장음표시 사용
421쪽
o LIB. IlI. CAP. III. DE L L. POSITI UIS Evam marito etiam ante lapsum fuisse sub reum, & saltem i stam subieetionem post Iaptam in poenam ejus suilla audiam, Ut cum antea se sponte direditoni mariti submisisset, postea cum renitentia dc dolore animi id fieret, cum tamen expositionem hanc di textus & praegnans destituat
4r. Sed videlicet causam huic opinioni videtur praebuisse insignis aberratio a regalis analyseos Logicae, cum nempe legerunt ab Apostolo docente, e) quod non conveniat, ut uxores imperent maritis, duas addi huic doctrinae rationes, unam, quod Adamus prius creatus fueriι Eva, alteram, quod non Adamm, sed Eva fuerit a serpente seducta. 43. Quippe si ex rationis ductu resolvere doctrinam Apostoli velis, ista quidem evadet periphrasis. Non contaenit, ut uxores imper ut mariatis , sive fatuis integritatis respiciin, sive consideres satum pos lapsum. Ibi enim, quo fure pr.etendere potu stet imperium foemina, posito quod imperium fui stet in statu integro cum tamen Adamat in summa libertate a DEO fuerit conditus, ct postea nihiI commeruerit, ut Creator it m liberitate privaret sua, se Evae ex ipse Adamo fabrefactae subiceret, sed potius convenientius fuisset, si ex condivibus unus in illa quid m sara alteri debuisset subici, ut Eoa tanquam posterius creata, neque adeo ante Adumum ILhertaIe omnimoda poliens regimini mariti fuisset addicta. At in tu post D um tantum abest, ut uxor vindicare ses imperιum debeat in maritum, ut potius eadem propterea, quod prius se heduci passa fuerit, in poenam com- resis eriminis mariti imperium agnoscere fuerit coacta. Oc.
44. Illi vero contra praecepta Logicae & contra intentionem Apostolicam, statum controversiae seu thesin Apostoli mutarunt, & quas ipse contra imperium uxorum adduxit rationes, ac si pro imperio mariti stabiliendo ab ipso allatae suilJent, interpretati sunt, eo modo, ut per poste-xiorem probaretur imperium mariti in statu post lapsum, per priorem vero in statu integro eidem assereretur, quam expositionem haud dubie promovit, quod viderenι posteriorem rationem in utriusque assertionis comprobationem Valere, unde putarunt idem procedere in priore. 3. Ostendit autem simul periphrasis nostra, non frigere illationem Paulinam, etsi ultra nostram interpretationem non extendatur, adeo que exinde facile satisfieri posse objeetioni, si quis afferre velit, nullam esse sequelam; Adam prius creatus est, non Eva, ergo uxor marito imperare non deber; nisi ex illa prioritate, ad quam Spiritus digitum intendit, de imperio judicandum esset.
422쪽
46. Quod si ulterius instare velis, non sine Mysterio Evam non modo non ante Adamum, sed nec cum eo esse conditam, ut nimirum nec ipsi imperaret, nec par & aequalis ipli, sed subjecta seret, responderem, committi fallaciam non cause, ut cause, di valere hoc saltem argumentum ad illustrationem assertionis de imperio mariti jam demonstratae, non valere ad solidam ejusdem probationem. f 47. Ergo maneamus inconcussi in doctrina nostra. pertinere hoc praeceptum 1 olum ad statum Iapius, quo pacto tamen nihilominus erit positivum universis omnes uxores assiciens, quemadmodum poena Adamo dietata assicit omnes masculo S.
48. Simul illud exinde inferimus, quoniam haec subjectio a DEO Reminis injundia fuit non in favorem & praemium mariti, sed in odium O pamam sexus 'minei, cujus quasi executor saltem maritus a DEO
est constitutus, igitur non esse in mariti arbitrio positum, vel per pacta connubialia vel per tacitam conniventiam imperii domestici habenas relinquendi uxori, g sed qui hoc faciunt, non minus peccare, ac V. g. magistratus inferiores, poenas delinquentibus non inferentes, di ius ag- gratiandi, quod soli Legislatori relinquendum est, sibi arrogantes. 49. Rursus, quod quaestiones h de dissolubilitate comugii concernit, noluit divinum numen ejus decisionem relinquere ratiocinationi humanae, sed obicem eidem posuit promulgando legem positivam:
CONIUGIUM SIT SOCIETAS IN DISSOLUBILIS.
