장음표시 사용
81쪽
i a , ut ipsis propositionibus eo dem intelligentiam opus non sinisiit, nedum cemonstrationibus. Secundo: Etsi natura humana tendat ad felicitatem, nempe Deum. unde praeceptum naturae ipsum tota mente , toto corde, omnibus virubus diligendi descendit ; attamen cum ipsa natura impiaecta sit, imis persectatque cognoscitivae sicidiatis habeat potentias, Deo frui modo A se lute periecto non potest ; dixi, modo Absolute perfecto, & merito quidem ; nam Respective persecta esset hare beatitum: Respestive enim
tune persecta beatitudo est , cum naturae appetitus , & potentiae omnes ea perfruantur Voluptate, quam appetunt, & cujus capaces sent; cum vero nulla omnino defit voluptas , quae re existat, vel existere queat , tum Absoluta erit felicitas. Hinc cum omnes respectivae facultates gaudio repleantur , vere felix erit Natura , cui hae insint, etiamsi propter
ipsus limitationem , & essentialem imperfectionem detur aliquod aliud gaudium , ut ulterius , quod ipsa non comprehendat. Iam vero neminem Philosophorum su3it , cognitionem human3m imperfectam esse, &extrinsecam rerum faciem, non intrinsecam naturae vim cognoscere,& rimari ipsi datum esse; ac proinde Deum extrinsece, non intrinsece erenoscere posse: Summa enim cognitio in homine, juxta Psychologiae, di ontolo ae prineipia, ea est, quae a principio contradimonis pendet, di ad ipsum reducitur; stilicet dum aliquod mihi esse, vel existere videatur, simultanea idea de pon essendo , uri non extulando eum illa non componitur; nec certitudinis methaphyscae gradum trascendit, ac proinde Infestibilem rerum non praebet intuitum . Infallibile rerum judicium ab intrinseca rerum cognitione pendet . Metaphysica Certitudo ita naturam rerum, & praedicata extrinlece lambit, ut contrarium reis rugnare videatur eosnoscepti. Res in se verae sunt, vel salsae cognoscenti homini, ob imperfectionem cognitionis, methaphysice Ceriae esse possimi, non Verae , & Insallibiles . Cognitionis intrinsecae est raduces ultimas rerum, & principia prout in se sunt comprehendere . Η-
soli Deo, illa homini competit . Dei cognitio, quae retingit omnia
a fine usque ad finem , & omnia prout re sunt , radicitus Patri r praesentat, & comprehendit, diciniae Imago Patris , dicitur Sapientia , di Virtus Patris, Deumque ipsum incomprehensbilem , comprehendit Quae si hominibus, sibi praeelectis , per aliquos necessarios limites se communicet , suique fulgoris radium immittat , Comprehensores incit: mo novis Pistr- nis si us, cui volvoris situs revelare. Tune eo. gnosam ficut cognitus sum: &, In lumine tuo viridi mus lumen&, Lu-ιema eius es .snus. Eadem cognitio minima sui derivatione commuis nicata fideles r it , scilicet Sensum , eumque infallibilem verum tribuit , non intuitum : Dedis , ait Ioannes , nobis sensum , ut cognoscamus merum, semus in vero Filio ejus, & apud D.Paulum: fides O fp.ran
82쪽
darum sub inia inum , argument- - apparentium. Eadem ratione e
gnitio taee dividitur, qua ipse cognitio humana, scilicet in Sensum, Cognitionem , & Analysim , seu potius Profunditatem: per Sensationem certi reddimur de existentia objecti ; per Cognitionem ipsum ab omni alio distinguimus ; per Analysim , seu Profunditatem omnes
omnino ejus partes enumeramus. Fides dat sensum insallibilem rem spiritualium; Sensatio dat certitudinem rerum materialium: Visio inotuitiva noscit res , pro ut in se sunt; Cognitio humana externam natura , & attributorum faciem clare percipit: Comprehensio pertingie omnia a fine usque ad finem. Analysis partes omnes , & attributa existrinsecus enumerat. Iam vero Natura extrinseca tantum cognoscendi se.
