장음표시 사용
431쪽
eepta multa nobis reliquerunt. Nam quod dc sacilius est , dc magis neces sarium, id semper ante cognoscitur. LIV. Itaque tralata, aut facta , aut juncta verba , facile sunt eognita , quia sumebantur e consuetudine , quotidianoque sermone . Numerus autem nondum depromebatur, neque habebat aliquam necessitudinem, aut eo gnationem cum oratione . Itaque si ius aliquanto notariis , dc eognitus , quasi quandam pallastram, dc extre ina lineamenta orationi attulit. Quod si Ze angusta quaedam atque concisi , dc alia est collatata & dis suta oratio a necesse est id non literarum accidere natura , sed intervallo rum lotisorum A. brevium varietate , quibus implicata atque permissa ora tio, quoniam tum flabilis est , tum volubilis , necesse est eiusmodi naturam numeris contineri. Nam circuitus ille, quem sepe jam diximus, in eitatiornu nero Ips , sertur dc labitur, quoad perveniat ad finem, S in si ilat . Per spieuum est igitur, numeris adit ricta in orationem esse debere, carere versibus Sed hi numeri poetieine sint , an eκ alio genere quodam , deinceps est
v Idendum. Nullus est igitur numerus extra poeticos , propterea quod definita sunt genera numerorum. Nam omnis talis est , ut unus si e tribus . P s enim 79 , qui adhibetur ad numeros, partitur in tria, ut necesse sit partem pedis aut artualem eise alteri parti, aut altero tanto, aut sesqui es
se maiorem. Ita sit aequalis dactylus, duplex jambus, sesqui paeon; qui
pedes in orationum nun cadere qui possunt λ quibus ordine loeatis , quod eis citur, numerosit in si necesse est. Sed qua ritur, quo numero, aut quibus potissimum sit utendum . Incidere vero Omnes in orationem etiam ex hoe intelligi potest, quod versus saepe in oratione per imprudentiam dicimus : quod vehementer est vitiosum 8οὶ: sed non attendimus, neque exaudimus nosnetipsos . Senarios vero , dc Hipponactecs effugere vix possumus . Magnam enim partem ex jambis
tentia. Pedes ex quibus numera coni ciuntur,
tropi eis sunt generis. Alii sunt aequales , &unam partem habent aequalem alteri e tales sunt spondei , qui constant ex duabus longis . tales dactyli , quorum prima longa duabus breuibus aequalis est. Alii duplires sunt,
quot.:n una pars altero tanto major est alte
rar eiusmodi iambus est , brevis enim syllebalonga est d ilia diata . Alii denique sunt seia quiplices , quorum altera pars altera dimidiora':Or est . ut paeon sive Paean , qui longa una syllaba Δ: tribus brevibus conuat . At longa syllaoa in. emporum metricorum ratio ne duas breves aequare dicitur. Ita fit ut tres breves longam unam dimidio superent. Nam ternarius ad binarium relatus sesquialteram peti,i ori tune fi habet . Ita fere Budaeus lata l. de Asse . . Iriis ..
tavit Cicero, cui interdum versus etiam heroici caderunte ut pro Archia, In qtio me nre instιον messiorait/ν esse νὸν furtim. Immo lib. ra . de Oratore , quo vitium hoc exagitatur , inventum est in teiaticin diu hic vin . Sie enim loquitur Crasitas , cap. s. Ac m hi easdem veteres tui majasquι am anamo Complexι, ρtas mutio et am vides v d nsura Luam quantum nostrorum ingenterum
Initieri posse. Vide Vossium lib. iv. Institui.
