장음표시 사용
191쪽
lmpendere neeesse habet vidua in eoetibus, vir: num phoris, hospitum adventibus, peregrinantium nerumnis, vinclarum ea-lamitatibus, infirmorum et muli lorum necessitatibus etc. 1J. VI. Haec Chrysostomus. Universis autem subvenire indigentiis et ealamitatibus, perpetua fuit Ecclesiae consuetudo. Laurentii martyris laetum neminem latet. Iis qui obiiciunt ex s.
Ambrosio: Nihil Melesia sibi, nisi Mem possidet, integram
reponimus sententiam: α Nihil Ecclesia sibi, nisi fidem possidet: hos redditus praebet, hos fructus: POSSESSIO ECCLEst AE SUMPTUS EM EGENORUM. . Nihil sibi Ecclesia possidet, quod praedonum manus semper effugiat, nisi divinam fidem, spem, charitatem; possidet tamen terrena dum terrena eSt, dum peregrina est; haec possidet, ait s. Augustinus, quia socialis est. Sed elus posses.sto patrimonium est pauperum, sumptus estenorum: quia omnium maler est. Ergo si Ecclesiae et egenis una et communis est possessio , nihil Ecclesiae subripitur, quod simul pauperum et in-srmorum calamitatibus crudeliter non subtrahatur. Insuper M-clesiae possessio non deleretur, nisi, quoad hominibus licet,
externa eius constitutio evertatur.
VII. Sl lus donandi et possidendi, Ecclesiae membris et
corpori inest a natura, eique necessarium est ad propositos sibis nes consequendos; ergo est ius Stabile, permanens, persectum in suo genere, hoc eSt, rerum usum, proprietatem Pt perennitatem amplectens. Nam si permanens est proprietas in familia et in Meietate politica, quia utraque, Succedentibus sibi personis , societas est permanens et lixa; a pari proprietas religiosa, cum religioni nullus sit sinis. Esto, solvi possint societates aliquae ei viles, quarum desierit sinis, salvis tamen membrorum luribus et proprietatibus: ni eum religiosae Societatis nunquameesset finis, eumque eius institutio et iura a natura sint vel a Deo, non a principibus; ius possidendi nunquam dissolvetur a Statu elusque rectoribus. Neque obiiciant, modum et solemnitates ecclesiasti eae possessionis a republica impertiri, sine quibus eoncidunt dominia. Nam et laicis possessionibus impertiuntur, et tamen dominia sunt singulorum. Solemnitates dominia supponunt, non ea constituunt. III. Exposita argumenta ecclesiasticam proprietatem vel in ethnicos tuerentur: Sunt enim ex naturae penu desumpta, in eoque recidunt quod lieet singulis res suas Deo dieare et
pauperibus, quo iure nisi ab immanissimis humanitatis tortori-Diuiti os by Corale
192쪽
3 77hus expoliari non possum. Reliqua fluunt ex hoc principio. Nunc Catholicos alloquamur, quorum mentis puerilitas vel perversitas ethnicos superavit, quando bona nationalia dixere proprietates
IX. Ut plura brevIter contrahamus, Melesta divina est so- vietas , a Deo linmediate instituta , non ut in cryptis agat, sed ut libera luee utatur, cultum et vires exerat, iisque utatur rationibus, eonvenimus et sodalitiis, quibus propositum finem contingat. Melesta hanc a Deo habet existentiam, a Statu atque a . principibus independentem: quam existentiam et Status non comtulit , neque auferre poterit. Est ergo Melesta, ea holim sentiem ibus, s letas sui iuris, spintvulis et externa, externis Suba O . stantss vrens quidem non inhaerens , ea propo ratione qua immortalis mima suum habet eorpus, quo vitam Rgat sibi a Deo praestitutam. Ita sane. Quemadmodum anima membris e porcis . , spirituales exerit saeuitates, iisque adolescit, firmatur , set utlas atque nrtes parat; iae Ecclesia quae eonstat hominibus , hominibus praesteitur, homi nnm opera utitur ut verbum I ui evangUliretur, rebus temporalibus quasi membris eorporeis reficiat neeesse est. Hare Catholi eorum mens, communistis et praedo
