장음표시 사용
31쪽
communia, potestas ordinis adpellatur, quoniam Prior in imperio, posterior in ministerio magis Versatur.
. 19. Potestas tum ordinis, tum iurisdictionis f. 38. diversos habet gradus. Diversi potestatis sacrae gradus hierarchiam constituunt, T. datur
itaque in occlesia hierarchia tum ordinis, tum jurisdictionis. . 6o. Maximam potestatis sacrae portionem Petrus accepit, I. sq. proin primum in hierarchia sacra locum primatus S. occupat. . 6 I. Christus ecclesiam suam quoad essentiam eandem, sicut illam instituit, ad finem mundi usque duraturam voluit, II. non autem permaneret eadem, nisi potestas apostolis data perpetua Hret. Necesse itaque fuit, aut
apostolos esse immortales, aut illorum potestatem mox in toto suo ambitu, mox pari: m illius in alios transfundi, quorum primum cum experientiae rePugnet, dicendum est alterum. Illi, qui apostolis in munere eorum succedunt,& potestatem illorum in toto ambitu sumptam accepere, episcopi adpellantur, atque adeo
hi secundum in hierarchia ecclesiastica divinae institutionis occupant gradum. 62. Christus ipse praeter apostolos sibi et elegit discipulos. Luc. Io. cap. v. I. Hoc magistri sui exemplum secuti apostoli quosdam assumpserunt, quibus partem potestatis suae concesserant, Ai'. cap. i q. v. 22.) qui presb'teri, seu seniores adpellantur. Habere porro presbyteros partem tantum potestatis episcopalis, atque adeo in hierarchia sacra post illos stare, satis docet Paulus instruens Timotheum, I. cap. s. v. Iς. adversus presbyteros ne recipiat adcusationem, nisi sub duobus aut tribus testibus, quid autem adtinebat ait S. Epiph. haeres 7s. episcopo vetare, ut ne presbterum olurgaret, si non m orem ip- I. potestatem obtineret deinceps admonet: Adversus presisterum cito adcusationem ne ad eris, nisi duobus, tribusve testibus. Non alicui ex presbieris pracipit, ut adcusationem contra episcopum non admitteret, aut episcopum non objurgaret. Potestate de in ordinis episcopos etiam esse presbyteris superiores constans semper fuit ecclesiae traditio, & SS. Patrum sententia, inter quos S. Hier. quam
Vis ubique presbyterorum potestatem ad confundendos diaconos, qui se illis aequare Volebant, extollat, tamen epist. 8 s. ad Evagr. scribit: Quid facit exe pta ordinatione episcopus, quod presbyter non faciat
Sebo . r. Per integra tria secula nemo unquam dubitare ausus est, episcopos presbyteris esse superiores . Primus suit Aerius, qui seculo quarto spe episcopatus, quem ambierat, frustratus, presbyteros episcopis aequales eficasseruit , quem secutus est postea miclesiis , Calvinus, Salmasius, Blondellus, aliique. Fundant hi suum errorem imprimis in ΣΟ. cap. Acit., ubi iidem mox episcopi, mox presbyteri nominantur. Addunt dein illa epistolatum Pauli loca , in quibus iidem mox episcopi, mox presbyteri dicuntur , dc in quibus tantum epincopi eum diaeonis, absque presbyterorum mentione commemorantur .:Tandem a junt et Eundem Paulum hierarchiam describentem priore loco apostolos, tum prophetas , dein doctores
commemorare, quo nomine episcopos complectitur ; doctoris autem nullus est principatus , episcopi itaque a presbyteris non differunt .
Ad haec respondendum , recte a Paulo eosdem mox episcopos , mox presbyteros adpell/ri , quandoquidem negare non possumus , eum, qui episcopus est, simu F esse presbyterum, inde autem nondum consequitur, cum , qui presbyter
est , simul esse episcopum . Quod Paulus saepius tantum episcoporum tum diaeonis, omssis presbyteris faci t mentionem, primi eccles aestatus obiervatio rationem suppeditat, quoniam possibile haud fuerat, ut exiguo tunc temporis lacrorum operariorum numero in quavis ecclosa episcopus praeter necessarios sibi diaconos etiam presbyteros a latere haberet . Is ipse exiguus numerus caiisa est, eur in quibusdam ecclesiis tantum episcopos cum diaconis, in quibusdam
vero tantum presbyteros commemorare Paulus
potuerit. Quod ultimum adtinet, non ibidem hierarchiam, sed praecipua quaedam dona , quae Spiritus sanctus, cui vult largitur , enumerat. Scbol. 2. Etiam in Patribus praesidium quaerunt , inter quos praecipuum tenet locum S. Nier. in epist. ad Titum, ubi diei it Idem est Vo presister, cui episcopus - - sicut er-ίο
32쪽
quam secundum bonorum vorabula , nua tam
ecclotie. usus Atinuit , viscuatus presbyterio ma Or sit, tamen in mastis rebus briau stinus Hierommo minor est . Non enim ea suit Angustini mens, ut allatis verbis doceret,
episcopos solum usu ecclesiae dc non institutione divina/majores presbyteris esse, quoniam non ipsam episcopalem potestatem usus eccle-sae ostinuit, sed illa honorum vocabilia , quibus antiquitas episcopos apostolos, principes sacrorum & populi, Pontifices ec summos sacerdotes &c. adpellabat. De his itaque honorum vocabulis, non de ipsa potestate cogitabat Augustinus.
