장음표시 사용
251쪽
finem juramentorum & reverentiam DEO debitam, quae fundamentum est omnium legum divinarum, ut supra ostendimu,.. q- . i ei 'ue. An igitur licebit juramentum n ferre, quem p eraturum esse scis' Distinguitur r communiter inter judicem de litigantem; ita ut is excusetur, quoniam ejus ossicium fere est mercenarium; sed litigans, si hoc faciat, peccet. ic6. Quam quidem sententiam admitterem, cum temeritas sit omnino in eo, qui a serto pejeraturo juramentum exigit; frustra enim id exigit, sed initio praesupponendum erat: an casus quaestionis sit dabilis 1 io . Nego enim, certam esse Hentiam in aliquo de futuro periurio tertii; Nam non solum futurorum nulla est certa scientia; sed S ia spectepea, quae dependent ab arbitrio alieno, ab homine, qui corda non scrufitatur. stiri nequeunt. . . . ' sol . Πον tog. Neque hic sufficit, quod periuria iam sepe commiserit is, cum quo est negotium; poterit enim in praesenti se emendare. . to p r fato'. Quin si aperte profiteatur, se peieraturum esse, non faciet cerintum indicium, cum istae minae afferri possint ad evitandum juramentum.
no. Quapropter nisi specialis casus offeratur, quid si enim is, qui Jurare debet, aperte profiteatur atheismum 8 Sed neque hic casus facile GUM; mallem quaestionem istam inter inutiliter curiosas referre. iv. Majorem utilitatem habet altera quaestio, s isn liceat ab in tabjuramentum, quod sese perfamos DLm'praestat, exigeret Non pauci, recipi posio ab idoloIatra ejusmodi iuramentum, asserunt, non exigi. t tia. odi exigi posse puto, si modo caetera sint paria. u Semper enim formula jurandi accommodanda est ad persuasionem dc religionem, quam circa DEUM fovet, qui jurat. εtia. Fluit hoc ex fine auramenti. Nam frustra quis adigeremr ad iusiurandum per DEUM, quem non credit, adeoque nec metuit M4. Quapropter cum jus naturae hic non obstet, tamdiu haec sententia defendi poterit, donec ostendatur, Piud velle princepigi religionis, quod hactenus non fuit ostensum. Ad objectiones enim respondent alii.
252쪽
' DE OFFICIO CIRCA RES ET EARUM A
P0 estas homisum utendi rebus. F. r. plures Ana homines s omnυ tamen rebueon eratur intuitu vel erratoris, a qualiter uterentur, nee Dominium hab et H ferum, vel aliorum hominum. . a. 3. 4. rent, nec Dominium eommune. F. fit. a. Intuitu Dei non es jur, g. s. sed licentia. Aliorum diu o dominii in commune - . 6-l3. non obligatio. f. iq. Unis oritur privatum. 3. 33 -36. Dominium potantistis. Praeceptum negativum: NON UTERE .s7. quaestior An in prima vo hominum c ATURIS AD CONT ELIAM CREA. statu fuerit Dominium, an communio δTORIS. I. Is 16. I. Intuitu rcrum ereatari ν. 18. ostenditur esse historica V ex subsirum non est jus, s. 38. nee tamen ivjuria. diis hisoriae faerae deducenda. f. 69. 6o. . I9. de per internecionem bestis non Poresar Protoplasorum sibigendi crear sit injuria, . m. at. nec Deo. .aa. Neque rari quam a Deo acceperunt, Dominitimiamen inter bominem σ besiar es flatus diei nequit, 6i. 6a 63. sed fuit commmbelli. q. 23. Intuitu aliorum hominum rem nio negativa, β. 64. quae mansisset, sim fla-Aderanda: I. Obligatio utentis, f. 24. M. tu inregro generassem liberos. . 63 69. V quae vel indirecta: ITA UTERE CREATU- nonfuissent lapsi. . 7 73. Porsectiosiatur EIS, UT PER IS NON EVER- integri non infert Dominiorum distinctio-.TAS BONA TUA VEL ANIMI VEL COR- nem. f. 74.7s. Fui ex ramen in statu in-PORIS. g. a 3I. vel directa: sIC UTERE tegro proprietar in partibus minoribus,,cREATURIS, UT AEQUALITATEM CUM .76-78 Usit communio temperara, 3.70' ALi Is CONSERVES. I. 32.33. II. Obligatio Si. in usu rerum fungibilium, β. 8a S . aliorum erga mentem: NEMO ALTERUM qui fine proprietate non potes coης ς IN USU CREATURARUΜ TURBET. I. 34. ν 86 -89. nec adeo ex pacto racito oritur.