nilius exceptis. Christus nihil suum possederat, qui nee seipsum possedit, qui vitam earn isteibus tradidit: at loculos habebat ex oblationibus sidelium, quos eius aevi seribae et pharisaei nondum nationales loculas appenare didicerant. Sed contra , ex ea holico sensu, statim ipso persecutionum tempore, didicera ut Meles msillia et immobIlia In perennem Eeclesiae propriet tem conferre. Una laeculorum vox: ius esse fidelibus dandi, Melesiae accipiendi, et sie data et Meepta in Ecclesiae ma- ἰ : nere dicione, proprietate , potestate, patrimonio, dominatione; 4nvasores vero furti et saerilestiι arguere : quod in Capitularibus regum Franeorum , et perpetua habetur historia. in Scimus flare Petitio populi ad imperatorem Carolum Baonum res Eeelesiste Deo rase sacratas, scimus eas esse oblatio iam fidelium et pretia Meeeatorum. Quapropter si quis eas ab Melesiis, quibus a sileti-hus collatae Deoque saeratae sunt, aufert, sacrilegium procul dubio eo inmittit: eaeeus enim est qui lista non videt . . Ex N Capuutire.
pressius alia lex Baiuvatorum : a Nullus eum qui res suas dia ηπ- elesiae osserre velitὶ prohibeat, non rex, non dux, nee ulla persona habeat potestatem prohibendi et vj. . Ergo M liniae 2ὶ Ibid. eol.M. institutio, quae existantiam et modum existendi immediate lini 2 Diuiti reo by Corale
193쪽
bet a lege divina, non a lege civili; eius natura et sinis; G-thesleus deinde populorum Sensus, holuntas, libertas; uno Verbo, ius naturae, ius gentium, atque summi ipsius Dei, ecclesiastieam sirmant proprietatem M. X. Invasores non desuerunt, etiam regia fulgentes dignitate. Sed a laeto ad ius non tenet illatio: noe sere unquam laudandi in civilibus, qui in Ecclesiam suere saerilegi. Sie Chilperieus
rex a testamenta quae in Melesiam conscripta erant, plerumque disrupit 1 : . qui ob sua vitia et laeta, dictus suit Nero et Herodes sui sareuli. At paulo post Gutramnus rex a testamenta de- lauetorum , qui ecclesias haeredes instituerant, et a Chilperico compressa suerant, restauravit 2 . . Pipinus quoque u quam tumcumque de rebus ecclesiasticis, quas Pater suus abstulerat, potuit, ecclesiis reddere procuravit a . . Latrocinium latetur restitutio. Cuius quidem latrocinii, nee populis nee prinelpibus spernendi sunt essectus. XI. lam Carolus Magnus in responsione ad Petitionem p puli , in generali Wormatiae conventu, anni 803 , animadve
terat : a Novimus multa regna et reges eorum propterea e , disse, quia Melesias spoliaverunt, resque earum vastaverunt, abstulerunt, alienaverunt, Vel diripuerunt, episeopis et Saeerdotibus, atque, quod magis est, ecclesiis eorum abstulerunt, et pugnantibus dederunt. Quapropter nec sortes in bello, nee in side stabiles suerunt, nee victores extiterunt. .. Quae Omnia vitantes, nee talla lacere, nec consentire, nec insantibus aut sue Moribus nostris exemplum dare volumus , sed quantum valemus et possumus ... Prohibemus contestamurque ne talia saeiant, vel facere volentibus eo euilant 4 . .
