장음표시 사용
261쪽
63. Porro non generarunt equidem in statu integritatis Protoplasti liberos, procreassent tamen haud dubie; r Hic igitur sorte ex communione primorum parentum negativa, factum fuisset dominium communest 66. Imo forte non. Nam communis sententia est, protoplastos re praesentasse in concessione divina posteros suos. Ergo hi statim a nativitate prima aequale ius fuissent habituri ac parentes eorum. 67. Neque causa fuisset, cur DEUS in isto statu prae liberis dedisIet parentibus praerogativam, cum in aequali perfectione fuissent generandi ;quin potius probabile est, beneficia parentibus indulta pertinuisse ad liberos, quoniam poenae faeti sunt participes. 68. Quin ic supra , cs ni fallor , demonstravimus , in statu integro nullum suilla expectandum imperium paternum: Unde ne quidem expectanda erit restrictio si liberorum in exercendo usu rerum. 69. Ergo per generationem S multiplicationem generis humani in isto statu communio negativa non missiet mutata, sed extensa saltem ad perissonas alias atque alias.
7o. An vero in hac communione mansari fuissent homines, si Adamus non esset lapsust curiosior auaestio est. Nobis ne minima quidem se ostendit probabilitas, quae fuadeat recessionem ab eadem di dominiorum
i. Tritum proverbium est: Amicorum omnia sunt communia. Quo major ergo futura erat amicitia futura vero erat maxima eo magis speranda erat communio. Inde in primitiva Ecclesia Christianorum communionis hujusmodi analogum fuisse Iegimus. i. Adde, quod summa ibi miliet aequatilis, dominii vero distinctio multum promoveat status hominum inaequales. Certe divites N pauperes fecisset dominiorum distinctio. a. Neque cause ad distinctionem dominiorum moventes aderant. Sponte proserebat omnia tellus, labor tum non erat inter molestias; Nais tura paucis contenta; Luxus exulabat; Nulla lis, nulla invidia. 74. Hinc valde errant, qui di nctionem dominiorum in statu integro propter ejus perfectionem quaerunt, u) quia ut omnis ordo rectae rationi consentaneus, ita pulcherrimus ordo possidendi res illi statui vel maxime convenisset. cx) i
262쪽
CIRCA RE S ET EARUM DOMINIUM. ist
rue. Quasi vero perfectior sit hodie Ecclesiae status, in quo diu propter cessationem charitatis cellavit communio , prae altero qui erat in primitiva Ecclesia. 6. Neque tamen putandum est, in communione ista status integri fuisse summam coifusionem; yὶ ac si propter ius commune omnium, nemini licuisset ex rebus in communione positis quasdam ad proprios usus ita accommodare, ut post earum apprehensionem aliis non integrum fuerit easdem ipsi rursus auferre. Quin potius in ipsa communione negativa erat proprietas quaedam. intuitu scilicet fruituum, quorum usus consistit in abusu. Hi enim si ovis eos ad cibum vel potum adhibere voluit, statim ipsius, postquam apprehenderat, erant proprii. 7. Sed contradietionem involvere videtur, in communione ex vel ma-Xime negaIlva, quae proprietatem excludit, χὶ ese proprietatem. 78. Imo vero non involvit. Manere enim potest communio seu negativa seu politiva in toto aut partibus nobilioribus, Vel rebus frugiferis. etsi proprietas sit in partibus minoribus, a vel fructibus. 9. Unde nascitur distinctio communiovis utriusque b) in absolutam ex temperatam. 'Absolutam voco, in qua ne minima quidem rei est propriefas. Temperatam, ubi contra.
8o. Antequam Protoplasti ullas fruges ad abusum applicarent, communio ab Iuta erat; una saltem ad counamtionem arrepta, incipiebat
8 i. Cave tamen per absolutam talem intelligas communionem, in qua nulla piast esse proprietas. Haec enim revera est non ens impossibile; quin potius hoc intuitu omnis communio esset temperata. At abso. Irata intuitu actus, saltem aliquo temporis spatio, etsi perbrevi durabit. 81. Notanter autem dixi, c) in stritu primaevo per apprehensionem mei fungibilis ortum fuisse dominium, non per apprehonsionem rei cujusvis . Nam si ea esset non fungibilis, sive mobilis, sive immobilis, sola apprehensio dominium non tribuebat, sed jus saltem momentaneum ista re utendi, quamdiu eandem quis possideret, usu isto cessante alii aequalem Iotestatem habebant, vel habuissem istam rem ad suos usus accommo-
83. Sed jus quidem istud momentaneum non meretur titulum prooprietati nec unquam, ut puto, a Jurisperitis eo fuit insignitum. ω
y Pus iv. 4. a 3. et, vide supra F. 43. a A potiori vero A denominis iocl' me equidem ex professe agitur de commanione morire, sed poterit ramen sic paucis mutaris eadem disinctio applicari adpositivam. H ν 76. in fine. d Coos T.
