Observationes ad Novum Testamentum e Philone Alexandrino

161쪽

mumdum confituis, ad illius exemplar adspectabilem tomdidit. Συνχαθα est oriri, prouenire. ' Ibid. p. s. D, αναγκαῖον αυτην ἡ υςερον - αιμοι ΣΥN IΣΤΑΣΘΑΙ,

sed necesse es hunc aut pos aut finivi ex me. Leg. ad Cai. p. IOOI. Ε, ἐξ ων ταραχα - , ἐμφυλιοἱ τε, ξενι

comparare.

v. q. 'Ev cmΘοινολογὶ Vno vocabulo complexus est Apostoliis vim notionemque τῶν πιθανων λογων, quos ab antiquis philolophis adhibitos ad fallendum memorat Philo de Migr. Abr. p. 4I4. E,. ΟΘινες Οὐηθησαν σοφίαν HIL ANΩN ων AOΓΩN εἴρεο , αλ' ἡ πραγ- . κατων αληθεςατην qui putarunt sapientiam cerni in rationibus probabilibus non in rerum certissima veritate.

Ling. p. 338. E. V. 8. Δια τῆς φιλοσοφιiso Si dogmata expendimus auae hic ab Apostolo recitantur et

162쪽

deurehendimus, haec verba non tam ad philosophiam Graecam pertinere quam ad Iudaicam hoc est ad Mosaicas et Leviticas cerimonias lain abrogatas et . a Pseudoapostolis probabilibus quibusdam argumentis in viam reuocatas. Iosephust ipse sectae Iudaeorum pharisaicae mentionem faciens, eius rationem φιλοσοφἰαν nominat Ant. XVIII, r. Apud Philonem de Nom. Muti P. IOT9. D, dicuntur οι κατα - ψῆν ΦIAΟΣΟΦΟΥ ΤΕΣ, qui Mys philosophiam i. rationem amplectuntur. Leg. ad Cai. p. ΙΟΙΑ. D, πίτριτο M . προσευχαρεχοντας κm σπνιοντας δε αυτοις, M. μαλιτα ταῖς .Pραῖε εβδομους , οτε δημοσία την HATPION παλυον- . τοι ΦI AOΣO DI AN, Sciebat habere suas proseathas, in quibus coetus facerent praesertim Sabbatis, publire 'religionem patriam exercendo. De Somn. p. IIas. D, κώ κατεδεῖθε εν τοῖς συναγωγίοις υμων - ιερῶς βιβλους αναγινωσκοντες - M. το ΠΑΤΡΙ Ωι ΦIAOΣΟΦIAι- ἐνκολοιοντες, re frietis in conventibus vesris - sacros libros legitis - et patriae philosophiae vacatis. Si apud Isocratem οι πεHι την cyιλοσοφίαν οντες dicuntur qui eloquentiam et poesu tractant in Euagor. p. m. 4 O. ed. Volf. min. / Apud Patres Ecclesiae religio christiana non raro φιλοσοφ ας nomen habet. Clemens

τητος IΠληρωμοι quod alicui ingestum accumulatumque est, ductum a nauibus quibus saburra ingeritur. Philo Quod omnis prob. lib. p. 8TI. C, σοφος - ερμα ι IJAHPIZMΛ καλοκαγα ας ἐπιφερομενος, f

piens - virtutis summarium circumferrans, parum accurate vertit Interpres.

163쪽

V. I . 'Aπεκδυσαμενο0 Verbi ἀπεκδυσαθα usum in re athletica, ubi dicitur vi Iuctatoribus qui depossis ve meratis revia corpore colluctotur, animaduerterunt, uus in obseruanda verborum mediorum significatione ea, qua decet, diligentia versati sunt. Λ quibus cum alii, qui hoc verbum cum sequentibus coniungerent,

et activa notione acciperent, recedere auderent, etiam '

ab intellegentia huius loci mirum quantum aberrarunt. Philo verbum επαποδυσαθοes , saepius in hac notione ponit, coniungitque cum Quod det. ins potip. I6I. B, de Abrah. p. 383. B, cum ἀγωνίζεθα , de Carit. p. III. B. . Verum etiam αποδυσαθα hoc sensu legitur. De Agriculi. p. aOq. E, ειτα ΑΠΟΔΥΣAMENOI - κονι ταμενοι, πανΘ' οσα δυναμεως

. εργα δρωσι deinde vese deposta et puluere conspersi, quidquid fel arte vel viribus ei ci potes, agunt. De