a 'Reera igitur . expleta gallim depraedatione quas incaeperat anno 78s. iusto percitus dolore, conquerebatur Bonnaud: . Almi fu clepouit eda iuua fies cloma ines. Et de lautes fies possessiona, san Exeeption, Ie eterra de france, malysi une proprielf ganet ionnis par toutes les pulmances dei' univere , par Ie meerdoce et l' empire; proprieta aequIse de is pres de quatorie xire es, et en favent de laquMIe, h de aut de tilros, wlls n e sentpaa exlsu, militiat la preseription la plus antentique doni lex annalea de . . i ta lustice sa8sent mention. At si, apris quatorre centa ans de utres et de iovisamee. su pullis et devastee l'Mlise Gallicano. eoutre locis ire drolis admia par tes homines rennis en societa, contre is droit naturet, ei vi l . alvio et humain , par une nation qui se dimit amle de l' humanite, et quiis glorisivit de son sinete eomme du plus solatri qui ait lamata lut surlas inorisv u i Misto, Reelamation etc., 17sa .
194쪽
XII. Lutherus ipse qui, honorum e lesiastleorum depradidatione , principes allexerat, tandem confitebatur: α Comprobat experientia, eos qui ecclesiastica bona ad se traxerunt, ob ea tandem d pauperari et mendicos fieri . . Aquilae fabulam deinde allegabat, quae ex ara Iovis earum ipsi immolatas auferens, ab mul abstulit et earbonem, qui ipsius nidum eomsumpsit. Βωvera, aiebat quidam eonsiliarius electoris Saxoniae, ad seram
poenitentiam adductus: α Nos nobiles coenobiorum opes ad nos traximus: hae autem opes nostras comederunt et consumpserunt , ut neque coenobilites neque nostras amplius habeamus. .
XIII. Iniquissimas Henriel VIII expilationes, et sequentem inde totius regni paupertatem quis ignoret 7 De illo Sandems:
a Cum tot ac tanti monasteriorum in Anglia thesauri essent, ut eorum vel decima pars etiam avarissimi regis mentem explere potuisset, tamen Henricus eum thesauros ubique omnes, eum Omnia saera vasa, eum Omnia praedia, lura et actiones la suam potestatem redegisset; eum praeterea d imas et an natas omnium beneficiorum per universam Angliam exigeret; et adeo eum ipsum plumbum ligna atque lapides monasteriorum ubique venderet ; ex eoque debuisset in aeternum omnia civibus suis tributa et vectigalia remississe iid quod se facturum simulabat, ut cives eo libentius in monasteriis evertendis ipsius libidini as sensum praeberent , imo cum debuerit quocumque christiant orbis rege, argento praesertim et auro ditior extitisse; tamen adeo in contrarium ea res ex Dei iustissima voluntate eessit, ut multo pauperior intra paveos annos post expilationem istam suerit, quam unquam ante aut ipse aut maiores eius fuerint: quin ille solus plura ιributa et τωιistalia civibus suis imposuit, quam omnea 3imul restes per quingentos ante annos fecerant I . . I Saudem . XIV. Hac ratione, divina agente vel pallente iustitia, re- strem Schwn. gum scelera in populos eonvertebantur. Nam plae et religiosas lino proprietates ut fumus evanu rant: interim Vero, elvium aere, templis et sacerdotibus necessaria solvenda erant. Quid de pauperibus 7 Ipsorum quoque angustiae et necessitates novo civium aere sublevandae: Sed, frigescente charitate, pauperismus tune Primum miSerrime ac latissime erupit. Nam eum Henriei VIII immanitate direptae essent eeelestae, et religiosae domus deletae,
Pauperes qui earum pane et pletate nutriebantur, nudi ae fame-llel , plateas urbis impleverant: deinde, pro pane, Virgis medebantur, vel earum domuum ruinis inelusi, ubi antea religiosorum Diuitiam by Cooste
