunt. XIII. Nam licti eminens rerum dominium sibi respublica expostularet, ius tamen proprietatis nunquam systematice in dubium vocatum est. Tributorum quidem noxium systema obtinuit , quo proprietas conflictabatur, et labente Imperio, sere subvertebatur : sed ille malae administrationis error, non in proprietatem coniuratio. Augustus , ad ferenda onera imperii, vicesimam partem in successionibus et legatis fisco adscripserat. Quae lex , tributi specie condecorata, eas tamen senatorum contradictiones passa est, ut ius proprietatis alte invaluisse probaretur. Semper autem Romanis invisa fuit, veluti ius proprietatis imminuens, licet dissitos tantum parentes et extraneos attingeret. Quod vero ad familiares et proximos pertinet, sacrilegium visum esset, tam sacra nomina admixtione fisci et pubIicanorum conintaminare , remque familiarem a legitimis heredibus ae dominis distrahere a . u Nee laturi essent homines distringi aliquid et abradi bonis quae sanguine , gentilitate, sacrorum denique -- cietate meruissent, quaeque nunquam ut aliena et speranda , sed ut sua , Semperque ponessa, ne deinceps proximo cuiqueri plint . in tranSmittenda cepisSent i). . Quae Plinii sententia, quam validem Ἐν ' lus proprietatis apud Romanos proressisset, perstriete evincit. Iustinianus vicesimam hereditatis resecuit.
XIV. Neque ulla ex legibus agrariis difficultas. Duplex enim erat ager: publicus, ad rempublicam vel ad romanum municipim
aὶ Rectus hic naturae Rensus, quo antiqui sacrilegium existimabant directas successiones trihulis seu fisci nomine commaculare, nunc a pluribus gentibus emigravit. Illinc scilicet, quo seditionum vorax spiritus pedem intulit. Nam , praeterquamquod posteriorum temporum seditiones a Communismo non longe absunt, illa ad litiΘram resecantes : res publica, res Dinnium publico aere absumpto, ut novo semper populorum Rem ipsae itam agant, necesse est. Seditionibus vero extinctis, ut legitima regimina abyssus impleant, tributis etiam adauctis, nonne ipsa rei Postulat neces sitas Utinam populi intelligerent quam eam pretio seditiones emantur , et quam parum reseravit
174쪽
spectans, uti apud nos bona municipalia vel demantalia; alter vero priuatus, ad singulos pertinens. Ager publicus, populo romano excluso, opulentum iam prutritiorum praeda evaserat. Plebs igitur romana agri illius divisionem postulans, in privatas possessiones nihil peccabat. Hue Lieinii Stolonis et Graeeorum lex, a Communistis male in sui palmeinlum adhihita, reserebatur. Nee absurde undequaque. Nam, si patritiorum luxu, et inconditae plebis otio ae paupeditate, romanum concidebat imperium; non certe iniqua fuisset illa lex, quae plebem ignavia consectam , parvula adseripta proprietate, a sedltionibus ad terrae cultum et laborem converteret. Haec pars legis externa, civilis et pulchra: sed forsan latuisse anguem in herba, non frustra conlielmus ex Sallustio. Qui illa et paulo superiora tempora, post deletam nempe Carthaginem, ita descripserat: α Ex quo tempore maiorum mores, non paulatim ut antea, sed torrentis modo praecipitati, Meo iuventus luxu et avaritia corrupta: ut merito dieatur, genitos esse qui neque ipsi habere masent res familiares, neque alios Inti ij. Quum igitur ipsi nihil habere possent, qui nimirum luxu essunderent quaecumque aliis raperent, nec alios habere paterentur; fortasse ab agro publico quaedam latentis communismi initia duee-hantur. Contraria itaque Cicerouis praevaluit sententia: adeo communismi quaecumque semina praecavebantur. Non ergo tu legibus agrariis, licet fortasse in auctorum mente, communismus delituit. Sed neque in bello servili vel sociali: quo aliqua laborum remissio postulabatur. Hoc tamen malum, quod vi et armis in dominos vel in rempublicam uterentur, unde rapinae et seditiones, nunquam populorum aequitas vel felicitas extiterunt.
