장음표시 사용
421쪽
396 LIB. III. DE ECCL. PRAE C.
cuus. Etenim in couectis SS. PP. liquido apparet quod omnes Christiani offerre an euid Deo ex usu SS. Pri debent. Can. Statuimus SS. caus. XVI. Cari, Quia Sacer
Hotes, cavs. v. quaest. I. Responsio sacilis &, communis est . laudatos . similesque ea nones intelligendos esse in hypothesi quod ministri Ecclesiae unde viverent non haberent ; vel facta positione quod fideles longa covsuetudine se se ad has
oblationes obligassent.. IV. Tametsi oblationes sint liberae , animadvertit nihilominus D. Thomas eita ta quaest. lxxxvi. art. I. eas multiplici ratioue fieri debitas posse . Primo, inquit ex praecedrnti conventione i sicut cum olicui conceditur aliquis fundus Ecclesiae, ut certis temporibus certas oblasiones faciat ἱ quod Iamen habet rationem census . Secundo propter praecedentem depxtationem , sue promissionem ἱ sicut cum aliquis offert donationem inter vivos , vel cum reliquit in tesamento Ecclesiae aliquam rem mobilem , veI immobiIem in posterum solvendam . Tertio modo propter Ecclestae nec ristatem; puta, si miniseri Ecclesia non baisrent unde fustentarentur . parto pro mer eonfuetudinem : tenentur enim fideles in aliquibus solemnitatibus ad aliquas oblationes consuetas. Tamen in bis duobus ultimis casibus remanet obiatio quodammodo voluntaria, Icilicet quantum ad quantuatem, vel Deriem rei oblatae. U. Eκ hac D. Thomae doctrina evidentior apparet rcsponsio data ad laudatos canones . Quod spectat ad tertiam rationem , quam promit Angelicus , lana saepius dictum est, ex eodem Angelico alimenta ministris Ecclesiae iure naturali redivino deberi : quam ob caussana decimae potissim una, di primitiae deputatae sunt in ministrorum sustentati ena . Si vero ministri Ecclesiae has decimas , suosque ecclesiasticos proventus, a fidelium liberalitate proficiscentes, in usus prosa nos prodigerent ; vel si a superioribus aliis personis iniuste applicarentur, vel ad arbitrium dilapidarentur : tunc fideles obnoxii minime forent aliarum decimarum, sive Oblationum oneri. Si ministri Ecclesiae tunc congrua sustentatione defraudarentur . non ex fidelium culpa , sed ex iniusta bonorum ecclesiasticorum diltributione id Ortum duceret . Immo in similibus eventibus fideles non deberent solvere declis mas aliis personis, a ministris Ecclesiae applicatas ; ted omnes reditus retinere, utum quidem sentio, possent, praeter id quod satis foret ad honestam necessaria misque ministrorum, seu Pastorum suorum sustentationem . Quod tamen ut praestari scite posset, debetet esse evidens, publica, & manifesta ministrorum Ecclesiae in .digentia. Nemo enim privata auctoritate in dubia caussa, immo nec in certa dc manifesta, quando necessitas vitae sustentandae non urget, quidquam in rebus alii periore statutis augere, minuere, vel addere potest. 'VI. Circa quartam rationem , qua Angelicus asserit , consuetudine quandoque , nempe in magnis solemnitatibus, oblationes a fidelibus deberi, gravem controversiam suscitarunt Theologi non pauci, & Canon istae. Nam Barbosa Lib. III. de iu-
422쪽
re Eret cap. xx m. num. II. Agorius Lib. VII. cop. VII. quo. x I. Hostiensis, Co-Varruvias, Guttierrea, aliique Canonistae propugnant, obtinere consuetudinem obri ligantem fideIes V oblationes . Sed communior, dc vera sententia Oppositum de .sendit. Nam licet communiter fideles in magnis solemnitatibus, & alicubi singulis dominicis , aut bis in mense , soleant Sacerdoti , seu Pastori inter Missarum s remnia aliquid offerre ; tamen sundamentum nullum adest asserendi, consuetudinem hane invectam a fidelibus fuisse cum animo se se obligandi Immo contrarium manifesto colligitur tum eκ ipsius oblationis natura , quae spontanea esse debet; tum ex ipso intimo fidelium sensu. Nemo siquidem religioni sibi vertit, dum eiusmodi oblationes, etiam in magnis solemnitatibus, omittit. Neque Parochi, aut Episcopi eogere fideles solent ad eiusmodi oblationes . Ergo insertur legitime, liberas eas esse, nullaque sive lege, sive consuetudine debitas. . - VII. Quod si alicubi consuetudinem , tempore longo firmatam, de animo se se