dine, ei, qui sibi pr.epositus est, esse jub
Eos , ita viscop/ nowrint, se magis confud-tudine , quem dispositionis divinae veritate pres 'teris esse ma res. Verum non dissicilis ad hune Hier. locum est responsio , si adtendamus antiquo more a presbyterorum cete-
tu unum , ad servandam inter illos arctiorem disciplinam electum suisse, qui ideo episcopus, aut superintendens est adpellatus. De his ergo episcopis, non de veris Hieronymus loquitur, quos saepius alias a presbyteris distinguit. Neque etiam promovet quidquam adversariorum causiam S. Aug., dum ad Hier. scribit: Quou- D63. Praeter presbyteros apostoli alios elegerunt minissem, qui diaconorum nomen accepere. Horum assiimptio in Act. apost. c. s. ita describitur: Iu die bus autem illis crescente numero discipulorum faetum est murmur Graecorum adOe sui Hebraeos, eo quod despicerentur in ministerio quotidiano viduae egrum. Conu cantes autem duodecim multitudinem discipulorum dixerunt: Non est aequum nos derelinquere verbum Dei, ct ministrare mensis. Considerate ergo fratres viros ex vobis boni testimonii septem plenos Spiritu S. cti sapientia, quos constituamus super
hoc opus. Et placuit sermo coram omni multιtudine, o elegerunt Stephanum, virum plenum fide, o Spiritu sancto, ct Pbilippum. Hos strauerunt ad conspectum apostolorum orantes imposuerunt eis manus. Quum itaque manus illis imposuerint apostoli, dubium nullum superest, suod potestatem sacram, atque adeo partem potestatis episcopalis illis concesserint. Hanc tamen partem minorem esse illa, quam presbyteri accepere, textus adlatus satis docet.
SeboI. Qui diaconos ex hierarchia divinae institutionis excludere volunt, ex citat. cap. 6. Act. adfirmant , eos tantum ad ossicium disipensatorum ei bi & potus,& ministrorum meniae, non autem ad lierarchiae partem assiam-ptos fuisse, id quod etiam autoritate S. Hier.
in epist. ad Evagr. 3 s. diaconos mensarum re viduarum ministros voeantis confirmant . His adduxit S. Cyprianum, qui in epist. 63. ad Rogatianum monet diaconos: in meminerint ,
quoniam apostolos, id est episcopos Deus e&4it , diaconos autem apostoli post ascensum Domini in caelos sibi ea siluere episcopatus fui, is eeelsae ministros. His respondeo ,
septem illos diaconos Act. 6. omnino hac o casione esse electos , ut mensis fidelium praesint, non tamen intra hos limites illorum potestas constringebatur, quia ex epist. r. ad Corinth. novimus, eo tempore fidelibus in sonis vivio congregatis datam suisse eucharistiam, ut Christus apostolis in ultima coena dedit. A. diaconis itaque ad mensae ministerium confli- tutis non solum cibi eorporales, sed & eiicharistia data sitit. Hier. dein in citata epist. rein
primere voluit diaconorum arrogantiam , qui se presbyteris aequare volebant, ad quem finem
viliora tantum diaconorum o Meia Enumerat,
spiritualibus quidem praetermissis, attamen non exclusis. Tandem Cyprianus moneti quidem diaconos ab apostolis, dc episcopos ab ipso Christo fuisse constitutos , at non ut ordinem suum isti a Christo, illi ab ecclesia tantum ordinem suum institutum arbitrarentur, sed ut intelligant, Chiillum ordinem episcopalem per se, & immediate , diacenorum vero per apostolos Acmediate instituisse , quod satis visum est ad manrem honorem episcopis vindicandum, quibus moremi gerere debere audaces quosdam diaconos docet ut ex scopo ipsius epistolae
f. D. Is, qui instituit, & dedit totum, & partes ejus instituisse & dedi L se dici debet. Episcopatum ipse instituit Christus, I. eum itaque partem potestatis episcopalis habeant presbyteri, 6a. & diaconi, 6 . selinqui
tur , episcopatus, presbyteratus, & diaconatus originem omnem divinam esse.
Corol. Recte itaque Trid. Si quis dixerit: in institutam, qua constet ex episcopis. presbyteris. ecclesia non essu hierarchiam divina ordinatione diutinistris, anathema sit. Sest. 23. cad. 6.
33쪽
I. 6s. Satis jam nunc intelligitur, hierarchiam divinam ita esse compara tam , ut primum locum occupet primatum habens, L . Hunc sequuntur epi scopi, 6 i. dein presbyteri, 62. Diaconi tandem infimum tenent gradum. g. 63. g. 66. Praeter dictos potestatis sacrae gradus ues. ecclesia suo arbitratu etiam alias instituit dignitates ecclesiasticas. Atque ista est ratio; cur hierarchia utraque tum ordinis, tum iurisdictionis sy. in hierarchiam divinae de ecclesiasticae institutionis dividi debeat.
