장음표시 사용
221쪽
ioi . . In eo tamen inter has di conditiones reliqua sumproprias est
ferentia, quod illa: plerumque p) facta Ri promissum purum, sq) in impossi- . bili autem conditione eadem, quae Uupra de promissione impossibilium diximus. habeant locum. Ha io . Neque distinguimus inter promisia & ultimas voluntates, si a dispositione legum civilium abstrahamus, etsi hae non inique r) consti-ttierint eas in ultimis voluntatibus haberi pro non adjectis; ne videlicet per actus nullum eventum sortituros hominibus illudatur. io 8. Turpes vero conditiones, cum ab eventu incerto dependeant,
pro impropriis conditionibus haberi non possunt, s neque.adeo sunt species inan ossibilium, ut communiter interpretes legum civilium, ob nonreehe. intellectam Iesem t) pandectarum, volunt. Quamvis&hie quoad essenum eadem sint repetenda, quae jam de promissionibus rei illicitae , nutavimus. u)ios. ni stilis igitur esse debet conditio. Hanc vero iterum uno ore iuris civili si octores in potestativam, caltatem, atque mixtam sub dividunt. Quae. tamen distinino vereor, ut citra Ius civile magnum usum sit allatura. i.i . Uti enim ostendimus alibi x H- di potestativam etiam ex intentione veterum JCtorum parum differre . ita disserentiae, quae inter casual Hi Sc potestativam referuntur, partim a mera subtilitate sy) dependent, partim ad resulam respiciunt. quod potestativa habeatur pro assim . et si per promis tum non seterit, quo minas adimpleatur. . . . . iii. Sed hoc axioma non Ium quoad speciales applicationes.apud JCtos Romanos multis limit tionibus sa) e obnoxium, quin Sc disse ii sui a) notabili dedit occasionem, sed etiam abstrahendo a legibus civilibus, vix procedet. cum ex aliis circumstantiis b dijudicari hic debςat, utrum promissor adjiciendo conditiionem potestativam primario ad voluntatem promi rii respexerit, an ad casum, qui fer semper ejusmodi conditionibus admixtus est. Nam si casum respexerit, axioma istud non habebit locum. z ur. Quod p) eratur ea, quae de praesentibus spraeteritis nodo diximus. q) M tacitam neressaria. rὶ In parvam Uusmodi 'corum intempest oram. Hie vera quae1 Lmur de obligatione ex consensu. s Euia deduxi laetius in disputatione de fili familias sub conditione, si se filium probaverit, herede iustituto, ubi plura ad doctrian mi de conditionibus pertinentia explicui. ' tὶ Di l .is. de condit. insit. u) vide . 83. seq. x Iii dicta disputatione. y Nempe ad insitutionem filiorum sumi. Has , da qua usium tamen disserere non portiner ad caput praesens. et in Disinguunt 'onim, au per voluntatem attems scierit, su Ier casum. a Eu.m notapi in d. disy Aduoque ex regulis do interpretatisne.
222쪽
ita. Quod si conditio non a mero arbitrio promistoris susperidatur, sed a casu, c qui S ipse ex parte promittentis voluntatem praesupponit, tunc obligatio orietur, si casus iste extiterit, neque tamen indistincte tenebitur d) promitior facere inquieouid moraliter aequum est, ut illa im-
M3. Solet e locris promissionibus adjici. e quae adiectio etiam jus tamdiu imperfectum producit, donec tantum temporis elapsum fuerit, quo commode possit pervenire ad illum locum. Ii4. Pertinet etiam ad modos promittendi, f quod promittamus vel ipse, Vel per alios homines, quos ubi ut internuncios voluntatis nostrae&.interpretes esse voluimus. JCtorum stylo mandulami , procuraI-res
iis. Io isitur si bona fide egerint, neque es mandiati manifestos eX- cesserint, firmiter nos iis, cum quibus nostro nomine pacti sunt, oblig4nt ii 6. Non confundendi tamen sunt hic ministri, quos elegi, ut me ora Ossine promittant, cum iis, qui adhibiti sunt, ut pro Uissionem saltem significent, quales sunt v. gr. tabedarii, quibus literae voluntatis nostr interpretes fuere traditae. Minister enim si moriatur, antequam et , ad quem destinabatur. voluntatem nostram significaverit, revocare pusium promissum, etiam si jam alter a tertio de voluntate nostra certior factu Spromissum acceptaverit. g Non ita, si tabellario mortuo epistolam ab alio fuerit na Etus. h) . Fri . Addu it & alteram differentiam. i) Si tabellario usus. sim, re-
Vocationem meam valere, si promissum revocem. antequam ab altero acceptatum fuerit, etsi revocatio tabellario non innotuerit: At si mandata- ri O, irritam esse revocarionem, nisi revocatio etiam manuatario ipsi inno
223쪽
LIB. II. CAP. VII. DE OFFICIO &e.