195쪽
haritas eos fovebat ne solabatur , samo et inedia eonfIe bantur. Bonn seilleet replesiastica quae rex usurpaverat, opulen tissimorum divitiis nullo vel vilissimo pretio necesserant, inde que norum inaequalitato maxime aucta , duplex in regno h minum classis extitit: opulentissimi, et pauci pauperrimi vero et plurimi, quibus quod olim erat charitatis perfugium ademptum fuerat. XV. Lege DavanZuti pressam et emeacissimam schismatis anglicani narrationem ; Cohetti Epistolas de Resormatione; ne non Spes manni Historiam sacrilegiorum. Nunquam verius quam in reclesiarum direptionibus, is a patuit naturae lex: Malemrta,
male dilabuntur Q. XVI. Si hoe ius Ecelestae, si ham mala in direptores la
culatur Numen ossensum, ergo bona illa tueri pastorum est ODileium. Qua in re, s. Ambrosit agendi rationem eo libentius exponimus, quod magnificos habuerit imitatores. Itaque eum Valentiniant imperatoris nomino ab eo peteretur has,lica: a Re Spondi , inquit, quod erat ordinis: templum Dei a sacerdotet di non posse. . . Convenior a comitibus et tri nis dicentibus imperatorem lure suo uti, eo quod in potestate eius essenι omnia. Respondi, si a me peteret quod meum esset, idest fundum meum, argentum meum; quidvis huiusmodi meum bona patrimonia lia , me non refragaturum, quamquam omnia quae mel fiunt, ement pauperum: verum ea quae sunt stivlna somnia Deo dicata Imperatoriae potestati non esse subiecta. Si patrimonium meum, non Ecclesiael petitur, invadite: si corpus, occurram. Vultis in vineula rapere 7 vultis in mortem 7 Voluptati mihi est. Non ego Vallabor circumfusione populorum, nee altaria tenebo vitam Obsecrans, sed pro altaribus gratius immolabor. . . Mandatur denique: trade basilieamo Respondeo: Nec mihi fas est tradere; nec tibi accipere, imperator, expedit. Domum privati nullo pintes iure temerare; domum Dei existimas auferendam 7 Allegatur, imperatori lirere omnia, ipsius esse universa. Respondeo:
ain Sacrilegae huius direptionis consectaria goneratim perstringehat De lauignae: I. - V aneantissiment ou rassathlissemmi deplorabis de la religion; et . de grand1 preiudices Dur la vertu, les minure, Ire se bene , lem helles. letum et ius arta; 3. r incertiinde dans tonim les proprietes ; 4. la diminutum de Ia confiance due aux decreta de i' Assemblee nationale: b. de mallietam inis potar les provinces, une sotale de villes , et presque totaleste a1npagi P u rations e se. , p. i 43, an l7893. Vera nimis I Seu quia praedoni in v k limam p
196쪽
18l Noli te gravare, imperator, ut putes te in ea quae divina sunts aecumque mera imperiale aliquod ius habere. Noli te extollere, sed si vis diutius imperare, ram Deo subditus. Seriptum est: Quae Dei Deo, quae Caesaris Caesari. Ad imperatorem palatia pertinent, ad Meerdotem ecclesiae. Publicorum tibi modinium lus commissum est, non merorum. η Quoninm Vero pro
Arianis basilica expetebatur, regerit Ambrosius: a Iterum dicitur mandasse Imperatorem: Debeo et ego unam basilicam hahere. Respondi: Non tibi licet illam habere. Quid tibi eum adultera Adultera est enim, quae non est legitimo Christi coniugio eopulata Arianorum societas j i . . XVII. Secernit diligenter sanetus Mediolanensium episcopus, quae sua sunt, fundum meum, argentum meum, corpus lyum, quae invasoribus permittit, invadite; ah iis quae divina sunt, templa, eum de illis ageretur, et sacra illis quoquomodo inservientia. Pro universis enim tuendis , invictus martyr, sub Henrieo II Angliae rege, occubuit Thomas Cantuariensis episcopus, eulus egregiam esserens animi sortitudinem Bossuetus exclamat: - utra iniquitas, quae exuvias seri de Melesia, rogum Regi