Seboc Gradus hierarebiae iurisdictionis ab ecclesia institutae in secunda sectione enumerabuntur . Ad hierarchiam ordinis eoetelia adjiecit subdiaconos, lectores . ostiarios, exorcilla , dc aeolytos. Nam aucto fidelium de ecclesiarum particularium numero dividendae erant diacono-xum functiones, Ac juxta Trident. mentem Seir. 13. cap. 2. est consentaneum, ut quo dignius de majori cum veneratione exerceri posset tam sancti sacerdotii ministerium in ecclesia ordinatissima dispositione plures & diversi essent mini strorum ordines, qui sacerdotio ex officio deservirent. Hos ipsos autem ordines antiquos esse in eeclesia Tertullianus testatur libr. de Praescript. cap. 4 r. haereticorum ordinationes ita carpens: Itaque alius hodie episcopus, alius eras, hodia diaconus, qui eras lector , hodie presbyter, qui eras laicus. S. dein Cypria l. etiam hypodiaconi meminit L. 3. epist.22., in qua ad presbyteros & diaconos ita scribit: Fecisse me sciatis lectorem Saturum ἐν sepodiaconum Optatum eonfessorem. Non tamen eadem ait Fleury in init. jur. eccles pari. I. cap. 3. omnium ecclesiarum facies . nee etiam singuli in unaquaque ordines suere . Aliae enim vel solos ieciores Rc aeolν-tos , aliae solos lectores , dc ostiarios , aliae praeter hos cantores habuere. Multae orientales ecclesiae etiamnum subdiaconis destituuntur. Sed inde ab apostolorum temporibus sem per & ubique suete episcopi, presbyteri &diaconi.
De Iuribus o obligationibus Pontificis s. σηCUM ex iustitutione divina & eeelesiastica Varii existant potestatis sacridi gradus g. 66. etiam jura & obligationes illi potestatis lacrae portioni, quam quilibet accepit, ut correspondeant, est necesse. Determinatio jurium, cuili vPotestatis sacrae gradui e respondentium, sectionis hujus erit argumentum .
e l. Cum de juritas eujuslibet potestatis sum sumatur , quI primatum in recte a te uerae gradui corresponderitibus hic loci dicen- net, quoniam is maximam prae ceteris acce rum sit, ordini est eonveniens , ut de eo ini- Pit potestatis sacrae portionem. t ρ. 6o.
F. 68. Ex unanimi M. Patrum consensu, quorum scripta ad principia demonstrandi in iurisprudentiλ ecclesiastica pertinent 13. proleg. intelligitur, Christum eti eo sine primatum dedisse Petro . s ut unitas in ecclesia conservetur Cum itaque Christus ecclesiam sicut illam instituit, ad finem mundi usque duraturam voluit, I. etiam unitas in illa semper ut conserve-
34쪽
tur velle debuit , secus enim ecclesia non Permaneret talis , qualis est instuta
tuta. . ore e duodecim unum elegit, ut capite costituto schismatis tot eretur occasio . Hier. L. r. contra Iovinian. Pari quidem eonsortio bonoris is potestatis praediti sunt apostoli, una
tamen ac brIsto eonsitula cathedra, is uniatatis ejusdem origo ab uno incipit. S. Cypr. de unit. eccl. pag. I o. uso unus pro omniabus , quia unitas in omnibus. S. Aug.
f. 69. Qui vult finem, debet Velle media ad finem necessaria per ont log. Christus voluit in ecclesia semper consemari unitatem. . 68. Medium, quo unitas conservatur, est primatus, ibid. inde vero cons nitui r primaatum g. sq. non fuisse privilegium Petri personale, sed hujusmodi, quod non
minus ad succe res Petri, quam a stolorum ceterorum potestas ad successores illorum transiit. f. 61. Nam regnum Christi futurum erat aeternum ait Meliachior Canus loc. theol. lib. 6.), ergo eccIesia principatus nou fuit temporalis . Alioquin si Petri potestas ad posteros non est transigra, nec ceterorum quidem πο- stolorum potestatem ad succedentes episcopos transmissam agnos comm . Ita nunc in ecclesia nulla aut episcoporum, aut sacerdotum potestas erit'. β. m. Successor Petri is est, qui eandem regit ecclesiam, in qua ille se
β. II. Penur Ronis fuit, ibique sedem suam fixit. Petrum Romae fuisse, vel ex ipsa ejus epist. I. etiam praetermissis scriptoribus antiquissimis, & apostolorum discipulis idem testantibus, quos tristoriae ecclesialhicae doctores recensent ostendi satis potest, in qua cap. est. V. I 3. scribit: Salutat ma eccIesia, quae est in Bab'Ione collecta, nomine Vem Babylonip Roma Venit, partim quia & inamcal. cap. II v. v. Ioannes Ronram nomine Babylonis adpellat , parti ni quia Chaldaeorum Babylon ante hanc Petri epistoIam exaratam suit eversa, Babylon vero A yptiorum tunc temporis oppidum erat exiguum iis, ad quos Petrus scripsit, vix, aut ne vix quidem notum, de ad quod Petruin venisse nemo sexiptorum testatur
Sebo . Petrum Romae episeopum fuisse, Ibtique sudem tuam fixisse, nemo per quindecim secula dubitabat. Seculo dein decimosexto ejus
Romam adventum eo ex capite impugnare
quidam Geperiint , quia veteres id , quod de ejus romano itinere reserunt, a Papia viro rudi ,.& rerum christianarum ignaro acceperint, ipsique hujus itincris fautores discrepent, num illud Claudii, vel Neronis tempore contigerit , de tandem, quod hoe iter ex seripturis probari nequeat . Uerum nullum hae rationes habent fundamentum. Nam Clemens Petri auditor , & Papia antiquior, nec non RIgnatius apostolorum disti putus quorum uter- ωρ. D. Petri successer is est, qui eandem regit ecclesiam, in qua sedem sibi fixit. o. Petrus sedem suam fixit Romm. β. 7I. Romani ilaoue episcopi smi retri succest,es. Ad Petri succetares primatus ejus transiit. 69.