haec revocatio ante acceptationem innotuerit ei, cum quo negotium est
contrahendum, annoni l iis . Similiter in quaestione alia: An nomine alterim, a quo missum mandatam habeo, acceptare pessim promis iιm 8 Sola illa distin mo, m) aritia promi ilum sit et promitto te teste me Seio datu iam; an ita: promitto tibi, me Seio daturum ; scrupulos omnes non videtur tollere. Sed in posteriori casu omnino videtur distinguendum esse, an ejus . cui promissio eo modo DCta est, intersit tertio dari, an minus n Quam distinetionem neque JCti Romani neflexerunt. iro. Illud vero minus dubii habet; si promissarius moriatur, anteis quam promissionem acceptaverit, acceptationem non fieri posse me invito ab ejus heredibus, etsi id quid Lm tertum sit, contrahentes regulariter heis redibus etiam praesumi voluisse prospicere. Di. Sequitur divisio pactorum. Passiva. sp dc quae crucem fixit JCtis Romanis pariter ac eorum interpretibus, est illa, dum pactum dividitur in pactum stricte dictum de contractum. Sed cum utraque species domi. niorum distinctionem & rerum pretia praesupponant. differenda erit de hae divisione inspectio inferius.
quastio ex alia quasione: utrum nempσ pos acceptationem factam, quam adseu ro, post mea promissio 4 Pocari. N an sensus promiser siue Volo mo obligari, flaccipiatum fuerit, aut: Vosi mr obligari. si acceptatum intellexero. Vires promissarius sciat revocationem meam anic acceptationem. non puto promi an vat,e ; a re satio directa fuerit adm iniserum, si i ium promulsarium. υ enim iura in diaa. i'ὶ suam astra Bu. Pi end. hic j. s. ut priore casu non oriatur obligati sed ahere rasu, fl tibi placuerit, s Sejur acceptaverit. in quia exee io, tua mnystmest: - poni cuilibet agonti. o . i8. & ip. de inut. 'ipui. p mimd inctionem habet Dn. Pufende hie ς. est. inter pacta, qua intendunt comminem uti Matem. t singulorum. prior tenere putat orium duxisse Iinsionem. Aminitim. pretium, imperium. sed omisi qria non se niversim procedunt, ut in Rugulis Ipse eiebust usta v . Nam circa baec eapita. qua advenire Filans pacta, jam alia praegram in naturalis p aesum m. Igua Neoonexionem evitar sequemn paulatim inmutavi. Q M .
224쪽
DE OFFICIO HOMINE CIRCA SERMONEM.
Onnexio sequentium. s. r. a. Sermoni de isto. β. 3. 4. quomodo diserat avo: sena et sermoy β. s. 6. T. 8. 9. Gom rati Praeeptum de sermone: SERMONE
ET RELIQUIS ANIMI SIGNIS UTERE AD PROMOUENDAM TRANQUIL L I TAT E M MMUNEM. F. to. Dimerentia intersi monem N reliqua signa animi, . it. P sum vel naturalia, L iα vel arbitraria, . 3. seq. -- μ ris sint. ν. Is.16. Sermonis maxima utilitas. β. U. I8. μιρο sermonis ex arbitrio Eumano. β. ao. m. aa. M. Dicta de sermone etiam is r
liqua signa porriscnt, β.M. inter qua ID tera quasi intermedia sum. f. as. Triplex classe praeceptorum I rialium de sermone.
3. 26. M. 28. I. Circa actum loquendi, tibi , praeceptum negativum : TACE , SI PER LOQUELAM TUAM OFFENDANTUR ALII, AUT DAMNUM INCURRANT, AUT HUMANITAS, VEL PANUM, VEL PAX coMMUNIS TACITURNITATEM EXI GANT. β. 29. 3O.3L Praeceptum negativum: LOQUERE, QUOTIES EX HUMANITATE UEL PACTO AD LOQUENDUM O sTRICTUS ES, UEL TACITURNITAS DAMNUM VEL CONTEMTUM ALTERI INPERT, AUT TRANQUI LITATAE LAEDIT. . 32. M. Cur a nobis ominum : quoties
ii exigit honor divinus. ν. 33. II. Circaelictionem Agnorum : VOCABULA NON IN ALIA sIGNIFICATIONE ADHIBE, QUAM CONVENTUM EST. θ.33-38. m.
