장음표시 사용
51쪽
Tam putarit ves in minimo cum hac consentire. v r. Quan vis ergo Confissioriisafterrores suos explicarint per doli de pecca s, horumque testationem ae fugam; illorum nihilo minus icotcntiam iti niuitis pronii mat Tapperiis post iciosam es eire Deam. i. quod in his terroribus nullus includeretur respectus ad Co scitionem ae fatisfactionestu. a. quod terroreς ab Haesinicis assertii, in bab rint necessari, ad unctam spem veniri 3. Quod essent tales. ut si in illis sisteretur essent via rect i ac certa ad desperationeni, ac proinde voluntatem 'pecerit si nullo modo excluderent. 4. Denique quod terrores illos , eonjunctumque qualem qualem dolorem uellent esse esse politionem immediatam& ultiniam , sicut sola Fide' accedente peccator justificetur. Quae omnia eum Tappero perniciosa de erro ira censimus , iisque coiitraria docemus. sa. Nam Haeretici non admittebant alium dolorem seu Contritionem, quam quae , si sola sit, viam sternat ad desperationem, & queesse possie, inio desacto fuerit in Juda aliisque cum actuali desper
fione suique interemptione. Nos tamen dolorem, ex quocumque dinnium motivo dicatur concipi, rejicimus ut insufficientem etiam eum Sacramento, requirimusque ρctum, qui positita excludat omnem voluntatem peccandi, sic ut cum illo peccatum mortale actuale componi nequeat. Haeretici in Contritione prima Paenitentiae pariet non eomplectebantur Spem veniς, sed hanc ut malam ab ea positivὸ re pellebant. Nos E contra cuin Tridentino asserimus, in Attritione sp in veniae involvi
volebant Haeretici terrores illos doloremque esse primam partem
Paenitentiς, sine respectu ad Consessionem S. fatisfactioncm'. E contra in omni Contritione, sive perfecta, sive unpersecta, asscrimus includi debere votum Sacramenti, adeo ut citam in contritione persecta isti voto adstri nda sit reconciliatio. Denique Lutherani statuebant suos illos terrores doloremque esse dispositionem proximam ct tussicientelia ut accedente sola vana ista mducia peccator iustificationem consequatur. Nos vero indubitate MI rimus , Attritionem nostram , licet ipem veniae adiunctam habeat, α omnem prorius peccandi voluntatem politive excludat, nullo modo tamen suificere ad reconciliationem sine opere operato actualis Sur
93. Quid igitur proseret P.Farvacques, quo ostendat Lucteranos
post deseriam forem Lutheri quae & Adversariorum est de Paeni-
52쪽
tentia ' iustificatione doctrinam, in nostram sententiam concessisse, aut nobiscum aliquid habuisse commune λ Neque enim, ut arbitror, dicet, illos nobiscum admisisse terrores seu timorem, nam hunc non admittit tantum P. Farvacquo, sed insuper asserit, timorem in omni justificatione intervenire, illumque a Catholicis nullo modo reiici late ir Xenii pag. 39. 94. Ex his manifestum est etiam ipsi Auctori Xenii, quod nullo modo prςstiterit id, quod facturum se promittit pag. 3 s. di de quoraim vana rite peracto sibi gratulatur pag. 38. ct 39. Id cnim ut praest ret, ostendere debuerat, qu5d vel Lutherus, vel Consessionistae d serra priore Tenteptia docuerint, dolorem de peccatis ex motivo mctus 1 hennς , una cum spe veniς & proposito non peccandi de cςtero, per quς positivὸ exeludatur omnis voluntas peccandi, sussicere cum Sacramento Paenitentiς ad ii sti fic tionem xi operis operati ipsius Sacramenu me quo nullo modo haberetur reconciliatio. Quod cum ostendere non polrit, necesse est ut smatur, suam sciuentiam cum priore Lutheranorum doctrina quoad actum cum Sacramento requisitum concordem esse, nobis cum neutra quid uam esse commune..9F. Advertere opei ς pretium qu ; postquam Lutherani, reiectan
cessitate consessionis de satisfactionis, orinnique opere operato Sacramenti, tradere inceperunt iustificationem obtineri seu apprehendi sola Fide, quae consciciariam per terr sectam quietam reddit: adcoque cumdam agerunt de justificatione , qu* secluso Sacramento ejusque virtute obtinetur per sdios actus λςcatoris nempe terrores & fidem: Cath licis necesse non erat, imo ins re suisset, ex profisso contra illos tracta
