Observationes ad Novum Testamentum e Philone Alexandrino

171쪽

ατ ος τους BDτε re φώταις συνυφαινειν το ΒΛΑΣΦΙ - MEIN τω συκοφαντῶν, patent enim - aures eius iis, qui insituunt iungere maledictis ealamnias. Ibid. D IOIA. B, ειτα οῦ πάντων ρινθρωττων, Ξα μιηδεν αναπι

add. Hist. V, s. Cic. p. Lig. s. De usu oppositi verbi ἐνδυσαιθαν vid. GATARER. Aduers M. P. I, 9. v. I . Καὶ η ειρηνη τῖ Θεῖ βραβ υετα ἐν ταῖς καρ- δας υμῶν Discrepantia versionum huius loci non solum testatur de difficultate ipsius, sed eam ipsairi quodammodo etiam maiorem reddit. Sed iis tamen non inhaerebimus, sed quae vera verbi notio sit, quid. usus linguae serat, indicabimus. Primum quidem τὼ Θήῖ non est aliud, ni si sudium pacis et con- eorriae deo dignum et ab ipso nobis suo exempla commendatum, quemadmodum in superioribus αυ9σις Θεου, est intrementum deo gratum et iucundum. Deinde λα- βευω est secundum propriam fgnificationem, iudexf- certaminis ut supra obseruabamus , altera latius patens iudex sum in re quanis alia, ubi quid ivsum rectumque sit spectari debet, vel, quod eodem redit, moderor, gubemo. In quo demonstrando Philonis elegantissimi scriptoris auctoritate plurimum iuvamur. De remulent. p. aso. E, ἔτος γἀο εοισκε τοῖς πHος Θεον ορθω λογομ BPABETOMENΟΙΣ, mi τοῖς πήος γενεσιν π δέοι βεβmnahοις εναντίM- κω συγχειν ' Λ a 3 παντα

172쪽

παντα διοι παντων, Hic enim videtur iis, qui recta ν tione fecundum deum iudicant, et eruditione indolem con-srmant , aduersari et cuncta confundere quouis modo. Quis rer. diu. her. p. 494. A, s Θαυματον δε παόαλη- Θεία BPABE ΥΣΗι, non autem mirandum veritate iudicante. Alias in eadem notione utitur verbo δικαζειν.

tia. E quibus ratio cognosci potest Glossae Hesychianae, huc pertinentis, pleniusque exstantis in Glossario

, quod apud Suidam expIicatur per διοιγοη- της , κριτὴς, ορμῆς , apud Philonem occurrit. De Telm l. p. 236. Ε, τον δίκα&ον-BPABETTHNυμνει Θεον, deum laudat iustum verumque remunerItorem De Migr. Abrah. p. 398. B, πορευετ δε ο αφρων op αμφοτερ- τε κώ ε Θυμιίας αεἰ - τονηνίοχον κm BPABETTHN λογον αποβαλων, insipiens super utraqu3 seuper ingreditur , iram et concupissem-tiam - ex quo aurigam ac praesdem rationem excussit. Sic αληλιας BPABEΥΤΑΙ, veri itidites de Somn. p. II27. C. Atque sic intellegenda loca haec : De Mose imperium populi 'diuina prouidentia consecuto ait i. de Vit. ipsus p 627. D Dτωδη τοίνυν παρ εκον- των ελαβε την BPABETONTOΣ επινευον-

173쪽

λοντων εχοντας, Causa es quia de praesentibus si iudicium, sine respectu futurorum. Male hic ΜANGEvs p. 54T. TO. II. reponit θεραπευειν. Hinc igitur sensus verborum Paulli, omni obscuritate remota, patet. Neque vero praeterire possumus verba a. Λlleg. p. 6T. B. εαν δε ανατειλν ο ἔλιος, τουτε- ο φωνομενος λαμπρος ' νῖς εν ημῖν - Ibi πάντα διοραν - πάντα BPA-BEΥEIN, cum vero ses ortus fuerit, hoc est, clarus ini ebetectus qui nobis ines, videatur omnia perspicere et Ordinare. . V. I9. Mη παραvεθε Στ ος αυτάς Philo 'Vi MOLI. p. 648. E, πανυ III KPANSEα κ ν πληρωθῶς οργῆς Lmας, i admodum exasperatus et ira ivla repletus. L. 3. p. 69a. C , απερ ἰλω Mωυσῆς εἰκοτοὐς επὶ τοῖς απειθεO IIII PAINETAI , quod ubi vidit Moses

non immerito in contumaees excanduit.