Circa emvenientiam anfimi eum Agnis' ubi praceptum assismarivum r EA LOQUERE. QUAE CUM ANIΜO TUO CONVEia 'NIUNT, SI HUMANITAS VEL PACTUM ET COMMUNIS TRANQUILLITAS TALIA EXIGANT. β. 39. Praceptum negativum: FALSILOQUIO ABSTINE QUOTIM PER ID ALTER LAEDERETUR, AUT CONTEMNERETUR, ET PAX HUMANI GENERIS TUR.
BARETUR. g. 4O. suando liciat ficto si mone uti. β. 4 - 43. Non dari aliquod jur perpetuum ne ab altaro Iallamur.3. 46.47. suid sit veritas ρο mendaeium pl. 48. Veritas alia Μαapb ea, alia L gica, alia Tthica. 3. 49. N. Non omnis veritas Rhica es virtus. β. si a. Veritast homilitica incommodo virtus moratis dbeitur s explicatur. F. 33 - 37. Falmoquium G Mendarium non fiunt Synonyma. ν. 386o. Incommoda locutio: Virum veracem posse mendacium dicere, non mentiri. β.6a.
ndacia ossicisse is jucosa improprio mendacia sunt. 1. 63. Fides sperfidia averitate O mendacio disrunt. I. 64-67. Simulatio Ni dissimulario quomodo dimorant a falsisquis . G. . quomodo iu-ter ρ ρ N. π de dissim. σμvt jus uae. β. 71. Distactis inter dolum bonum s malum. .ra. 73. Disinctiones communes in quaesisve ri licentia fastiquit νύ - . 74.7s suatenus lucra falsiloquio utii.adversas infamesis amentes,=.76. a. ad versus adultos, β. 77. 3. Pro utilitare respu
225쪽
blicae, I. 78. 4. erga tertium. ν 79. 8o. St. dicem, si deliquimus, β. 8 . quod ultimum 8a. S. crga boso. . 83. 84. 6. erga D- haud licitum esse os litur. s. 86-m.
. I. I Erduxit nos ordo a ad praecepta hypothetica, quae non tantum ideo sic dicuntur, quod praesupponant ex parte jam pacta S leges de fide
serVanda eadem concomitantes, sed vel maxime. quod ex praecepto generali de custodienda hominum aequalitate&quatuor ejus rivuliS, tanquam theses ex hypothesi facili negotio deduci possint. :2. Igitur non miraberis, si in 1equentibus . non solum hujus, sed di reliquorum capitum, ubi rationes axiomatum erunt reddendae, lapius brevissimis digitum ad praecedentia intendero, vel etiam praecepta illa quatuor saltem ad conclusiones speciales applicuero. Simul vero in singulis capitibus speciatim ad singulorum negotiorum, quae ibi tractabuntur, Gnem potissimum respiciam, quoniam iste in moralibus maXimum momentum affert.