Itate pollet; extrinsecum proinde Dei intuitum appeteret, ut ex ipso voluptatem caperet perenni contemplatione . Quod ubi assequeretur, si. steret omnis aprtitus , nec , quod ultra appeteret, remanet. Hoc unum erui potest , ubi sola spectetur natura hominis . Caeterum , quia remis est elevata , inde oritur, c od quamvis persecta cognitione extrins virumquam contenta sit ' sed, ut docet Sanctus Thomas, ea ipsa incite. die ad appetitum Cognitionis Intrinsecae, seu Intuitivae . Utrum autem supernaturalis detur divini Luminis communicatio , & existat , meum non est hie inquirere. Loco suo satis demonstrata est ex vi divinorum attributorum impossibilitas, quod aiunt, status purae natura . Certum est exploratumque ex iis, quae hactenus demonstravimus, praeisceptum solum Deum inquirendi& in ipso quantum potis est conquiescenia naturale esse. Quod natura ipsa nos docet deni stratione, experimur appetit suggerit instinctu . Utrum detur alius Deum inquirendi modus, aliaque super. naturalis, & persectior Deo ipse perfruendi ratio , sicut Religionis naturalis non est institutum, & munus, sic quod probare debeant Religionis summa tu. resis Doctores,&Μagistri, dilucide apparet. Ex his, quae hactenus statui. nius, intelligitur sicut Religionis supernaturalis existentiam probandi Christianis Theologis onus incumbem, sic probandum etiam iis esse , quod praeceis plum diligendi Deum tota Mente, toto Corde, omnibus Viribus non ει- ruat, sed tantum supponat modum, eumque nobiliorem dili endi Deum. qui cum ex ci nitione nobiliori proficiscatur, & perfectiori virtute, sic persectiorem , dc nobilio ' Voluptatem aenerat, persectiorem , & ex omni parte absolutam Felicitatem , di finem promittit ; quae omnia inaturam non destruunt . sed perficiunt: quo enim nobilior cognitio, eo perfectiis natisa ' Cognitio enim supernaturalis infallibilitatem praebet, licet non evidentiam . iuxta seperius dicta; crenitio vero humana ad summum certitudinem methaph cam . Religio igitur supernaturalis non desiniit , sed perficit naturam ex parte intellectus. Ex parte cordis homo nec novit umquam , nec potest ister mi danas varietates, & asse.
Blanea , ita cordis potentias ab illis abfhahere, & la unum colligere,
83쪽
ut nullus , ne insensibilis quidem , interea nisus ad insci ora detur, &sit. Iam vero actus tum perfectus absolute existit , cum omnes omni.no potentiae in unum conspirant , nec ullus, vel in sensibilis inter ipsas datur dissensus. Quot vero selisationes, tot in corde affectiones, &passiones; quot passiones, tot in anima tendentiae : Unaqua ue enim passio , & impressio, dum defluunt spiritus & naturalem cursum peris agunt , eorum sibi partem vindicat, ac veluti concludit; & quo major ad sensibilia attentio , eo major ab ipsis spiritus abstahendi difficultas in anima. Passionuin etiam sensibilium numerum quis novit unquam, aut dinumeravit in corde suo λ uis potuit varias, & dissidentes sensi-hilium impressiones evellere radicitus Τ Uel minimus desectus in dire ctione actionis, Sc in unitate actus , imperfectum arguit ipsum actum Amoris . Unde ad actum absolute perfectum ex parte Cordis eliciendum Virtus supernaturalis requiritur, quae infirma nostri corporis virtute firmet perpeti , pacemque donet protinus, ae in corde inhabitet, ut expulsa affectuum varietas, & tendentiarum dissidentia non redeat. Ca terum Theologorum est tum ex Scripturis, tum rationibus ab ipsa natura petitis necessitatem, & existentiam supernaturalis Auxilii . Ex his Vero , quae hactenus adnotavimus, dilucide apparet j quibus contineatue