V. II. 'Iνοι μὴ αθυμωσιν Hoc verbum apud Philonem de Iosephi fratribus, reperto in saccis frumenti pretio perculsis, exstat de Iss. p. ssa. D, οἱ δ' s χάριν, αλ' ἐνεδραν υποτοπησαντες ΗΘΥMΟΥN, hi non gratiam, sed in ias rati, animo desitvebamtur. Cum τενειν iungitur apud Phil. Leg. ad Cai. p. Io I 8. D.

174쪽

IN PRIOREM EPISTOLAΜ

THESSALONICENSES

et ρακλησις ημων Hic locus tam clare demonstrat esse doctrinam, ut in hac vocis significatione probanda vel pro classico agnosci possit. Eandein vim tenet apud Philonem de Vit. Cont. p. 89I. B, οἱ δε επὶ Θεραπειαν ἰοντες, εΘους , ουτε εκ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΩΣ τινων , αλ υπ ερω- τος ἀρπαθεντες κρανίου, huic vitae insituto qui se asdicunt, non m more, auctoritate, aut institutions quom dum id facimi, sed a ore torrepti rartim coelestum. Interpres non recte vertit, rogati. autem quod propter sequentia v. II. addendum videtur, est tera, praecipere, ait Ioram esse. De Temul. p. 268. C,

προατμε- , illa quoque deterrent, ne t- in damus incertis.

Θημεν - ἔτε εν προς ασει πλεονεξι-) umquam nec adulatores fuimus, me lucri caussa inter vos versati sumus. Est autem εν προφάσει πλεονεμις dictum pro εν πλεονεθα, quod exinde potissimum fit probabile

quoniam in superiori membro λογος κολακειας, est ipsa κολακεια, quemadmodum λογος πορνέοις Matth. V, 28. ipsa πορνεια. Res igitur eo redit, ut vocem προφω-

175쪽

. - ΛB THESSALONICENSES. 3IT

et απις putem abundare, nec necessarium esse, vi eum quibusdam, veluti HEINs Io Exercitati. ad h. l. de attvsations avaritiae . quam fortasse Apostolus effugero propter malevolentiam quorumdam non potuit, accipiatur. Sic Homerus Iλ. Τ, 26I.

. rius rei.

philo de Cher. p. Iar. D, αλ' ο λογος κημα εμον, ἡ τοι φωνῆς οργανα ; μκθω νοσου ΙΠΡΟΦΑΣΙΣ ου την Θωδαν lax eris; At ferino mihi proprius es aut v eis infrumenta γ nonne ad quemvis morbum lingua descit pDe Temul. p. 238. C, καθαπερ τὰς τοι σώματα ἐνοφυσεως ἐπικήρως εχοντας , οἶς κ η τυποῦσα νοσου hΡΟΦΑΣΙΣ μεγα εμποδιον προς το σου P , haut secus at qui a natura infirmum corpus habent, quibus vesmediocris languor magnum ad incolumitatem assert imp dimentum De huius formae apud Graecos via vide tur DoRVILLIus ad Charito. p. I96. Latini, ut caetera,

imitati sui t. Cicero p. Milon. c. I9. Quid asserebat eaussa risinationis γ ubi quaedam edd. antiquae, quid, o . sesinatio, quam lectionem probat GRAEUIVS, pa

rum eleganter. v. r. 'e ς ων τροφος Θαλπν Veteres Grammatici, , Thomas Mag et Moschopulus in collectione. vocum Atticarum, cum caeteris, τρὀφον esse dicunt, qua8 alimemta infanti lacte depulso praebeat, sunt tamen loca in quibus τροφος etiam pro nutrice ponatur. Apud Philonem quidem elegantiae studiosissimum haec fere. Qu. det. Pot. ins p. I76. C, ἐμφαν- σοφίαν Θεου την ΤΡΟΦΟNκρη τβηνοκομον mi κουζοτροφον των αφθάρτου διατης

176쪽

ἐφιε aDων, indicans sapientiam dei nutricem , baiulam educatricemque defrirantium vitam incorruptibilem. De Plant. N. p. 2I6. C,-δε τε χερσωα,-φυτα, δυο παλιν προσδεειμε, τ)1ν α irra ν τε μητεροι βουληθεις ειναι mi , TPOΦON ' Terrae vero animalia' terrefria plantasque alia duo genera attribuit, irissae, ut eorum in diem simul et nutricem ageret. De Temul. p. 248. C,