432쪽
nostra e stat oratio . Sed tamen eos versiis facile agnoseli auditor . Sunt enim usitatissimi . Inculcamus autem per imprudentiam sepe etiam minus
usitatos, sed tamen versus; vitiosum genus, ct longa animi provisione fugiendum. Elegit ex multis Isocratis libris triginta fortasse versus Hieronymus, peripateticus in primis nobilis, plerosque senarios, sed etiam anapaeastae quo quid potest e. se turpius λ etsi in eligendo secit malitiose . Prima enim syllaba dempta in primo verbo sententiae, postremum ad verbum primam rursus syllabam adjunxit insequentis. Ita factus est anapaei us is, qui Aristophaneus nominatur. Quod ne accidat, Observari nec potest, nee neeesse est. Sed tamen hic corrector, in eo ipso loco, quo repreliendit, ut a me animadversum est studiose inquirente in eum emittit imprudens ipse sena rium. Sit igitur hoc cognitum, in solutis etiam verbis inesse numeros, eos
demque esse oratorios, qui sint poetici LVII. Sequitur ergo, ut, qui maxime cadant in orationem aptam num
ri, videndum sit. Sunt enim. qui jambicum putent , quod sit orationi simillimus: qua de causa seri, ut is potissimum propter similitudinem veritatis adhibeatur in fabulis; quod ille da tylicus numerus hexametrorum magniloquentiae sit accommodatior. Ephorus autem, levis iple Orator, sed prosectus ex optima disciplina, paeona sequitur, aut dactylum: fugit autem spondeum, & trochaeum. Quod enim paeon habeat tres breves, dactylus autem duas, brevitate, & celeritate syllabarum labi putat verba proclivius : contraque accidere in spondeo, & trochaeo, quod alter e longis constaret alter e brevibus fieret: alteram nimis incitatam , alteram nimis tardam or tionem, neutram temperatam . Sed & illi priores errant , & Ephorus in culpa est. Nam & qui paeona praetereunt , non vident mollissimum a sese numerum, eundemque amplissimum praeteriri . Quod longe Attitoteli videtur secus, qui judicat , heroum numerum grandiorem , quam desideret soluta oratior jambum autem nimis e vulgari esse sermone. Ita neque humilem, nec abjectam orationem , nec nimis altam ct cxaggeratam probat :plenam tamen eam vult esse gravitatis, ut eos , qui audient , ad majorem admirationem possit traducere. Trochaeum autem , qui est eodem spatio , quo choreus, cordacem appellat, quia contractio & brevitas dignitatem non habeat. Ita paeona probat, eoque ait tui omnes, sed ipses non serit ire cum utantur: esse autem tertium, ae medium inter illos : sed ita factos eos psiles esse , ut in eis singulis modus insit aut sesquipleκ , aut duplex , aut par. Itaque illi, de quibus ante dixi , tant tam modo commoditatis habuerunt rationem, nullam dignitatis. Iambus enim & dactylus in versum cadunt maxime. Itaque ut versum fugimus in oratione, fie hi sunt evitandi con tinuati pedes . Aliud enim quiddam est oratio , nec quidquam inimiciusquam illa versibus . paeon autem minime est aptus ad versum: quo libentius eum recepit oratio. Ephorus vero ne spondeum quidem , quem fugit , intelligit esse aequalem dactylo 8t , quem probat . Syllabis entin metiendos
gi 3 AEqtialem dis'Io :iralis est da intervallorum: ut enim quatuor habet spatia Pylo spondeus rataone non sy libarum , sed damius . duci priora ratione unius longae , duo
433쪽
dos pedes, non intervallis , existimat : quod idem ne it in trochaeo , qutiem potibus & intervallis est par iambo: sed eo vitiosus in oratione, si m. natur extremus t 8a ' , quod verba melius in syllabas longiores eadunt .haee, quae sunt apud Aristotelem , eadem a Theophratio , Theodecteque de
Ego autem sentio , omnes in oratione esse quasi permistos & confuses pedes. Nee enim effugere possemus animadversionein, si semper iisdem ut
remur: quia nec numerosa esle, ut PCema; neque extra numerum, ut semmo vulgi et , debet oratio . Alterum nimis est vinctum , ut ile industria factum appi reat alterum nimis dissolutum , ut pervagatum, ac vulgare videatur: ut ab altero non delectere , alterum oderis Sit igitur ut supra dixi per milia & temperata numeris , nec dii luta , nec tota numerosa , paeone maxime, quoniam optimus auctor ita censet in sed relibis etiam nuia meris, quos ille praeterit, temperata .. LVIII. Quos autem numeros, cum quibus , tanquam purpuram, misceri oporteat, nunc dicendum eli, atque etiam quibus orationis generibus sint cuique accommodatissimi . Iambus enim frequentissimus est in iis , quae demisiis atque humili sermone dicuntur. Paeon autem in amplioribus: in uir que darhylus. Ita in varii & perpetua oratione hi sunt inter se miscendi&temperandi. Sic minime adimadvertetur delectationis aucupium , & quadrandae orationis induistria: que latebit eo magis, si & verborum dc sente. tiarum ponderibus utemur. Nam qui audiunt, haec duo animadvertunt, & jucunda sibi censent, verba dico & sententias: eaque dum animis attentis admia. rames excipiunt, fugit eos, & praetervolat numerus et qui tamen. si abesset , illa ipsa deleotarent. Nec vero nimius is cursus est numerorum , orationis dico, nam est lon-ρ-ge aliter in versibus J nihil ut fiat extra modum. Nam id quidem esset pomma . . Sed omnis nec claudicans , nec qua: i. fluctuans , & aequaliter, constanterque ingrediens, numerosa habetur oratio. Atque id in dicendo numerosum putatur ,. non quod totum constat e numeris, sed quod ad numeros proximesaccedit: quo etiam difficilius est oratione uti, quam versibus: quod in illis certa quaedam & definita lex est, quam sequi sit necesse; in dicendo autem nihil est propositum, nisi aut ne immoderata, aut angusta , aut dissoluta, aut suens. sit oratio. Itaque non sunt in ea tanquam tibicini percussionum modi , . sed universa comprehensio & species orationis clausa &terminata est: quod voluptate aurium judicatur .. LIX. Solet autem quaeri , totone in ambitu verborum numeri tenendi sint , an in primis partibus , atque in extremis.. Plerique enim censent cadere
duo posteriora ratione duarum brevium , sic P. C. in me omnium vestrum ora atque ocusnondeo propter duas longas quatuor sunt las esse conversos. Desinat trochaeo , comis . patia . Nem. Ibs esse vel se conversos, video, mirum quan 82 Si ten.υur extremus 3 Numerosumi tum deficiet.. Idem ..est liue eti affae citi inariae exord um. γdi ,.
434쪽
late tantum numerose oportere , terminarique sententiam . Est autem, ut id maxime deceat, non lil istium. Ponendus est enim ille ambitus, non aiaiieiendus. Quare cum aures extremum semper exspectent, in eoque acquie- stant, id vacare numero non oportet : sed ad hune exitum tamen a prin-eipio ferri debet verborum illa comprehensio , & tota a capite ita fluere , ut ad extremum veniens ipsa consistat. Id autem bona disciplina exercitatis, qui & multa scripserint, & quae- eumque etiam sine seripto dicerent , simili λ scriptorum effecerint, non erit dime illimum. Ante enim circumscribitur mente sententia, confestimque verisba concurrunt: quae mens eadem, qua nihil est celerius , statim dimittit , ut suo quodque loco respondeat : quorum descriptus ordo alias alia terminatione concluditur: atque omnia illa & prima & media verba spediare debent ad ultimum . Interdum enim cursus est in oratione incitatior . interdum moderata ingresso : ut jam a principio videndum sit, quemadmodum velis' venire ad extremum. Nec in numeris magis, quam in reliquis ornamentis orationis, eadem cum faciamus, quae poetae, effugimus tamen tu oratione poematis similitudinem . Est enim in utroque & materia , & tractatio : materia in verbis, tra tal io in collocatione verborum . Ternae autem sunt utriusque partes verborum: tranStatum, novum , priscum. Nam de propriis nihil hoc loco dicimus. LX. Collocationis autem, eae, quas diximus, cor positio, concinnitas, numerus; sed in utroque frequentiores sunt, & liberiores poetae. Nain & transserunt verba cum crebrius , tum etiam audacius : & priscis libentius utuntur, & liberius novis. Quod idem sic in numeris: in quibus quasi necessitati parere coguntur. Sed tamen haec nec nimis esse diversa , nec ullo modo conjuncta intelligi Iicet. Ita fit, ut non item in oratione, ut in versu , numerus exstet : idque quod numerosum in oratione dicitur , non semper numero fiat , sed nonnunquam , aut concinnitate, aut constructione verbo
' Ita, si numerus orat Ionis quaeritur qui sit; omnis est: sed alius alio melior atque aptior . Si locus; in omni parte verborum. Si, unde ortus sit; ex aurium voluptate. Si componendorum ratio; dicetur alio loco, quia pertinet ad usum, quae pars quarta & extrema nobis in dividendo fuit. Si, ad quam rem adhibeatur; ad delectationem. Si, quaado; semper. Si, quo loco; in tota continuatione verborum. Si, quae res effciat voluptatem; eadem, quae in Versibus, quorum modum notat ars, sed aures ipsae tacito eum sensu sine arte definiunt. LX l. Satis multa de naturat sequitur usus, de quo est accuratius disputandum. In quo quaesitum est, in totone circuitu illo orationis, quem Graeci πεώοM , nos tum ambitum , tum circuitum , tum comprehensionem , aut continuationem, aut circumscriptionem dicimus: an in princIpiis solum, an in extremis, an in utraque parte numerus tenendus sit. Deinde, cum aliud videatur esse numerus , aliud numerosum di quid intersit . Tum autem in omnihusne numeris aequaliter particulas deceat incidere, an facere alias breviores, alias longiores, idque quando, aut cur , quibusque partibus: pluribun
435쪽
busne, an singulis: imparibus, an aequalibus : & quando aut istis , aut iIlis sit utendum : quaeque inter se aptissime collocentur , dc quomodo: an omnino nulla sit in eo genere distinctio : quodque ad rem maxime perti.