limitibus naturae pra ceptum diligendi tota Μenis . a se Corde , omni-hus viribus: scilicet, etsi potentias omnes facilitati estproscitivae , &insuper iacultatis appetitivae omni nisu, & conatu uniee ad Deum diri rigere , & semper debeamus , ut in notis 72 , 73 , 74. innuimus , ita, ut vel minimus voluntarius contra hanc legem inus, vel culpabi- Iis negligentia , contra Naturam sit ' attamen si non perfecte, sc insallibiliter Deum, ejusdemque persectiones Sensu Ueritatis, hoc est fide, vel Intuitu , hoe in , pro ut est in se, assequamur : insuper si in facultate appetitiva non omnes omnino vires colligantur, & unitas persecta asses uulti in directione ad Deum non habeatur; quamvis periectis actionibus , & ad persectam felicitatem tendentibus adscribi non possit actus huiusmodi, non inde peccato , hoc est volim tariae, & culpabili' legis naturae transgressioni debet annumerari: aetiis enim hie , etsi absolute persectus non sit, relativam tamen persectionem , nempe humanam sibi vindicat . Quomodo vero actus hic relative perfectus, qui ex fide non est, neque ex Charitate, admisia revelatione, vocari Eebeat peccatum , meum non est definire . Tertio : Et si Natura humana in reintegrandis actibus , & in continua sibi inserenda vi, ut juxta Naturae ordinem actiones semper ad Deum dirigat, vires amittat, ac aliquando deficiat in via , unde necessitas vires iterum colligendi, ortum ducit; attamen haec ipsa virium
resectio semper ad finem ultimum dirigenda, si a Naturae lege deficere nolit. Quae infirmitas sicut ab ignorantia, & praeconcepta consuetudine
84쪽
ereaturas extra Deum concipiendi, easque in seipsis, non in Deo aman. di, primam ducit originem ; se ipsis ignaviae tenebris paulatim expia. sis ope inditationis , & habitu Deum semper in omnibus perlegendi, diligendique acquisito, necessitas avertendi Mentis potentias, & Cordis facultates a contemplando , diligendoque Deo paulatim evanescet, imodissicultas in nobis oriri deberet Deum ipsum In omnibus non videndi. ac proinde cor sursum non dirigendi . Hinc quae objective resectio ubrium , cibus scilicet, potus, ludus , subjective nova ratio Deum in omnibus contemplandi , novus ignis , qui corda nostra novo Dei amo. re succenderet, in nobis fierent, scuti vere sunt. si in m amam , sentis, quod dico: ait Augustinus . Ex obiecto Et cognitione persectionis oritur, ut diximus, voluptas; scut ex interer a potentiarum dispositione ad percipiendam voluptatem ex alterius peris fictione oritur Amor, & Diliatio . Quo major erit persectio cognita , eo major Voluptas quo major dispositio interiorum sacultatum, eo misiori impetu seruntur facilitates ad percipiendam voluptatem ex alterius persectione, ac proinde major Amor, & Dilectio. Haec est natura Amo.
xis , & Voluptatis : hinc in alterius persectionem contemplante , voluptatem. que percipiente, etiam non advertente, & inopinante oritur appetitus augen. di, dilatandique persectiones , ut augeatur, & dilatet ire in ipso voluptas: nam animus, dc cum eo potentiae omnes dispositae sunt. & seruntur intri seco conatu ad percitiendam voluptatem : ex alia parte natura ipsa urget usisque, & impellit easclem facultates ad majorem percipiendam voluptatem, quousque repleatur ita, ut ipsa potius intret in gaudium, quam gaudium intret in ipsam. Intrinsecus ergo Amor est appetitus augendi, dilatandique persectiones amati , donec ex multitudine mectionum, quas ipsa contemplatur , repleatur affatim gaudio, & laetitia, ut superabundet potentias amantis, & sistat appetitum , nec ultra, quo tendat Natura, supe
sit. Hie status est, & perennis sedes Beatitudinis. Deus licet in se in.