με ς, ῆν μητερα κ TPOΦON- Θροῆν τῶν ποιητῶν εφωσαν, non ex materia seuFili, quas ivn misit, iam dissoluitur, mater, nutrix altrixque rerum cre rarum dieitur Quis rer. diu. her. p. q86. D, τα- δα τῶν δίλων σῖ ων ἀποικία κμ ΤΡΟΦΟΣ-τΔη- νος, femorum tuorum quorum peregrinatio nutrix et astrix est. De Uit. Mos. I. p. 6os. C, δε Θατθον αποτιτθος γίνεται, ποιMν η μητηρ ωμα mi ΤPOOOΣ κοριἰζουσα τη δύσν, tibi tum matura lacte δε- pulsus es, mater eadem et nutrix eum reddidit ei a qua acceperat. Qui locus inprimis clarus est. De Merc. meret. p. 86a. D, bellum nunquam nec externum nec civiuisar plantas taedit, αλ' ἀψ I τρ π απον αυτοι γii τοι iλαβεν ωσπερ ἁγαθη ΤΡΟΦΟΣ τιθηνειται , sed ex quo primum eas terra suscepit, ab ea tanquam hona nutricι aluntur. Sic quae τροφος vocata fuerat paullo post appellatur τιτθη apud Λristaenet. Ep. I, 6. Acce- dit glossae apud Hesyclitum auctoritas, Τιτθη ' τροφος ' Nam etiam Genes XXIV, 39. Aquila τιτθη, Symmachus τμοί2ος habet pro Hebraico ripa z. ConfRuth. IV, 16. .

V. 3. Τω μηδὲ α σαωνεθα Cur viris doctis pla- cuerit hic recedere a significatione adulandi et accipere

pro commoueri, adgnosco caussam, nec tamen probandam puto REI SKII correctionem tentantis rescribere σιραίνεο

177쪽

σιρωνεβο , taedis, molesta, aegritudine asset, in Animadvors . ad Graec. Aucst. Uol. IV. p. 67. seq. Cur aurem non Paullus praecipiat nemini adulandum esse in his malis, malorum subleuandorum tollendorumque causis y Κυνῶν ἰοβολων τροπον ΠΡΟΣΣAINONTES, canum rabidorum more adulantes, apud Philonem Quod pr. lib. p. 878. E, confirmant quae de proprietate verbi praecipiuntur. Lex. MS. Biblioth. Coislin. p. 47s.

Σπινεν, κολακευει, σείει ώς επὶ τῶν κυνων. Σανεβ , κολακευειν, nam quod ibi legitur κολαμευων, verum esse non potest. Perquam accommodate. At illa tamen commovendi, conturbaries notio, Hesychii GloL. sariique N. T. glossis, et ALBERTI illic obseruatis,

confirmatur.

V. 4. Tο εαυτῶ meευος) Vocabulum meευος de eo pore dicitur , quemadmodum αγγεῖον apud Philon. Quod det. pol. ins p. I86. Λ, το της AITEION το σωμα , hoc corpus Uas mimae. De Migr. Λbr. p. 4I8. E , ο τοῖς AITEIOIΣ της ψυχῆς - μα βησει διατρίβων. Latens inter animi vase corpus semsusqise. 'Aσκος autem dicitur, quod omn. prob. lib. p. 88I. D, in verbis Anaxarchi philosophir πIσσε τόν 'ΑASKON , tunde Anaxarchi follem. add. Aristophan. Nub. 44 i. παρεχω - ΛΣKON δερειν, ubi Schol. αἰ,τὶ τὼ το σωμα ἐκδέρειν. Item Isocrat. ep. 9. Quin etiam σακκος apud Phil. Quis rer. diu. her. p. 488. Ε, Δαμασκον τοδ μεταλ φθὲν ωμα σακκου - ΣΑΚΚON μεν το σωμαι ανιξαμενος, per soccum Agnificatur corpus. Cons. GATARERus ad Marc. Anti III '4. p. 68. add. VIII, 27, nam ibi pro αιτιον περικειμε ον, ΑΓΓEION emendat vALRENARivs Epist. ad ROEVER. p. 34. CeL FISCHER. Ind. Aeschin. V. σκῆνος.