Unde utenti oritur jus, quod vel commm s. 9o- 4. Non tamen fuissetius femηcnnis. vet Dominium. g. 3 . Dominium est, res fungibiles ad futuros usus proprio proprietar, . 36.3 . 38. N vel Dominium β. 9s.' Post lapsum mansit communio. β. 96. fricte dietum vel Dominium commune. 97. sed non diti potvit obsiervari. g. 98.
s. 39. Communio uci negativa. 3. 4o. 4i: Unde homines pedetentim ab ea σecessee-veI p tiva, I. M. qua eadem eum Domi- runt, s. 99. per occupationem. 3. I . Iz1. πιο communi. 3. 43-43. Unde res vel in D divi nem, .ica. ica. ad praescinde mimo, vel enmmunes. vel nullius, ε. 43. S. das lites. β. io4. Adamus inter Cainum unus homo esset in mundo, nee Dominium . ET Abelem Dominia non disinxit, i 5 IIO.
253쪽
. tu, Ii8. Sensus praecepti de non turban- δε alterius usu rerum, duplex. F. 1 9. N. Praceptum respiciens commuuionem: UT HOMO RES INE AUITAE UTILITATIs, ET A QUARUM USU ALIOS ARCERE VI RES HUMANAs ExCEDAT, INTRA PRIMO AEVAM COMMUNIONEM MANERE SI-NΛT. ,. IN. Tria requisita reι Dominio
subjicienda. .iaa. si Ut res usum aliquem hominibus post praesere. F. ia3. aὶ nautamen Fuscientem omnibut citra Periculum di dic ii 4-i3o.,qu'd reΦuisitum desitu in vaso Oceano. g. I3t. 34 ut apprehensioni custodiae hominium fit obnoxia.
nus. b. 133. 36. Modi acquirendi Dominii, L i37. Iuni vel principaui vel accessorii. β. I 38. Principalisvel originarius vel δε- rivativus. β i39. Originarius est Occupatio, j. 14O. quae aliter fit in mobilitas, albrιr in immobilibur. F. i4I-I46.4 In mobi-Aum apprehensiouo occupamur etiam iis aecessoria mobiles. β. i47 i53. Res deret, Ea iterum possum occupari. I. Isq. Specimιn Dinosarum quaesionum ea bis primcipiis cie cendarum. . 1 f. Derivativus nititur volvvtate Domini prioris. f. ISSuti expressa vel tacita. f. i37. Expressa maut per stola verba, β. im. aut per tradiationem. ν. i 9-26 i. ad eam. qua D per sorba sola. pertinet testamentum. s. I62 mi66. Mai dιrivatiυi transferendi utiluetatem rei s commoditatem. F. I67. 16S. Dominium directum N utile. 3. I69. Iurpignoris, servitus. .l7O-I76. Tacitor an sertur Dominium in successionibus susucapione. . III. Successo ab infestato in qua ratione fundetur. I. I79 - 184. Acces . A descendontium, adscendentium is coli rei alium. ν 18s-l9O. Usucapio vel inter genter vel inter privatos. β. I9l.l92. Utri usque sinis communis. s. I93. Disserentia in usucapione gentium. β. I99-223. quor μι- pcrtinet fructuum e mur aequisitio. . 2 9-ali. Ouid do pictura, scriptura ignova specus β. aia aet9. Summa osseu aliorum hominum erga Dominum rei. 23O 2 8.
Ρostquam de sermone diximus, pergendum nunc est ad Dominium, se
cujus cum potissimus effectus in potestate utendi rebus b consistat, de hac quaedam paulo altius erunt repetenda. 2. Poterit nempe eadem confiderari vel in ordine ad Creatorem, vel in ordine ad res, quibus utimur, vel in ordine ad alios homines.. 3. PrioreS duos conceptus quod concernit, plerumque solliciti sunt scriptores morales, quomodo facultatem illam utendi rebus creatis ex
sa) Pertiner ad hoe eaput Pusend. lib. 4. eap. 3. & seqq. usque ad linear libri st) Non obsar, quod usuifrusiur sapiut separetur a proprietare s irim μι in Domi nio utili. Respondeo enim, semper tamen proprietatem ideo flusinori, quia οὐ sis arilitatem aliquando redituram esse ad propristatin, aut quod id crim alia quadam utilitas a propriuario percisia uri
254쪽
CIRCA RES EΤ'ΕARUM DOMINIUM. in
. concessione divina iustificent. tum & quomodo in specie occisionem bestiarum ab oriettionibus aliorum tueantur. c q. Nobis ita res simplicissime videtur tradi posse, si ante omnia separemus lumen rationis a revelatione, & facultatis hujus indolem penitius consideremus.
