장음표시 사용
41쪽
mus, in prima poeta itcntiae parte statuat dolorem de peccatis, quod disicerat Melanci hon ; nihilominus Tridentinum eorum Contritionem recensens nulla facta doloris mentione solum dixerit, terrores mingso1 te scientiae agora petrato, quae lunt ipsis ima verba, quibus primam poenitentiae partem exprcstit Conflatio originalis Augustana. Unde hanc solam vid riir resipexisse Tridentinum relictis aliis posterioribus haereticorum d scriptionibus, sertὸ quia hae multam ab invicem discrepabant, vel quia dolor, quem posteriores statucbant , utpote consstens eum peccato aquali, ut hoc capite ostensum est, non merebatur nomen doloris adjuttineationem requisti.
An Tridentinum seg. 14. cap. q. nomine Attritionis intel exerit proximam Hst itionem ad
'stificationempSΠpposuerat in sua maestione Quodlibetiea passim Exim. P. Fa
vacques, dicto loco Tridentinisci monem esse de dispolitione proxima ; ac rcsiponsionem illorum, qui volunt illic agi de dispos tione remota, indicarat quidem breviter, ne quid deessiet, eam tamen, utpote sibi non necessariam, missam secerat. In Xenio cap. a pag. 29. inius est in probanda hac posteriore explicatione, nempe d. dii estione remota: Hoc dum facit, plurima , quae ante susE probaverat S c nariis fuerat evincere, planὸ subvertit ac enervat. Contenderat illa verba trident: ni: sitim verὸ Contritionem impersti iam, ouae Attritis Eritur si et plumarem clani exuatit. dec. iiitelligenda esse de dolore, qui concipiarur ex aliquo Dei propter se amore, quod hic negat. Rursus in Quaest. Quodsi b. Argumento 8. pag. 38. F. I. de a. multis urserat, qudd ne sative excludere voluntatem peccandi, non sit vetes excludere, adeoque quod verba Tridentina ; Si voluntarem peccandi excludat, intelligi debeant de exclusione postiva, id est, sic ut voluntas peccandi cum actu. de quo loquitur Synodus, conssere nullo modo possit, ct in hoc fundabat totum argumentum octavum Quasionis Quodlib. quod reliquis pro-,axius est. At in Xenio pag. 4s. argumento a me facto respondens recurrat ad exclusionem peccati negativam , tamquam verbis Concilii. J ndra summentem , additque ea, quae alibi dixcrat de exclusione po-
va, dicta esse disiunulanter, de censeri debere sublata. Sicque, quod prius
42쪽
M operose probaverat, uno verbo hic destruiti adeo param essicacia, vel ipso judice, fuerunt argumen ra. Porro quia ad solutionem eorum , quae pro explicatione de dii stione remota de novo proseri, necessarium est, prς oculis habere tam verba Lutheri, quam Tridentini, ea rursus ut etiam fecit Auctor Xeniiὶ hie subjiciemus. am Lutherus serm. a. de Poenita cineruis Ac enim coepit vocari vera enitentia interi duplici via paratur Primo per discussionem. α bosionem, d
testationem precatorum,quaeris, ut dicunt, recogitarannos suos in amarivssint ani-- - ponderando peccatorum, I xcitatem, iamnum ac nernae damnasionis ac fitionem ... Haec autem contritio fatis h pocritam, imῖ mus peccatorem, eniasilum timore prae I, dolore damni id satis. D tales omnes indigne absolvunturo communicanIur Imo quo magis timore panae γ dolore damni sc coni runtur, eὸ magii peccant, cfficiuntur suis peccati , quae coguntur, non autem Uolunt Osist. Ei haec est ilia contritio, quam ipsi τοtam extra Claritatem non me Droriam , alii Vocam attritionem proxime in poMurem ad contritionem , sic enimi vinantur, quam opinionem errorem ego sus o. Additque amorem justitiae facere vere poenitentem de dignum absolutione. ioi. E contra Tridentinum sess. 14. cap. 4 