Sermonem vero quod attinet, pauca de Hux definitione & origine erunt praemittenda. antequam de officio hominum sermonicantium prae
q. Sermo est vox articulata, qua homines sibi invicem sensa animi significant & inter se ratiocinantur. b v. - 3. Appellatur autem sermo vox articulata, ut tam a voce in genere, quam sono distingiraetur. e Sonus quippe est . quicquid ab auribus ex quorumcunque d) corporum collisione percipitum rix est sonus ab antia malibus quibusvis editus: Sermo est vox hominum propria. Bestiis autem ut.plurimum vox inarticulata. rarissime articulata, vel potius aliquid inter articulatam dc articulatam medii, e) ut psittacis dic. Sermo vero semper articulatus est . - . M6. Illam differentiam omitto. quod vox sit signum iucundi remoIesti, sermo vero insuper etiam utilis ac uamnosi, honesti itidem ac turpis,
226쪽
quoniam latet jam indifferentia praecedenti, quamvis bonum utile vel hic plane omitti, vel ad vocem etiam extendi malim. g . Igitur sermo solis hominibus competit, qua bestiis contradistinguuniatur, dc ratione utuntur vel ipso Aristotele consentiente. Notabilia sunt verba Ciceronis: Natura vi rationis hominem conciliat homini, Oad orati ias ct ad vitae societatem. Item: Societatis vinculum ess ratio O oratio, quae docendo, discendo, comUunicando, disceptando, judicando conciliat inter se homines, conjungitque naturali quadam socierate. 8. Vides hic rationem, sermonem, societatem a Cicerone conjungi. Rem magis illustrabunt ea, quae supra h circa expositionem socialitatis disseruimus. q. Ipse Gentium Doctor Paulus, i dum Ephesios a mendacio avocat, di veritatem iis inculcat, nullam aliam adducit rationem, quam, quod homines invicem membra sint, non physica haud dubie, sed moralia ac socialia. io. Igitur cum sermonis finis primarius sit, l ut homines ratiocinentur inter se, ratiocinatio vero requirat statum tranquillum, m generale etiam praeceptum de ossicio sermocinantium erit: SERMONE ET
RELIQUIS ANIMI SIGNIS UTERE AD PROMOVENDAM TRANdUILLITATEM COMMUNEM.
n. Sed de hoc quidem non poterit esse dubium, & specialiora haud dubie axiomata desideras, quae statim dabo, si modo differentiam inter
sermonem di reliqua Agaue animi ostendero. Ea Vero in termino vocis latet. u. Scilicet signa rerum sunt vel naIuralia vel arbitraria.-nga ex n turali habitudine rerum deducuntur, atque ad physicos.& medicos pertinent. Ita sumus ignis, aurora diei, pallor morbi vel amoris n Sc. fuga timoris, indicia sunt. . .. - . 13. Arbitraria sunt, quae significant eX arbitrio hominum, eoque non singulorum, prout seorsim considerantur, sed prout mutuo consensu ea
14. Cum enim his signis omnibus intendatur, ut alterius cogitatio- - .nes aliis communicentur, & vero homo hominis mentem introspicere ne
queat, indicia vero mentis naturalia sint paucissima, Ο eaque ab homi
- i. δ gὶ quoniam csi bestia signa dant per voces rei utilis, quatenus utilis res ea dieitur, quae pertinet ad conservationem individusi. Cons supra lib. L cap. i. .i6. h Lib. i. cap. 4. . a. seq. ubi ostendi, rationem non esse absque sermone, neutrum
227쪽
nibus artis fimulandi p gnaris saepissime supprimantur, non prospectum fuisset socialitati, si cuilibet pro lubitu signis significationem quamcunque .
imponere fuisset liberum, ted necesse fuit, ut desuper per mutuum com sensum homines convenirent. ts. Sunt vero signa ista arbitraria vel communia pIerisque populis, vel propria quorundam. 16. Utraque vel a variarum earumque infinitarum rerum usu, q vel in specie ab usu Si variatione vocis humanae petita sunt. r . Posteriora haec Sc a sermonis usu orta prae re Iiquis ad socialitatem custodiendam aptissima sunt, in tantum, ut citra sermonem vix ulla aut nonnisi incultissima inter homines societas, pax&disciplina foret. 