deponsata, quia inermis et peregrina. Deus causam elus suseipiet , inexorabilis vindex in eos qui in arcam eius foederis manum nudent inferre. . . O reges, omnia Deo dicata, vestra sint tuta palmelnlo: non solum personae, sed loea et bona, eius impendenda servitio. Tuemlui Melestae bona, quae pauperum Sunt patrimonia. Heliodori mementote, et hraehil quo attritus suit, qui attriverat hona templo eommendata. Quanto ergo magis ho-na observanda sunt, non solum Me estis commendata sed tradita 8 2ὶ . . XVIII. Si regibus assentiantur saeerdotes, dicuntur in tyrannide colligati; rebelles autem, si pro veritate renitantur, eosque, ut S. Τhomas Cantuariensis, in regnum et publicam qui tem moliri. Falsum utrumque. Pacem diligunt cum aequitate, venerantur auctoritatem, nemini assentantur, Deo et politicis rectoribus parent; verum, Deo potius quam hominibus Obsequuntur ; tuentur quae Dei sunt, neminem aggrediuntur, nunquam alienum , Sed, Si necesse Sit, suum sanguinem sundunt. Utinam sacerdotum aeeusatores, hane discerent sortitudinem cum mansuetudine lXlX. Quum efficax atque iuridiea defensio modos omneSamplectatur , quos tutor in sua habeat puteuate ; Sacrorum
197쪽
l82 autem bonorum tutores sint Melesiae praesules; hi suo deessentosncio , nisi ea spiritualibus poenis tuerentur. Hinc Tridentinum: a Si quem elericorum vel lateorum, quacumque is dignitate etiam lmperiali aut regali praesulgeat, in tantum malorum omnium radix cupiditas occupaverit, ut alicuius Ecclesiae, seu euiusvis saecularis vel regularis beneflcii, Montium pietatis, allorumque plorum locorum iurisdietiones, bona, census ae iura, fructus, emolumenta, seu quaseumque obventiones, quae in m nistrorum et pauperum neeessitates converti debent, per Se vel alios, vi vel timore ineusso, seu etiam per suppositas personas clericorum aut laicorum, Seu quacumque arte, aut quocumque quaesito colore in proprios usus convertere, illosque usur repraesumpserit, seu impedire ne ab iis ad quos lure pertinent, percipiantur; ls anathemati tamdiu subiaceat, quamdiu lurisdietiones , hona, res, lura, fructus et reditus quos occupaverit, vel qui ad eum quomodocumque, etiam ex donatione suppositae personae, pervenerint, Melesiae cuiusque administratori, sive benestelato integre restituerit; ac deinde a Romano Pontifica a solutionem obtinuerit I). . XX. Antiquitatis vocem repetebant Tridentini Patres, quae apud universas catholicas gentes insonuerat: poenis sacrilegii subiaceat; Dei iudicium incurraι et excommunicationem Sanetas Ecclesiae etc., ut videre est in Capitularibus, allisque legibus. Nihil aequius, quam ut perlaeta quaelibet foetetas, se inditis sibi viribus tueatur: nervus autem Melesiae est excommunieatio, seu a fidelium corpore et luribus abscissio. Rident aliqui, non Napoleone sortiores, neque sorte selictores. Qui cum amare subridens dixisset: . Non mihi excommunicatio arma deliciete manibus . I arma e militum braehils, Irigore rigescentibus, deiecta, seque e trono deiectum aspexit. Divina adhue latet vis in anathemate, quam gentes lure contremiscunt sal.