IIam vera Contritionem imperfectam qua attritio dicitur , quoniam vel ex turpitudinis peccati consideratione, vel ex gehennae panarum metu communiter concipitur, si voluntatem peccandi excludat cum spe venim, declarat non solum non bac re hominem hvocritam . -- os peccarorem , verum etiam donam Dei ch Spiritus s. im lyum , non adhuc quirim intaktariis, id solum mmentis, quo pauitem aluius viam sibi ad iustis nam parat. Es quamvis sine Sarram me emi mia ρ ν β ad on lisia ionem perduc reprecarorem nequeat tamen eum ad migra iam in Satramento poeniremta impe-rrandam di ponit...... cuamobrem Iasio qui am calumniantur Catholhos raptores quasi tradii rivi faitramentum paenitentiae abs ue bono motu sivi lenitum g aliam Urre, quod numquam Frisi a Dei do init aursensit. Sed falso docem ιontriti nem esse extortam cr coactam, non lib. ram voluurariam. ior. Dcinde in Canone s. qui respondet capiti citato, ita loquitur: si qui, dixerit eam contritio iem , quae paratur per disi ionem , coli climum restation m ' calorum, qua quis retog tat annos suos in amariturine animae si , Ionderando p Fca orum usu ing a ista em, multitudiuem , festat m, amiston m ternae beasuudiau, mernae damnarioni, mi trum, cum pro tiro melioris vi , non esse Verum γ' utilem dolorem, nec ρraeparare ad arariam, sed aetere hoUinem. h pocritam magis p Orem; Lmum illam esse δε orem coasilum non ἰ
43쪽
argumenta, quibus conficere nititur ,a ridentimam sess. i . cap. . ubi agit de Attritione, intelligi debere de dispositione remora. io 3. P.MMUM INDICIUM SEV ARGUMENTVM. Attritio, de qu Tridentinum , ad Dei gratiam in Satram nio Parnirentiae IMPETRANDAM dijuenit. Quare non dicitur quod Dei gratiam impetret, vel conferat Resp. non debuisse his potius, quam illis verbis uti , sulficit quod mentem suam Hare exprimat, quod hic facit, Nam quiscumque demumst ille actus doloris, qui ad justificationem necessario requirit consor tium actualis sacramenti, verisImih de illo dicetur; ad Dei grariam in s cramento Prenuemiae in nrandam Gonit. Cum enim talis actus iu is o ad justificationem pcrducere, stu illam impetrare non possit, scd ne sic staccedere Sacramentum, quo, quod illi actui deest , suppleatur, per illa vasa gratis & meritorum christi , rectissime dicitur, quod illa Attritio nos disponat ad impetrandam Dei gratiam in Sacramento Poenite tiae. Neque , credo, negabit Auctor Xenii Attritionem, qualem ipse statuit, impetram gratiam, aut ad eam in Sacramento impctrandam dise ponere; cum ipsemet haec verba: Attritio ad Dei gratiam in Smramento' Paenitemiae impetrandam disponim, explicet de Attritione , quae proxime dis
ponit ad illam gratiam , de qua illic loquitur Synodus ; ut ostcndam i fia num. iI6. Nihil eigo subsidii pro ita lententia habet ex illo loquendi modo. Io . Instat L cur dicitur quod disponat ad impetrandum, nisi quia disponit mediante impetratione Resp. r. cur ipse Auctor Xenii haec ipsa verba alibi intelligit de dispositione proxima , seu non mcdiante impetratione λ ut dicam
Resp. a. ided dici disponere ad impetrandam gratiam in Sacramento, quia non est dispositio tussiciens ad impetrandam gratiam sine consortio actualis Sacramenti, licet sufficienter disponat ad sulccptionem sacramenti, unde revera aliquid mediat inter illam dispositionem, nempe Attritionem , ct impetrationem gratiae, ipsa nimirum actualis susceptio Sacramenti. Quod autem illa verba non importent novum aliqueminum, patui ex eo, . quod Synodus dicat disponere ad impetrandam gratiam.