o. Publicata fuit lex ista si in in conjugii institutione, eis verbis disertis eadem a Mose non ibidem memoretur, sed latet tamen in istis verbis institutionis: Propterea isse et homo patrem O matrem, ct adglutinabitur uxori uae, . erunt duo in carnem unam. 3I. Etsi vero non negemus, varia argumenta eaque non inerudita afferri polle, si quis secundum regulas interpretationis do naia ex istis verbis argumentum contra divortiorum licentiam velit extruere, praeciduntur tamen omnia uno iiiu, quod Salvator noster in disputatione
adversus Pharicios ex illis verbis conclusionem istam intulerit: l) Itaque jam non sunt duo sed una caro. 2uod ergo Deus copulavit, homo nekparet. Uu 3 3r. Nam
sin Huc pertinσι aliorum observatior Evam non creatam esse ex capite Adami, ne praetendoret imperium, nequc ex pedibus, quia mn fu ris subjecta viro, sed ex femore ur pote socium. ig) Mquil tumon amor cfnjugalis per illam legem essu Iatur. At umor coactionem excludit. Ighur distingue. Peccaι maritus, si uxori imperium tradat, non peccat, si illud in morigeram non exerceaI. h) uuas ventii
423쪽
3 i LIB. III. CAP. III. DE L L. POSITI VIS
uer. Nam interpretatio authentica, qualis est illa Christi, non adstringitur regulis interpretationis dominalis.
i. labbes,d bdum autem leges positivae subjacent limit*xi 'nihR'
dc dis ensationibus legislatorum, ita & praesenti timitationem indulsit
clementissimum numen, de cujus tamen expolitione maxime variant
scriptores, in tantum, ut eam quaestionem pro latebrosissima jam 1uo tempore agnoverit Augustinus. m 34. Nimirum cum Moses in legibus forensibus concesserit Judaeis, ut uxoribus ob causam turpitudinis libellam repudii darem, de sensu leagis hujus statim ortae fuerunt di densiones, cum alii putaverint, cogi maritum, ut in causa adulterii uxorem dimittat, alii contra licentiam. saltem indultam esse docuerint. n ues. Iterum Schola Schammaeana per . turpitudinem a Mose intelligi tantum adulterium voluit. Hilleniana vero de quaris cauo, ob quam mulier viro non placeat, lebem dictam exposuit, quae posterior sententia etiam magis a Judaeis videtur in praxi fuisse observata. o ue6. Quare omnino ad illam litem videntur respexisse Pharisaei. Christo quaestionem proponentes: p in au liceat divortium facere ab uxore, qualibet ex causat & , cum Christus negative responderet, atque ad primam conjugii institutionem eos remitteret, simul ad legem antiquam, quod nempe jusserit Moses dare libellum repudii, provocantes.s . Ipse vero Salvatur non obscure Schammaea nam doctrinam ibidem probat, asserendo, Omnem qui uxorem suam dimittat, excepta caula fornicationis, & aliam ducat, committere adulterium , alteramque
sententiam de is is legis Mosaicae tacite improbat, ostendendo, quod .Moses saltem repudium ipsis ob cordis duritiem permiserit. s. Non minor autem quoad interpretationem verborum Christi ortus est dii sensus, cum initio nonnulli fuerint, qui putaverint, ea, quae Redemtor ibidem cum Phariseis disputat, pertinere ad solos Audaeos, Christianis vero non licere repudium dare, ne quidem ex causa fornica
--- 9. Alii ira Uid. Sitaueli tit. 33. Jur publ. p. 176. Locum Augustini refert Seldenti; de Uxore Hobraica l. 3. c. 3i. p. 4ψ7. quem ad hunc G seqq. v. utque ad as. 72. confetiam d. l. a cap. 18. usque ad suem libri,& disput. Linckii de divortiis. uὶ Uide disput. de crim. bigam. β. 38. in sine. o id. disp. ibid. Ind. Sol lenti Uxor Ebr. lib. 3. c. a . p. 32s. seqq- ubi dicitur, qu'd fecta Hisicliana per filiam vocis fuerit eou Aemata. sp d. M lib. Xl X. kie l. q) Vide Pusend. β. 23. in fine, tibι citat Buxior um. Ambrosium citat Linc e d. disp p. m.