Atque adeo vides rationem, cur ecclesia romanos episcopos primatum honori SN jurisdietionis habere sempcr existimaverit.
Schol. Si dieis: Romani episeopi primatus Romae potius, quam alibi fixerit; hoc autem fundat in hoc facto , quod Petrus isdem iactum humhnum este, cum nullo divin. man-
que Petrum Romae fuisse testatvr nihil hae
iis re da Papia mutuarunt. Dissensus dein ,
num iter Petri Claudii vel Neronis aetata contigerit, non ipsum factum , sed circumstantias ejus concernit, secus enim & mundi existentia neganda seret, cum de anni parte, in qua creatus est, non omnes consentiant. Ceterum dissensionem totam Mamachius ita componit , ut Petrum primo sub Claudio Romam veni DO, dein rursus discessiso, denuoque sit, Nerone rediisse statuae. Ad ultimum tandem diiscendum, non omniae apostolorum facta in seripturis consignata esse, sed multa per traditionem ad nos pervenisse . .
35쪽
Jato Petrus Romae adligatus erat, atque ideo Primatum romano episcopo jure solum humano, non divino competere. respondet tibi Bel Iarminus: Suceest onem romani episcopi in Petri primatum ex institutione Christi esse, proinde quicunque Petro succedit, accipit pri-m tum. At vero quod episcopus romanus, qua episcopus romanus est, sit Petri successsor, exsacto Petri ortum habuit. Nam potuisset Petrus nullam sedem particularem sibi unquam elegisse, sicut fecit primis quinque annis , &
tunc moriente Petro non episcopus rimanus,
aut antiochenus successisset, sed quem sibi ee-elesia elegisset. Potuisset quoque semper manere Antiochiae, & tune sine dubio successisset antiochenus. Quia vero Romae sedem s-xit, & tenuit usque ad mortem , inde factum
eli, ut romanus ei succedat episcopus.
g. I. Romanus episcopus spectatus qua successor Petri Papa, aut Pontifex , Primatus vero Pontificatus, vel Papatus adpellari consuevit. g. 74. Regimen ecclesiae non est pure monarchicum, sed aristocratia tem- Peratum, f. .s6.) esset veroe pure monarchicum, si nulli potestati pontificiae limites, ultra quos se extendere non debet, cssent positi, idque eo magis .
quod Christiis primatum ita instituerit, ut nihil potestatis episcopis concessae per illum destrueretur. .oss.) ,9. 7s. Ut determinari queat, quousque se potestas, & iura Pontificis ex- Porrigant, in principium quoddam illa cognoscendi est inquirendum . Quaelibet Potestas eosdem cum fine ejus habct limites, g. rs.) idemque finis ratio est
suificiens ejus existentiae. Cum vero rationatu in ratione sua sussiciente latius Patere nequeat, per ontol. etiam potestas pontificia se ultra ejus finem, seu rationem sussicientem extendere non potest. Finis potestatis pontificiae est conservatio unitatis in ecclesia.. I. 68. Unde jam sequens fluit propositio, ceu criterium esurium Pontificis cognoscendorum: omnia o sola illa jura, sine quibus Mnatas in ecclesia conservari nequit, cum primatu essentialiter sunt convexa, ρ--Cum diversias dogmatum diversas fundet ecclesias, L 2. comi unitas in ecclesia tum habebitur, quando ubique eae dein existent determinati nς. tum immutabiles, tum mutabiles, g. i .. corol. seu cum determinationesi abileS dogmata ρ. 1 o. corol.) & mutabiles disciplinam constituunt, - 'ςOroi,) ecclesia tum erit una, quum in universo orbe christiano eadem dogma x , Cademque disciplinae generalis capita obtinent. Qui dein unitatem conser-V re tenetur. nosse debet, quid ubique terrarum circa fidem, & disciplinae ge-ψζralis ca Pita agatur, quod cum fieri nequeat, nisi ista ex omnibus regioni-bVβ, in quibus ecclesia est dispersa, reserantur, patet, . Papam ius habere, eju modi relationum tum petendarum tum recipiendarum, id quod Primum est ius Prim tui essentialiter inhaerens. Atque inde est , quod Pontifices romani in xς remotas subinde viros miserint, qui exquirercnt, quomodo fides restituenda esset, autoresque dissensionum notarent
ρ ρ . i. Ex eodem prineipio fluit . ponti- Corol. . H bet etium Pontifex vi primatus justicem supremam habere inspectionem in ea , . mittendi leg tos ad restituendam in fide unitatem. 'VM in ecclesia aguntur, ne unitas ejusdem Schol. Quae' de legatis apostolicis notanda detrimentum capiat. sunt, inserius in separato capite dicetur.