3. Constat autem ex hypothesibus initio demonstratis, eam juris nomen non mereri in ordine ad DEUM; hujus enim respediu homini nullum jus competit. d)6. Igitur neque demonstrandum nobis erit, quo jure facultatem hanc exerceat homo: foret enim quaestio Domitiana; 1ed lumi et, si modo nihil afferri possit, quod istam potestatem impugnet. 7. Nam quod nulla lege prohibitum est, quare pro re licita non haberi debeat, nulla subest ratio.
8. Cum ergo Sc homo habeat potentiam naturalem utendi rebus reliquis creatis, potentia haec tam diu pro indifferente erit habenda. donec vel a natura vel ex revelatione adducatur limitatio eam restringens. 9. Accedit, quod concciso ridiva quadantenus etiam ex ratiocinosione demonstrari possit. Homo enim opus habet creaturis reliquis in hoc natu, tum ut nutrimentum ex illis capiat, tum ut adversus maIa corpuS suum destruentia se defendat. Unde sequitur, quod DEUS velit etiam a sum earum rerum homini concedere, sine quibus vitam tanquam donum DEI conservare nequeat. Io. Sed haec suadantentis saltem demonstrantur, & quoad ilIum duntaXat usum, qui nomini est necesiarius. At cum homo sepissime utatur creaturis reliquis ad jucunditatem tantum & vitam commodiorem; uissiculter ista via, qua onus probandi in nos suscipimus, procedemus. e II. Neque enim omnibus creaturis opus habet homo; neque Aristotelis, Luciani, ac aliorum Gentilium sententia applausum meretur,
quasi res reliqua frustra essent creata, si homini iis uti non liceret. Nam longe compendiosius potuisiet machina mundi adornati, si nihil fuerat creandum, nisi quod usum homini praeberet. n. Igitur maneamus potius in possessione Iibertatis naturaIis, prae- Primis cum deprehendamus, revelationem Scripturae Sacrae sententiae huic non refragari, sed potius concessionem specialem homini laetam utendi rebus creatis, solidisti me exinde posse probari.
255쪽
is LIB. II. CAP. X. DE OFFICIO 3
ii. Neque iis stilum, quibus ad necessitatem homo habet opus quae quidem in statu integro longe minor erat ad nutrimentum saltem restricta, tum defensio adversus mala reliqua corpus hodie destruentia ibi non habuisset usum) sed & ad commoditatem ac voluptatem. 14. Ista vero concessio, ut in antecessiim notemus, non habet vim praecepti, sed indulgentiam duntaxat privilegii, quo quis uti pro lubitu potest, nec ad omnimodum ejus exercitium tenetur. Alias enim peccaistet homo in legem divinam, si animal quodpiam liberum dimitteret, aut occasionem, idem in potestatem redigendi negligeret; id quod nemo sanus dixerit. is. Caeterum in hoc ordine ex iis, quae generatim de ossiciis hominis erga DEUM diximus, fluit praeceptum negativum : NON UTERE
CREATURIS AD CONTUMELIAM CREATORIS. Pugnaret enim
hic usus cum cultu Des interno, qui fundamentum est legum omnium
16. Unde maxime coercetur per hoc praeceptum abusu creaturarum, quando eae inutiliter & petulanter perduntur. Contemnitur enim hoc modo Creator benignissimus, quemadmodum contemtum interpretaretur.