263쪽
84. Ita e. gr. Si Adamus sub umbra arboris cubaret, vel cum bestia quadam luderet, non tamen propterea habebat proprietatem in istam arboren, vel bestiam , etsi Eva illum nonnisi summa injuria a loco turbare , aut bestiam auferre ipsi posset. Quod si sponte abiret vel ludere cessaret, poterat sine iniuria locum vel bestiam occupare eadem. sue. Ita si Eva pomum decerperet comedendi gratia, nullum ius erat Adamo, quod id auferre conjugi potuisset, sed necesse erat, ut de alio prospiceret 1ibi. adeoque post apprehensionem pomi recte dicere poterat Eva. , pomum esse in ipsius dominio, quoniam videlicet maritum ab ejus usu
excludere poterat in perpetuum. 86. Scilicet etsi communionem supra e vocaverimus, ouando rei substantia ita pertinet ad alium, ut eodem modo pertineat ad alterum; communio induvatisι aequale utendi re communi; li tamen omnia ita intelligenda sunt, ut ex Jure singulorum in rem communem non oriatur
tale jus, quale est jm omnium in omnia Hobboianum, quod produceret statum funestissimum belli communis. 8 . Fluit exinde, quod abstrahendo ab omni pacto humano, ex ipse praecepto generali de custodienda fici tate di pace communi generis humani, nulla possit dare communio talis, in qua liceat socio socium turbare in usu rei non fungibilis, aut auferre ei rem fungibilem, quam consume
sq. Quin & praeceptum speciale de cotidienda aequalitate idem inculiacat. Peccaret enim in eam haud dubie, qui alterum a loco, cui incumbit, depellere, aut rem fungibilem illi auferre vellet, ut ipse in isto loco quiesceret, vel re ista frueretur. 89. Denique haec demum licentia non posset non summam confusionem O bellam procurare. Nam cum ista admissa, aequalibus liceant aequalia, sequeretur sua sponte, Adamum, si Eva licentia dieta uia ipsi pomum abstulisset, eodem iure potuiste idem pomum auferre Evae, di sic reciproce in infinitum, donec is, qui viribus esset superior, pomum deglutiret, icita in reliquis; Haberes adeo bellum totius humani generis in protoplastis. i 0o. Unde quamvis aliqui fὶ erudite asserueruit, occupationem, quae dominii causa est, vim hanc accepisse ex pacto primorum hominum tacito, limitationem tamen haud dubie haec eorumisententia recipiet in reb8s fungibilibus, ad praesentem consumtionem g) apprehensis, partim quod in ' his sine jure appropriandi per apprehensionem frustra sit omnis comm
264쪽
nio. hὶ utpote communem usum hominum involvens, hic Vero communis usus ipse 1it frustraneus, si aliis mihi iterum eripere li eat, quod ad necessiariam consumtionem applicare volo; partim quod ipsi jus Hobbesianum eruditissime refutaverint. i si . Nam quod alii I objiciunt, posita primaeva facultate hominum in res, non posse inteligi, quomodo nudus actus corporalis unius, qualis est occupatio, caeterorum facultati praeiudicare possit, nisi ipsorum consensus accedat; id est, nisi pactum interveniat; facile removeri potest. 92. Initio enim occupatio, quae est actus physicus, proprietatem non introducit; sed lex socialitatis de custodienda aequalitate mediante hoc a physico, alios ab usu rei fungibilis ab altero jam apprehensae excludit. m 93. Deinde qui hac objectione utuntur, haud dubie pactum pro fonte Omnis oblisationis agnoscunt. n ,At nos supra legem supposuimus. quae saepe sine pacto, sine hac nunquam paetiam obligationem infert. 94. Quod si tamen pacti taciti voce tam late uti velis, ut sub se comis prehendat paetum praesumtum, lis magis circa verba erit, quam rem ipsam. Quippe supra so demonstravimus, pactum hoc praesumtum esse convenistionem improprie dictam. 93. Illud vero non omitteudum erit, non sine ratione consumtionis praesentis nos fecisse mentionem, p) ut indicemus, haud quaquam in ea esse sententia, ac si occupatio rerum fungibilium, cum intentione eas δε- ponendi adfuturos usus, etiam citra paetum, dominium producat. Nam quemadmodum ejusmodi appropriationem neque communionis finis. neque socialitatis di aequalitatis custodiendae praeceptum inseri necessario; ita non concipere ejus existentiam poterimus in statu isto perfectissimo. Ubi enim abundantia rerum summa fuisset futura, ubi perpetua summae amicitiae aequalitas, ibi nulla ratio erat seponendi res furigibiles ad usus
proprios; ibi haec sepositio turbasset haud dubie praeceptum de custodienda aequalitate. q)96. Pergamus ad satum lusis. Mutata hic rerum facies. Ager tribulos proferebat loco frugum. Labor molestiam asserebat corpori hu-
supra ratio in pacto. Eadem eris infra ratio in gcneratione respectu patriae pol
dubie enim hae sensitio facta fuisset, ut quis pra aliis hominibus praerogationem haberet.