XV. Ceterum, quareumque esset legum laetantia, eminens dominium reipublieae adscribentium , ius proprietatis firmis adeo radicibus adoleverat apud Romanos, ut seriberet Cicem, in eo servando ne tuendo ad laborandum esse et qui rempublieam gereret : a In primis autem, inquit, videndum est ei qui rempublieam administrabit, ut suum quisque teneat, neque in bonis privatorum publieo deminutio fiat 2 . . Doctrina vero de bonorum aequalitate, nullam esse dixit perniciosiorem : - Qua Peste, quae potest esse maior 3 3ὶ . Verum , si prudentissimorum Vox et
legum sapientia in dies magis proprietati favebant, tunc potissimum seditionum vorax libido ei vilibus armis illam aggredie-
175쪽
hatur. Alias hostium, sed quum Sylla terras civium militibus suisset dispertitus, omnis deinde coniuratio in civium res et Personas Romae aeta fuit sa).
PROPRIETATIS VICES A ROMANIS USQUE AD NOS.
I. Novae Meletalis exordia in laudatismo. II. Ius seudorum, eiusque consequentia. III. Fiseo laudati proprietas imminuehatur. IV. Municipia, et monarehiae initia. V. Nimitam monarchiae ius, seudorum exemplo. VI. Iu rigeonsultorum et principum immodica mens. VII. Prior audacia, nomine libertatis. VIII. Ius proprietatis evertitur a Montesquieu, a quo communi fitarum Schola. IX. Inde Contractus Metalis. X. Eadem doetrina in eomitiis gallieis, anni 178s; XI. et 1792. XII. Quam violenta sequebantur latrocinia , anno 17s3. XII l. Virtus republicana a quibusdam in rusticitatem eonversa. XIV. Sed Communistarum nuctibus potentior naturae vox. XV. Ergo solum ius politicum conceditur imperantibus. XVI. Ex iure politico, iura suunt tribulorum. XVII. Monitum.
I. Romano imperio exelso, felleiores civium , plurimique
Barbarorum duces, tantae molis frusta sibi occupationis titulo habuerunt. Inde castella enata, ad quae, eversis urbibus, plures, Sine tecto, Sine pane, confugerant. His arma ad desensionem , terram ad Vletum, dominus elargiebatur, veluti servis,
aὶ Vide LAnocincn, Histoire de Ia proprieu ehea les Romains. -υi0 LONG, du Lotiuge , tom. I., n. al; nu Pret, preface. Licet. Post Riegger, eminens dominium eoncedat Zallinger i S. i Ti. t. I , dummodo admittatur prinei m non posse disponere de bonis privatorum , nisi Oh publicam necessitatem vel utilitatem , eo tamen domnimus ut verba pensanda sint, ne rerum limites confundantur. Nullum ergo reipublicae dominium in res sicut neque In persona . Haec alia Senecae Placent verba: α Omnia rex imperio possidet, singuli dominis De Benef. VII, 3. Regis ergo imperium, non dominium. Item R. Thomas : u Verum est quod omnia sunt principum ad gubernandum, non ad retinendum sibi, vel ad standum aliis . t Quodlib. XII, art. 22, in sine ὶ. Eodem sensu cuiae eius , relatis Senecae verbis, addit: α Nec enim quae tua sunt, principis sunt, quoniam dominium in solidum duorum esse non potest, et communia quoque esse inter te et principem dixerit nemo u Observat. . lib. XV, e. 30, Oper. lam. II, pari. II, col. 453 . Nec aliter, retento dominis eminentia et supereminentis nomine, rem explicant Grotius, Pullandomus, Volsius. Nos tamen non dominium sed imperium vel administrationem libentius diremus eum Portalis et Hennequiis. Portalis: α Au citoyen appar tient la prosmet/, et au souvrain l' empire ... L empire, qui est te Par tage du souvrain. ne renserme aueune idee de domat ne proprement dit.