net, qua ratione numerosa fiat oratio. Explicandum etiam est, unde ortast forma verborum: dicendumque, quantos circuitus sacere deceat . Deque
eorum particulis, & tanquam incisionibus differendum est, quaerendumque , utrum una species & longitudo sit earum, anne plures; & , si plures, quo loco aut quando, quoque genere uti oporteat. Pol tremo totius generis uti litas explicanda est, quae quidem patet latius. Non ad unam enim rem alia quam, sὀd ad plures accommodatur. Ae licet , non ad singulas res respondentem, de universo genere sic di cere , ut etiam singulis satis responsum esse videatur . Remotis igitur reli quis generibus unum stlcgimus, hoc , qu in causis , soroque versatur , de quo diceremus . Ergo in aliis, id est, in historia, & in eo, quod a pellamus i ιδματι κει, placet omnia dici Isocrateo, Theopompeoque more, illa circumscriptione, ambituque, ut tanquam in orbe inclusa currat oratio, quoad insiliat in singulis persectis , absolutisque sententiis . Itaque posteaquam est nata haec vel circumscriptio, vel comprehensio, vel continuatio . vel ambitus, si ita litet dicere: nemo, qui aliquo esset in numero, seripsit
orationem generis ejus , quod esset ad delectationem comparatum, remo iatumque a judiciis sordesque certamine, quin redigeret omnes sere in quadrum numerumque sententias. Nam clim is est auditor, qui non vereatur, ne compositae orationis insidiis sua fides attentetur , gratiam quoque habet oratori, voluptati aurium servienti. LXII. Genus autem hoc orationis neque totum assumendum est ad causis forenses, neque omnino repudiandum. Si enim semper utare, cum satietatem affert, tum, quale sit, etiam ab imperitis agnoscitur. Detrahit pratis ierea act ion is dolorem, austri humanum sensum actoris, tollit funditus veritatem dc fidem. Sed, quoniam adhibenda nonnunquam est, primum videndum est, quo loco, deinde quam diu retinenda sit, tum quot modis
Adhibenda est igitur numerosa oratio , si aut laudandum est aliquid ornatius, ut nos in Aecusationis secundo de Siciliae laude diximus; aut in se. statu de consulatu meo: aut exponenda narratio, quae plus dignitatis desiderat, quam doloris, ut in quarto Accusationis de Ennensi Cerere, de Segestana Diana, de Syracusarum situ diximus. Saepe etiam in amplificandare, concessu omnium landitur numerose & volubiliter oratio. Id nos se t/sse non persecimus , conati quidem hepissime sumus r quod plurimis locis perorationes nostrae voluisse nos, atque animo contendita declarant . Id au tem tum valet , cum is o qui audit , ab oratore jam obsessus est , ctenetur . Non enim id agit . ut insidietur & observet : sed jam lavet,
436쪽
proeessumque vult dicendique vim admirans , non anquirit quod reprehendat.