L TT. Ex receptis relationibus Ponti sex si intelligit unitatem in fide esse dissi Patam, tum illius praeprimis erit muneris eandem restituere. . Etiamsi Verotiale primatuS.
. 8 Quod si vero sola eius autoritas lassiciens haud soret ad unitatem in fide restituendam, aliis ad hunc finem obtinendum mediis instructus esse
36쪽
debet. Experientia constat, unicum quandoque ad fidei controveritas compotanendas remedium esse concilium generale. Quum itaque is, qui obligatur ad finem, ius ad media ad finem necessaria habere debeat, infertur, jus eonciliae υocandi Pontifici competere, idque tertium est jus essentiale Nimatus.
Sebia. Etiam Imperantibus civilibus alio ex scopi proprio motu in concilium eonvenire titulo quandoque jus convocandi concilia gene- possunt, si Papa sit dubius, aut haeretieus. rilia salvis primatus iuribus competere posse, vel si praefracte nolit congregare synodum ee- in sectione 'tertia ostendetur. Immo ipsi epi- clesiae tamen Meessariam.
f. 79. Cum Pontificis primae in causis fidei sint partes, ' eas non
tantum extra, sed etiam in concilio, quod unitatis servandae gratia celebra tur, retinet. Per id autem in conciliis primae ejus sint partes, si iis vel me se , vel per suos legatos . . corol. praesidet. Ius itaque eone illis praesidem di quartum est jus etantiale primatus, Praesertim cum prorsus is conveniens. ut in concilio, in quo ecclesia una re aesentatur, caput ejus ceteris membris praesideat β. 8o. Praesidentiam hane necesse est esse ejusmodi, ut nihil reliquorum episcoporuin in suffragando detrahat libertati, quoniam per primatum Christus nihil de ceterorum episcoporum potestate Hestruere voluit, ss. ac pro in praesidentia per 1us relationis cum praerogariis suffragii perapposite explicatur, id est i jus praesidendi est ius referendi ad Patres , quid sentiendum sit, primamque ferendi sententiam. Atque inde est, quod Petriis in concilio hierosolymitano in controversia de observatione legalium ius praesidendi per praerogativam suffragii, primam serendo sententiam, exercuerit.
8r. Si per m confirmare intelligatur novas addere rationes, seu motiva, Iuteoncilia confirmandi non est jus primatus essentiale. Concilium oecumenicum in determinationibus dogmaticis est infallibile, f. i& etiam nondum accedente confirmatione pontificia ergo robur internum, novasque rationes illis Pontiis addere nequit
Schol. Libenter quaererem lait Bositioi des. dere volunt. Postremo , si adbue haesitant , declar. cleri gallic. lib. II. D. ro. luda ne nos estoe illud, ab UIIL onodo decretum perempe synodi, cum absolute ac decretorie pronun- rium haud minus adversus eorum sententiam. ciant: Si quis non ita se erit , anactema quam adversus Pholium : Nos eum inobe-H Ae nimis profecto ineptiunt , qui laee aientem , ἐν resistentem sanctae bule, ἐν uni. anathemate intentari respondent, synodis sub versali senodo repulimus . is anathematiis rati habitione, & confirmatione futura Ponti- etavimus, alus a tota, an olica eccle- scis: at saltem audiant formulas ab omnibus D secimus alienum per datam nobis pote- synodis frequentatas, qtia effectum ipsum de- statem in Spiritu sancto a primo O- -νο notant: Ab ecclesia prodecimus, privavi- Pontifice nostro liberatore, is fareatore eum
mus , nudavimus omnι dignitate . ac rursus ctorum. 'Quid enim exspectant, qui sit pronunis alio modo: Nudatus est, privatus est, 'νο- eunt nos in tam claris plus aequo im-Jectus . Tanquam persecta re, quam ipsi per- , ramur. τρ. 8r. Per jus eoncilia eonfirmandi aliud intelligi nequit, quam jus robur, quod deeretis eoncilii jam ii est, uberius declarandi, re velarionem a fori in eo illo, vi executis eorundem promoveri queat, petendi. Si jus concilia confirmandi prim cui inhaeret, in unitatis conservatione rationem sui habere debet. s. iirmationem talem, per quam decretis doncilii rationes novae, & robur inte num superadderetur, unitatis conservatio haud requirit, quoniam Pontisex rationes novas addere nequit. 81. Nihil itaque superest, nisi ut dicatur, jus confirmandi in eo esse positum, ut Ponti sex relationem actorum in concilio petere
37쪽
tere possit, ut populo fideli concilium legitime celebratum iuisse declarare, at que num eius statuta ubique observentur, invigilare queat.