re . quis actus accedente sirtute Sacramenti actualis suisceret ad reniis. sonem peccatorum. Sed , quia si ctarii Sacramenti necessitate ac virtute liminata solos actus peccatoris ad illum e tactum requirebant, debuere Catholici plio arma convertere, Minim ut evincerent terrores &fi-
.dcm minini iussicere, sed requiti amorem Dei propter se super omnia. dilacti. Hinc factum, ut, sicui Lutherani in suis confessionibus Uta quoque catholici in earumdcm rcfVt tione vocem Contritis sumerent pro Contritione justificante sine actuali Sacramcnto. sic Pctrus a Uto: d haec Confessionis si ittebei sciniis verba: Hi em oc-m sensium vina ir seu duorem pavorem animi ut e mgnitudini peccatorem
aravitatis irae Dei ortum. Ad haec, inquam , vexba in scholiis Catholicis hcc addit Soto: Ad vera Dei dilectione, ictum Aper amnis to 'in De hvi ver qua dictum est, dimissa Ium ei AG a mysta, quia dilexit μη tum, i myo nos utra es. Et paulo Ora pag. 36. lit. H. indiς t iu supra dc-
53쪽
seripssse Contritionem perfectam: quod ipsum pluribus ex Soto ostendi in Respons ad Epist. Famil pag si . num. ii 3. Similiter Tappurus
agens contra Confessionistas in verbis supra citatis ait: Nac enim po otierrores isti esse Contritio, ι'am Dem de puere non potest. Ubi agit de Contritione persecta, & justincante sine Sacramento , ut indicant illa verba, mum Deus despicere non potest, quo eodem loquendi modo Paul Oante nem- .pe pag. ii 3. descripserat Tapperus Contritionem prout distincta est ab actu, qui requiritur in sacramento. . .' ς6. Atque hinc colligere licet t. mdd Auctores illi, qui ex pro sis Io Contassioni stas impugnarunt, ut fecerunt Alphon'us virverius,
Petrusa solo AOannes a Daventria, aliique pcrperam nobis opponan tur tamquam a sententia nostra dissidentes, ex eo, Autia dicant ad Contritionem rcquiri charitatem aut amorem Dei ctiam 'per omnia. Cuin enim sublato sacramento ejusque vii tute controversia esse non
possit. quis sit actus, qui cum Sacramento sufficiat, non tamen line illo tota cum haeret cis in hoc ecriabatur controversia, an terrores illi eum sola Fide justificarent, quod negabant catholici, contendebanoque r quiri insuper Charitatem Dei super omnia ad Contritionem,ncmpe illam, de qua erat quaestio, quae indupe adcnter a Sacramento peccata tollit. Patut id ex Joanne a Daventria, qui ad ari: ii. Eoi fissionis Augustanae , cum protulisset verba Mesancilionis damnantis
hanc propolitionein Catholicorum, elu per Attritionem mcreamur arariam:
ita rci pondet: cuia per Attritionem mereamur gratiam, si recte inreuigatur uni simum est. misisque clarismum. Sacramentum enim Baptismi cum ΕΔ Llore δε petiaris, cum proposito mellaris vitae acceptum k iseat aBM. Siser ait πω, id est uorum paenitenspectatorum tum ex F te nil aeris immam Iratiam sv uphni e Pormientia Sacramentum, eam haud dubie secipit, ac de coa- oo sisti re miretur. Itaque hoc modo de aurito meretur νψiam seri inutrituri,um insta ad aliam,quam Apologista ibidem damnat,scntentiam, iacmpe propier Contritionem, non Fide in Chrissum, consequamur risi enim pG
ro una, respondct Daventria, hoc non docti. de Catho c , : rima rura
enim , inquit, veram Cont,inimem num luam haberi posse, ob per Ed m Cha mare' formatam, Ae: r Arim i formem , ut sam Bximiis, ait ri polit ρmMO . Ecce
pronuntiat Attritionem non esse ex motivo Charita is , illam nihilominus cum Sacramento mereri gratiam indubitanter asLrit. Et iamcu tum
lite tum alibi ad veram Contritionem requirit Charitatem; nimirum inrContritionem intestigens actum sine sacramento iustati cantam, de quo eum Consessionistis erat disputatio.