424쪽
s; Alii contra id quidem licere arbitrati sunt, non autem praeceptum esse, quod posterius tamen etiam, qui de senderent, non defuerunt, fuit si quidem ea de re sententiarum divortium inter Hieroumum 9 Au-
sinum. r 6o. Porro alii, qui licentiam divortii Christianis ex causa adulterii
indulserunt, non convenerunt, utrum maritus viva adultera aliam ducere posset, nec ut S . . ' σ6i. Denique etsi in eo conveniant sere scriptores, a Christo lententiam Hillelisit adeo divortiorum Iaxitatem fuisse improbatam, id tamen adhuc acriter disputari potest, an sub voce ποριε α fornicatio solum delictum adulterii vel concubitus idiciti, an vero di alia' destiria majora intelligantur, quae alias in scriptura sacra vocabulo fornicationis denotari solent. t)6r. Quibus posses & istam controversiam addere, an licentia divor-rii ob adulterium etiam ad yoemium pertineat J Sane Justinus narrat de muliere Christiana, quae pietatis causa marito infideli Si flagitioso Anno Christi iso. repudium dederit, adducunturque stimi lia exempla Tecla: N
63. Sed non minimum scrupulum injicit lex Constantini M. qua licentiam divortii coaretat, ut foemiua marito ob solum homicidium, crimen medicamentarium κ) O sepulcrorum dissolutionem, maritus vero foeminae tantum moechae, medicamentariae se conciliatrici y repudium dare possit. Vides enim in caulis, ob quas foemina maritum dimittere poterat, non esse adulterium. Zὶ 64. Et tamen non praetereundum est, cum istam legem promulgaret Constantinus, patres Nicaenos plerosque in vivis fuisse, eique in rebus Christianismi a consiliis, quin de clerum apud eum ita gratia sub id tempus polluisse, ut Episcoporum iudicio, ac ferme soli, causis undiquaque omnimodas permiserit. a 63. Neque illud omittendum, dubium anteha L fuisse, qua Paulus, praeter adulterium & malitiosam desertionem admittens , cum Christo conciliaretur, qua in re tamen prope conspirant, Christum loqui de causis, ob quas divortium fieri possit, Paulum vero non de causis repudii mittendi, sed de tuenda libertate coniugis innocentis, a qua alter iniuste fecit divortium. . st 66. Ista
425쪽
66. Istae autem controversiae docebunt, non adeo mirandum esse, quod ex JCtis etiam nostratibus, quidam magnae autoritatis, defenderint. adhue hodie in arbitrio potestatu publicae ele, plumae causim, praeter adulteritim O desertionem praescribere, quibus divertere Iiceat, cauta tamen in judicio cognita. b 6 . Nec adeo levis S de nihilo iudicanda sententia Miltonii, c etsi passim vapulet, defendentis, etiam per principia religionis Christia.
nae mores intolerabiles ac disparitatem es renitentiam animorum inter coniuges lassicientem esse divortii causam, imo si qui tam male comparati deprehendantur, omnino separari debere. 68. Etenim quae de dissaritate animorum ipse affert, d non magnam discussionem mereri videntur, cum ipse nescio quam idem mulieris, uiri sapientis di literati genio potissimum congruentis, formet, quae studiorum sese consortem ferre queat, aut meditationibus fessiam argutis iocis recreet, curisque ac tristitia correptum eleganti oratione erigat. quo patio pauca in Venies matrimonia Virorum sapientum, quae ex ea
ea usi non possent dissolvi. . PU69. At quod de moribus intolerabilibus a sseruit, etsi rationibus non omnino justis propugnaVerit, videntur tamen pro eo paucis asserri posisse, quod ut modo diximus, nondum determinatum sit inter Christianos, atrum ominu in di*utatione contra Phariscos suum adulterium excipera voluerit, nec ne e) . o. Quod si hoc maxime. concedas, posses tamen forte a malitios desertione argumentum pro ipse afferre. Quoniam enim passim Consistoria desertioni isti aequiparant pertinacem debui conjugalis denegationem, cf) videndum erit, an non regulariter cum moribus ejusmodi intolerabilibus denegatio debiti conjuncta, aut an debitum conjugale a persona, cujus mores intolerabiles sunt, honeste exigi possit i. Sed litem tot seculis altam, ego quidem non definio. pergo potius g ad moralitatem libidinis secundum doetrinam legis positivae,
quae id praeceptum 'addit: OMNEM CONCUBITUM LIBIDINO SUM VITA.