Haec autem serma retinens a non diu est, nec dico in peroratione, quam ipse ineludit 83 , sed in orationis reliquis partibus. Nam eum his locis usus, quibus ostendi licere, trans serenda mea dictio est ad illa, quae ne loeur eum Graeci ii α, & κ a s 84 nominent , nos non recte incisa& membra dicamus. Neque enim esse possunt , rebus ignotis . nota nomina ; sed eum verba aut suavitatis aut inopiae causa transferre sbleamus . in omnibus hoe fit artibus, ut, eum id appellandum si, quod propter rerum
ignorationem ipsarum , nullum habuerit ante nomen . necessitas cogat aut novum facere verbum, aut a simili mutuari. LXIII. Quo autem pacto deceat incise , membratimve diei , iam videbi mus e nunc , quot modis mutentur comprehensones , conclusionesque , dicendum est. Fluit omnino numerus a primo tum incitatius, brevitate pedum css J, tum proceritate tardius. Cursum contentiones magis requirunt; expositiones rerum, tarditatem. Insistit autem ambitus modis pluribus , equibus unum est seeuta Asini maxime , qui d choreus vocatur , cum duo
extremi chorei sunt, id est, e singulis longis, & ,evibus. Explanandum est enim, quod ab aliis iidem pedes aliis nominamur voeabulis. Dichoreus non est ille quidem sua sponte vitiosips in elausulis , sed anzom. I. G g g ora-
bitror non esse Ciceroais , sed aliena , atque ab aliquo ad oram libri adseript . quibus si- niscatiat ille, quisquis fuerit . perorationem numeratam . & quodam modo inclusam este in iis orationis partibus, in quibus numerose iisam orationem locum habere dicit M. Tu Limi. Quod si quis contendat esse Ciceronis . ita esset legendum i quam ipso mei o quod
tamen loquendi genus non ellet satis concinnum . Quod autem alii haec verba , qtiamus in itidιι . sic interpretantur . quam inia orator terminat . ut sit haee hujus loci lententia ι de peroratione non esse opus praeeipere . quamdiu haee numerosa oratio in ea sit retinenda I utpote quam ipse Orator includit ac terminat, ut longior esse non possit r muliato nunus probo. Dixisset enim Potius, quam i . Inia ae ter nat . vel , Hatiuat ae teν- manat . Lamb.c t 3 Munandi de καλα 3 Κωλω membrum. 3e κόριμα ιnosum, nonnisi longitudia ne di fiet te sentit Hermoaenes lib. iv. de In ventione . Periodus sintentum comprehendit . in qua prorasis est, de apodosis . Quae autem sententia est uniusmodi , simpleae, nec in se ressera , si ultra versus heroici longitudinem progrediatur . Hermogeni membrum dicitur, ut illud Ciseronis Philippica II. cap.
Omnino nulla causa Iussa euiquam e se
cgs 3 Tum taetrativis , ιν irata perim δId praecipue patet in verseus. Quid his Virgilii numeris antitatius
nauis mora prostaria suis , ferit atton
His autem quid tardius astili δεν los rupis Sat ruta postes . Idem.
437쪽
orationis numero nἱhil est tam vitiosum , quam si semper est idem . CassI. autem per se ille ipse praeclare, quo etiam satietas sormidanda est magis . Me stante C. Carbo, C. filius . tribunus plebis , in concione dixit his verbis: G Marce Druse , patrem appello. Haec quidem duo 86 binis pedibu inei sim: dein membratim, Tu dicere solebas, sacram esse rempubi eam. Haec item membra terni3 87 . Post ambitus , quicumque eam violavissent . ab omnibus esse ei poenas persolutas . Dichoreus 88 3 . Nihil enim ad rem , extrema illa, longa sit, an brevis. Deinde , Patris dictum sapiens , temeiaritas filii comprobavit . Hoc dichoreo tantus clamor concionis excitatus est, ut admirabile esset. Quaero, nonne id numerus effecerit Uerborum ordi nem immuta ; sac sic, Comprobavit Adii temeritas : jam nihil erit , etsi temeritas ex tribus brevibus, & longa est: quem Aristoteles ut optimum probat, a quo dissentio. At eadem verba ,' eadem sententia . Animo istue satis est , auribus non satis . Sed id crebrius fieri non oportet . Primum enim numerus agnoscitur : deinde satiat : postea , cognita facilitate , eont innitur. LXIV. Sed sunt clausulae plures, quae numerose& iucunde cadant. Nam
di creticus , qui est e longa . & brevi , & longa ; & ejus aequalis paeon, qui spatio par est, syllaba longior; quam commodissime putatur in solutam orationem illigari , cum si duplex . Nam aut e longa & tribus brevibus .