o, Collige a. quid sibi voluerint multi catholici, dum hanc Con-
54쪽
session istarum lcntcntiam impugnantes saepe asscrebant, terrores non esse veram poenitantiam aut Contritionem, scd ad hanc si lummodo praeparare. Cum comi Luesicrani agerent de justificatione independenter a virtute Sacran cnti squam nullam agnosccbant) Catholici in sit ceta anaturia loquentes, nempe de iustificatione a virtute Sacramenti md
pendente, negabant terrores esse veram Contritionem aut Poenitcntiam nempe in sensu controverso contendebantque metum esse tantummodo viam ad veram poenitentiam seu contritionem, nempe quet sine Sacramento reconciliat. Sac Tapperus, cum in orbis relatis supra num. o. dixisset terrores illos non cite Contritionem , quam Deus despicere non potest, subjungit: Et itio hic metus, qui addunt dolorem de per caris, praeporar ad veram paenitemicvi si ve, ut loquitur infra, ad veram Contritionem per tam peccata re truntur. Quo loco agit de actu sine Sacramento actuali justificante ; tum, quia addit, per quam peccara emittuntur, quod non inpetit Attritioni, quia in attrito peccata remitti dicuntur per Sacramenturi I tum quia in verbis eodem num. 9o. citatis, item resatis trach. de Attritione num. 278. maniscste admittit nostram Attritionem cum
actuali Sacramento susscere Asierit igitur metum non cuc Contritioncm antonomastich dictam , scd ad hanc tantum praeparare metum, qui adducit scii conjunctum habet dolor de 'ccatis. 93. Denique ut absolvam; duas divcrsas principales de Iustiscatione
sententias diverso tempore tradiderunt Lutherani: de utraque etiam diversis locis tractat T rident i num. De pilore sententia a Luthero tradita in term . de Pinnit. agit less. 34. cap. 4. ut saepe ostendimus. De sentcntia vero Conicilio nitiarum ad justificationem requirente terrores tantummodo ae fidem, agit scss. 6. de i , ae primo quidem sic s. s. cap. 9 fidem ab haereticis allo tam reprobat tan quam inanem, Tancrier ab omni pietare remotam fiduciam. Sess. vero i . cap 3. postquam dcfinivcrat tres esse Poenitentiae partes Contritici cm, Conssiorum, de satisfactionum, damnat eos, qui Poenirentiae partes, incussos conicientiae terrores, desilcm esse contendunt, prout contendcbant Consessi
nistae, voluntes has esse poenitentix partes & quidem solas. Unde Can ne 4. eii id. scii. qui Canon respondet dicto capiti tertio ita loquitu: Synodus Si o is dixerit, duas tantum esse Paenitentia partes, terreres A licerinti Hos cens' metia sinito peria re, . sidem sont ptam ex Mangelio, sua crest qui , A per Christum remi a peccata; anathema fit.
9. Notatu dignum hic cst, licet Conscssio Witte mensis Concilio
Tridentino oblata anno i ysa. in Contritionis explicatione meminerit
55쪽
mus, in prima poenitcntiae parte statuat dolorem de peccatis, quod Aefecerat Melanc hon ; nihilominus Tridentinum eorum Contritionem recensens nulla facta doloris mentione solum dixerit, renores incessor tem scientia agmto petrato, quae lunt ipsissima verba, quibus pri m poenitentiae partem expressit Conicissio originalis Augustana. Unde hanc solam vid tur respexisse Tridentinum relictis aliis posterioribus haereticorum descriptionibus, sertὸ quia hae multlim ab invicem discrepabant, vel quia dolor, quem posteriores statuebant , utpote consistens eum peccato actuali, ut hoc capite ostensum est, non merebatur nomen doloris ad iustificationem requisiti.