265쪽
mano, sine hoc vero rari fructus erant sperandi; corpus hominis adversus injuriam aeris obus habeat tuguriolis, vestimentis&c. quae sine labore aliquo & industria non poterant confici, dc extrui, bestiae sine molestia non Poterant occupari S apprehendi; Harum sust ntatio requirebat peculiarem industriam. Multum remiserat amor hominum mutuus communio. nis firmissimum sustinaculum. 97. Neque tamen propterea haec mutatio actualem distinctionem do
miniorum intulit: r neque DEUS post lapsum dominia rerum inter . Adamum S ejus liberos de novo divisit; sed mansit concessio divina Primaeva, saltem in effectibus limitata di restritta. s 98. Id vero inde secutum est: Non posse salva pace generis humani
communionem istam beatissimi status amplius observari. Etsi enim nullae aliae hic adfuistent rationes ulteriorem dominiorum distinctionem suadentes, suffecisset tamen vel haec maxime, quod, si homines quidem in commune laborassent. S in commune contulissent fruitus, ac de communi acervo fuissent sustentati; non potuissent non querelae existere ob in
aequalitatem laboris & fruitionis. Et inhumanum plane fuisset, si licuerit aliis tuguriorum usum simul praetendere vel vestium . qui nihil ad eorum confectionem contulerant. ct '. 99. Non tamen propterea putandum est, simul O s et homines a communione recessisse; sed probabilissime initio, quod res fungibiles conis cernit, conventum fuisse videtur, ut, quae quisque ex fructibus commuis nibus sponte provenientibus comportasset, Ec ad futuros usus seposuisset, jure proprietatis Dossideret; tum quae ex non fungibilibus, seu mobili-hus, seu immobilibus occupasset, habitandi, colendi 8c fructus ex iis per cipiendi gratia, ut di ipsa censerentur propria, di una cum iis Ductus
exinde provenientes, tanquam accessoria. roo. igitur, cum ab initio pauci fuerint homines, vastus vero terra.
Tum sit orbis, constat, pauca etiam initio fuisse occupata di dominio subjecta, plura vero in communione mansisse, tamdiu donec multiplicato genere humano, & ex ipsis plurima, non tamen omnia, per Ocupationem aliorum proprietati accommodata fuerint. u ror. τὸ Sed causis tantum introducenia dominii fuerunt, quamvis singula momm
tum aliquod ad introdurandum dominium attulerint. s Per verba maledictiomnit Hac tum fieri . secutur m. Pufenae hie β. 7. sed vereor jam, quod hae ratiosis
suffectura. Potuissent enim hae querelae non misere, A bonus ordo in labore s fruiti in fuisset obsiem tus, yrout eiusmodi ordinem finxit autor hisoriae Sevaramber. Ergo, dic potius, malitiam hominum s cessationem amoris introduxisse distinctionem dom uiorum. Oὶ Nam damur etiam hiato multa loca possessione vacua. Dissi irco by Corale
266쪽
I9 roi. Quae occupatio in statu post lamum pactum omne excludere non videtur. Etsi enim di hic naturalis ratio suadeat, dominia rerum distinis gui; etsi suadeat, occupationem esse modum litibus terminandis maxime convenientem; tamen non praecipit Praeci se, ut per apprehensionem dominium adipiscamur. x Est enim inter apprehensionem rei funsibilis in instanti consumendae,&apprehensiones reliquas ingens disserentia. y
ior. Prior apprehensio intendebat usum, a quo usu etiam per regulas communionis me non debebant arcere alii. At hic usus ex natura rei non intelligi poterat, si non potuissem alios excludere. In reliquarum vero rerum apprehensione usus meus, etsi non ita commodus, esse potest,
etiamsi alios a communicatione rerum harum non arceam.