qui numerus in primo viget, iacet in extremor aut e totidem brevibus Eclonga, in quem optime cadere censent veteres: ego non pIane rejicior sed
Ne spondeus quidem landitus est repudiandus . Et si , quod est e. longis duabus, hebetior videtur, & tardior, habet tamen stabilem quendam , dc
non expertem dignitatis gradum : in incisionibus vero multo magis , &ia membris s8ρὶ. Paucitatem enim ta pedum gravitatis suae tarditate comis pensat. Sed hos cum in clausulis pedes nomino , non loquor de uno pede extremo. Adjungo quod minimum sit proximum superiorem, D pe etiam
tertium. Nec 36 me quidem duo Nempe verba o
Marce Druse, de patνem a piato, exprimuntur inellini duobus pedibus . O Maree 2ntibacchius est , Drus elioreus r patrem βρ-
ρει is duplex spondeus , vel iambus de ch
c ν Hae item membra trinis Horum membrorum Tm Leis. solebas & saeram esse rempublaeam primum quidem eontinet spondeum , tribrachyn , dc spondeum s ait rum autem , si nulla hat elisio , constat ex
Iutas habetur. Neque enim resert ultima syllaba longa sit an brevis. Ex Terentiano Nauro, ut versus, sic Commataqua Me ipsum juria habere υ Iunt. Idem. 8 In incisionibus vero multo magis , in in membrιι Sensus indieat legendum: Amiato muιs, quam membrrs. In ei I ennn Cieero distinguit nomin Mim a membrix. quodUm festo exponet Paulo posterius. Et quod se quitur, nostram sententiam confirmate Panaeitatem enim pedum graistate sive ea ita te eompensae . Scilicet, cum in antisoni urpaueiores sunt pedes, quam in membris, spo deus in illis eo ensae patiestatem sua r-- distate . Etenim si sponaeus aptus sit νncisi nibus , de membris , nullum video tertium, eui minus aptus esse possit. Morus.
438쪽
Ne iambus quidem, qui est e brevi & longa; aut par tb ehoreo, qui
habet tres breves, sed spatio par, non syllabis; aut etiam dactylus tyo , qui est e longa & duabus brevibus , si est proximus a postremo , parum
volubiliter pervenit ad extremum , si est extremus choreus, aut spondeus . Nunquam enim interest i 9I , uter sit eorum in pede extremo. Sed iidem hi tres pedes male concludunt, si quis eorum in extremo locatus est , nisi eum pro cretico postiemus est dactylus . Nihil enim interest , dactylus sit extremus, an creticuS : quia postrema syllaba brevis , an longa sit , ne inversu quidem refert .
Quare etiam paeona qui dixit aptiorem, in quo esset longa postrema, vudit parum: quoniam nihil ad rem est, postrema, quam longa sit. Iam paeon, quod plures habeat syllabas, quam tres, numerus a quibusda in s sa ,
non pes habetur . Est quidem , ut inter omnes constat antiquos , Aristote- Iem, Theophrastum, Theodectem , Ephorum , unus aptissimus orationi veIorienti, vel mediae . putant illi etiam cadenti . quo loco mihi videtur apti decreticus. Dochmius 93 autem e quinque sy llabis , brevi, duabus Iona
Io ec spon eo periodum volubiliter finiri . Qui congruit haec praeceptio tu in Ias quae superius disit 3 & in Partitione Oratoria cap. 2. expressis verbis ait, orationem carcumscribendam elle numerosa , non ad s-Iιιώώιnem mersuum . Qui convenit cum Praecepto Quin tiliani lib. tr. cap. 4. Ne daci Itis en aemoon o hane ρν onusti ν , qιtia snem ventis Mamnamus in Me ινδιιonis . Mihi quidem vitiosa tum videtur conclusio , quae hi dua-hias vocibus . quarum vel altera lit daetylus . altera si tondeus. ut Gaud/a peIIa s vel altera sit choreus, altera bacchius , ut , Pelle ram rem e lie enim vulgo desinunt hexametri versus . At si unico voeabulo comprehendantur di dactylu, M spondeiis , numerose claudet periodum is ut patet ea lib. ali. in Verrem
an iamdque decumanorum , IIum ex aso praelaro edacto non moἡo faeram, sed no pG stiliatum μιdem Itia/cιum ιnvenram . Item eleganter claudet periodum vox ex duabus brevibus totidemque longis composita , praeia sertim si ea pluribus syllabas compotitum v cabulum praecedat: ut oratione post reditum
νaιιone ad spem . ab exitio ad Laurem ν moravit . Aurium enim iudicio hu uscemodi
clausulae, lieet in iis sit dactylus de spondeus, vix ullam videntur habere eum versu similis admem . Priapeus. si Nunquam enim ins/νs Dissentita
ex eo quoa GJequ/or , aeceisero . Aures ea men consulens meas . inteILO miatium νε- 1srra, aurum ne longa se qua Hia ιιι, an pνσIonga Nequa enam iam plenum os dicere , incipientem timere, quam silua ausus est con steri . Idem.