, nulli contentiosae ambitionis infructi et parati certamen inierint. Interpres Latinus ut saepitane , ita et nunc nobis, quod obiter moneo, relinquendus fuit. His igitur praemissis, verba Apostoli ita intellegam: Parmius et in ιctus imperia et principatus palam traduxit, deque iis ipse triumphum egit. In quo non dissiteor illud απεκουσα Θα , quod paratuis infructum esse reddidi, ad statum Christi, quem exinanitionis in scholis vocant ό referri commode posse : quoniam deposito splendore siue diuino, siue etiam humano, Christum hoc certamen ingressum fuisse scimus. Enim vero ut lib. quod deus s. immut. p. 324. E, αβεβο- ψυχῆς ' λαθωωo ΑΠΟΔΥΣΛMENOΣ etc. extitis animi int-sistis vitiis. Esset lautem etiam alia ratio huius loci interpretandi, ut α,εκδυσαθη fgnificaret eluctando vincerου et superare, fortasse fautores habitura eos, qui

bus probari possit in illa quam supra posuimua notione, apud

164쪽

. . .

apud auctores αποδυεβα potius, vel, ut vidimus, ἔπα-πρήυεβα dici, quam ἐκδυεβαν aut απεκδυεβα quod idem esse videtur. Ad quam rem nescio quomodo inis terpretes nondum diligenter attenderunt. Locus quem hanc interpretationem adiuuare putamus Philonis est Quod det. pol. ins p. 163. Λ, γεγυμνασμhοι γάρ π ἰτας τῶν λογων ἰδροις, ουνι ετ έ τ απειρία σοῖιςμῶν . ταλοώσματων oκλώσομεν ' ἐξαναςαντες cp .s διερει

ΔΥΣOMEΘΛ, Exercitati enim per sermonum species, per imperitiam sophisicorum luctaminum non amplius su cumbemus, sed insurgendo gradumque frmando eorum p titiones arti eloos facile eluctabimur. Sed haec leuis dubitatio est. Nam apud Iosephum A. VI, IO a. AHEΚΔΥΣ τήν βασιλικην εβητα, mutato regio vesitu. Paullus ipse Cap. seqv. v. 9. απεκδυσα Res aperte pro exuere dixit i. repudiare, ut Tac. An n. XIV, 32. exuere magi um. Singula verba propter metaphoram, egregiam edi vim et pondus habent. Ita sensus verborum

Apostoli esset: Devictis principibus et magi atibus. qui legis terimonialis vim abrogatam nollent exemplum eos suae potestatis proposuit, per se de ipss triumphum

agendo. Fauet Theophylactus qui inter cetera etiam interpretatur αληπὼς εγενετο ταῖς άρ eis κ. L

. . .

u. I6. 'Eν βρώκτει ἡ εν ποσει, η εν μερει ἔορτῆς η ν. Cum horum verborum usum optimis scriptoribus vim dicarint wITTE Rus et alii ad Thomae Mag. Ecl. Att. p. I 4. contraque istius Grammatici scitum βρῶσιν non minus recte quam βώματα dici ostenderint, nos loca Philonis nostri in quibus eaedem voces leguntur, quae sane plurima sunt, enotare supersedebimus. Conium guntur autem haec ipsa nomina de opis p. 8. A. Viti

Mos. I, p. 63I. B. 'Eν μψει εορτῆς est nihil aliud quam, vel ἐν έορτν, ut το μερος alii substantivo iunctum redun

det,

165쪽

det, vel D ταγι, loco, conditiove, ratione. Alciphr. Ep. III, 7o. EN παλῶς MEPH ε ραδον ταυτα, haec perissum feci. Demosthenes saepius ut Ind. REI SK. docet. Philonis quaedam huc pertinentia apposuimus: Quod det. pol. ius p. I 6. A, οσοι EN MEPEI λοου τῖ προ

time profectus faciente, sicut illa Patriarcha ornantur. In Flacc. p. 989. D, οσοι EN MEPEI χαριτος - δο εγερῆς ελαβον, quae doni vei muneris carέfa cepi. v. I 8. Mηδές ὐμαῖς καταλαβευέτο Verbum