44쪽
gratiam in sacramento. Ponamus enim 'Ger Attritionem ex metu gehennς, alium insuper requiri dolorem ex motivo Charitatis ut volunt adversarii ) hic actus, utpote dispositio ad sacramentum Paenitentiae, praecedet sine dubio taltem regulariter susceptionem Sacramenti, de in lamcntia On paucorum necetiario debebit praecedere : Ponamus ergo elicitam csse Attritionem ex amore,hoe posito vel verum erit impctrandam gratiam in Sacramento, vel verum non erit; si verum non erisi quomodo dicit Synodus Attritionem ex metu disponere ad Dei gratiam 4N SACRAMENTO impetrandam, eum haec vel numquam, vel saltemr gulariter in Sacramcnto non sit in 'tranda. Quod si fatearis tunc mihilominus impetrandam gratiam in Sacramento; quandoquidem Attritio illa ex motivo amoris . quam vis debere mediare , sit disposito ad Δacramentum , ejusque est cistum gratiam, de haec impetranda sit in sacramento , nccese erit dicere , quod Attritio ex amore disponat ad gratiam in Sacramento impctrandam. Vel igitur intcr Attritionem eκ amore Dei, & gratiam necessario mediare dc bcbit alius actus, vel non.. Non primum, ut manifestum est etiam juxta advcriarios; quod si autem fatearis, nullum actum debere mediare, de nihilominus tuam Attiitionem disponere ad gratiam in Sacramento Panuentiae impetrandam ; quo, quaeso, sendatiunto, ex eo quod vos ra Attritio dicatur disponere ad n utiatu in Sacramento impetrandam, insc rs importari aliuni actum modium pios. Instat a Tridentinum initio eiusdem capitis loquens de Commisone , quae cst pars Sacramenti Pinnitentis , dicit quod illa praeparer ad rem senem pricatorum, non autem ad impetrandum ye-suonem. Cum et go hoc postcriore loquendi modo utatur, dum agit de Attritione, .sgnum est hanc aliter & tanta rix remoth disponere.
Resp. i. haee idem significant, ut ipsemet fatetur. Vide infra nut
Resp. r. ergo iuxta Auctorem Xenii, s Tridentinum dixi illi, A tritionem de qua cap. 4 sermo est praeparare ad gratiam, jam noti deberet intelligi de dispositione remota. Atqui Synodus definit hane Attritionem praeparare ad gratiam, eigo mens synodi non fuit indic repr paratione seu dispositionem r motam. Probatur minor ex sess. 6i C .none s. qui Canon respondet dicto capiti g. verba Canonis retulimust supra num: ioa. Agit in illo Synodus de eadem Attritione, te qua sermo. fuerat capite 4. 8c de qua egerat Lutherus in Serm. de Poenitent:prout ex sola verborum inter se collatione adeo manifestum est, ut negari a nen,
ne possit. Atqui dicto can. s. desiuit 1 nodus illam Attritionem P agare
45쪽
CAPUT II. 'maminatur doctrina Confessionisurum de Contritio M.
stola sua Familiari deprompserat Exim. P. Lupus, quibus tamen respondere tunc nolui, quod meliorem exspectarem opportunitatem. Intellexeram enim Xenium Exim. P. Parvaeques sub
praelo esse, neque dubitabam, quin petitum ex Consessionisiis argumentum , quod aliquando in publica disputatione proposuerat, ple Ede accurate in hoc tuo scripto esset duducturus, quod praestitit Acilii
. Dixeram in trach. de Attrit. num. 173. ex eo, quod Lutherus admiserit terrores, non rem inferri, qu5d sententiam nostram tenvcrit, cum Attritio nostra non sint nudi de hebetes terroro; quare addidi. ab Auctore Quodlibetieae, ut aliquid ageret, ostendi debuisse, quod Lu- therus aut Lutherani alicubi docuerint, in Sacramento Poenitentiae ad iustificationem tussicere dolorem de peccati , & propositu ia vitet novae ex solo motivo timoris: sive uno verbo , quod admiserint Attritionem prout ea in nostra sententia ὶ suis Auctoribus explicatur. Ad qui ita respondet Auctor Xenii pag. 3 s. Quia vπὸ m et me o serio quid Moe Abu rim induat, parebo monitioni, i injectae mihi obligationis debito me ex am. Et insta pag. 38. tamquam re ex voto consecta. con- eludit: Ai ut iis, qua tribus Lyce ρος apbii 4icta fiunt , spero me praesiisse, quod exigens Asuersarius. Et tandem pag. 39 ait: ex acus hoc capite mani estum est. uam non de nihilo saereis in Qι ci. Quas b. ηssis AIM casiis ali uti esse cum Lar rana Δύbina commae, or aliquid iversum , quo lue te aratisve Iutheri habeamus nos, iuxta phrasim Philo ophorum, ut excedemta exlega. Quae omnia sine fundamento dicta esse, patebit ex tradendis hoc capite, in quo, quaenam fuerit duplex illa Luzberanorum lententia, examina.