426쪽
yr. Ubi repetendum, quod paulo ante ostendimus, tibidinem in tu integritatis non fuisse. sed sequi vel concomitari eandem peccatum originale. Quare non poterit non concubitus, qui solam libidinis e tinctionem intendit. esIe peccaminosus, quoniam sic peccatum in actum deducitur, unde non solum scortationis ipse ct stupri, sed dc maxime bestialitatis turpitudo dependet. 73. Et ne dubium remaneat, non solum Deus in specie criminibus. quibus gentes se conspurcasse dicuntur, accenset utri ue generis soriis Mam n) indicio, hoc delietum initio vel per insiturionem primaevam conjugii, vel in aliis legibus Adamo vel Noacho publicatis esse prohibitum, sed ot saepius inculcat, scortatores ec adulteros non perventuros
7 . Porro, quoniam Apostolus docet, propter evitationem fora tionis quemlibet habere debere uxorem propriam σ vice versa. Adeoque solum matrimonium remedium ustionis DEUS esse voluit, inde fluit. quod di stuprum, in quo per accidens intenditur sobolis generatio. ecconcubinalia jure divino sint interdicti . . 7s. Quin dc id praesumendum est, concubitum cum uxore menstruataci primis temporibus fuisse interdictum; non solum quod iterum gentes dicantur se hoc crimine polluisse, sed di quod ejusmodi concubitus primario non obtineat generationem sobolis, sed saltem per accidens. Huc pertinet, quod quidam referant, l Hebraeorum legibus patri scelus, qui mutilus erat editus, poenam lapidationis fuisse dictatam, tanquam qui ab uxore immunda austinere non potuisset. 76. Iam postgamiam tangit ordo. quam superius, in si ve sit virilis. sive muliebris. ex iure naturali demonstrative oppugnari non posse. ostendimus ; Alia est ratio legis positivae universalis, quae dictat:
OMNIS POLYGAMIA SIMULTANEA ESTO PROHILITA.
quoniam DEUS in conjugii institutione, quae vim legis habet, unum uni foeminae junxit, ergo limul prohibuit polygam iam utramque. 7. At, inquies, n) si institutionem conjugii ad polygamiae prohibitionem extendimus, sequeretur, hominibus S alim circum miri,
thὶ Lev. i8 v. aa. seq. ij smisit hoc prae tum Seldenus N in librii detixore Hebraiea, is in libris de Iure Naturae ct Gentium secundum diseiplin. Ηebraeorum. Confer tamen Dassau. in Coll. MSC. ad Levit. c. I8. v. 19. l) P. Arod rer. judaic. s. 86. in vid. ea in praeced. .aco. u vid. disp. de crim. bigam. . 4r. qa. 43. 44. ex quibus excerptisunt h. l. f. 77. seq. usque F. 9O. Habes hie imam rat
427쪽
346 LIB. III. CAP. III. DE L L. POSITI VIS
auete in primaeva institutione affuerunt, per modum lesis esse observandas, V. g. quod protoplasti nudi fuerint, quod institutio facta fuerit sub dio, quod a DEO ipso, sive sacerdotis interventu, sine praesentia pιrentumo cognatorum, sine hospitibur, sine musica, sine cibo se potu, une arrhase annulis 6tc. quae singula fi hodie in matrimoniis vellemus observare, non tum foremus ridiculi, sed N peccaremus in quibusdam contra dictamen rectae rationis. o 8. Ut hoc dubium removeatur, solent aliqui inter essentialia coniugii ει accidentalia distinguere; ita ut argumentatio de vinculo institu tionis primaevae locum habeat quidem in conjugii essentialibus, materia nempe ejusdem, seu personis contrahentibus ex forma, seu indiunt maris S scemime vinculo, at non procedat in accidentibus, de quibus formata sit objectio. Sed ostendimus jam alibi, hanc responsionem implicare magis, quam ut nodum solvat. 79. Quare potius dicendum, omnes circumstantiin negotii a DEO
is tuti hominibis per modum Iegu esse observandas ct pro epentialibis habendas, modo appareat, DEUM in iisdem gulare quippiam se ad negotium ipsum pertines, intendisse, aut eidem ex post facto non iterum sustuis .