8. Et cogita saltem duos homines aliqua necessitate simul cogi, tr quorum neuter alterius linguam calleat, facilius bestiae etiam diversi gene- ris s) inter se sectabuntur, quam isti, etsi sint homines. Neque proderit quicquam ad consociandos nomines tanta similitudo naturae, si sensa animi propter solam linguarum diversitatem communicare nequeant, 'quin libentius erit homo cum cane suo, t quam cum homine aIieni idiomatis. . Taceo infinita incommoda, quae ex aequivocatione reliquorum signorum vel diversi id iomatis non poterunt non oriri. Sic Italus calorem nimium aquae ferre non sustinensi dum suum caldo frequenter in- geminat, a Balneatore Germano de frigore ipsum queri putante, affusione fervidae pene fuit examinatus. Ita ciermanus in eXtera provincia, que ruta voce dentes monstrans, S signo isto sedationem urgentis famis quae- 'rens, dentibus misere fuit privatus, u putante hospite, hospitem suum. laborare odorata uia. ao. Caeterum etsi de origine Sermonis x varia fabulati fuerint gentiles hi storia creationis destituti, nobis vero ex sic is literis constet, pri-
si Huc pereinent lacrymis mulierum. qὶ Ut fiunt ignes nocturni, tr alia . signa navibus Lua. signa itinertim inrefrium. Ignis ulu ε in montibus apud Persas Horologia, Hederae, pulpiu Campanarum, hastis, tabuia adibus 'aefixae, tubaram niintus, i mpanorum pulsit, tormentorum disploiso: Loo assurgere, via cedere inclivari, manus osculari, caput nudare, medium digitiem Uendere. barbam apyrehendere Ue. Coni. Pus. I. a. inel m. p. II. ζ.8. rὶ Verba hum Augustini π. V rim. p. 19. g. 9. . cs in g. canis LX cattur, si simul educentur- t) Cum Me enim Deile per signa. 'ludere potes. uὶ Felicior iste, qui dum ea ros comedere vololat, repebat retro se. . . Hue portinet historia de homine indocti s Principe, qui tuter earnandum Epigramma. Igens ut manibus in patinam directis dicebat: ius ili elii herclidi Epigroin - ma G. λ elua. P. N, M. M. Pus. s. 3. α I. . Coos e
228쪽
maevam Iinguam a Numine primis hominibus immediate fuisse infusam. quam ex ipsis senili usu audiendi deinde didicerint, donec exstruthio turris Babylonicie diversitati linguarum ansam dederit, in eo tamen fere assensum praebuerunt Ethnici, sermoni non a natura aut intrinseca quadam necessitate, sed ex mero Dommum arbitrio atque instituto inesse vim significandi. ar. Nisi forte velis excipere, quae contra apud Platonem Cratylus disputat, vana omnino & ab aliis ν Jam explosa prolixius. 22. Uri vero x figma signa animi eouventione hominum vel expressa vel tacita valent, sic&μm, ex iisdem fontibus et vim significandi habet. zy. Est autem conventio illa vel gen ratis, inter integrum populum eadem lingua utentem de rebus vulgo notis & usitatis, vel steriesu inter artifices & eruditos de rebus populariter non cognitis, sed a communi usu
24. Quamvis vero. ut inscriptio capitis ostendit, principaliter hic de ossiciis circa sermonem simus acturi, die a tamen a ostendunt, dicenda etiam ad reliqua animi signa debere applicari, unde dc in axiomate generali haec sermoni iunximus. as. Inter ista duo Literae quasi intermediae sunt, quapropter dc usu iuris civilis modo ad verba, modo ad faetii bin referuntur, accedunt tamen magis ad verba Sc sermonem, cujus imago sunt, uti sermo mentis. 26. His p emissis tripticem Hassem facio praeceptorum speciatrum de ossicio hominis circa sermonem, quarum prima actum loquendi, secunda electionem signorum, tertia conmmientia animi cum signis concernit. V. Quoniam enim sermo est index animi, tres potissimum quaestiones inde oriuntur. i) An animi mei senci alteri sint indicanda i) An in declaratione ejus signis ab aliis inventis sit utendum 3 An correspondere debeant signo cum animo 28. Procedet vero res omnium facillime, fr.ad tres classes it Ias quatuor praecepta specialia absoluta, ium&generale hujus capitis, quod a fine sermonis petiimus, applicuerimus.
29. In Prima igitur clade praeceptum negativum est: c TACE, SI
ly Puseml. β. 4. Viselm. p. at. Nee obsat, quod Manius imposuerit bestiis n mira secundum i aram uaturam. Aliud enim est Agni are naturam, aliud natura. Radicer pro libero arbitrio imposuit, ab his derivato aspis it ad brsias. et I Sollicra ex usu mutuo T diuturno ac per mores recepto. a) I. Iz. seqq. quia homo G reliquis signis utitur ad ratiocinanAm. bὶ In isjuriis ad verba, in Derborum obe
229쪽
LIB. II. CAP. VIII. DE OFFICIO PER LOQUELAM TUAM OFFENDANTUR. ALII. AUT DAMNUM PLETER MERITUM INCURRANT, AUT HUMANITAS, VEL PACTUM UEL IN GENERE PAX COMMUNIS TACITURNITATEM EXIGANT.