homo , si eius donum inutiliter perderem. i d polies huc quoque referre, quod DEUS quietem diei septimi etiam ad bestias voluerit extendere. Sed hoc pertinet ad praecepta Religionis, adeoque relinquendum est Theologis.18. Porro in respeeta ad ipsas res creatin, quibus homo utitur, usus iste juris nomen non meretur, quoniam cum reliquis creaturis nulla horimini juris communio intercedit. -s 19. Neque tamen mereri etiam potest nomen injuriae, quia neque creaturis reliquis homo est obligatus.1o. Sive eae sint vegetabiles tantum, aut his inferiores. de quibus nullum est dubium; sive insuper locomotiva gaudeant, ut bestiae. it. De quibus etsi multa soleant objici, non opus tamen est, ut circa eorum refutationem nos detineamus, cum partim ea excipiant adversus argumenta, quibus alii ius interficiendi eas probare voluerunt, a quo probandi onere nos, ut vides. abstinemus; partim nituntur falsa hypothesi philosophorum rationem bestiis tribuentium, simulque praeceptum de non laedendis aliis ad bruta extendentium. f Nos vero supra g rationem ita a bestiis exterminavimus, ut ne quidem reliquerimus sensum internum proprie dictum, tognitionem aliquam di ita cogitationem praes upponentem. 22. Neis f) Elegant locus emp0gris es V. PQ. F. A. P. P4. ig) l. I. c. . I. 36. Digiti by Corale
256쪽
ar. Neque per internecionem bestiarum injuriam DLO fieri inde constat, quia DEUS status, iuris omnis expertis, inter hominem & bestiam autor est. h
23. Nollem tamen Dropterea statum hunc hominis in relatione adhestias comparare cum statu besti; i) sEtsi enim aliqua inter utrumque statum sit convenientia, tamen plures sunt rationes di sparitatis. l Praeterquam enim, quod bella inter homines neque sunt universalia. neque perpetua, neque licentiam in infinitum concedunt; insuper bellum est- status extraordinarius ex laesione juris ortus; at vero status iste qui est inter homines & bestias, ordinarius est, nullam iuris laesionem praesup-Ponens, cum inter eos nunquam ulla iuris fuerit communio. 24. Pergendum nunc ad considerationem potentiae utendi creaturis.
hominibus competentis in ordine ad alios homines. Observari hic ea meretur. quatenus utens aliis obligatus es, tum quatenus alii homines stim ligati utendi. 23. Obtigatio utentis est vel indirecta seu mediata Sc quatenus homo sui conversationem debet socialitati, vel directa, quatenus homo immediate obstrietus est aliis. 26. Indirecta hoc praecepto comprehenditur: ITA UTERE CREA
TURIS, UT PER ISTUM USUM NON EUERTAS BONA TUA
VEL ANIMI VEL CORPORIS. Fluit hoc ex iis, quae supra de ossiciis hominis erga seipsum docuimus. e . Quod bona animi moralia attinet, Opera danda, ne per occisionem, v.g. bestiarum animus assuefiat trucuIentiae Sc crudelitati. Non enim solum Plutarchus observavit, ex assuefactione necandarum bestiarum homines progressos esse ad caedes hominum 5t bella, sed de observationem meretur, quod scriptura Nimrodum appellet venatorem; Pythagorici contra mansuetudinem erga bestias inculcarunt, ut meditationem amorisit misericordiae erga homines.
18. Unde Non sine causa Athenienses ab eo, qui vivo arieti pellem detraxerat, ec, ni fallor, Lacedaemonii ab eo, qui coturnicibus oculos
eruens postea eas dimittebat, poenam eXegerunt. .
29. Quoad bona animi naturalia peccat, qui nimio cibo ac potu usum rationis sibi tollit vel minuit. 3o. Quoad bona denique corporis variis intemperantiae speciebus abstinendum erit. 3 i. Hinc h) Pusend. q. s. p. sets. i suod faciι Da. Pusend. d. g. s. l vas agno
seu ipse Dn. Pusend. d. I. s. in nova edit.
257쪽
ai. Hinc Pythagoras, dum necare vetuit animalia, inter alias rationes discipulos suos ad faciliorem victum, unde sanitas corporis S ingenii
acumen magis augeretur, assuefacere Voluit. 9 .
3a. Directa obIigatio hominis erga alios ea est e SIC UTERE
CREATURIS, UT AEQUALITATEM CUM ALIIS CONSERVES; scilicet NE ABUTARIS IISDEM AD SUPERBIAM : UT ALIOS ISTO USU NON LAEDAS; UT PER EAS ALIIS INSERVIAS: UT FIDEM PROPTEREA.DATAM SERVES. Intelliguntur haec
facile ex superioribus discursibus. 33. Taceo nunc peculiare interesse per publicae, cui & ipse se homo ac commodare debet. Interest enim reipublicae, ne quis re sua male utatre, & sepius intermissio certi cujusdavi usim promovet utilitatem cisitaris. m 3 . Obligatio aliorum hominum n) erga utentem hoc praecepto inclu
ditur: NEMO ALTERUM IN USU CREATURARUM TURBET.