Corol. Omnia itaque primatus iura circa eon- sidere, 79 ὶ eaque in sensu in commataciliorum celebrationem in eo simi posta , ut exposito confirmare. possit ea Ponti sex convocare, I. 7 .) iis prae-
9. 83. sis sub determinationibus, in quibus dissidium in fide moribusque
generalis concilii sententia est componendum, Vel si non tacitis & opportuna esset synodi congregandae occasio, nihilominus interiin, donec aut concilium generale, aut si hoc congregandi occasio non esset, ecclesiae universae consensus litem dirimat, remedia praesto esse debent, quibus dissensus, ne porro se diffundat sistatur. Quum itaque Pontificis sit unitatem conservare, illiusque in fidei quae stionibus praecipuae sint partes, T. sit consectarium, eum dictis sub deter minationibus jus habere edendi leges & decreta in causis fidei morumve saliatem provisorie, ac interim, quibuS Omnes obsequium praestare te ntur, saltem ad non dogmatigandum contrarium, donec concilium, aut ecclesia dispersa aliud decidat. Atque habes sextum jus essentiale primatus. g. 84. Ad ecclesiae unitatem non tantum dogmata eadem, sed etiam eadem disciplinae generalis capita faciunt. . 76. Quid ad disciplinam generale ripertineat, determinationes ecclesiae mutabiles ὸeterminant, I . cum corol. 3quae determinationes disciplinares cuiri in sacris canonibus contineantur, earumque finis fit vires atque voluntates ad finem socialem unire, g. i . jam patet, pontificem jus habere. observantiam eorum promovendi urgendique. Septimum itaque jus essentiale primatus erit, ut Pontifex tutor & vindo canonum sit per omnes ecclesias.
F. 83. Ad canonum , seu determinationum disciplinarium obserVantiam Vindicandam & restaurandam iteratis quandoque opus est legibus. Cum itaque obligatio ad finem simul ad media cum fine connexa tacultatem tribuat, im ferendi leges disciplinares universales pro octavo iure primatus essentiali est ponendum.
cbol. Harum legum promulgationem solum sto direntur . Et quid iuris eompetat episco Romae factam non suffecte, ex iis sitis intel- pis eirca leges pontificias , eo in ea Pita , inligetur , quae in sectione tertia de placito te- quo de juiabus eorum agetur, e Ponam.
β, 86. Adpellatio est imploratio judicis superioris ad tollendum gravamen
a judice inseriori illatum . . . cf- 87. Judex ecclesiasticus contra praescriptum canonum is dat Ius adversus illVm adpellandi. Iudex ecclesiasticus contra praescriptum canonum agens sua abutitur potestate atoue iubditos laedit. Subditos laedere , est illis gravamen in serre. Gravamen illatum datius adpellandi. I. 86. Patet itaque Propositum. g. 88. Ius recipiendarum adpellationum in cavsiis etrie lassicis, salvire inflantus intermediis, est jus primatus essentitae. Ad iura primatus essentialia pertinet ius in Vigilandi, ut per omnes ecclesias canonum observantia custodiatur , Vindiceturque, g. 8 ervo etiam media Violationem canonum impedientia ad iura primatus pertinere debent. Porro inter haec media jus recipiendi adpellationes Pertinet. g. 8s. & 8 . Est itaque ius recipiendi adpellationes nonum lus ΠΙ- matns essentiale, id quod erat Primum . . Iurisdictio ecclesiae, proin & Pontificis se ad causas civiles non exteno It, .aa. corol. ) ergo ius adpellationes reeipiendi selum in causis ecclesiasticis locum habere potest , id quod erat alterum. Regimen ecclesiae non est pure monarchicum, sed aristocratia temperatum,
38쪽
36. & primatus ita est insitutus, ut episcoporum in regimine ecclesiastico potestati nihil ademptum sit, . ys. itaque adpellationes apud Pontificem interpositae omissis instantiis de judicibus intermediis, naturae societatis ecclesia sticae repugnant, id quod erat tertium.
coria. Quare vides rationem , cur contrRadpellationes ad sedem romanam & nuncios apostolicos in causis ei vilibus factas Germani gravamina protulerint in comitiis Wormatiensibus anno 149s. Lindaviensibiis anno 3 96. eonventu regimenti Norimbergiet anno Iso I. &in illis vi ertim centum gravaminibus, quae Sigismundo imperatori sunt exhibita . Contra ejusmodi adpellationes in recessu imperii anno 1634. & eapitulationibus eaeiareis Ferdinandi IV., Leopoldi, Ioseph l. , Caroli VI., Dan.