a Neque inelemens Melesia, quae necessitate minatur et serit, ut sacrilegia amoveantur; deinde vero Gnat, cedens iuri suo. Hinc Coneor. darum Pii VII, anno i 80i initum eum Galliae imperatore; et aliud Pii IX, anni 185l tum Hispaniarum gubernio. Quid enim aget quispiam cum lora timenda sint, nisi abrepta dimittantur p ae Nous avons appria d' uno personne respectabie, qui te tient de la bouche meme de ee venerable Pontila i Pie VIIJ que la menaee de separer la France du St. Sive luietoit uile par celui qui alom g vernoit despoliquement ce pays et presque l' Europe entilare, s'il ne consentisit a renoneer, an nom de l' lise, ux biens ecclesiastiques alisnes a celle fixo ille . t Iourn. hist et Iite. de
198쪽
8a XXI. Igitur nihil est quod tu proprietate ecclesiastiea iureconsultus vel legislator ultra desideret. Naturali quidem iure omnes religiosam S letatem ineunt: ergo naturali quoque iure necessaria ad eius finem tu commune eonserunt; atque adeo in perpetuum eius peculium, quum Perpetua sit elus institutio. Divinitus autem instituta religio, non eo privatur iure necessaria sibi providendi, quo naturalis ipsa religio potitur. Quum discretae sint potestates ecclesiasti ea et civilis, qui dixerit bona ecclesiastim esse hona nationalia, hie sane non minus desipiet quam si dixerit mea esse sua. Si catholleus sis, Ecclesiae et Numinis fulmina pavebis; si saltem homo, pauperum misereberis ; si rapax et Sacrilegus, invade, sed Antiochi et Heliodorierimina, et sorte poenas non effugies.
Lisge. l. aoni 1834 ὶ. Quid deinde de tot animarum GIule, quas teriete virali hus divitiis praesert Melesia 3 Videant tamen direptionum auctorea
qui hane Ecclesiae necessitatem imponunt. Interim vero certum est, antequam Melesta suo eedat iuri, Pontificum nomine et auctoritate, emente bona pia, non magis eorum dominium acquirere, quam si bona direpta a suribus emerent. Hae erationes a Romanis Pontificibu peractae per toncordala, probantium publico Catholicorum ratum firmumque eme, utcumque dominium rerum ecclesiasticarum penes particulares ecelesias vel Rodalitates maneat, irri. tas tamen esse earumdem alienationes sine praeria Pontificis auctoritate. Quod sacrarum rerum postulat natura. ecclesia litus ordo , et offerentium securitas.
199쪽
COMMUNISMI LEGAMS ET POLITICI IXSTITUTIO.
I. Napoleonis sontentia. II. Violata in uno proprietas, corruit in uri inversis. II l. Continuiti sinus legalis apud Gallos atque Italos. IV. Inde popularificominiini suius theoretice, v. et in lactis. VI. Sispendiornm iniusta promissio et fraudulenta. V l. Comitri de Miraheau sophistica argumentalis. Vil . Prin-ctynn donationes, nec gratuitas, nec rescindendae. II. Corpora moralia iis plena esse legis potestate dictitant rabulae. x. Favet veterum despotismus et Protestantismus. X l. Sed tollectiva proprietas iura refert singulorum. XII. in corpora moralia nihil ultra sus poliscum. Xlli. Ecclesiae divinum ius existendi et possidendi. XIV. Serviliη admodum , nee plane catholica iurisconsultorum doctrina. XV. Monstrum fiscus, hona vaeantia sita devorans. XVI. Suam Protestantes raclesiam opibus sulcire, Catholici diripere ac denudare student. XVII. Catholieorum et Protestantium comparatio. XVIII. Obiecta. XIX. Bona sacra, ex iure divino et naturali, frustra alidinantur a latea potestate. XX. ipsa tuta sunt raclesiae patrocinio, Iure naturae et populorum. XXI. Nec eommercia deficient. XXII. Conclusio.