βραβευειν est, iudicem et moderatorem esse certaminis, quam vim confirmat locus Iosephi B. I. V, Ia,2. Deinde . de iudicibus dicitur iura singulis dispensantibus. Apud Philonem de Iud. init. ατοπον γαρ ἁμαρτημασιν ενο igγοη, τους τοῖς αλοις τα δίκαα BPABETEIN αξ ἔντας, Absurdum enim fuerit eos in culpa haerere,. qui iura reddere aliis velint, coli. Deinosti. Olyntii. ΠΙ. p. Ia. D. Hinc καταβραβευειν est, alicui praemium certaminis contra ius eripere, indignum, cum tamen praemio dignus sit, pronuntiare , tum vero etiam coridemnora iniuriamque facere. Vid. scALiGER ad Graeca Eusebii p. 4i'. Locus est apud Demosthenem in Mid. p. 398. B, ubi aliquis nomine Strato, quem defendit orator, pro praemio iustitiae, ignominia notatus esse dicitur: ἐ--ταμβα Στράτωνα υπο Mesri ΚATABPABETOEN-TΛ κτε παρά παντα τα δίκραρι ατι utοὐθενται, scimur Stratorum a Midia infdiose cireumuentum et comtra Omina ius ignominia notatum esse. Hesychius καταβρο υε- τα , nam sic dubio procul pro καταλάβεται legendum est, explicat, κατακρίνετα . EXpensis Omnium de sensu horum verborum sententiis, quas alii college . runt essicitur, ut statuamus καταλαβευειν in hoc loco quidem esse, circumvenire, decipere. Θέλων εν ταπεινοφροσυνη - Θρησκεια τοὐν ἀολλων Interpretes non tam in interpretatione verbi Θελω

166쪽

Θ λω quam in eo inter, se dissentiunt, quorsum , illud. pertineat. Nam alii ad praecedens καταβραβευετο, alii ad proxime sequentia nomina referunt. Nobis quidem placet eorum ratio , qui hoc verbum cuiu proxime sequentibus coniungunt', unde Θελων εν τρι-

πεινοφροσυνν est, humilitatis sudiosus, offectator, quique Ibi in eo studio admodum placet. Etenim verbumbἀλω, saepius fgnificat cupidus sum, ut probauit IER.

ΜARRLANDVs In Coniectur. Lysiae. Cap. I9. p. T9, qui tamen in eo non satis nobis fecit, quod loca omnia praeter vuuin Lysiacum, e Nouo Testamento repetiit. E Philone huc referri possit a. Alleg. p. 67. D, νοσον χαμ λεπην ψυχD, αριαθίαν, - ΕΘΕΛΟΥΣΛ Θεραπευμβα , grauem animi morbum ignorantiam sanari non cupiens. Longi n. de Subl. 38. δια την τὼ πάντα αυξητικως εΘελειν λεγειν φιλοτιμίαν. Atqui apparet huius verbi vis etiam in compositis v. c. ελλουργος, Ut

alii εν ο οἰ Ουοῖν , ut indicetur humilitas quae eon, at inmitis angelorum, quae sententia non quidem propterea reiicienda est, quod nomen θρησκειας non cum voce alia quae obiectum indicet, dicatur, sed dimpliciter, ut WoLFIVs putat, quod falsum esse exempla e Iosepho a Cl. KREAs Io allata demonstrant; sed quod cum aliao Tat; ones , tum praecedens vox ταπεινοφροσυνη suadeant 'ησκείαν τοὐν αγγελων interpretari, eximium culium, quo angeli ornati creduntur, quo se homines putant ad

167쪽

ad angelos accedere. Sic apud Cyrillum Catech. XI. visa angelica dicitur vita monasica, de quibus exercitiis pietatis plura collegit sALΜAsius in libro de Foenore

'A μη εωρακεν ἐμβατευων Verbi ἐμβατευειν significatio prima et propria est, ingredi, ut εμε νειν, siue nauem, unde ωβατ vectores dicuntur, siue locum, terramque; siue illud moderate, siue impetu et impressione fiat. Iam, quoniam qui ingrediuntur locum aliquem, vel eiusdem, vel alicuius rei occupandae faciunt periculum et initium, sit, ut ἐμβατευειν nonnunquam sit adgredi aliqvid, veluti apud Aristidem contra Philippum p. I86. ed. Iebb. EMBATE E M. τοι 'Eληνων πραγματα, adgressus es res Graecorum. Hinc ducitur etiam ea significatio, qua idem valet quod

inhabitare, commorari, inprimis de Diis, cuius exempla attulere saeo LBERGIus de Soloecism. et Bari . p. IIa. et Cl. KREasivs in Obss. Flauian. Deinde per metaphOram est, quaerere aliquid . cognoscendi caussa, ut apud Xenophoni. Symp. FV, 27, quo loco iam RAPHELIvs Vsus est. Quamquam ibi REIS RIVS cuius penes nos sunt MT. emendationes, legebat, ἐματευετε. Porro, alicuius rei, vel difripsime doctrinaequ8 accuratius cognoscendae caussa, adytariam in indagando quaerendoque operam impendere. Sic reperitur apud Philo

