장음표시 사용
82쪽
vra subsantia , ron etiam ex reliquis pei sonis, sed ex una aliqua illarum est . Quoniam igitur suprema atque colenda n si a Trinitas , una constat natura in tribus hypostasibus, non omne, quod ex substantia livpostasim habet, ex teliquis personis existit, sed ex una aliqua illarum, paterna videlicet. Vt enim ab illa non sit, feri non potest. Non igitur & eKalia , se i a sola, siquidem ex una . idque patet in hominibus . unusquisque enim nostrum ex Adami substantia est, non amplius autem S ex persona illius . quia una est hominum in startia, multae pei soniae. Cum autem a principio una substantia & peisona humana constaret; ex una eademque virili substantia & persona Adami productus est Cain. At veIo duobus hominibus, secundum personas in rerum natura iam constitutis , Fcoch ex substantia quidem Adami, non autem & ex sua persona, sed ex persona solius Cain consi bat . Itaque iste Veccus hor loco asseverans , etiam eX persona Fili j eila Spiritum. siquid m, ut afferunt Theologi, est ex natura ; ostendit se in ea esse sententia, ut opinetur, unam esse in Deo, tanquam substantiam , sic Ic personam; Filium vel Patrem penitus Teijciens miser . &praeterea ex solo Filio existet e diuinum Spiritum doceps. Quin etiam ex senter tiis , quibus perfectam substantiam esse Patrem, & persectam subitantiam Filium, atque similiter Spilitum Sanctum sacri Theologi ostendunt ό non unicam & indisserentem ttium personarum a noscit substantiam, sed multitudinem quandZm ipsius, ac disserentiam imprudenter obseruare conatur.
Vam valde conuenientia exempla in Theologiam i
troducitis . id profecto vobis causa extat erroris, qu 'niam de diuinis humana sapitis, & quae hic iWH iuxta id omne, quod intelli i potest, eo transseitis. At enim cauendum, ne sit nes/s talia de illa ineffabili Trinitate sqR ire , Oportet enim etiam unitatem, atque sineulate Deit/ς piaeter Trinitatem personarum ipsi seruare: Non autom
84쪽
trinos Deos incurrere. χod vos istis rationibus astrui tis. Non enim veluti tres homines,.communem suam substantiam , humanitatem inter se communicant, se etiam diuinae personae Trinitatis diuicam essentiam participant; sed illorum quidem eadem est non numero, sed specie humanitas di idcirco etiam tres numero constant homines. Sacrosanctae autem Trinitati eadem numero est diuina essentia, & Unus sunt numero Deus. & ipsa quidem
in diuinis personis subsistit, estque unum subsistens cum singulis personis. Humanitas autem neque est subsistens in particularibus hominibus, neque unum subsistens cum singulis indiuiduis constituita. Ex quo fit, ut quod ex substantia horum est, rosa etiam ex persona omnium sit . Etenim Cain, cum ex substantia, seu natura sit A lami , atque Abelisi ex Mami quidem natura cum sit , eti m ex illius persona soret. non quia ex ipsius substantia sit , sed quoniam omnino eX ipsius persona est, cum ipsum nactus fuerit suam causam. ex substantia vero Abelis conis stans , non etiam ex ipsius persona est; siquidem Abelispersona non numero, sed solummodo specie substantiam ticum Adamo Participat. Neque vero subsistentem in se habre suam substantiam Neque unum subsistens cum sua persona constituit. Quod autem ex Patris, & Fili j est substantia a nihil obstae, quominus & ex persona illor umost. Quin etiam maxime est necessarium, clim haec subiasanita Patri ac silio, non tantum specie secundum hominum exemplum, sed eadem numero, atque communis existat. Et in ipsis praeterea diuinis hypostasbus, paternitate, inquam, de filiatione subsistae. Nescio igitur, quid sibi velint exempla ista discrepantia . Vel quid ex ipsis aliquis concludere queat λ At fortassis talis est animus , qui semel concertare constituerit; & perspicuis, euidentibusque rebus aduersatur, & a veritate abhorret ; ut etiam a in Praerupta liorrendaque saxa praecipitare sese non extumescat, dummodo ijs nocere se credat, quos sibi ad uersarios arbitratur a qualis est & praesens argumentatio, quibus hoc in Ioco agit, aperte in temarium numerum Deorum decidens. is autem & suum ipsius crismen alijs adscribere non erubescit. Et illi sane, qui an-
86쪽
era Spiritum Sarrium impugnabant, cum ex Patre vel Filio 1psum esse audirent, illud quidem ex hypostasi admitte-hant , At ex natura ipsorum esse, hoc vero aspernabantur. Nune alterum istud bellum cum eo gerimi, cum illud sane ex substantia laudent, ac probent, illud ex hypostasi respuant. Ita nunquam imiermittit hostis Ecclesiae scandala excitare i quae quidem necesse est euenire, heu tamen illum, ex quo proueniunt Quanquam illis quidem dicta quaedam , quae ex diuinis personis habeant, non tam 'n , Scis substantia in testimonium adducere valentibus, sorte aliqua venia danda erat, seu potius vestigium veniae. Revero istis ex substantia quidem esse concedentibus, ex perinsonis autem negantibus, quarum eandem numero substantiam satentur, quaenam erit excusatio Θ Ita tum a se ipsis, tum a veritate plurimum dissident, atque discordant.