8 . Ac primb quidem manifestum est, Lutherum initio desectionis
suae. & praesertim in sermone de Poenitentia rejecisse omnem poenitentiam , quae concipitur ex metu, spe, aut alio si nili motivo ab amore distincto. de pronuntiasse, peccatorem adferentem talem poenitentiam absolutione indignum esse: solam vero illam, quae ex amore concipitur, esse veram poenitentiam, de absolutione dignos reddere. Haec autem est
ipsissima sententia Adversariorum; unci fatetur hic Auctor Quaest. Quodlib.
46쪽
Quodlib. pag. s r. hoc sibi cum Lutitero commune esse, quod initio
duiectionis suae docuerit poenitentiam omnem debere ex amore com
79. Porro quod F. a. ait P. Farvacques, In hac sententia non per stitisse Lutheranos, sed, ut in plurimis aliis, ita quoque in hoc puncto, non sine Lutheri approbatione, diversam a priori de justificatione
peccatoris tradidisse doctrinam , planε admitto, tamquam rum certam ct indubitatam; agnovit etiam ipsa Synodus Tridenti Da utramque hanes aereticorum diverso tempore doctrinam, & quid de utraque sentie duni sit nos docuit, ut videbimus in fine huius capitis. Convenit ergo inter nos de priori Lutheri sententia, qualis ea fuerit; item Ouod in illa Lutherani non perstiterint, sed in aliam plane diversam abi crint. Quare tantummodo hic examina adum, quaenam sue it posterior Lutheranorum de Poenitentia doctrina , de an haec aliquidnabeat cum nostra sententia commune, quod affirmat Auctor Xenii. 8o. Constat Lutheranos, postquam a doctrina Lutheri tradita intimoso illo sermone de Poenitentia. inceperunt dcficere, duas haste satis constanter poenitensae partcs stitu sie: alteram Contritioncm seu in ussos conscientiae asnito peccato terrores; alteram vero sdem, seu praesumptuosam illam iiduciam, qua peccator certo , I sine ulla dubit
tione aut haesitatione sibi persuadet ac credit pcccata sibi per Christum remitti sic tamen ut postremae parti, nempe Fidui, tribuerent justifica- tionem, licet terrores illos, qui iplis erant contritio, praerequirerent; Mhac ratione explicabant suum illud commune dogma , quod sola fides justificet. Haec adeo maius sta de obvia sunt sive in Catholicorum, sive
in haercticorum scriptis, ut neceise non sit horum restimonia transiribere
si . Quoad primam dictarum Poenitentiae partium, nempe Contriationem, cortum est haeretico, eam initio explicasse per solos terrores incussos conscic otiae asnito peccato, nulla iacta mentione doloris depccatis praeteritis, aut propolita in posicrum. Ita explicuit primigeniautheranorum conicssio exhibita Caesari in Comitiis Augultanis atino' i s 3 o. unde in exemplari Concili nis impresso Wittebergae anno I s 3 i. ita habet articulus tr. Constat Poenitentia Urie Usdriatio partibus: altera ili Contritis, u ter re, in ulli coupientia uiuio ieccato. Altera est rari, quae concipitur ex Gog lio, sim absolution credii proptere Chrolum remitti preta
OH inalis. Unde de Joannes a Daventria in dictae Confessionis exegesistripta anno non alia profert ex Conscisione vorta, quina quae
47쪽