io3. Quin & non improbabile est, multiplicatis hominibus, ad evitandas rixas 8c introducendo bono ordine, quasdam res ab ipsis mutuo consensu fuisse divisas, si cuilibet suam portionem propriam assignatam. hac addita conventione, ut quae in prima rerum divi Hone in medio so-rent relicta, deinceps ejus possent fieri, qui primus easdem sibi per apprehensionem a meruisset. xo4. Igitur verissimum est, dominiorum in his rsius distinctionem in statu post lapsum ortam esse maximam partem, ut lites praescinderentur,
etsi propter depravationem hominum Σ bella sepissime a de meo de
tuo Oriantur. b ios. Convenit cum his quae diximus, exacte, certe minime iis repuis
gnat historia sacra, sive filios Adami, sive in reparatione generis humani post diluvium Machi progeniem respicias.
. . Io6. De prioribus nil memorat eadem, quam quod Abes Pastor ovium, Cain autem agricola factm fuerit. Quae verba uti occupationem praeceia dentem non excludunt, imo praesupponunt, ita multae sunt rationes, ne statuamus, Adamo praeceptum fuisse a DEO, ut in statu integro distria hueret dominia rerum in liberos, hoc vero propter brevitatem temporis
eum ibi facere non potuisse, fecisse ergo post lapsum, ac distribuisse partem bonorum inter Cainum S Abelem, ut ille immobilia, agros; hic mois bilia, pecora campi possidet et dic. c
Bb a Io7. Nam x) Potuisset enim etiam,per divisionem, per sortem taec. fieri. syὶ Idius acquisitiosuit ex definitione rei communis, hujus non. υὶ Ita idem velle firmi ma amicitia es. aliquando tamen causa belli. Ita scriptura est lumen ad Falutem, eadem tamen vitio hominum depravatur ad damnationem aeternam. a 3 Plura tamen forent bella. Anon introducta Gent dominia. b nliquando propior solam contumeliam H Sunt hac vcrba Dn. Hiberti P. I38. s. ao.
267쪽
Io7. Nam Praeterquam quoa Iliaci praeceptum divinum de dividendis partibus terrarum orbis in s riptura non extat, sed ad figmenta cordis
humani referendum est; supra d jam ostendimus, divisionem honorum pugnasse cum perfectione status beatissimi. io8 Neque codex sacer quicquam de divisione Adami in Cainum
de Abelem. aut quod his non licuerit praeter res a patre ipsis assignatas, alias possessione vacuas apprehendere. 169. Etsi enim Adamo patriam potestatem non negemus, tamen haec, abstrahendo a legibus civilibus, nequicquam potestatem in res liberorum
infert, it in adultis quaIes erant Cain & Abel, per infra e dicenda, e spirat sponte. ito. Istud vero inter iucundas speculationes reserendum. Abeli in ista divisione contigisse mobilia, Caino mobilia: Quasi Cain non opus simul habuisset bove aratore, f quasi nihil praeter frumentum comedisset; quasi Abel non indiguisset pascuis, unde oves sustentaret, aut pane non usus fuisset in cibum. Nisi dicere velis, simul Adamum introduxisse commertia inter fratres, permutationes, g conductiones ch dic. aut plura ad defendendas ejusmodi meditationes, scriptura tacente, lepropemodum reluctante. III. Machi aevum quod attinet, eandem benedictionis formulam hie
adhibuit DEUS. qua utebatur erga Protoplastos, si ergo di eadem hujus expositio facienda, quae illius, ita quantum nempe conditio humani generis per lapsum mutata admittit. Certe nulla sculpenda erit dominii privati introductio. xu. Quod ut eo minus haberet dubii, notanter scriptura dicit, DEUM in benedictione illa & concessione potestatis subiiciendi sibi reliquas creaturas, non ad solum Noachum verba direxisse, sed simul ad ejus li- heros, indicio, hos exinde jus aequale cum patre fuisse nactos. iii. Igitur probabilissimum est, inter Noacti posteros etiam mediante o cupatione paulatim rerum dominia fuisse distindia, cum Historia sacra divisionem Inter eos a patre factam esse sileat. Ii4. Cuius verba nimium quantum torqueri oporteret, si quis ex