176쪽
eaque eondillone ut terra, fruetus, segetes, ni idque, in Sua manerent potestate. Hinc seudorum ius: non civilis quidem societatis status, sed novae foetetatis exordium. Quam enim vitam egissent tot indigenae ac barbari, extorres, invicem concertantes, sine patria, sine victu 3 Barbarorum nonnumquam mores : sed quae supererant antiquae societatis civilia elementa, in eastella sese receperant, ex illis feliciori tempore in orbem proditura. Religio quoque aderat, sacerdos nempe, domini mores ne ru
dem dominationem emolliens, et plebem ipsam in fide, in moribus, in litteris, quantum per tempora lucuisset, erudiens sal. II. Igitur laudorum ius in universa soli proprietate innitebatur. Soli largitiones, concessiones , vel etiam venditiones, ea lege fiebant, ut originalis proprietas nunquam plene e laudorum domino egrederetur. Unde venditiones, permutationes et paetiones quaecumque inter subditos, nonnisi domini interventu, eius licentia, et canone eidem solvendo, perfici poterant. Morientes vero, eum proprietatem in domini manus remissuri intelligerentur, heredes defunctorum bona non ingrediebantur, nisi ab ipso domino, soluto pretio, et quibusdam solemnitatibus, in
eorum pomessionem immitterentur.
III. Fiseus gentilitius seu laudatis, uti patet, in quoque actu vel hereditate, titulo originalis proprietatis, suam sibi partem vindicabat. Itaque iura quae In successionibus et pactis, hodiernis
moribus sibi vindicant imperia, vel ex eminenti Romanorum dominio unde visesima Augusti extiterat, vel ex laudorum iure, primum prosiciscebantur: nuue vero, non alio nisi tributorum titulo sustinentur.
It configie nni iustinent dans Ia pni Mance de gouuerner u de et molis, ton . IV 3. Hennequint a Dans la depossession pone causae δ' nillil publiqve, te fouvrain n' exerce pas un droit de propriete, mis il lait usage de cedroit supreme d' administration, de te doniatne siminant, sans tequel in ne mut Pas a compli r ses devotra enuere les Mi vernis. Le Aouvrain expropris, comme it thue les tribuis . Tr. ue Molatalion et de Iuris ud., i. I. p. 199ὶ.ilio romanae iurisprudentiae sensus, quidquid verba serant. a) Proprietas. seudorum aevo, non modo civilium , sed et luriun politicorum sedes habita thiit. Res enim et personae alisolutissima possid .hantur dominatione. Inde exorta monarchia, primum sapienti consilio, subditorum res et personas in laudorum dominos tuendas Ausceperat; sed improvide postea , qua limque laudorum iura in monarchiam pertransiisse, palatini autumarunt iurisconsulti. Politi eum quoque ius nationalia adeundi eomilia, proprietati innitebatur e quum soli sere laudorum pGMessores, principi tribula et milites suptieuitarent.
177쪽
Iv. Ex castellis pagi, inde eastellanorum et pagorum mn- foederationes, quibus dux unus praeerat: parva primum imperia. Inter haec, passim municipia ussurgebant, libertatis partem vindieatura. Sed dux laudatis interdum, vicinioribus devictis vel in fidem acceptis, rex constituebatur: unde monarchiae nova
V. Quum nutem eastellanorum sortes in monarchiam verterentur , quae seudorum lura dicebantur, in monarchiam collata sunt. Malo sane monarchiae sato: nam odium et reprehensiones civium exeitavit. Siquidem eaneellarius Ioannes lux enalis
x Ursinis, Remensis Arehiepiseopus, medio saeculo XV, C, rotum VII Gallorum regem sto alloquebatur: a Quidquid de o clinaria tua polostate nonnulli diutitent, scito tibi meum arripere
non lirere: quod enim meum, non tuum est. In iustitiae administratione is prine pom fateor : at s ut tibi tuum patrimonium est, ita unisulque suum l . . Duae deinceps repetebat My- Sectu, inquieri se a Rex thus aliena possidendi nulla potestas: ius regium, lus est rest di, non aliena νapi di. 2 . . VI. Dolendum tamen immani adeo orrori patrocinium comtulisse iureconsultos, docentes eum Gnlland: a Rex est dominus universalis terrarum quae in regno sunt, quaeque a maioribus suis concessa pra-umuntur, nisi contrarium demonstretur a l. .