jam recensuimus, prout in ipso videre est pag. i7I. Dico non alia protulisse ex Confessione Augustana: nam verba adversariorum quae postea adducit pag. i 8a. in quibus Contritio explicatur per dolorem de peccatis, non sunt verba. Cohiellionis Augustanae, ut perperam aliquis putavit, sed sunt verba Philippi Melanationis in diit; Conscssionis Ap logia. Similiter David Chytreus Rost kiensis in Augustanae Confissionis historia impressa Autvcrpiae is 82. hanc prout Caesari oblata est reserens , non alia exhibet verba , quam superius ictata, non iacta
doloris mentione. qSa. Coepit ergo Melancthon in dicta Apologia doloris de peccatis
in Contritione mentionem facere, di sic aliquantulum, ut inquit Da- ventria, sese corrigere. Sic enim habet dicta Apologiar De Coninitione pacissimus illa, ut a, infiniri duputariones, quando ex dilectum Dei, Pando
ex rimorem Joseamus. Sed dicimus Contriticum esse veros terrores consectentiae,
pia Deum sentit irasti pectato, DOLET SE PECCASSE. Hunc d9lorum pluribus exponit Consessio Augustana in posteriolibus editionibus aucta & alterata, nam impressa anno xss3. sic habet: Constat Paulientia, id si conversis impii preme his Da spartibus: Alier. ψὶ tam his , hoc est Drro miniusι consumtia Gniropeccato, in quibui iram Dei agnsimus, DOLEMUS NOS PECCASSE, ET PECCATA DETESTAMUR ET FUGIMUS. Astera est fides dec. Similiter Consissio Wittebergensis ct Saxonica in explicatione Contritionis loquuntur de dolore pavore animi. 83. Hoc igitur etiam inter nos convenit, admisium postea Ξ Luth ranis fuisse dolorem de peccatis. Propositum vitandi in posterum peccata, in nulla Consessione Lutherana rcperio e prcsum. At, inquit P. Farvacques, propositum virtute includitur in dolore de peccatis, prinposti insuper meminit Lutherus. Ita sit, iam , ideamus, quale sit illud propositum, aliaque quae circa hanc postremam haereticorum de Contritione sententiam advcrtenda sunt.
8 . Primb sive Consessionistae per dolorem de pereatis inclusura in Contritione,intellexerint etiam propositum non p. ccandi de caetero, sive non : hoc constat, quod non intellexerint dolorem & propositumessicax, seu excludens voluntatem tecrandi , di actuale peccatum. Ma n festum id est ex duplici capite: primum est, qudd constanter inculcent, Contritionem, qualem ipsi statuebant, seu terrores illos ac dolorem quo majores sunt, eo fortius ac certius pertrahere peccatores in despc 'rionem, odium Dei, ac exitium sempiternum, nisi huic Contritioni acceserit altera, quam assignant, Poenitentiae pars, nempe fides illa firma, α mi haesitans, qua peccator certo credat peccata prPPI christum
48쪽
Christum sibi vile remissa. Ita tradit pluribus locis MHancthon in Apologia, Coias sito Uiltcbertis titulo de Contritione , Conscisionistae in Recusatione Trideiuini pag. 3o3. 3o s. de alibi. 8s. Alterum& praecipuum caput est, quod Lutherani agnoscant, in iis , qui actu gravissimὶ peccabant ex desperatione se interimendo, fuisse veram Contritionum primam Poenitensae partcm , qualem ipsi requirebant; imo hos ipsos desperantes asserebant habuisse Contritionem non parvam nec vulgarem, illisque ad iustificitioncm nihil quisquam defuisse in parte Contritionis, sed i olam defuisse alicram Pa . nitentiae partem a priori distinctam, nempe vanam illam de remissis p ccatis iidem. Sic Melancthon in Apologia Conteis. Augustanae Tit: de Paenitentia, cum retulisset sententiam Calliolicorum docentium
peccatores Contritione mereri gratiam, Abdit: si Catholicon