3s. Correspondet huic obligationi in utente jus, vi cujus quiete creaturis uti potest, quod jus, quatenus alios ad usum ejusdem rei adiamittit, communionis nomine venit; quatenus vero alios ab usu ejusdem rei arcendi facultatem tribuit, dominium, dicitur, de quibus nunc fusius erit agendum. 36. Ne vero more andabatarum disputemus, ab evolutionibus tera minorum erit incipiendum. Ubi id quidem constat, ex hactenus dictis, per dominium intelligi ius in rebus terminans, οὶ quatenus rei vocabulam actionibus mere personalibus p contradistinguitur, sed hic conceptus tamen dominii edentiam non exhaurit. - Π. Quapropter rectius describituri q) quod si ius, quo res aliqua alicui est propria. Proprietas vero est, quando alicujus rei veluti substantia ita ad aliquem pertinet, ut eodem modo non pertinet ad alium. S. Proprietax enim Sc dominium hic sunt synonyma, essi quandoque a Scriptoribus usurpentur diversimode. r 39. F si vero proprietas seu dominium unius rei vel penes unum hominem, ve, penes uno plures. Illud dominium simpliciter vel fricte dicitur, v. gr. ita Titius est dominus aedium suarum; hoc vocari sistet δε- minium commune vel communior, ita heredes Titii sunt in communione
258쪽
o. Scilicet communio est, quando rei velut substantia ita pertinet ad aliquem, ut eodem modo pertineat ad alium. s 4r. Estque vel negativa, cum res ita pertinet ad plures, ut in nullius hominis, nec in unius nec plurium,) proprietate actii sit. Ita ex hypothesi juris Romani ferae bestiae sunt in communione.
. V.i ,, , - . eues se, ita pertinet ad plures, ut in pluxi Vm ς''
junctim sumtorum proprietate seu dominio sit: repete exemplum de he. redibus Titii. 43. Ergo dominiumsimpliciter sic dietum est nobilissima dominii species, quia respuit omnem communionem, communio negativa est nobilissima communionis species, quia respuit omne dominium. 44. At communio m kιva & dominium commune, ut vides, coincidunt. ita ut in uno eodemque exemplo conveniant, & saltem disserant concepti bus. Dum enim duo heredes Titii inter se referuntur. S considerantur ut singuli, hereditas eorum communis est ; dum conjunetim referuntur ad alios homines non heredes, hereditas ipsis est propria. s. Res ipse vero ab his tribus juribus diversas denominationes accipiunt. Sunt enim vel in dominio, vel communes, vel nullius. 46. Apparet ergo,& proprietatis & communionis terminos involvere
relationem unius hominis ad alium hominem Ex quo sequitur . si unus homo sit in mundo, elliis pro Iubitu possit uti rebus creatis, neque tamen terminum dominii t quia nemo esset, quem ab usu eius excluderet neque terminum communionis su quia nemo esset, ad quem usus iste simul pertineret, ad istum usum quadrare. 47. Et qui aliter posseti cum S dominium it communio sint iuris species. Supra x vero demonstravimus. nullam jus hominum esse, nisi μι atii homines. 48. Nam etsi istum hominem unicum reseras ad DEUM, non merebitur tamen ille usus nomen dominii, non solum quia in hoc respectu DEUS tantum est Dominus creaturarum, sed di quia homo nullum jus habet adversus DEUM. 9. Quod si vero reseras ad bestin, similis erit ratio, quia inter hominem& bestias nulIa est neque juris neque obligationis communicatio. so. Malo autem hic scapnam vocare icapham, quam ejusmodi facultatem utendi creaturis unico homini competentem appellare dominium Aa inde is Pus. β. a. Unde requiruntur ad communionem partes pro indivis. Possunt tamen esse partu inaequales. t per F. 37. cu per ν. 4O. Lib. i. cap. 1.