85쪽
g et . Persectio alia Realis est, alia Experimentalis ; euti idem , alia pertinet ad Mundum Adspectabilem, alia ad Mundum Intelligibilem. Perfectio Experimentalis est
s. Persectio Realis alia Essentialis , alia Accidentalis. Esleutialis est quidquid Positivi esse rei constituit. Κ. 6. Perfectio Accidentalis alia latrinseca , alia Extri seca. Persectio Accidentalis Intrinseca est quidquid positivi ab extrinseco naturae advenit, ipsique inhaerendo congruit. r. Persectio Accidentalis Extrinseca est quidquid Ρωsitivi extra naturam rei existit, sed vel ab ipsa per relati nem emanat, vel ad ipsam per relationem reducitur si .
finitas contineat persectiones , tamen respectu nostri eas imium habet. Quas asseaulinur cognitione nostra . Μajor, vel minor Dei cognIlIo ex accessu , vel recessu ab ipso , vel ad ipsum ' et : accessus vem , I iamcessus ab exercitio nostrarum facultatum : aetiones ergo nestrae, A Ur citium nostrarum iacultatum inest, ut plures, vel pauci ' sint peri ctiones Dei in nobis , sciliret augeatur, vel minuatur Deus In nob, metipsis iuxta illud : Magni eat anima mea Dominum, em meus in Deo salutari meo. Quoadusque non augeantur perlectiones V in nobis, ut ex illarum contemplatione animus nedum voluptatem, lea& audium , α laetitiam , quae excedat omnem sensum, & appetitum , obdneat ; semper in nobis dari debet appetitus augenda , dilatandaqe persectiones divinas tum intrinsecas, tum extrinsecas; quae dilatatio , α.uoumentum ab exercitio nostrarum facultatum dependet. Signa ergo v xi ramoris, & Dilectionis Dei sunt promotio , & augumentum civ In mim persectionum in terris , usque dum ad statum suae felicitaris per venerit Natura humana . Nam status selicitatis firmamentum est , in quo cessat ordo , & successio actionum, & causarum , in qua successione MUrdine Mundus hie adspectabilis naturam, & essentiam suam .sεὶ Non satis distincte communis Equendi usus vocabula DOnI, o Perfectionis fixit. Aliquando Bonum pro gradibus persectionis lumitur, aliquando pm ipsa Persectione , ad alia quoque signi da usurpatur . Exponam prius breviter, qua nam fuerit veterum Philosophorum 1ente tia, quaenam Recentiorum , deinde meam. Veteres Philosophi Inter no nitatem , & Persectionem Realem nullum agnoscebant dilicrimen: Nam Verum Esse, vivum esse debere ulaverabant, ac proinde diffusivum lux,
86쪽
s diffusivum , alia a se perficere debere , ac proinde Bonum . Bonum
ergo, & persectio idem per ipsos sonabat; nisi quod Persectio in Gn.
tem naturae virtutem denotat ' Bonum vero ipsam virtutem alios peraficientem . Recentiores, scilicet Wolfiant , inter Bonum , & Persecti nem discrimen agnoscunt: Perfectio per ipsos est Consensus in varieta. te; Bonum Vero, quod nos, statumque nostrum perficit. Nos quid de Bono sentiendum, agemus infra, ubi de officiis erga nos ipsos; Perse ctionis ideam nunc enucleandam assumimus . Persectio alia Resis est . alia experimentalis . Rursus subdividitur. in Essentialem , & Accidentis Iem . Hare insuper in Intrinsecam, & Extrinsecam . Realitas in Phil
sophia est verum Esse, & Quidditas prima, & vera , quae sensus etiam hominis sugit, ac proinde in Phantalia sedem non habὼ, nee idolum ;Experimentale est quidquid est sensibus obnoxium , & hominibus exporiri datum. In Re i, quod vere est, Persectio est. Major, vel minor Persectio desumitur ex majori, vel minori limitatione, Lu privatione
Cum vero Deus vere sit, & infinitus , omni carens limitatione , Peresectissimus dicitur, Creaturarum vero Esse, cum intrinsecam involvat pria