268쪽
CIRCA RES ET EARUM DOMINIUM. 3Mi
tis. Etsi enim Philastrius m distributionem istam tam certam esse
censeat, ut negationem ejuς inter haereses numeret, non magis tamen
hunc haeretificem timemus, atque JCti Baldum vel quisquis ex antiquis glosatoribus fuit. statuentem haeresin esse, si quis neget, Imperatorem esse mundi dominum. ii 6. Uti enim istud terriculamentum non terruit Bochartum. n quin ab illa sententia recederet, Ο ita jam observarunt alii, pertinere istam traditionem de divisione Noachica ad fabulas Pseudo Beros. p)iiT. Et quomodo Noactus gentes potuit distribuere inter filios Nullae fuere gentes, nisi ex ipsis Noachi liberis. An ergo iam tum tempore divisionis fuerunt integrae gentes An Noachus ademit liberos
unius filii, dc transtulit in potestatem alterius y An vero gentes quaedam remanserunt diluvio non submersae quas Noachus liberis suis assignaverit I 8. Igitur maxime hic cavendum, ne, dum interesIe privatum resipicimus, fingendo aliquid ad confirmandam novam di hactenus inauditam hypothesin. q) interesse commune Christianismi prodamus, ad versus
defensores Praea lamitarum . Omnem moventes lapidem, ut ostendant di-
Iuvium Noae non fuisse universale, sed pertinuisse saltem ad terram Iudaeo ram. r rim Constat igitur ex dictis, quisnam sit sentus praecepti de non tur-hando alterum in usu creaturarum, s dupIex nempe; vel communionem vel dominium respiciens. Priori modo obligatur quis, ut quamdiu per occupationem vel alium dominis acquirendi modum proprietatem non qua fierit, alios aequo secum jure in usu ejus rei frui patiatur. uo. Posteriori vero respeltu quis est obstri eius; O re alterius domianis subjecta, citra Domina voluntatem, uti, regu Iariter & excepto summa necessitatis casu, t) non praetendat. Iri. Porro ex causis introducendi dominii Si hujus definitione fluit adhuc aliud speciale praeceptum ad communionem referendum : UT
HOMO RES IN EXHAUSTE UTILITATIS . ET A QUARUM USU ALIOS ARCERE VIRES HUMANAS EXCEDAT, INTRA PRIMAEUM COMMUNIONEM MANERE SINAT.
Haeres T. assen. d. l. 6 al. p. IN. δὲ Geogr. S. pari. t. lib. r. cap. ult, to suamvis ex parte Faltem, ut exponis Ala. d. l. in vide Sehorani Biblioth. hin. iseri P. II. p. 93. Cons. Perer. in Genes e. 9. n. 6. p. 4rt. Q v.g. de satu ino
269쪽
ira. Quoniam enim omnis proprietatis finis est iste, ut quis rem comis munibus lassibus non lassicientem, vel occasionem ad lites praebentem, smaneat in communione, sibi soli per apprehensionem acquirat, ita ut in posterum alios ab eorum usu arcere possit; inde patet, tria requiri ex parte rei dominio subjicendae. iis . I. Ut res usum aliquem hominibus mediate aut immediate possit praebere u per se, aut per cohaerentiam cum alia re. Nam plane inutilia sibi vindicare velle, supervacuum Si ineptum esset. Quamvis forte dissicile sit ejusmodi rei plane inutilis exemplum proferre. I I 24, II. Ut res non praebeat natura sua usum omnibus hominibus sussicientem citra periculum dissidii. Quod si enim secus sit, peccaret quis contra praeceptum de aequalitate custodienda, & in specie de vitanda suis perbia, si ab ejusmodi rerum usu alios vellet excludere. iis. Scilicet res quaedam x usum hominibus praebent arctis velut finibus circumscriptum, nec cum pluribus communicari aptum, quales in proprietatem ire pacis quam maxime interest. 116. Aliae vero res, cum diversos sui usus praebeant, secundum quo
dam usus exhauriri possunt, secundum quosdam omnibus abunde se Leiunt. yὶ Respectu itaque priori expedit, eas fieri proprias, respectu posteriori postulat lex de ossiciis humanitatis, ut isti usus aliis communia