178쪽

so IN EP I sTOLAM I. V. 6. υπερβαλειν ηαμ πλεονείεῖν) Verbum πλεονεδῶν refertur omnino ad res quascunque quibus alter alteri superior est, sed in hoc loco sane clarum est, dici de iis rebus in quibus cum iniuria alterius alter eminere studet. Sic certe πλεονεμιν Moses apud Philonem iniquitatem pastorum Vocat, qui, quam puellae suis pecoribus aquam hausissent, eam, his repulsis, suis gregibus potum praebebant, de Vit. Mos. p. 6II. A, ἐδων δε-τo γενομενον , - ώ παυσεθε επτεν, ΑΔΙΚΟΥNΤΕΣ, τρο ερημιαν νομἰ γυς ρινα ΠAEON-EαIAN , id Moses conspicatus - non deflsetis ab imiuriis, solitudinem putantes facultatem muriae faciendae praebere 7 In quo mire conuenit cum Iosepho, qui in

eadem re verbo πλεονεκθῶν utitur A. II, II, 2. MOxe

ras γα ' es uti συμμαχος τας ΛΔIKOΥMENAIΣ μετοι μεγαλης- ῆν ου Θεμις LIMONEΚΤΑΙΣ οραν, me enim deero muriam pasis, fretus magna manu, quam iniquis et violentis videre nefas es. Sic eos, qui in diuidenda terra Cananaea, potiores serre partes cupiebant, increpat eod. lib. p. 632. C, διοι τὶ - εν ταῶς διανομας ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΣETE, ως οἱ α χροντες υπηκοων, η δε- ,. σποτα δήλων καταμονησαντες, quid es cur in agro. rum diiι one rationem vesri haberi postuletis extra ordi-i nem, quas ceteros, seruos et subditos . tanquam dominies imperantes spematis.

v. I6. 'Eν κελευσματιὰ Ad congregandos homines. Philo de Praem. et poeta. p. 928. B, ἀνθρώπους εν εχα- τιας απωκισμενους ραῖως ἄν - ΚEAEΥΣMATI συναγαγοι Θεος ἀπο περατων ές o ,τι αν Θελησο χωριον, homines in extremis terrarum s bus habitarites facile deus in uniim, quem velit, locum vno HORTATU eontrahat. Dicitur proprie de signo quod hortator dat remigibus, de Abrah. p. 366. C, ενὶ πειθαρχ τας ΚΕΛΕΥΣMA- ΤΙ - τῖ - κυβερνητου e, sicut et κελευτης hortator .

179쪽

est apud Xenoph. Oecon. Q p. 2I, 3. Secutus autem est vulgarem formam, ut et Interpretes Alexandrini, Prou. XXX, 27. nam Attici dixerint κελευμα, ut docet HEΜsTERHvs. ad Aristoph. Plui. 43O..

, cupiditatis. V. 23. Καs ρλοκληρον ἡμιων το πνεμμα M- η - το σου -) Inepte quidam his verbis abusi sunt ad tres hominis essentiales partes , quarum tantum duo scimus, probandas. Neque enim πνεῖρια et ψυχη diuersas naturae humanae partes, sed eiusdem, hoc est animi, partis, diuersas vires facultatesque indicant, ita quidem vi πνεύμαι reseratur ad rationem et intellectvmqui etiam dicitur: ψυχη autem ad sensus, cupiaditates, perturbationes, quas cum brutis homo com

munes habet. Ad quod intellegendum insignes ali 3uot in Philone loci sunt. Leg. Alle . II. p. 9O. C,

180쪽

NOΥΣ οὐνομοιBη, ωασε. Brutam animi pa tem in sex asias portiones subdiuisi opifex - rati stralem auim partem quae mens nominatur, indivisam reliquit. 'Hinc etiam Epiphanius Haer. XIX, p. so, Christum ait in coelum sublatum esse ἐν ριυτω τοὐσωματι - 'FΥXHι η NΩι. Haec autem vel consentiunt, vel originem debent veterum philosophorum disciplinae, qui differre statuebant facultates animi superiores ab inferioribus, cuius rationis si . , . quis rem altius repetat, apud Homerum iam repe-. riuntur vestigia. Nam illas animas luce carentum vocat 'νυχας et ειδωλα , quorum νδε euolauerit ad superos in caelum. Quin etiam oracula diuina Veteris

Testamenti declarant, vi*; et ὶν dici pro cupiditata. ιt de erio. vid. Prouerb. XIII, 23. Comp. HEINs Ius Exercitati. p. 373. Eis