I. Aiebat gallicus imperator: a Sacra res et Inviolabilis est proprietas. Ipse ego Napolao, lnv Ieus praecinctus exercitibus, regellum ad me trahere nequirem: nam QUI IUS PROPRIETATIS IN UNO VIOLAT, IN OMNIBUA VIOLAT 1 . . Verissime:
idem enim ius in uno, quod in omnibus; eoque semel publiea lege subverso, In omnibus rubvertetur. Haec ille Imperator qui non traxit agellum sed regna, aequitatem in dictis proferens, iniustitiam In lactis. II. Revera, quum omnes pmprietates unius sint generis, unoque naturali iure nitantur, ea die universalis proprietas interibit, qua respublica domum vel agrum, culusque sit, iure
dominii sibi adseripserit. Illa die, Babylonica vel Aegyptiaca in
staurabitur captivitas, vel servi Iis Graecorum doctrina de s premo imperil in res clunim dominio. Aliis verbis, hie est legalis ille et politicus communismus, quem novi populorum dominatores , postquam in Melesiae auctoritatem protestati suerant, in universam protestantes societatem, Instituere aggressi sunt. Primum ecclesiastica, deinde civilis societas in ludicium voe
III. Fulmine hoc laeta primum Gallia, anno 1789; Italia ero, anno 18ss: ubique, in Melestam et in s letalem, eadem Diqitigod by Corale
200쪽
inita coniuratione. Aliquo tamen discrimine : nam in domi. tiIs gallieis diei I novembris anni 178s, communi quodam ho rore, releeta sententia quae bona Ecclesiae ad Statum pertinere dictaverat; tunc, Mirabeau agente, ad nutum Status, allirmabantur : Verba mitiora, res eadem. Audentius autem, die losebruarii anni 183s, quidam in Romanis disserebat eomitiis: Considerando ehe ii possesso dei beni stabili neue mani mortae dannoso alla prosperita cello Stato; considerando che ii prositio dei beni reddelti in alaune corporazioni, non piu serve per uariare dei tem y αι sine speetale mi su destinato me. Statimque, die II eiusdem mensis , lex serebatur : Tulli i benireclesiastici dello Stato Romano sono dictiamsi PROPRIETA DE Lo WAU. La Repubbliea Romana dotem eonvenientemente iministri dei evito fa). Quid mirum, si regium usurpantes auet ritatem, privatorum quoque tura pertraherent 7 Haec omnium seditionum initia et sinis: primo auctoritatem rapere, deinde proprietatem. Lege coniurationem Catilinae apud Sallustium, in qua omnium habes coniuratorum ingenium et exemplar. Aliis Italiae plagis eum similla aliqua peragerentur, CommunIsmus legibus instituebatur. IV. Finge enim populum , cuius nomine et imperio, ut illi alebant, proprietas ecclesiastica abradebatur, quadam die, inius per seipsum comtuls , decrevisse : Nos, maior populi pars, Considerantes u Arius uoRTu As in societate esse manus divitum, quas
ut nostrae non Decallescunt; Considerantes, bona immobilia his manibus macervata, Status prosperitati rasa nocitura; Considerantes, fruetus huiusmodi bonorum non amplius inservire hominum aequalitati, ad quem sinem omnia a natura instituta
sunt; DECERNIMus UT INTER OMNES AEQUAL TER DIVIDANTUR.
Quid ad hare Τ Tam horrendo plebi sella nee deesset auctoritas,
a) Viri manus mortuae sunt omnes eongregationes quae qunm albi perpetuo tonstent, nulla in earum bonis fit dominii translatio, mollis causa: uti ecclesiae. hospitalia , collegia, universitates ele. Mesesiasticis tamen viris, non sine ignominiae cuiusdam 8pecie, nomen illud instigitur. quasi societati mortui sint, nihilque boni agant. Qua ratio , et Communistae nunc divites manus mortuas appellant : nec, p iis Principio, male
Irruente gallica alterius saeculi perturbatione, bona hospitalium, quorum reditus sere triginta libellarum miliones attigerant, declarata suerunt nationalia, hocque titulo divendita. Praecellens hic populi amor, quo M. ditionum magistri pariter et ubique gloriantur l