vationem , & limitibus ex omni parte scatere debeat , Persectissimum existere nequit . Contra in experimentali , seu in adspectabili mundo Persectio est Consensus in varietate . Nam Entia, quae sensibus subj eent, omnia commsita sint, nec in compositis ex pluribus inter se dustinctis alia perinio expectari potest, nisi ut in unum consentiant, sicut plurimorum disisnantia pro Impersectione habetur . Major , vel minor Persectio ex majori vel minori consensu , ex pluralitate , vel paucitate Entium desumitur. Sie in Μusicis, quo plures voces, & instrumenta in unum conspirant, eo major erit Persectio. Sic in Architectum, quo plures partes in unum conveniunt, & quo major contensius , eo major erit
Persectio ita, ut, si nullus omnino detur dissensus, Persectio sit absoluta, Persectio Realis propria simplicium ; Experimentalis propria corpo rum . In multitudine enim dari potest consensus, vel dissensus; in sim.plicibus major, vel minor virtus, quae in positivo consistit. Persectio Realis, aut Substantialis est , aut Aecidentalis . Substa tialis est Persectio , 8c ipsum Esse rei : quod oculos segit , juxta ea quae in Ontolinia firmavimus, quodque Naturam , & substantiam res constituit; nemne positivum illud, quod vi suae vitae, & actionis radix
est, & sundamentum eorum , quae constanter in ipso observamiis , qua que Attributa appellamus. Haec sensibus obnoxia, illud non item. AGeidentalis Persectio alia Intrinseca, alia Extrinseca est : Perfectio Actis dentalis Intrinseca est aliud Esse Extrinsecum primo additum, ac proinde est alia vera Persectio , quae naturam non constituit , sed superve. niens ipsi inhaereat. Cum vero Deus Esse plenum, Esse infinitum fit .
de absoluta Persectio; ejus natura , & substantia nullum verum bonus
87쪽
M DE OFFICIIS ERGA DRυ M. - 8. Benignum aliorum de nobis , nostrisque Iudicium dicitur Existimatio. f. 9. Ben num aliorum de nobis , nostrisque Iudicium, verbis expressum dicitur Laus. q. 8o. Benignum aliorum de nobis , nostrisque Iudicium saetis, vel geitibus expressum dicitur Honor. f. 81. Consentiens bonorum , vel recte judicantium Laus dicitur Gloria. - f. 82. Hinc Laus Divina est rectum, de Deo, divinisque attributis judicium verbis expressum ; sicut Honor divinus est rectum judicium de Deo, divinisque attributis factis en
presia extra se habere potest, quod in ipsa non contineatur, quodque ipsi s serveniens possit eam secere ; unde nec Accidentalis Persectio Intrin. lam ipsi accedere potest. Contra vero Creaturis, utpote Iimitatis, potest praeter alia accedere Gratia , seu Lumen Menti , S. Vigor supera turalis Cordi, quae .vere persectiones 1 unt, & extra suam naturam, quae supervellientes ipsam' non constituunt, s ed perficiunt. Accidentalis Persectio Extrinsem est quidquid boni extra nat uram rei existit, nee ipsi inhaeret, sed vel ex ipsa per relationem profluit, vel ad ipsam per relationem reducitur: sic Amor, Gloria , Honor; Amor enim in amante, non in amato est, nec illius naturam constituit, nee ipsi inhaeret, sed tamen , quia cognita amati persectione , in amante oritur , cpnsideratur tanquam extensio boni ipsius amari,& naturae ejusdem per ea . Iam vero licet in persinione Accidentali Extrinseca nihil rei luperveniat objecto, nihilque detrahatur per extrinsecam impersectionem, puta Vituperationem , Odium ; attamen quia in amante per gloriam .& honorem extenditur idea persectionum objem amati, vel saltem confirmatur, oritur propterea appetitus eas amato objecto acquirendi , scuti inpersectionem extrinsecam avertendi. Intrinsecum amori est persecti nem quamlibet objecto amato pro Viribus acquirere, Sc augere, nisi quod in amore sensitivo, & creaturarum quamcumque objecto perfectionem
desideramus , praeter alienum amorem . Nam clim creaturarum assectio
sit limitata , alieno amore valde timetur ; ne Vel amittatur , vel minuatur affectus amati erga nos; hinc Zelotypia oritur; quod in Deo timeri non potest . Nam cum Deus infinita dilemone erga nos semper praeditus sit, & aliena dilectione, ne imminuatur, vel amittatur, dubiistare sit nefas; hinc alienum amorem non timemus , imo cundem ergamum ab omnibus, etiam nobis amantibus, desideramus.