An videntinum sess. 14. cap. q. nomine Attritionis intellixerit proximam dispositionem ad
SΠpposuerat in sua Quaestione Quodlibetica passim vim. P. Fa
vacques, dicto loco Tridentini Limonem este de dispositione proxima ; ac rcsponsionem illorum, qui volunt illic agi de dispos, tione remota. indicarat quidem breviter, ne quid deessi et, eam tamen, utpote sibi non neccssariam, missam fecerat. In Xenio cap. 3 pag. 39- totus est in probanda hac posteriore explicatione, nempe dc dispositione remota: Hoc dum facit, plurima , quae ante susE probaverat de conatus fuerat evincere, planὸ subvertit ac enervat. Contenderat illa verba Tridentini: sitim vero Contritionem imperfectam, quae Attritio Atitur si Toluntarem putandi exstitit. dec. intelligenda esse de dolore, qui concipiatur ex aliquo Dei propter se amore, quod hic negat. Rursius in Quaest. Quodlib. Argumento 8. pag. 38. F. I. de a. multis urserat, quod ne sativὸ excludere voluntatem peccandi, non sit vere excludere , adeoque
quod verba Tridentini; Si viluntarem peccandi exti at, intelligi debeant de exclusione positiva, id est, sic ut voluntas peccandi cum actu, de quo loquitur Synodus , consscre nullo modo possit, ct in hoc sendanat totum argumentum octavum Quasionis Quodlib. quod reliquis prolixius est. At in Xenio pag. 4s. argumento a me facto respondens re currit ad exclusionem peccati negativam , tamquam verbis Concilii filvandis sufficientem , additquee', quae alibi dixerat de exclusione pinsitiva, diista esse dissutiulanter, de censeri debere sublata. Sicque, quod
56쪽
prias operose probaverat, uno verbo hic destruit; adeo p. aram essicacia, vel ipso judice, fuerunt argumenta. Porro quia ad solutionem eorum , quae pro explicatione de dispo-stione remota de novo profert, necessarium est , prς oculis ba re rain verba Lutheri, quam Tridentini, ea rursus ut etiam fecit Auctor Xenii) hie subjiciemus. ICO Lutherus term . a. de Poenite Contriris sic enim crepit vicari vera paenitentia interior duplici via paratur Primo per Asa ponem. ιο bcGnem, d
te laetionem precatorum,qua quis, ut duunt, recogitat annos suos in amarivssine animae si , Vnde an o peccatorum, gravitatem, damnum ac nernae damnationis
atquisitionem ... Hac a tem contritio fatis h pocritam , inso magis peccatorem, quia staum timore praecepti, γ dolore damni id sucis. Et tales omnes indigne a s bisunturm communisan ur Imo quo magis timore poena dolore damni su coni noitur, es magis peccant, afficiuntur suis ruam, qua coguntur , non alitem T lunt Hic e. Et haec eli ilia contulis, quam ipsi vocavi extra Charitatem non me Duriam, alii Tocam attritionem proxime δροuevi m ad contritionem , μι enimini Uinantur, quam opinionem errorem ego jus o. Additque amorem justitiae facere vere poenitentem ct dignum ablolutione. ioi . E contra Tridentinuin sess. 14. cap. 4 Illam vero Contritionem impersecum quae attritio duitur . quoniam vel ex tarpitudinis peccati consideratione, vel ex g hennae panarum metu communiter concipitur, si voluntatem peccandi excludat cum spe veniae; deturat non fothm non bac re hominem Mpocratam os peccarorem ; verim etiam donam Dei este Spiritus N. i noum , non adhuc quirim inhalataniis id tantum momentis, quo paevirens alutus viam bi ad iustinam parat. Ei quamvis sine Sc ram me poemr ntia ρ ν sie ad ovistisi a ionem perduc re peccatorem nequeant, tamen eum ad migra iam in Sacramento poenisentia imp Dandam di ponit...... cuamurem sal,ο qui am calumniamin Cathρθιοι raptoriri quasi irad drint atramentum paenitemia ahive bono motu secipientium gratiam Urre, quoi mimquam Frisi a Dei doluit aut ensit. Sed Grfalsis docem contritio nem esse extortam . coactam, non ,hram o voluntariam. ror. Dcinde in Canone s. qui respondet capiti citato, ita loquitur: si quis dixerit eam com itionem , quae paratur per disiustionem , ιι 2 fimvm restation m ' calorum, qua qui, retu tat cums suos in amariturine animae δ' ponderando p κa orum uotum g uota em, mustiriasium , fallat m, amiston .eterna nasuti aererna damnationis in inrum, cum pro 'o m lioris vir no esse verum utilem dolorem, nec praeparare ad aratiam, sed fatere hominem po ritam er magis p orem; Lmum idam ese dolorem coactum G non ἰ c., rum ac vo Aurinium anathema sit.