Q ni m sunt nonnulli, qui temere dicere audeant, em nare Spiritum ex Filio, ac procedere , & elucere , - atque esse non substantialiter, & per modum sub-sstendi ipsum esse a Filio; sed ab ipso donorum spiritalium diuisionem significare. in coniurationem eiusmodi amentiae , collectae sunt praesentes liteteris consecratae sententiae, quae Filium ex Patre emanare, & elucere , atque esse Plane ostendunt. Non enim certe dicet aliquis dona , sed non Filium esse, qui substantiaIiter a Patre, M per modum subsistendi emanet, cluceat, atque istae.
Palamae. QV04 per modum generationis, seu processionis ab
aliquo existit, ab eo quoque procedere, ac mites, ae 'que elucere dicitur . quandoquidem lumen extati
di quaecum quae alia his similia . Mon tamen omne quod PIQ-
88쪽
cedit, seu mittitur, seu eIucet ab aliquo, ab ipso diu u
Per modum generationis, vel processionis cotisti i In Propria persona existie. Iste autem , qui haa in V nes composuit, eos, qui pio prudenterqd sentiuneata BessarioniS.
NEcessitatem quoque afferax, propter quam in pilii Af
μς - nonis seu Processionis procedere, Sc emanare vesisturire, caeteraq; idem inter s. vuent; in dα.tem Spiritus ex Filio emanare, & id emus reliciua nciri i lem sunt cum procedere . Vel eAponas rationem, du quod pro cedit , etiam emanat, non tamen & contra λ Non uis, simpliciter concludas, quod probandum est, stratis ab auditoribus tibi concedi postulans. sui autem tu tantum dicendo, praeclarum aliquid facere te exismas dicemus etiam nos ita simpliciter cium e rea ' qu uasletis. sorte etiam malorem nobis praestabunt fidem , auatenus dicemus & melius. Etenim in creaturis id fossim inmuemetur, quod ab aliquo mittitur, vel procedit, vel em auat, seu scaturit , non etiamab ipso existentiam habeat; in
quibus aliud est esse, & aliud mireta Quanquam etiam zuehhii tui: Acis ' μ' β' ' Rique per omnia id nominu Ccongruit . Quod enim ex aliquo emanat, atque instar sontis staret, Ut non etiam ab Ipso sit, nescio quomodo dixerim. At vero in sanctissima Trinitate, ubi scaturire , & proficisci, atque Procedere, adhuc autem & mitti unam C signita Cant.1 Iicet quandoque ratione disserant; quae ratio est, ver .ui q*0 hδbet ab eo quoque profluat, quod auia I DL DIR 'Π-m beo existat ρ Ergo neque ista ratio , D'quq 3liquid quod sanum atque solidumst , vel necessarium attere. Nimiri sibi hermanis, &anzCedeIulbus Tationibus respondet, & iquai,m id
sbi ipsi imbecillitatem , ac vanitatem testatur.
89쪽
BEssarion Cardinalis visis inscriptionibus Pa.
triarchae Vecci & ineptissima contra eas confutatione Gregorij Palamae, aliam ipse confutationem aduersus Palamam tuendo. Veccum Graece composuit. Quae omnia, ut manifesta fidirent doctis, ipsemet Latina reddidit. Oratio-nζm quoque Gricam, quam miserat Lascari Philanthropino Latine vertit. Epistolam item exhortatoriam , creatus iam Patriarcha Constantinopolitanus Gnece scriptam ad omnesGraecos in Laistinum transtulit. Quae Latina versio cum minime nota esset Petro Arcudio, ipse quoque eadem Graeca Bessarionis Latina ferit. Et quoniam Latina Bessarionis vitio Amanuensis multis mendis scatent, ut videre est in Bibliotheca Vaticana, Arcudius vero ad maiorem claritatem quasi ver-hatim ea conuertit: Quidam utraq; Typis esse cudenda censuerunt, Hoc itaque non te lateat b
90쪽
recti, Catholicique dogmatis Latinominia, videlicet de processione Spiritus sancti contra Haereticum illud impugnantem Graece. Latinὸque per eum Editae.
o s T Concilium Lugdunense, hemporeis Gregotii X. ceIebratum; in quo per suos
Oratores Graeci uniti fuerunt EceIesiae R manaei Spiritumq; sanctum ex Paere, & Fil io procedete professi sunt, proue Ecclesia Catholica credit, & profitetur, quidam Pan iarcha Constantinopolitanu S nomine Veccus, huic verutati adhaerens ad impugnationem aduersariorum quorum
adhuc magnus exeabat numerus, omnium Graecorum Doctorum volumina magno studio reuoluens, cunctas eorum
auctoritates ad hanc rem facientes, in unum collegit, & aliis huibus per eum titulis praepositis, proue re continua coniatentione, quae tunc fiebat, videbatur necessarium esse , v puta quod Spiritus Sarictus sit ex Patre , & Filio, quod ex Parie per pilium, quod immediata eX Patre, & uc de simili hus. Vniuscuiusque horum tituIOIum varias diuersorum is Doctorum auctoritates ad 'ptauit; probans per eas quod sibi propositum erae: verbi gratia in primo Capitulo adducit auctoritates, quibus probatur Spiritum Sanctum eIsse etiam ex Filio . Alias deinde probar tes ex Patre esse per Filium Demum ad demonstrandum idem esse dicere eκ Patre, MFilio, atque ex Patre per Filium, ut instruat nos, cum audi mus Doctores Giaecos viricum Smcti m ex Patre per Fulium Theologantes idem intelligere nos debere, ac si /udir mus ex Patre, & Filio eos dicentes; alias auctoritates ad ducit aequi ualentiam istarum praepositionum in Theologia senificantes. Et huic titulo, caeterisque omnibus quoddam