88쪽
pressum; sicut etiam Gloria divina est consentiens laus , Mhonor reete judicantium de Deo, divinisque attributis si).8, 38.
1ὶ Nihil rei, seu postivi habere per existimationem nostri in nobis ipsis, per laudem, & honorem, sed totam sitam esse in alterius benisna , & grata de nobis opinione , notum unicuique . Praetereuntibus enim signis praeterit honor, praetereuntibus verbis, praeterit laus , oblitera. to de nobis benigno judicio, vel in contra tum convelso, praeterit etiam existimatio. Insuper eum bonum , & benignum judicium de nobis, nostrisque a varia ratione, qua quisque in interiori est affectus, dependeat, laus,& honor varia ut ero diversa affectione iudicantium. Variant etiam respectu nostri, cum enim Existimatio , Laus, Honor in benigno i dicio de nostris potissimum sta sint, nec eadem sit in omnibus de bono sententia pro diversa ratione assectuum , ex aliorum judicio de n his, nostrisque factis expressis verbis, vel signis, unusquisque laudem sibi . vel vituoeiationem vindicat, honorem, vel ignominiam . Sunt, ρον summum bonum in Potentia ponunt ; hinc horum laus , & existim lici sita est in eo, quod habeantur Potentes, & Dominantes in saxulo. Alii in auri, & argenti assiuentia, & omnem gloriam collocant in eo, quod Divites reputentur. Quidam in rerum, quas agunt, magnitudine,& cum se negotiis immergunt maximi momenti ; suam proinde inter populos ostentant dignitatem, & gradum inter saeculi potestates. Quidam denique in litteris excolendis, non propter Deum, sed propter seipsos οῦ horum itaque existimatio, & laus ex aliorum opinione emanat , quatenus ben num sit iudicium ; Benignum autem nobis tunc erit, eum ideae, quam in nobis effinximus de hono, congruit . Quibusdam enim vere benignum de nobis, nostrisque judicium vituperatio , & ignominia videtur , sicut e contrario . Quapropter si quis velit Existimationem , Laudem , Honorem generaliter definire , generalibus verbis benigni de nobis , nostrisque rebus judicii debet definitionem concipere, ut omnes in ea species, & individia contineantur. Existimatio, Laus &c., ut diximus , pendent ab aliorum iudicio. variant etiam respectu nostri . Nam quod erga alios benignum est iudicium , iniquum potest esse respectu nostri. Cum vero loquimur de Deo, cujus verum Esse, est solummodo vera Persectio , nihil liabet cum hominum varia opinione elus Gloria. Cum enim Deus necessario sit cumulus, & petasus omnium persectionum , satis, quod hominum de eo,& ejus attributis iudicium rectum sit, ut sit simul benignum: quia, si
si rectum, debet necessario semper illi severe : & quodlibet salsum de eo judicium , non laudem, gloriam , sed ignominiam illi parit, Scdedecus . Non sic de hominibus : nam Iudicium viam salsum de n
89쪽
fectiones Accidentales ExtriRsecae . .
D. Quod fit persectio Exuuniatio, Laus , Honor , Gloria elarum unicuique ex Philosophia Practica Universali : quod sit Accidentalis , eaque Extrinseca , demonstratur. Et primo, Existimatio est Reelum Creaturarum de Deo, divinisque attributis judicium ex g. 8a. Rectum Creaturarum de Deo, divinisque attributia judicium Dei naturam , & eL sentiam non constituit, sed suppoiὶit , ut patet ; ergo Exi
stimatio divitia est Persectio Accidcatalla ex 75, 9 76. quod
Idem die de Laude , Honore , & Gloria.