57쪽
argumenta, quibus coniicere nititur , Tridentinum sess. ι . cap.
4. ubi agit de Attritione, intestigi debere de dispositione remora. lo 3. P.MMUM lNDICIUM SEV ARGUMENTUM. Attritio, de qu Tridentinum , ad Dei gratiam in Sacram ηιο Parnisentiae IMPETRANDAM diponit. Quare non dicitur quod Dei gratiam impetret, vel conferat Resp. non debuisse' his potius, quam illis verbis uti , sulficit quod mentem suam Haia exprimat, quod hic facit, Nam quiscumque demumst ille actus doloris, qui ad j cistiscationem necessario requirit conio tium actualis Sacramenti, veriss n. h de illo dicetur; .d Dei grariam in Sin cramento Pgni;emiae in nranim id omL Cum enim talis actus iu fiso ad justificationem poducere, scu illam impetrare non possit, scd ne se sit accedere Sacramentum, quo , quod illi actui deest , suppleatur, per illa vasa gratis & meritorum christi , rectissime dicitur, quod illa Attritio nos disponat ad impctrandam Dei gratiam in Sacramento Poenite tiae. Neque , credo , negabit Auctor Xenii Attritionem , qualem ipse statuit, impetrare gratiam, aut ad eam in Sacramento impetrandam dis ponere; cum ipsemet haec verba: Attritio ad Dei grariam in Satramento' Poenitentiae impetranatim disponit; explicet de Attritione, quae proxime dis
ponit ad illam gratiam , de qua illic loquitur Synodus; ut ost dam i fia num. ii 6. Nihil eigo subsidii pro sita lententia habet ex illo loquendi modo. Io4. Instat L cur dicitur quod disponat ad impetrandum, nisi quia disponit mediante impetratione' Resp. r. cur ipse Auctor Xenii haec ipsa verba alibi intelligit de dispositione proxima, seu non mcdiante impetratione λ ut dicam
Resp. a. ided dici disponere ad impetrandam gratiam in Sacrame to, quia non est dispositio sufficiens ad impetrandam gratiam sine cor sortio actualis Sacramenti, licet sitfficienter disponat ad susceptionem sacramenti, unde revera aliquid mediat inter illam dispolitionem, nempe Attritionem , ct impetrationem gratiae, ipsa nimirum actualis susceptio Sacramenti. Quod autem illa verba non importent novum aliquem
ctum, parci ex eo, quod Synodus dicat disponere ad impetrandam gratiam
58쪽
fratiam in Sacramento. Ponamus enim 'Ger Attritionem ex metu gehennς, alium insuper requiri dolorem ex motivo Charitatis ut volunt adversarii) hic actiis, utpote dispositio ad sacramentum Paenitentia praecedet sine dubio saltem regulariter susceptionem Sacramenti, de in lamcntia non paucorum nece ario debebit praecedere : Ponamus ergo elicitam c sse Attritionem ex amore,hoe posito vel verum erit ire trandam gratiam in Sacramento, vel verum non erit; si verum non eriti quomodo dicit Synodus Attritionem ex metu disponere ad Dei gratiam JN SACRAMENTO impetrandam, eum haec vel numquam, vel lalteria regulariter in Sacramcnto non sit in 'tranda. Quod si fatearis tunc rihilominus impetrandam gratiam in Sacramento; quandoquidem Attritio illa ex motivo amoris , quam vis debere mediare , sit disposito ad Δacramentum , ejusque efficetum gratiam, de haec impetranda sit in Sacramento , nccesse erit dicere , quod Attritio ex amore disponat ad gratiam in Sacraircnto impctrandam. Vel igitur inter Attritionem ex amore Dei, & gratiam necessarid mediare dc bcbit alius actus, vel non. Non primum, ut manifestum est etiam juxta advcrsarios; quod si autem fatearis, nullum actum debere mediare, de nihilominus tuam Attritionem disponere adgratiam in Sacramento Panirentiae impetrandam ; quo, quaeso, fundaminio, ex co quod nostra Attritio dicatur disponere ad gratiatu in Sacramento impetrandam, infers importari aliudi actum me