Idem ius, regnante I udovico XIlI, invaluerat in Marillieensi dice anni ιη's; et Ludovicus XIV, constitutione anni 1692, illud perfracte asseruerat, seribens insuper in Instructione ad Delphinum: a Quaecumque in regno nostro sita, cuiusque generis, ad nos pertinent. Memento igitur, reges uti absolutos dominos plena ac libera pollere saeuitate disponendi de honis quae ab Ecclesia vel a lateis possideantur, ea tamen ratione ut Sapientes oeconomi per omula solent 4ὶ . . Ita eminens dominium lu-telligebat rex : quod si plenam uuiversorum proprietatem non
VII. Servilis igitur Orientalium , Graecorum, et quadan lenus veterum Linnanorum imprudentia tu receutioriblia imperiis obtinuerat. Sed hoc mirum, quod popularia regimina eorumque magistri, veterem dominationem libertatis practati in Molligantes, ius proprietatis ad se rapere et nova tyrannide cohibere studuerint. Nam si reges aliqui, cum Ludovieo XIV, se rerum clesiae et laicorum oeconomos iactabant, novi dominatores Severbo et laeto dominos ne dispensatores constituerulat. Distrigod by Corale
178쪽
101 VIII. Montesquieu, togatus vir, novaeque philosophiae praeeursor , primum lecit lapidem, proprietatem societatis opus, et
iuris non naturalis sed civilis emanationem amrmans I . Unde illiorum primogenituras, substitutiones, neenon ipSas Suecessiones,
ad ius politicum et ei vile, nequaquam ad naturale reserebat. Hoc posito, de personalitate ae familia actum erat. Hinc Bri sol de War ville, Baboeus, Mablyus, Morellius, ut avaritiam rent, proprietatem evertunt; ut luxum cohibeant, necessaria subtrahunt; ut societatis . persectionem assequantur, hominem Silvestrem euleiuntii nistae aequali tis. et Solonis seu potius Platonis rei publicae Bdmirandum exemplar 2 . IX. Universus Contractus Soeialis Ioannis Iambl Rous. Keau, hoe germin*. evolvebMuta Si enim ex hominum paeto et voluntate ius proprietat , ergo a sortiori cetstra lurium genera erunt hominum inve o et factum, eunetique homines aliorum hominum servi et mancipia. Contractus Socialis, dem ratiae Codex appellatus Rit: sed barbarorum erat appellandus. Nam iuris expulsio, familiae subversio, politicus materialismus, smeietatis dissolutio, hominis ab homine atque a natura recessio, eaptivitas vel anarchia, vel utraque Simul; haec omnia in paradoxali libello continebantur. X. Num philosophi ea et democratim insurreetio quae an no i 78s In Galliis contigit, Europam peragravit, omniumque deinde insurrectionum parens extitit, melius de proprietate senserat 7 Falleris. Attamen quid proprietate democratius, quae liberum hominem comitatur, et laborantem sequitur 7 Sed Pentes illae utopiis delectabantur, non libertatem sed dgminationem inhiantes. Hine illius Conventus Assem blae constituente J orator, Mira au, quovis anteacto despotismo praepotentior, de
proprietate disserebat: a Particularis proprietas, dominium est, legum vi et facultate aequisitum: sola leae proprietatem consi fuit 3ὶ . . In eamdemque sententiam restidens Tronchel: u Sola, ait, s letags constitutio, leges solae veram proprietatis originem ne lus esReerunt 4 . . Ubique Genevensis sophistae doctrina de contractu sociali, mentes depravans, sceletatem: Iibertatis nomine, in servitutem redigens. XI. Maximilianus Robesplerre, democratiae et popularis il-bertatis , cuius amore deperibat, specimen obtulit in illa declaratione de Iuribus hominis 5 , quam in constitutionem anni 1792 Vertendam proposuerat: - Proprietas, inquiebat, ius est cuique
179쪽
civi competens , ut ea Naudeat honorum parto qnam Iex illi tueatur: qui mi est sturantie par la Di. - I ex civilis, ait; non natura, non nequitas, non labor, non Singulorum libertas ne voluntas. Republicano scilicet iure, proprietas ius est re utendi quomodo et quamdiu placeat legi, non vero disponendi. Nam a disponendi facultate caverat auctor, quia haec lacultatem succedendi , donandi, testandi, simulque proprietatis perpetuitatem et inviola hilitatem complectehatur : n quibus republicanorum libertas abhorrebat. Ceterum , testandi ius iam expuleres, inquiens: α Quomodo de hae terra quam incoluit, homo disponere poterit, quando iam ipse in terram conversus sue-Ii HAI. parte- rit 7 1ὶ ui,. auo. ' XII. Nec mireris, ex legos homines legem appellare. Ipsis enim lex eum sit populi voluntas , popello eiusque tribunis decernentibus, possessorum expoliatio legitime sanciebatur. Nam, postquam sanguinis aristocratia deleta suerat, et pecuniae aristocratia, ipso monente Robespierre, delentia erat. Non quidem uno ictu, Sed sensim sine Sensu : constituendo, ex. gr. , ut plebs