. 8 . pastores ecclesiastici obligationi suae non satisfacientes , & ab ossicio suo distedentes disciplinam laedunt. Conservatio disciplinae ad jura periinet priuinatus , M. 8 . ) proin Pontifex illos ad muneris sui expletionem revoca di , eorumque desectus aure devolutionis salvis tamen devolutionibus intermediis γ stupplendi jus habet. Id, quod est decimum jus essentiale prima
. so. Episcoporum juribus detrahere est laedere determinationes Gelesiasticas. Laesio determinationum ecclesiasticarum solvit unitatem. S in Quum itaque unitatis conservatio ad Pontificem periineat, jus & obligatio episcopos, eorumque jura tuendi, undecimum est jus primatus essentiale. . si . Observatio legum & canonum in conciliis generalibus aut a tota ecclesia conditarum ad conservationem unitatis in disciplina pertinet, ac proin , cum non in destructionem , sed conservationem unitatis primatus sit datus , g. 68. Pontifex pro libitu in iis dispensare nequit. Quoniam Vero tamen quandoque contingit, ut ex capite necessitatis , vel utilitatis remittendum sit aliquid de rigore legum quarundam , & concilia , quae legis gratiam sacerent, cogi semper haud possint, recta ad duodecimum ius primatus resertur potestas dispensandi in canonibus conciliorum generalium , quotiescunque colligi potest ipsum concilium ex prudentia legislatoria legis gratiam secisse exigente id nocessitate, aut utilitate ecclesiae.
eisci, & Iosephi II. est cautum art. 24. Germ. Similiter volumus civiles in Imperio causas a suo regulari dicaserio ad
nuncios apostoficos vel ad curiam romanam
nulla pacto deferri possa; ac severe caesareis
Mealibus camerae imperialis Σ I aulicae mandamus , ut partibus , advocotis , procuratoribus cs' notariis , qui contra venIre audent, ex oscio adversentur, eosque puniendas d
Corol. Cum ius dispensandi In eanonibηs
conciliorum Pontifici competat , multo magis , dum dubium de eoncilii mente exoritur , jus illud interpreta udi habere debet , cujus interpretationi , ne ab unitate recedatur , tamdiu est xdquiescendiim , donee non subsequens concilium, aut totius ecclesiae consensus contrarium deeidat . Atque nune intelligis , quid de congregataene Cardinalium eoncilii Tridentini interpretum sit sentie
Sebot. Qtiomodo idem ius dispensandi etiam episeopis latuis primatus uribus competere possit, suo loco dicetur.
s. set. Iura illa, quae primatui sunt essentialia, semper penes eum, qui primatum tenci, esse debent. Inde vero insertur, quod si hodie Pontisex quaedam habeat jura, quae in primaeva ecclesia penes eum haud fuerant , sed posterioribus demum temporibus accessere, illa ita esse comparata, ut calvo primam a VJc queant. Iura ejusmodi . quae salvo primatu abeste possunt , iura primatus
accadentalia scholae adpellare consueverunt.
λ 9 , Iuscepiscopos confirmandi primitus erat penes episcopos ordinatures, o mi in II ris Eul. Tom. L E id
39쪽
id est Metropolitanum cnm suffraganeis vi canonis IV. Nicaeni, quo deternitur r scopum oportet maxime quidem ab omnibus, qui sunt in provincia constituti . si
tεm sit hoc discite via propter urgentem necessitatem, vel via longitudinemo tres omnino eundem in locum congregatos, assentibus quoque suffragium ferentibus , scriaptisque assentienιibus, tunc electionem feri, eorum autem, quae funt , confirmati mem in Nn uaque provincia a Metropolita fieri . Ruo canone non de sola ordinatione agi, innuit consensus absentium , qui ad confirmationem , nequaquam
vero ad ordinationem aliquid conserre potest . Quia tamen omnibus comprO- vincialibus episcopis semper haud commodum erat ad singulas episcoporum ordinationes convenire, sensim ius confirmationis ad stlos Metropolitanos est devolutum, quare concilium Nicimtim statuit . Potestas sane Uri confirmatio pertinebit per singulas provincias ad Metropolitanum episcopum. Verum seculo I , ubI per reservationes pontificias provisiones , seu nominariones ad Sedem pontificiam sunt devolute, etiam jus confirmandi Metropolitanis ademptum est . Indignum quippe videbatur. ut a Pontifice ad episcopatum culignatus a Metro- volita confirmationem petere juberetur, quod tantundem iuisset, ac nominati nem pontificiam Metropolitani iudicio probandam, Vel impetobandam relinque-- . Quum iraque ius episcopos confirmandi sequioribus primo temporibus ad Pontificem traductum sit, est jus primatus accidentale. s. 9 . Confirmatio a consecratione primitus vix sejungebatur, siquidem eodem quasi actu & tempore consecrabantur & confirmabantur episcopi. Cum ita que Metropolita in confirmatione episcoporum praecipuas habuerit partes, 3 9χ. etiam consecrationem ad iIlum pertinuisse consequitur. At postquam ius consi inandi Pontifici est reservatum , sa. etiam ius consecrandi tanquam eru dem consectarium & adpendix cadem accessit , id quod alterum est ius accidentale primatus p s. Translatio episcoporum de una ecclesia in aliam semper vetita fuit excepta causa necessitatis, aut utilitatis , quia ad ossicium pastoris rite peragendum necesse est oves suas agnoscere, ' notitia vero gregis cum crebra P vorum translatione componi haud posse videtur. Ius cognoscendi, utrum subdata determinatione necessitas aut utilitas translationem exigat, canon 27. concilii Carthaginensis IV. Metropolitano tribuit. At postquam seculis sequentibus
translationes Frisit τ' 'sis ita Occidente sunt iactae stequentiores . falsarumque decretalium . quibus ius episcopos trans endi Pontifici tribuebatur. doctrina sit
recepta, successive translationes episcoporum Ρontifici reservari , illiusque juribus accidentalibus adnumerari coepere.