t 27. Huc reserimus Iumen caloremque solis, aerem, flumina di m milia. Σὶ Igitur non malignum 8t inhumanum est, a si quis has res proprietati subjiciat, sed usum innoxium earum aliis denegare velle, id
In humunum foret. ' , ii8. Quodsi vero res quod omnes usem lassiciat omnibus hominibus. tunc demum a ratione abhorret, eam velle dividere. lay. Notanter tamen addidi, b si ejusmodi usus proferat res alia qua a natura sua, quorum exercitium non det occasionem dissidiis. I3o. Unde patet, quamvis totim terrae tanta sit magnitudo, ut ad quemvis usum omnibus populis lassiciat, non tamen vel ideo in communicine manere potuit, quoniam post lapsum maxime ad percipiendam ex
ii Puf. s. I. ct a. lib. 4. c. p. s. quod caput eum I seqq. quoque conferendum. ix in res fungibiler spatia minora terra. Pus. . 4. y Ut flumina, in iis paritim ad usum piscationis, partim ad usum navigationis respicias. 2 siuamvis enim lamen, calor solis. aer se. sunt usus inexhausti, quatenus in se eonsiderantur. tamen. quia his uti non possumus sine hub sentia in loco. inde hoc respectu horum usus dici poterit exhauribilis, vι usus rerra. a in opinatur Da. Pus β. a. bὶ s. i .
270쪽
CIRCA RES ET EARUM DOMINIUM. isq
ea utilitatem requiritur industria humana, di praeterea etiam in illis usi-hus, quos sine industria hominibus praebet, occasio daretur Illibuς, si non Per partes Occupare eam licuisset. ciniat. Sed exemplum desideras forte ejusmodi rei, quae natura sua usum omnibus praebeat hominibus citra occasionem dissidendit Dabo: Considera vastum Oceanum, magnis continentibus Europae, Africae, Asiae. Americae, terrae Australi St incognitae interjectum. Ex hoc quoscunque percipit usus dὶ homo , toti humano generi lassiciunt, neque industriam it culturam desiderant. Quin & occasionem dissidiis non praebent, cum non sint quotidiani, e ut timendum sit, frequenter homines in usu
i3r. III. Ex parte rei ad dominium habilis requiritur, ut res ipsa pa prehensioni S Osoriae hominum aliquatenus sit obnoxia. Quia enim proprietas includit jus alios homines ab ea re arcendi, inutile hoc foret, nisi adversus alios in aetum postet deduci, dc frustra adeo proprium sibi quis assereret illud, ubi nulla ratione prohibere posset, quo minus caeteri ipsi invito de ista participent. Quo padio peccaretur in ossicium hominis e sega se ipsum, quod jubet, supra vires non esse nitendum. f i 33. Quo arctius igitur res aliqua veluti claudi & circumscribi potis est; eo facilius g) proprietatis adversus alios obtinentur, adeoque, quo aptior est aliqua res, ut injustae aliorum manus ab illa excludantur, eo securiorem Dusdem proprietatem sibi spondere licet. t 34. Uti tamen aliqua res non statim a proprietate est exemta, ab arua non ita commode aliorum manus possunt arceri, ita si quid ita siti sum, ut vel impossibile moraliter sit custodia qua Iicunque eam am-pIelti; aut ipsa custodia longe plurium sit impensarum, non solum non Praesumendum ch est, quempiam rem tam onerose tuteIae sibi voluisse propriam reddere, sed et si vel maxime id quis voluerit, jure tamen voluisse non potuit. i i33. Exemplum iterum cape de vasti Oceano. l 136.
se Ita v g. in locis calidis, ubi rarior es umbra, occasio data sui et litigiis,fl quidam semel occupato loco umbratili.ab eo iterum recedere noluissent, Er alios ad fruitionem umbra admistere, quamdiu per Uprehensionem ejusmodi non licebat d minium rei Mi aequirere. Adde Pus s. 4. d Puta navigarionis, piscatis is se. Pus f. 9. se ti usius terra. Est enim flatus extraordinarius eorum, qui navigant. sin vide se a l. a. c. a. s. 32. adde Pulend. . r. fg in s. res in Decie mobiles, a. immobiler, x se moventes. Adde Pus L 3. ih De praesumione loquiιur Dn. Pus.