republicana sansculattest publica aleretur pecunia, ex censibus divitum conflanda, vel ex coactis praestationibus ne mutuis ; vel ex iure ad laborem, ut quotidiana merere praestaretur etiam cum labor vel laborandi voluntas de suissent; imo, limite constituto, ultra quem nemini possidere liceret, ut Marat autumabat. Nee hie snis. Si enim populi voluntas est aequa lex, aequa erant publica latrocinia peracta ab insanissima plebe, ipso Marat consulente, die 25 februarii anni 17sa, turba excla
XIII. Attamen non omnes forsan scelestissimi qui proprietati invidebant. Nam docti a Montesquieu, respublieas nisi in Summa virtute landari non posse, illam ipsi in summa rusticitate constituebant, societatem ad Minossis et Lieurgi tempora retrahentes. Hoc sorte cogitabant optimi inter illos, seu mente capti: reliqui vero, sicuti libertatis praetextu dominationem in se transtulerant, iis qui illa potiebantur e vita vel e patria expulsis; ita, aequalitatis Specie, divitum opes in se suosque transferre nil
aὶ Falsam liberialis viam, lota alterius sacculi historia commonstrat. Non enim legalem tantum , sed et proprietatis expetebat aequalitatem. Atqui ei vilis societalis standamstulum, ius psi proprietatis, iii quod illius et nostri
Aa et ii Communi sunt frangohatur. Et frangetur: nam, si Helio factionem. nunquam lamen universam confringet societatem.
180쪽
hantur. Nam sere semper evenerat atque eveniet, ut imperium eoneuplseentes, a divitiis non abhorreant, quamcumque verbis humilitatem ne temperantiam assectent. XIV. Potentissima cum esset Robespierrit laetio, potentior
tamen fuit naturae vox In Comitiis gallicis i Connentioni diei 24
iunii, anni 17sa. Articulis enim is et is, lure proprietatis retento, decernebatur: u ne quis minima quaque rei suae parte privari unqua in posset, nisi urgente publica necessitate, rite demonstrata atque evidenti, nee sine iusta ac praevia indemnitate i . . Plenissimum vero proprietas triumphum consequebatur In De-ela ratione motivorum ad Codicem Napoleonteum , reserente Portalis , euius haec verba: α Nobis insidet hoc luris principium, non ex hominum pactione vel ex positiva lege proseelum; sed ex penitissima naturae constitutione. Frustra namque nonnulli mirantur philosophi, quod homo aliquam in suo dominio necipiat terrae partem, quae nee eius est Opus, nee eius regitur voluntate. Verum, nonne illa admiratio e anescit, si advertantur prodigia quae humana adiecit industriar ita prorsus, Legumlatores t Nostra industria terram conquisivimus in qua Sumus, habitabiliorem essecimus , saniorem et iucundiorem. Creationi aliquid addidimus, Creatoris opus perseelmus . . . A systematibus
cavendum quae terram in turn omnium constituunt, ne tus euisquain vereantur 2ὶ . . Ilisce argumentis in solemnissimo legumlatorum conventu prolatis , legis imperium in proprietatem e Codite expellebatur, et submota proprietatis iundamenta reliciebantur.
XV. Itaque respubliea non proprietatis summa politur, ut politicis visum est, graeeo et orientali despotismo insectis ; sed occupatio, labor, liberae pactiones, traditiones et succresiones lura singulorum constituunt, proprietates et dominia. Ε contra, respublica lis tantum iuribus utitur quae politimum regimen e mirantur : quae sunt tribula vel leges, quibus possidentium aequisita iura, felicitas et Securitas promoveantur. XVI. Tributa igitur Imperia sibi habeant: quod aequum est et neeresarium. Nam α neque quies gentium sine armis, neque arma sine stipendiis, neque stipendia sine tributis haberi queunt 3ὶ . . Christus ipse trihuta solvit, et solvenda praecepit:. Beddite ergo quae sunt Caesaris Caesari 4 . . Sed videant Caesares ne proprietatis partes illa aestiment, quibus eum subditis veluti coutantur: verum totidem sacrifieia ut imperii onera su