ἐμιατλέον EMBATEΥONTEΣ αυταῖς, αδυνατουσι τῶτέλους ἐπιψαυσα . Quemadmodum quidam fossores puteorum , quaestam aquam saepe non inveniunt, ita qui ulterius in scientiis progrediunt. et diutius in iis tractanis dis versantur, mn possunt sinem attingere. Hoc sensa etiam εριβαθυνειν occurrit apud eund. de Opi f. p. I 6. E, οι τοῖς νοαοκ EMBAOΥNANTEΣ Ητισλώον, κm τἀ

168쪽

βουντες, Qui legem rimantur profundius eamque quantum seri potes excutiunt summa diligentia. De Somn. p. 36T. A, βραχυς μεν γο βίος, ῶς εφη τὶς, η ἡ ἀτεχγη- ρεια καταλαμβάνει το μεγεθος ἀψήυδῶς EMBAΘΥNΩN αυτρ υμ ω τερ φρέαρ ορ-- των αυτην, Breuis enim vita, Ut quidam inquit, ars longa, euius amplitudinem is optim8 cognoscit, qui in eam defeendit profundius tmquam puteum fodiens. E quibus apparet sensum horum verborum esse, Qui indagandis iis rebus operam consumit, in quibus nec quid, nec quomodo quaerat, intellegit. Nimirum, ut de hoc quoque dicamus, ορῶν est percipere, intellegere, non solum ex via linguae Hebraicae, verum etiam Graecae, quod Philonis auctoritate confirmatur. Sic enim utitur verbo συνορῶν de Sacr. Ab. et Ca. p. Iga. E, ταχειαν - ἄχρονον Θεῖ δυναμιν ριη ΣΥNEΩPAROTAS ἐκδδασκεν, celerem et nulli tempori obnoxiam dei potentiam non intellegentes,. docet. De Somn. p. 379. D, το μεγHος της αρετῆς τῶ

opiniones sunt eorum, qui magnitudinem benignitatis in omnibus magni dei nec cognorlint unquam, nec cognoscint. Caeterum constructionem verbi ηαβαταειν triplicem vel supra posita exempla declarant. Iungitur enim vel cum tertio , vel cum quarto casu, cum Omissa, tum addita praepositione εις. Ebιῆ φυσιουμενος' Frusra se infans. , Elegans ver- . bum φυσι. M in superbia et arrogantia denotanda, cum, adhibeatur de rebus quae inflando attolluntur et intumescunt. Plurima exstant loca apud Philonem , vhi cum aliis, quorum usus et significatio non minus elegans est , verbis coniungatur. Quis rer. diu. her.

169쪽

Θησετα , quis enim cogitans js aquam et cinerem iam inde a creationis suae primordiis, in labitur et cristas tollet per arrogesntiam. I. de Vit. Mos. p. 6OT. B, πολλὼ καν αυτο μονον αἴροι βραχεια τινος ευτυχίας

levis aura felicitatis adspiret, inflantur et immane spirant. De Charit. p. 714. Ε, γίνονταs γαρ ευθυς αυτρον ἀκρα

naturae modum essertur et infatur. De Decal. p. 749. E,

170쪽

,rutissima desillabit, via qui nid alendi vim habet. Λtticis quidem proprium, ut αυξην pro αυξήσιν elisa syllaba dicant, sed tamen illius quoque vocis vlan Thucydides eumque secuti, sibi permittunt.

, V. 2I. 1 η ιι by Ne comederis, est enim αιευθα librum capere diciturque I de feris, ubi nonnunquam est laniare et devorare. Philo de Spec. Legg. p. 794. E, ἴσοι σαρκῶν ανθρωπίνων AIITETΛΙ Θηρία quaecum que feraι carnes humanas appetunt. Neque Latinis in eadem re verbum attingere inusitatum est. Cicero Roso.

Amer. c. 26. besia8 quae tantam serius ATTIGIA', SENT a) de hominibus. Sic legitur de Exsecr. p. 937. D, AUETAI γαρ - πατηρ υἱῖ σαγων- ρ σπλάγχνων Θυγατρὸς - αοελφων αδελφοὶ in γονε- παιδες ' nam et pater v8setvr fui eame, mater Iliae visceribus et fratres fratrum et parentum siti. Hoc Silius II, sa3. dicit, . 'MI leto grauiora sati saevasque ferarum ATTENTARE dapes et mens adder8 crimen.

v. 23. 'EΘελμησκεια) Θελειν in Compositis indicat cum actum D taneum, tum assectationem alicuius rei, quo pertinent exempla quae ad Cap. II, 18. afferebamus. Quibus accedat in Flacc. p. 9TI. Λ, αδειαν κών

. . .