3o. Coercet hoc praeceptum non solum injuriam ver alem, suomo etiam jactantiam, Adulationem, , Scurrilitatem, sed maxime Garrulitatem. 3t. Quae uti omnibus vitanda, ita potissimum a ministris Reip. belli ducibus, Legatis, consiliariis Sc. debet esse aliena. 22. Praeceptum assirmativum primae classis eadem inculcat: d LΟ-
OUERE, QUOTIES EX HUMANITATE VEL PACTO AD LOGUENDUM OBSTRICTUS ES . VEL TACITURNITAS DAMNUM UEL CONTEMPTUM ALTERI INFERT, AUT TRAN
QUILLITATEM LAEDIT. . 33. Additur 'ab aliis: e) Loquere, quoties id exigit honor dbinus.
Sed quemadmodum haec limitatio Iam ex parte sub nostra regula Incluis ditur tacite, & quatenus omnia praecepta juris naturalis honorem DEI internum tanquam principium prius praesupponunt; ita expresse hujus limitationis additione vel ideo abstinemus, quoniam ii respiciunt potissimum honorem externum & decisionem quaestionis dissicillima: quando fidei cynos o sit necessario, quando nout cujus,tanquam ct rculos J urispr dentiae transgredientis, decisionem relinquimus The*ogis. s 34. Peccant vero contra hoc praeceptum, qui periculi rei publicae vel concivi aut in genere proximo imminentia tacent, qui informationem professi, non sunt cles, qui educationi m. ae concreditos non emendant, Sic aue. Etsi autem in prima classe duo praecepta specialia posuerimus, in secunda tamen unico erimus contenti. eoque negativo: VOCABULA
16. Ratio disserentiae in eo sita est quod taciturnitas, unon maJOrem, certe aequalem usum socialitat7 praebeat ac loquela. Aliud vero dicendum sit si quis verbis in singulari signincatione citra conventionem uti velit. 3 . Uti enim per singularem hanc impositionem alii facillime laedi possunt, ac ita nuIlatenus promoveretur utilitas humani generis ; ita potissimum, ut ex notatis patet, violatur pactum seu expressum seu tacitum, ouo omnem sermonem niti diximus.
230쪽
38. Scio equidem, non ademptum plane esse singulis potestatem τῶονοματοποιῶν, potissimum philosophis. Sed hanc licentiam regula nostra non tangit, quoniam S ipsa conventione expressia vel tacita nititur. Quo-uSque vero licentia illa se extendat, forte exponemus alibi distinctius. 39. Restat claiss tertia. Praeceptum assirmativum est: EA LOQUE
RE, QUAE CUM ANIMO TUO CONVENIUNT. SI HUMANITAS UEL PACTUM ET COMMUNIS TRANQUILLITAS
qu. Oppositum est huic alterum negativum: FALSILOQUIO AB
STINE, ch) QUOTIES PER ID ALTER LAEDERETUR. AUT CONTEMNERETUR, ET PAX HUMANI GENERIS TURBA
i. Scilicet tum teneor alteri sensa animi indicare S convenientia tum animo meo loqui, quoties is, quo cum ago, ad ictu per e maut imperfectum habet: id vero fit, quando unum ex quatuor istis Praeceptis ab Iutis talia exigit.' a. Quia vero sermo etiam propter nos ipssis est inventus, ideo ubi mea atissus uou conrent Iuda versatur utilitas, neque cuiusquam alteriuSjus laeditur, licebit sermonem ita formare, ut diversum ab eo, quod in animo Volo exprimat. a. Quin dr s aliorum utilitatem intendamus, ita dispositorum, ut Vera Ioquendo detrimentum afferamus ipsis, licebit, di hoc casu filio coloratoque sermone uti. Nam qui alicui prodesse vult.&debet, non utique id tenetur tacere eo modo, quo finem sta iam non erat obtenturus. 44. Nam si fi natura velit, ut mentis interpres sit oratio, vult tamen id fieri cum prudentia , caeteris paribus, vult etiam, ut sermone mutuis& communibus commodis consulatur. Atque cum hic posterior sit primarius sermonis finis, a quo alter mensuram oepit, non poterit contra legem naturae esse intentio fallendi, quae ad hunc finem directo tendit. 43. Accedit, quod Philosephi in eo consentiant, veritatem praeci Pere Ut verum dicendo Tuum cuique tribuamus: Ergo vi oppositurum non
nisi illud falsurn prohibet. quod fraudi est alteri, eique innocenti. - q6. At, inquis: Uuilibet habet perpetuo bas, ne fallat O decipiatvr . ab altero. Ergo semper falsiloquium erit turpe. 47. Imo Vero, qua fronte tu hanc objectionem asseris, eadem ejus