tilianus lib. ix. cap. 4. ubi sit pedes non ex cedere tres syllabas, adeoque paeonem Ac do chimum numeros esse, non pedes. Idam.
diam habet brevem, deinde duas longas , quar tam brevem, ultimam longam , ut amatos Ie-ves . Grammatici nonnulli volunt duas pri
mas esti breves, ut A canuisa. Turneb. Ne Icio quo bonarum literarum sato factiim misi se dicam , ut post tot Fabianae Institutioni
editiones a tot tamque doctis viris adornatas haee barbara vox Doehimus hue usque loeum tenuerit Dochmιtia a quam veram elle lectionem . satis deinonstratur ea Hephaestionis opusculo araei μινκων, & ex veteribus Gram malacis edit. ruictu in quibus Onstanter se gitur Latiaste, Gefmιos , de dorimatis. Vide Diomedon pag. 4 s. Caesium Baslum pag. 16 . , dc Rufinum pag. Iri4. Attamen pravae lectionis illius Domintis maeula omnes , quas quidem viderim , Cieeronis ipsus editiones inseeit. Quid λ quod ipse vossus . de ise Iovita Rapicius, qui de Oratorio numero unus sere Omnium optime scripsit, deprivatam illam lectionem passim secuti sunt. F
439쪽
gis, brevi , longa, ut est hoc amico tenes , quovis loco aptus est duim semel ponatur et iteratus aut continuatus , numerum apertum , & nimis insignem iacit. LXV. His. igitur tot commutationibus , tamque variis si utemur i nee deprehendetur manifesto, quid a nobis de indui tria fiat, & occurretur natieisti Et quia non numero suum numerUs ratio , sed & compositionast, & genere t quod ante dictum est concinnitatis e compositione potest Intelligi , eum ita structa vel ha sunt , ut numerus non quaesitus , sed ipQ
seeutus es a videatur; ut apud Cra. :um : Nam tibi libido dominatur , innota
8 iae leve praesidium est Orao xuim Verborum essicit numerum sine ullae perta oratoris industia . itaque si quae veteres illi Herodotum dita αThucydidem, totamque eam at tem pte, numeroseque dixerunt: ea non numero quaesito, sed verborum collocatione ceciderunt. Formae vero quaedam sunt os tionis , in quibus ea concinnitas inest , ut sequutit numerus necessario. Nam cum aut par pari refertur, aut contranrrum contrario opponitur, aut, quα similitur cadunt verba, verbis comparantur di quidquid ita concluditur , plerumque fit ut numerose cadat. Quo de genere cum exemplis supr3 di imus , ut haec quoque copia saeuitatem aflerat non semper eodem modo.diain di . Nec tamen haee ita sunt arcta& adstricta , ut ea, cum vvlimus , l/ e nequeamus . Multum interest , utrum numerosa sit, id est , similis numerorum, an plane e numeris constet oratio. Alterum si fit, intolerabile vitium est: alterum nisi fit dissipara, & inculta, & fluens est oratio.