trii lane, quae cst pars Sacramenti Pcenitentiae , dicit quod illa praeparerai remit lenem peccarorum, non autem ad impetrandam xen Anem. Cum ergo hoc posteriore loquendi naodo utatur, dum agit de Attritione, fgnum est hanc aliter & tantam remoth disponere. Resp. i. haee idem fgnificant, ut ipsemet fatetur. Vide insta nuntia
Resp. r. ergo iuxta Auctorem Xenii, s Tri dentinum dixisset, Attritioncm de qua cap. 4 sermo est praeparare ad gratiam, iam non deberet intelligi de dispositione remota. Atqui Synodus definit hane Attritionem praeparare ad gratiam, ergo mens Synodi non fuit indica epreparatione seu dispositionem rὸmotam.Probatur minor ex sess. 6i. Ca mne s. qui Canon respondet dicio capiti 4. verba Canonis retulimus supra num: ioa. Agit in illo synodus de eadem Attritione,de qua sermo. fuerat capite 4.& de qua egerat Luthcrus in Serm .de Poenitent rout ex sola verborum inter se collatione adeo manifestum est, ut negari a n est
ne possit. Atqui dicto n. p. definit hinodus illam Attritionem MD are
59쪽
H Irariam ; intorquet enim illic anathema dicenti illum dolorem ex metui de quo loquitur n/n praeparare ad gratiam. Ergo dce. Quod si autem his verbis, ad migratiam in Sacramento Pinnirentiae impetrandam Loonis , stuprieparat, alius subesset sensus, ut vult Auctor Xenii, quam his; prinrarat Hirasiam: & priorem sensum intendisset Synodus dicto capite 4. quomodo doctrinam hoc capite traditam redigens in Canonem , intoriissct anathema dicenti non praeparare adgratiam Manifestum igitur est, quod Synodus , dum dixit , Attritionem ad Dei gratiam in Sacramento Pa mi ira impetrandam dii onere, non aliud intellexerit, quini disponet
io6. Instat 3. Ablutio baptismalis minus rectὸ diceretur tant lim diseponere ad impetrandam remissionem peccatorum , cum illam impetret, aut potius tamquam pars Sacramenti conserat. Ergo,si Synodus vellet
Attritionum de qua ibi agit) esse paricin Sacramenti Poenitentiae, misialis rccie diceret, quod ad Dei gratiam impetrandam disponat, rectius porro,qubd illam in Sacramento impetret. Resp. i. Auctor Xenii paulo ante dixerat, quM Synodus loquens de Contritione, quae cst par, Sacramenti Poenitentiae , de hac pronuntiet, quod praeparet ad rem pionempe carorum: quaero an iudicet mineis ri*hic loqui Synodum in Quod si neget, cur asserit minus rcctὸ de parte Sacro menti dici, quod ptirparci seu disponat, cur censet dicendum quod ruret, aut potius quod tana quam pars Sacramenti conferat gratiam leuremissionem peccatorum Io . Resp. a. Tridentinum uti modo loquendi apud Scholasticos usitatissimo, dum dicit distonere, illi eni in licet fateamur Contritioiirum