So. Iam igitur constar, Deum primum par protopIastorum eum in finem creasse, ut per ipsos mediante matrimonio genus humanum proinpagaretur; Quod si itaque voluisset permittere, ut una foemina pluri- hus viris vel unus vir pluribus sceminis posset in conjugio jungi, haud dubie plures masculos aut plures foeminas creasset, praeprimis cum ab initio multiplicatione generis humani, quam potissimum urgent polygamiae virilis defensores, magis quam hodie fuerit opus. 8r. Infero exinde, per hanc circumstantiam uniω maris S uniis foeminae DEUM sin aure quid ratione ipsius conjugii intendisse, adeoque eandem ad essentiales circumstantias esse referendam. 82. Nec obstat. quod de sensores polygamiae dicant, ideo DEUM unum tantum par hominum cream, quod voluerit, ut ab uno sanguine omne genus hominum descenderet. Quemadmodum enim haec altertio nobiscum non pugnat, cum unius circumstantiae DEUS potuerit plures habuisse rationes, S praeterea haec ratio eam singulare aliquod circa ipsum
Librorum hoc secuis pro licentia 'obetamia o contra eam 'i'm um. Useri modo sub Sineret Mabrenbergit. modo sub Theophili Asthaei, modo sub ΑιMnasii Vincentii. . modo flub alio nomine latentis. Musi. Christiani. Vigilis Me Gesenti, His manni. Diumanui. Brunsemania alioramque. lo e. g. si quis vriget muriar e consenses
428쪽
conjugium intendat, quod nobis sufficit, ita nescio, an exinde firmum aliquid inferre possint. 83. Etsi enim statuant, hunc finem non fuisse obtentum, si DEUS
plures sceminas creasset, easque Adamo iunxisset, Vereor tamen, annaec sententia demonstrari queat, cum non solum verior nobis videatur
Physicorum opinio, statuentium, ex semine masculino saltem prolem generari vel certe vivificari, sed & ipsa scriptura frequentius phrasi istar. Hominem generari ex sanguine mam, utatur, di in Jurisprudentia etiam fratres, qui ab uno patre descendunt, consanguinei non sine ratione
8 . Iam quod instantias polygamorum concernit, quis non videt. nuditatem primorum parentum circumstantiam esse, quae non specialiter ad ipsum matrimonium pertinet, sed di haud dubie, si homo mansisset integer, etiam in coelitibus habuisset locum, ut taceam, ipsum DEUM nuditatem primorum parentum post lapsum obtegisse eamque sustulisse. 81. Quod sub dio primum conjugium fuerit ceIebratum, iterum ad ipsum confugium in specie nihil facit, cum tum temporis nulla fuerint aedificia. S praeterea circumstantia loci fere semper inter accidentales referri debeat. . 86. Ipsum vero DEUM nolle coniugia hodierna hominum copula re, exinde constat, quod non ita nobiscum, ut cum Adamo DEUS
87. Denique, quod de Sacerdote, parentiam, hospitibus se resi uis
eircumstantiis urgetur, nihil adversus nos facit, cum asseruerimus sal tem, nullam circumstantiarum, quae in institutione negotii alicujus a DEO facta, affuerunt, homini esse omittendam, non vero, nullas aIias esse addendas; possunt enim accedere S aliae decoris in vita humana ob servandi gratia, modo per eas primaevae non tolIantur. p .s8. Sed quid opus disputatione prolixiore ex regulis interpretati nis dottrinalis desumtael Ipse Christus, cujus explicatio utique pro auia mentica haberi debet, in uisputatione cum Pharisaeis superius recensita clarissime ostendit, bigamiam utramque di muliebrem di virilem in institutione primaeva esse prohibitam. dum ad institutionem conjugii pro. vocat, dicens: Disio non erat sis. q 89. Quamvis enim de Polygamia disputatio ista non fuerit instituta, licebit tamen ex ejus assertione tirmissime thesin nostram per argumen
p) Simile quid obiisti in administratione secram morum. sqὶ cons huiua
429쪽
; g LIB. III. CAP. III. DE L L. POSITI VIS
tum deducere. Nam si foemina, quam vir tamen dimiserat, nubendo alii adulterium committit, multo magis adultera erit, quae non dimissa a priore marito alium assumsit. Quod si moechatur, qui dimissa priore uxore seu invita seu volente, aliam ducit, multo magis moechabitur, qui retenta priore seu volente seu invita superinducit alteram. 9o. Connexio tam firma est, ut ulteriorem probationem non admitistat. Et quamvis mire sudent polygamiae amasii, ut eam infringant. quam ob rem asserunt: Adulterium, in dicto loco Christi, non committi per ductionem alterius, sed per ipsum repudium, commenti ta. men hujus vanitatem jamdudum commonstrarunt alii. r
Vi. Jam facilis est responsio ad exempla polygamiae virilis. de cujus Brentia potissimum disceptatur in Iopulo Audaico. Quo polygam iam ex
Iure naturali impugnant, necesse nabent, aut dispentationem admittere in Iure naturali, aut asserere, DEUM tolerasse saltem polygamiam, non approbasse.