. Iudicium rechim de Deo, dirinisque attributis non ips imhaeret , sed in judicante residet ex una parte; ex alia parte hujusmodi judicium , quia remim , ideo datur in homine, quia Dei natura perfectissima est, ac proinde ab ipso per relationem oritur: Quidquid perfectionis extra aliquem datur , sed ab ipso per Relationem oritur , vel ad ipsum per relatio isnem reducitur, est Perfectio Accidentalis Extrinseca ex s. r. Ergo Dei EHItimatio est Persectio Accidentalis Extrinseca. Idem valet de Laude, Honore, & Gloria. Ergo Dei existimatio , laus, honor, & gloria sunt Perfectiones Accidenta-
Bris rebus , di actionibus potest afferre existimationem , & laudem &judicium verum, dedecus, ac ignominiam. Diximus rectum de Deo i dicium, διι non Veri vocabulo usi sumus, quia tunc est verum judicium, xum realitati restondet, & ipsam comprehendit ; Rectum autem, cum etiam confuse objicit sibi verum : unde confusa idea objem , non salsa quidem , sed recta, quia re attinait ipsum ς non ideo tamen Vera diis tenda. Cum igitur hominum judicium non possit unquam divinis persectionibus congruere , nec uni quidem ' nam ut illarum uita vere , ut est . cognoscatur, omnes debent cognosci; ideo in definitione statuimus . diuinam laudem in judicio recto consistere verbis expreta: & quo minus erit confusa copnitio, eo intentior erit divina existimatio. Qua pter licet existimatio divina in Rectitudine judiciorum nostrorum ema divinas persectiones ponenda sit, potest tamen haec augeri , vel minui, Fout magis, aut minus illius peisectiones cognoscuntur.
I) Divinorum attributorum, & naturae divinae Existimatio, si
90쪽
q. 8- Τenemur pro viribus promovere gloriam Dei , D. Qui alterum amat ejusdena persectionem promovet , ex s. Gloria est perfectio Sic. ex s. 83. Ex alia parte ten
mur, Deum amare toto corde , rota mente , omnibus viribus ,
ex s. Io , 71, 72. Ergo tenemur Dei gloriam pro viribu,
q. 85. Atheos, ut Dei existentiam fateantur , adigere pro
II. Tenemur pro viribuis promovere Gloriam Dei ex*. .. Gloria Divina est consentiens laus, & honor recte judican. tium hominum , de Deo , divinisque attributis, ex ε. 82. E go tenemur pro viribus promovere consentientem laudem ,& honorem virorum recte judicantium de Deo , divinisque attributis: rectum judicium de Deo , divinisque attributis haberi nequit sine praevia cognitione ipsius, ejusque existentiae , ex regulis Logicae; fltheus est, qui nullam Dei cognitionem habere curat , Vel eundem exillare negat, ex ε. et . Ergo ut obtineatur ab Atheis consentima laus ti honor de Deo, db
cut etiam Laus, & Gloria potius pertinent ad nostram felicitatem , quam ad auguinentum voluptatis in Deo: Deus enim ab aeterno, utpote Ens necessarium, & immutabile , in is, esse Omnes concludit persemones ab imperfectionibus sejuncta : nee temporum vicissitudine, aut creaturarum operatione exumere potest ulla persemo vera, quae ab
ipso non sit, quaeque in ejus sinu, & esse eo usa non fuerit; imo omne bonum issurμm s a Patre LMm-- , apud quem non est transen talis nee Uci Uptudinis obumbratis . Nec solum iam ab aeterno in se omnes simplicitate sita claudebat persemones ; sed a fine usque ad finem pertingebat , & unico Meientiae intuitu perspexit semper omnes rectas cognitiones, & benigna iudicia, quae de eo in temp're ex . ipsius munere, & bonitatis effusone homines essent efformaturi; ideoque -- Iuptatem , vel persectionem ullam in vicissitudine temporum de novo parare sibi non potest : unde recta hominum judicia, .etiam 'nis, 3e verbis ebressa, in quibus Laus , & Honor sta sunt, scut etiam eo sentiens Laus , & Ηonor , in quibus posita est ejus Gloria , avgumen. tum voluptatis ipsi adducere nullum possunt . Contra homines , quorum natura fertur ad eognoscendum Deum, ut ex hac crinitione voluptatem persectam, firmam, & sine taedio ac