merruer, quare Iuira similes non construantur grariam, φή HORRIBIL NTER CONTRITI SVNT. His de Fide Evangelio restonfindum erat, qu dyaris non cressi eris, non erexerit se Hunusio oepromistione Christi. Ad ue enime, imaei d crimen inter Cominionem Judae O Pari. Ubi vidcs jura Apologist im, quod actus ille, qui in J uda de ficto simul stabat cum gravissimo desperationis & homicidii peccato, habuc rit omnia, quae ipsi ad Contritionem primam Paenitentiae partem requirebant, quaeque liis ciens eskt ad justificationem, dummodo accederet altera Paenitentiae pars, nempe fides firma de remisso puccato. Neque juxta illos poenitentia Petri a Paenitentia ludae diis rebat penes Contritionem, scd rai tum penes alteram Paenitentiae panem, quod nimirum in Petro accessorit Fides, qua carini J udas , licet alioqui inligniter contritus. Similiter Confessio Uitte rgcnsis oblata Concilio Tridentino anno issa. se habct Tit. de Contritione : Testantur exempla Cani, lan , nitas, i a IF aristis π aliorum, quod Contritio non sit meritam rem paenis pectatorum. Hi mim etsi rANTAM habuerint CONTRITIONEM , ut raeerabilius illis visium fuerit, vitam sei aut laqueis, aut gladiis abrumpere, quam HORRIBILES Hos DOLORES per erre, ramen non uni remissionem peccatorum con e turi. In quae hujus Consessionis verba ita scribit Petrus a Soto in scholiis Catholi eis pag. . lit. H. Hla ossendum, qaam praeposteri de Contritione si nautar: ωου- inito illa fuit, sed qualis in damnatis. ... Nullus Catholicusse usumluam hari verumContritionem putavit. Denique apertissime Melanethon in Apol gia Titi de Paenitentia: Ideo iudae aut Sauli, contritio non rod ' , quia muaue Hr ad eam hec fues apprehendrus remissionem pertarorum riuatim propter Chii se . Ito ad i Da rudiue aus Petri com , lina ad eam Fides auedit a retinuus rem conem poscatet .
49쪽
36. Judas ergo aliique similes habuerunt . in sententia Conscis ristarum magnam Contritionem, habuerunt horribiles dolores: certum tamen est in Juda aliisque non potuisse esse dolorem ac propositum excludens positive omnem voluntatem peccandi, cum illa Contritio & dolores de facto starent eum gravissimo desperationis de homicidii peccato. Quamvis igitur Lutherisi Contritionem postea explicarim non Persolos terrores, sed insuper per dolorem de peccatis , imo, si velis, etiam p r propositum in potierum s Constat tamen non statuisse dolorem ae propositum tale, quale nos requirimus, sed planὸ aliud , quale nempe est in damnatis, ut dicebat Soto. 87. Secundo Contritio, quam primam Poenitensae partem statuebant Lutherani, non habebat adjunctam Spem veniae. Manifestim id est ex iam dictis: fatebantur enim in t uda tuisse insignem Contritionem, in quo tamen, cum de facto desperarit, non potuit simul adfuisse Spes veniae. Imo Spem veni , qualem cum Tridentino requirunt Catholici in Contritione prima Paenitentiae parte, dicti haeretici non tantum reprobabant tamquam insuificientem pacandis conscientiis, scd insuper peccati ac impietatis damnabant: hujus autem loco substituebant fidem illam firmam ac minime hqsitantem de remisso peccato; cam insuper fidem nolebant spectare ad primam Paenitentiς partem nempe Contritionem, si d volebant csse alteram Paenitan .iae partem a priore scu Contritionc diversam.