Ioam. Io. cap. Mandatum est omnibus , quibus animarum eura commissa est, oves suas πηοcere. Con. Trid.
. sis. Episcopum confirmatum & consecratum cum sua ecclesia contusium quoddam spirituale contrahere ajivat canones. Huius comugii spiritualis Vinc tum solvere seu episcopatui renunciare nemini episcoporum propria licet a toritate consensu superiorum non requisito. Cum itaque quondam prima episcoporum instantia Metropolitanus cum episcopis provincialibus fuerit, jam a
Paret ratio , cur causae resignationum ad synodum provinetalem pertinebant .
Haec disciplina per octo viguit secula. Seculo dein nono & sequentibus jus cecsiones, & signationes admittendi Metropolitanis est ademptum , & ab Al xandri , & Innocentii III. temporibus pro iure primatus accidentali est habitum.
Sehoc Pontificem nullius indigere consen- decret. titui. de remine. cap. r. est deci - , si renunciare Papatui vellet , libr. 6. sum.
40쪽
ς . Foriim ordinarium, in quo episcopi judicari, aut deponi poterant , erat synodus provincialis. Et etiamsi id initio solum ulu & moribus sit intro ductum, tamen postea in canones est relatum, firmatumque in concilio Nicae no can. 3. At postquam Isidori decretales, in quibus soli Pontifici jus episcopos exautorandi competere dicitur, in decretum Gratiani sunt relatae, ubivis put batur, episcopum a nemine nisi a summa Sede judicari posse. Atque ita factum est, ut jus episcopos ex torandi inter jura Primatus accidentalia veneritia
Sebia. Synodus provincialis quidem poterat propria autoritate episcopos deponere , attamen sem et sollicita esse debuit , ne hinc exerceat potestatem, nisi justis ex causs, quas canones ipsi ad depositionem sufficientes agnoscunt. Secus si iactum saluet , Pontifex qua canonum vindra . 34. dc episcoporum d sensor i . ναὶ jus habuit injustam condemnationis sententiam ut irritam deelarandi . Nec desunt exempla, quod episcopi a nodis provincialibus opprem Pontificia auxilium implo-
. 98. Ius episcopatus novos erigendi ad iura concilii provincialis ollin per
tinuisse, docet canon 98. codicis Ecclesiae Africanae: Placuit illAd, ut plebes , quae nunqaam habuerunt proprios episeopos , nis ex concιlio Henario uniuscujusque provinciae, Cr primatis, aιque consensu ejus , ad cujus dioecesin eadem ecclesia pertinebat, decretum fuerit, miniine accipiant. Postea tamen seculo circiter undecimo ius hoc ad solum devolutum est Pontificem , ruribusque primatus accidentalibus adnumeratum .
g. 99. Ius episcopatus uniendi . dividendique cum iure novos erigendi est analogum . Meut itaque ex analogia conciliis Provincialibus jus erigendi episcopatus novos habentibus , g. 9ου. etiam jus eosdem dividendi , uniendique est concessum; ita pariter , ex quo jus episcopatus novos erigendi jus primatus accidentale est factum, etiam jus eos uniendi & dividendi privative ad Pontificem pertinet..9. Icio. Canonidisio est iudicium ecclesiae, aut Pontificis de sanctitate euiu dam defuncti ex actionibus externis vitae integritatem & innocentiam internam Priese serentibus, nec nan ex miraculis seve in vita , sive post illam patratis eo ex fine deductum, ut is publico cultu in e esia honorari possit. Quod si judicium ejusmodi ab epist O , aut synodo prorinciali seratur , erit canoniratio particularis ; secus generalis , si concilium generale , alit Pontifex aliquem toti ecclesiae ut sanctum declarat ..
Corol. Canon IEationem partieularem aecedente ecclesiae totius consensu in gentralem evadere, ex data definitione patet.
g. Io I. Per decem secula in ecclesia nonnisi canonizationes particulares notae erant, quae autoritate episcopi sine ullo pene ritu exteriori peragebantur ;quamprimum enim episcopo de vitae sanctitate alicujux defuncti sufficienter constabat , facultas dabatur populo eum publice colendi. Seculo undecimo Papa autoritas a nonnullis ad hoc opus requiri coepit , salvo tamen permanente in hoc negotio episcoporum praesertim Metropolitanorum. jure . Ex quo vero Alexander III. edixerat, canonirationem tanquam unam ex causis majoribus ad solum pertinere Pontificem, omni episcopis in hoc negotio adempta potestate,
jus beatificandi, canonizandique pro rure primatus accidentali est habitum.
ςMI. Nee Pontificem , nee totam eccle- ullibilitatem ex jure determinandi deduximus νsam in sanctorum eanonizatione insallibilem ibique demonstratum fuit, illam solummψdo in determinationibus dogmati eis privilegium inrarantiae accepisse . 9. xx. Porro
esse Muratorius, & eum eo primi subsellii theologi pridem asseruere . Nos eccclesiae in-