LXVI. Sed quoniam non modo non frequenter, verum etiam raro invenis causis , aut forensibus circumscripte, numeroseque dicendum est: sequi videtur, ut videamus , quae sint: illa, quae supra dixi incisae, quae membra Haec enim in veris causis maximam partem orationix obtinent. Constat enim ille ambitus & plena comprenensio e quattuor sere partibus . , quae membra dicimus, ut & aures impleat , & ne brevior sit. , quam fatis sit , neque. longior. Qua n quam utrumque nonnunquam vel potius sirpe aecidit, ut aut citius insistendum sit , aut longius procedendum ,. ne brevitas defraudasse aures videatur, neva longitudo obtudisse. Sed habeo mediocritatis rationem.
Nec enim loquor de versu , & est liberior aliquanto oratio. E quatuor igitur, quasi hexametrorum instar versuum quod sit , constat fere plena comprehensio . His . igitur singulis versibus quasi nodi apparent continuationis, quos in ambitu conjungimus . Sin membratim volumus diiscere , insistimus t idque cum opus est , ab isto cursu invidioso faeile nos , di sepe disjungimus . Sed nihil tam debet esse numerosum , quam hoc , .
quod minime apparet, & valet pIurimum . Ex hoc genere illud est Crassi: Mis
turam iam spero, ut, scriptores in lutem
pro νεῖ Doc ιε-a . qui Oratoriarum artium deinceps edituri sunt .
440쪽
sti Μsos faetant patronos : ipsi prodeant. Nisi intervallo dixisset, is is ipsi
prodeanι, - sensifieot profecto effugisse senarium. Omnino melius eaderet, prod ant i . Sed de genere nunc disputo. Cur clandestinis consilii, non oppugnaηιλ cur de perfugis nostris copias eo arant eontra nos ' Prima sunt illa duo , quae δομμα- Graeci vocant, nos incisa dicimus r deinde tertium κωλεν illi, nos membrum. Sequitur non longa ex duobus enim versibus ,
id est, membris est perfecta comprehenti r & in spondeos ea lit &Crassus quidem sic plerumque dicebat : idque ipsie genus dicendi maxime
probo. LXVII. Sed quae incisim , aut membratim efferuntur , ea vel aptissime cadere debent e ut est apud me : Domus tibi deerat ρ at habebas . meunia Dperabat P at egebas. Haec incise dicta sunt quatuor. At membratim, quae sequuntur , duo r Incurrisi amens in colamnas : in alienos insanus tuan
si s 4 . Deinde a omnia , tanquam crepidine cys J quadam, com
prehensione longiore sustinentur, Depressam, caecam , iacentem domum pluris , quam te , im quam fortunas tuas aestimasti. Dichoreo finitur. At dispondeo proximum illud. Nam in iis, quibus , ut pugiunculis , uti oportet , brevitas facit ipsa liberiores pedes . Saepe enim singulis utendum est , plerumque b nis , & utrisque addi pedis pars potest non sere ternis amplius. Incisim autem , & membratim tractata 96 oratio in veris causis plurimum valet, maximeque his locis , cum aut arguas , aut re sellas r uin 1tra in Corneliana secunda , O callidos homines , o rem excogitatam , se ingenia metuenda . Membratim adhuc r deinde caesia1 diximus. Rursus membratim, Testes dare volumus. Extrema f.quitur comprehensio , sed ex duo
bus membris, qua non potest esse brevior: Euem , qaaeso, nostrum fefellit , is a vos esse facturos 'Nec ullum genus est dicendi aut melius, aut sortIus b , quam binis,
aut ternis serire verbis 97 , nonnunquam singulis , paulo alias pluribusic : inter quas variis clausulis interponit se raro numerosa comprehensio. Quam perverse fugiens Hegesias , dum ille quoque imitari Lysiam vult ,
alia i s 3 is alienos insanus insanisti Viet
rius lib. xviri. cap. 9. Variarum Lectionum, non videre se ait quem locum hic habeat harum vocum secunda. Prusseus.c omnia Lamo, omnis .... es re Mnsio longior fustimo r . . . dichiseoque M
.ss Tanquam erepiAino Ad Graeeorum mutationem Victorius ibidem ostendit expres.sam iane metaphoram. Idem 96 Membratam eνactata erit Manuisitus tracta . quod verbum ad sententiam lena uisu Latinae linguae aptam existimat
si sius iurorem ae reia vιtemus. Vide1 tilinam iacitis primum acriter urgeri , tum membra suecedere . quae Omnia denique peri a tanquam erepidine sustinentur. Idem .ce Inter quas Lamb. 3 te ua.