H c omnia man L sta sunt ex horrcticorum Consi si onibus aliisque scriptis, in Constitione Wittebergci in in Saxonica titulo dc Paeni ci tin, in Confessione Augustana impressa anno is s3. in articulis fidei praecipuis num .s . Denique Consessionissae in Reculatione Tridentini ad
Canonem ι 3. de I 4. scit. 6. ita loquuntur pag. 3o3. Patres Tridenti eo rores erroribus cumulanus addunt, de remissione pluatorum G gratia vortere hominem semper dubitare, ne e fas es', ut har de re firmiter o De do is time apud ansimum constituat cenὸ Mi remig. esse peccara .... Hae ινι id aliud est, quam religionem omnem, emnmpie pierarem p nisus evertere usu a olere aur, v I in securitatem ethnicam epicuream converrere , vel in impiamae diabolicam a serarim semitum tram Ormare univer a. Haec di plura impi E ac imprudenter dicto loco Recusantes.
primam mi itentiae partem, licet in illis nullus involveretur respectus ad consessione,& sati factione, si ve sne proposto confitcrdi de satisfaciendi. Omnem enim satisfactione nostram reiicic bant ut iniuriosam Christi satisfactioni, consessi mem vero homini factam negabant esse necessa
50쪽
riam. dicebant tamen se illam retinere duabus de causis: i .ut rudes in privato hoc colloquio instruercntur: a. ut audito Euangelio de remissi ne peccatorum , fides illa firma vel concipcretur, vel augeretur. Ita Conisesso Augustana tit: de bonis operibus, Consesso Uittebergensis . 89. Quarto denique asserebant Lutherani, qudd terrores illi essent ultima & sussiciens dispositio, ut accedente sola illa haeretica Fide, altera Poenitentiae parte , peccator iustificetur , ct negabant ac explode hant omne opus oriratum Sacramenti Paenitentiae: ut videre ι st in Con-ssione Augustana impressa anno i s s 3 num i 3 pag. s. & passim alibi.
o. Ea quae hactenus circa Contritionem a Lutheranis i cquisitata annotavimus, iam pridem animadvertit Tapperus , qui cum art. 3.hag. i oz protulisset ex Consilione Augustana posterioris alicujus editionis, hane se alentiam, Paenitentia hoc Ai conversio impii cmstat proprie ex duabus partibus: quarum inera est Contritis, id est terrores intusti considonis Lilop uato , ιλι qui iram Dei nosmu , cordiamus nos mauee, reuasa derectarem fugimus. Et altera pars est Furs m. Postea explicans quid in hac doctrito mi vcrsum iii ac perniciosum , ita loqu tur ad Artic. .Pag. ii . col. 2. Ponicissa eri d bina, qua acerum, etiam hos tenores eo. rartem Panhemiae sesso hahito restes, cous imi ali a tinnis, quodque ea immed ala Gr ultima Ziloisio, ut Fide in udente sui ficemur, qua omnia era mas et cin psmisio a. hae enim po sunt terrares isti esse Contritio, quam De Hllisere non potest, cum his terroribus Q cum Deus plerum De d lat. Nam ese posset in ι j rame sine Ad De venia. μη si tuu 2m aD saris, id est Confissioni stas H d sperarionem duiunt nisi Messerit Fides. Tum huic oro
Deae haercticorum sententiae opponit Tappertis aliam, quam dc approbat , sic enim ibidcm nullis io ter politis pro squitur : Si tam n quis co fideratione peccati, O ha Dei, velit e bubmittere torrectioni γ ιμψ o Eul si uuam em Mare instituens , videtur hic solli lenter praeparatus , ut virtu e sanam mi ei percara remittantur. Nec oportu, quia i ae δειν ρ clari errore rex immoderaro sui amore prosit. cantur e quia sicut ouaedam sium honesta oe appe ibilia βρο dum 3, tit virtus, honor, lanitiis O vita et ita quidam ei undumst sis nise 'ia a quale si perculum si ρ illam gehennae. Hic admittit Tarperiis dolorem qui ex agnito peccato & conii de ratione irae Dei conciapitur , quum pronuntiat cssu ex amore cui, non tamen inordinato, videri suincere ad iustilicationem cum Sacramento, dummodo sic da lens statuat vitam cinci dare, & se submittere correctioni ac clavibus Eccletiae; adcoque manifcile approbat nostram sentcntiam , camque ut sanam opponit erronuae Luincianorum doctrinae et tantum ab st , ut