259쪽
indefinitum non formaliter sed concessive, non aetii sed potentia. y Etsi enim haec locutio commode explicata tolerari possit, tamen haud du hie terminus dominii supponitur improprie, & videtur absque ejus usu patione. doctrina dominii magis perspicue posse explicainsi. Quin &s plures sim homines, non poteris tamen terminum domianii neque limpliciter dicit neque communis adhibere, si nullus esset, quem reliqui iure ab usu certae rei possent excludere. Z fr. Nam tum demum v. gr. hereditaL Titii est in proprietate her dum duorum, quando, ut dixi, referuntur ad alios: quod stilli heredes soli essent in mundo, non amplius esset dominium commune, sed tantum ipsis eadem esset communis. Adeoque ex communione positiva tunc fim
33. Solent alii dominium dividere i n eommune & privatum; a Sed ex
eorum descriptionibus patet, eandem esse hanc divisionem cum nostra, qua dominium diximus esse vel simpliciter tale vel commune, nisi quod hi in ar-Plicatione confundant dominium commune cum communione negativa. HS . Quorum adeo mentem non penetrarunt alii, mirifice utramque
dominii speciem circumscribentes, dum statuunt; c) Adamo a Dm conLatumfuisse dominium commune, toti nempe humano generi competens, ct si
mul privatum; nempe pro me, te . 33. Quemadmodum enim in me, te Sic. consistit universsim humanum ge us; ita non apparet, quomodo privatum dominium a communi discrepet, nisi quis forte in sublimi ista controversia, de existentia universalium citra mentis operationem, velit refugium quaerere, di cruentae Pugnae nominalium atque realium se immistere. 16. Porro quoniam dominium simpliciter es dominium commune sunt sipecies suo modo contradictorita, d) nimis subtiliter dicitur,' utramque speciem in uno subjecto Q posIe concurrere. Quamvis subtilitas haec & ab aliis fuerit usurpata. 37- Qui adeo ob Iari sprudentiae ad hanc enim primario termini domicili S communionis pertinent, ignorantiam, Sin eo falsos sibi formarunt conceptus, g) dum putarunt etiam istud jus, quo proprietatem alicujus rei acquirere valeo, proprie dominium et , dc p terea 'dominium in potentiale Nactaale diviserunt, cum tamen dominium potentiale sit lux
260쪽
CIRCA RES ΕΤ EARUM DOMINIUM. . 389
38. His praemissi g de origino dominis nunc dispiciamus; seu aut iuprimaevo hominum statu fuerit dominium aut eommunio, eaque vel positivo
vel negativa. 39. Id vero statim vides, quaestionem hanc, ut sunt omnes de origine rerum vel jurium controversiae, esse quaestionem historiam, multisque, si citra Omnem revelationem eam velis tradiare, conjecturis S per amba
ges quasi hic esse opus; quamvis jam alii i) eruditissime ostenderint,
quomodo haec controversia, si cum Ethnico in notitia status primaevi aberrante res sit, debeat explicari; in ipsis conclusionibus non omnino vel certe parum a nobis dissentientes. l 6o. Nos autem, cum Christianis scribamus, it iam supra m) demonstraverimus, absque confusione disciplinarum assertiones historicas etiam a in evolvendis disceptationibus juris naturalis ex historia sacra desumi Posse, hic non haelitabimus, definitiones nostras ex reveIatione divina petere, simul tamen regulas bonae interpretationis, quas nobis recta suPP
si. Dixit DEUS ad ProtopIastos: Subicite vobis terram O dominamini super bestias. Acceperunt ergo hoc passu facultatem subigendi sibi creaturas inferiores, eo effectu, ut scirent, O non adversari, si creaturas ad utilitatem suam applicarent. Caeterum haec faculta; dominii nomine nonnisi improprie in nituri n sive statuas, concessionem istam divinam Adam ante creatam Evam misie faetam, sive Adamo fe Evae simul significatam.
62. Ut enim neutro modo, neque intuitu bestiarum aut reliquarum creaturarum inferiorum, juris, multo minus dominii vel communionis
nomen meretur; ita intuitu hominum, quamdiu Adamus solus erat, o nonnis jus in spe, quod Sipsum qua tale improprium est, appellari poterat. 63. Creata vero Eva jus exinde proprie dictum oriebatur, non tamen inde inferre poteris, ergo dominium erat, quia di communio ius est. p 64. Uti igitur non memini quenquam statuere, quod Adamus Evam arcere justa ex causa ab usu creaturarum potuisset; ' aut quod Eva ad hunc usum exercendum speciali concessione Adami nabuisset opus; ita ineptum foret, si jus Adami tum temporis dominii stricte dicti vocabulo insignire vellemus, sed neceste est, ut fuerit cc munio, eaque non positiva, quamdiu Adamus Sc Eva soli erant, sed negativa.
iij in fecit Puseud. l. 4. c. 4. il O infra: an occuparis ultimo fundet se in pactor ν. . seqq. in l. l. c. a. F. I. 18- n suod facit Alb. e. 7. . 4. so vid. 4T. T. ip Eatemu is, qui rem communem habent; referuntis ad se inviccm, ut