9a. Neutrum procedere commode potest. Iam enim supra s ostendimus, Jus naturale non admittere dispensationem. ToIerantiam autem DEI nudam praeter alias rationes impugnat, quod DEUS inter heneficia Davidi praestita numeret, quod ipsi plures uxores dederit. Ut taceam, non praesumendum esse, quod patriarchae de viri reliqui sinctis eritatis testam erui vixerint in peccato continuo. 93. Quapropter cum horum tantum intuitu specialis dispensatio facta esse nunquam legatur, mallem dicere, DEUM ab observatione egis huius positivae universalis per modum dispensationis exemisse totum populum Ddaicum, sed usque saltem ad adventum Salvatoris. 9 . Ex dictis vero apparet, quod lex positiva divina extendat comceptum adulterii, cujus turpitudinem secundum ductum solius rationis supra te deduximus saltem ex eo, quod sit contra praeceptum de fide data servanda & praeceprum de non Iaedendis aliis. m. At ex lege divina etiam pro adulterio habendum erit, si quis potestatem cum alio vel alia concumbendi per pactam sibi reservare vomiseris, aut concubitus fiat consentiente altero coniuge, quia tunc videlicet peccatur contra praeceptum de libidine O poluamia vitandis. 96. Simul illud patescit ex lege institutionis primaevae, adulterium tam a marito, etiamsi cumsoluta rem habeat, quam ab uxore commiἰti posse, unde huic maxime convenit definitio auulterii a nostratibus reia repta, quod sit violatio fidei coniugalis. 97. Deis
430쪽
97. Denique & ratio non est occulta, cur apud IIudaeos pro adulterio saltem fuerit habitum, cum quis cum uxore aliena concumberet, non si tuta concumberet oum marito, iu) quia nempe polygamia viris erat indulta. Neque adeo mirandum, eandem definitionem adulterii a Romanis suille retentam, quia hi a Graecis leges suas habuerunt, Graeci multa acceperunt mediante philosophia Barbarica ex moribus Judaeorum.
. Igitur S ea lex divina ex prohibitione polygamiae & libidinis per modum conclusionis deducitur: x LENOCINIUM NON . COMMITTE. Scilicet & vulgare illud, & quod in specie a coniugibus, marito maxime, patrari solet.
99. Ultimo loco S de inresia videndum. y) Atque hunc quidem disertissime prohibuit leκ divina universalis, cujus Gispositionem his verbis summatim circumscribimus. ABSTINE A CONJUNCTIONE
PARENTUM ET LIBERORUM, FRATRUM ITEM AC SORORUM. ET QUI TIBI PARENTUM ET LIBERORUM LOCO SUNT. QUIQUE DICTIS RESPECTIBUS TIBI SUNT AFFINES.
ioo. Quae dispositio, si ulla, multis litigiis fuit, di est subjesta. et Ut ordine procedamus, probamus initio, eam ad legem positivam pertinere, quia supra demonstravimus, ex ratione naturali turpitudinem nequidem intuitu lineae restit ostendi posse. IOI. Spectat autem non ad ceremonialem &forensem, quia Deus satis manifeste dixit, eontra prohibitiones istas peccasse Ethnicos, quihus adeo necesse est, legem istam fuisse promulgatam, quod vel per Noachum vel per Adamum factum fuit. Ior. Caeterum an eaedem prohibitiones obtinuissent inflatu perfecti
uis S integro, nos non tangit, qui quaestionem hanc pro mere curiosa habemus, cum DEUS sapientissime ejus decisionem non revelaverit nobis; veremur tamen, ne multum hic sit sudandum iis, qui statum integrum normam faciunt corrupti, si rationis di non auἰoritate humana velint agere. . 'io3. Jam quid velit ipsi lex, dispiciendum. DEUS uni regulae.
quod nos fecimus, prohibitionem non inelusit, sed varias personin enumeravit, a quarum conjugio sit abstinendum; Unde origo dissensionum xx 3 circa id Adde Levit. s. v. m. x vide cap. praeced. ν. ai9. sy Cons. p. prae
ced. .aao. seqq. δὶ Cons. I avemanni Gamol. l. a. tit. s. post. 6. p m. 233. seqq. que pertinent omnia sini a re corurave a Me seculo acriser ventilata de conjugio eum uxoris serore, inter Drauchium, Bucbinium, Hau annum σς. II . responsa