esse partum materialem vel quasi materialem hujus bacramenti, eam nihilominus vocant praeparationem seu dispolitionem, non tantum ad effecturn Sacramenti, sed etiam ad ipsum Sacramentum Poenitentiae: illi tamen non dicent ablutionem baptismalem elli praeparationem aut disepositionem ad Sacramentum Baptismi; inde autem haec loquendi dive sitas orta videtur, quod ablutio Baptis natis, quae cst mat ria Baptismi, aeque ac sorma applicctur a ininistro Sacramenti. Contritio ucio , lic est quasi materia, non a ministro adhibeatur, sed a iseratur a luscipiente. Caetcrum nostra non intcrcst, unde divertitas illa in modo loquendi profluxerit. Cum igitur Contritio , licui Sacramenti pars sit,. juxta uutatum tamen loquendi modum dicatur piaeparare seu dii nure ad ipsum Sacramentum , a fortiori dici dubet, quod praeparct icu dii
ponat ad ciscctum Sacra meriti, nempe gratiam icti rem ilionum pecca torum. Unde ulcerius, cum Attritu, non accipiat icu in para gratiam
60쪽
i is aecedente Sacramento Paenitentiae, rectissimὸ dieitur Attritio disponere ad migrariam in Sarrariunto dimisentiae impetraniam. io8.SECUNDUM INDICI UM SE v ARGvMENTUM.Si Attritis germanum membrum est Contritionis, de qua agit Synodus initio dicti e pilis , i. cur adduntur hae particulae, si voluntatem peccandi excludat , cum Contritio, de qua initio capitis, semper excludat voluntatem peccandi a. Cur repetitur , quod debeat esse cum ste venia, cum supra dictum esset, ad Contritionem requiri fiduciam misericordiae divinae Tertiti cur dicitur ad Dei gratiam impetrandam duponere, cum jam dilatὸ dictum fuisset Contritionem ad remissionem peccatorum praeparare io9. Resp. Ad i. quia vox Attritio apud Doctores scholasticos non usurpabatur tantum pro actu, de quo disputamus ,de de quo suam doctrinam tradit Synodus, sed insuper pro aliis actibus ab illo diversissimis,
ita ut Attritionis Domine donarent actum etiam illum , quo quis vellastu optaret non peccare, scd tamen non omnino statueret non peccare in posterum, ut videre est apud Navarrum cap. I. de Contrit. num. 36.
vel etiam actum, quo quis suturi et a quibusdam peccatis abstinete non autom ab aliis dec. Idcirco Synodus convenientissime per additionem illarum particularum limitavit & rcstrinxit Attritionem, de qua loquitur, ne daretur ansa cogitandi, qudd ea, quae definit de Attritione, sint intelligcnda de quovis actu, qui Attritionis nomine apud quosdam cen-ssitur. Similiter quia haeretici passim clamabant metum gchennae&irae Dei homines avcrtere a Deo, & in desperationem pretcipites agere, idcirco recte addidit de spe veniae, quia hae accedente maniscstum cst timorem non posse in despcrationem adducere. ii o. Adde licet adferri non posset alia ratio , cur illa addiderit; p
tuerunt tamen addi vel maioris claritatis causa. vel ad eamdem rem magis inculcandam. Sic licet initio capitis quarti dixisset, ad Contriti nem requiri propositum non peccandi de caetero, in quo sufficienter continetur piopositum implendi praeceptum conscisonis; statim nihilominus subjungit, Contritionem , ut pr paret ad gratiam , debere habere adjunctum votum Sacramenti, aliorumque, quae ad hoc requia
Is . At, inquies, cur ergo non similiter meminit Ridei Resp. quia hoc est Sacramentum regeneratorum Se fidelium; hine toto illo capite quarto nulli bi fae t mentionem Fidei, sivcdum agit de Contritione in genere, sive dum primam ac praecii uam illius iis ciem, nempe Contritioncm perfectam describit; quid igitur mirum, ii oqoens de altera socie, Attritione, nihil dicat de Fide, licui aliorum ruit os meminerit. Ad