obligandi introduxissent populi ; dubio procul observanda foret, ob rationes cui que Obvias, quod nimirum consuetudo legitime introducta, non per modum cuiusdam spontaneae devotionis , sed per modum legis Obligantis servari debet , non secus ac lex quaelibet : quo in sensu loquitur D. Thomas in Iaudata auctoritate . Quamquam vero consuetudo isthaec ad culpam non obligaret ; monendi tamen fideles essent ne a tam pio, dc laudabili usu desciscerent; sed suadendi ut in eo dem perseverarent. - VIII. Oblationes quae a fidelibus fiunt , soli Parocho debentur , sive in Ecclesia, sive extra Ecclesiam offerantur. Et ratio iam saepius indicata est, quod nempe solius Parochi sit suis parochianis sacramenta ministrare , eorumque cadavera sepelire. Hinc oblationes factae in Ecclesia cathedrali debentur Archipresbytero ,stu Parocho, non Episcopo ι nisi Episcopus simul Parochus foret. Deinde etiam oblationes factae sacris imaginibus, in saeelm eκtantibus , pertinent ad Parochum illius parochiae, in qua imagines, vel saeella reperiuntur sita. Item, si imago perquam Deus patrare miracula dignaretur, depicta foret in pariete alicuius domus oblationes factae ad Parochum pertinerent . Excipe casum in quo offerentes vellent domino talis domus expresse suas oblauones conserre ; puta ad sublevandam illius egestatem. Nec audiendus est Trullench, qui Lib. III. Decat, cap. m. dub. 3. num. 8. negat, posse concedere Episcopum ut domino domus fiant eiusmodi obla-
tiones . Hoc enim absque ullo fundamento asseritur . Immo Episcopus impedire minime potest quin fideles pauperibus illius domus eleemosynas elargiantur, quando alia momenta non obsistant . Quid enim frequentius in Scriptura ineu Icatur quam pauperum levamen Si itaque fideles vellent expresse suas oblationes paupertatis titulo domino parietis cui imago miraculosa inhaeret, elargiri, non Video
cur Episcopus id prohibere posset. Mos potius obtinet applicandi eiusmodi obla
423쪽
398 . LIB. III. DE ECCL 'PRAE C.
tiones, quando abundantes sunt, ad extruendam Ecclesiam, in qua imago eoli canda sit. Passim enim similes imagines, quae in muris sunt depictae, eum conis tingit Deum in illis, seu per illas manifestare Omnipotentiam suam miraculorum patratione, in Ecclesias transferri solent . Semper tamen subsistit quod diximus , nimirum omnes oblationes factas, sive intra, sive extra Ecelesiam, iure commuis ni deberi Parocho in cuius parochia iactae sunt ; etiamsi fierent in aliqua ea pelia Ia, in qua distincta beneficia erecta serent e quia licet Capellanus ius habeat ad proventus sui beneficii , nullum tamen ius habet in oblationes quae a fidelibus
sunt .etiam in praefata capella. Si tamen fideles oblationes suas in ornatum ea pellae, vel imaginis convertere vellent ι Parochus obstare nequiret , nec exigere quidquam posset. Quae hactenus diximus, secundum ius commune vera sunt. Ceaeerum hodie consuetudo sere universalis obtinet oblationes iactas extra altare esa se illius capellae, aut sacelli in quibus sunt sacrae imagines, & fiunt oblationes , quae communiter cedunt in ornatum, dc conservationem imaginum, de facelloarum : quoniam se voliunt fideIes qui munera offerunt IX. Oblationes sectas in Ecclesiis Regu Iarium, Parochis deberi, defendit Trulialench Lib. III. Decal. cap. DI. dub. II. num. s. quia ius commune, inquit ille, sic decernit : ct allegat transactionem factam super oblationibus eiusmodi inter Ariachiepiscopum Valentinum dc Regulares eiusdem civitatis . Addit tamen, nisi ReguIares Pontificum privilegiis sint exempti ; dc nisi Regulares habeant titulum I gitimae praescriptionis . Contrariam sententiam propugnant Canonistae, Ac Theologi communiter : quoniam expresse definitum est, oblationes factas in Ecclesiis Regularium ad ipso1 Regulares pertinere in cap. f. de flatu Monaela ubi haec praeis
. scribuntur Archiepiscopo Neapolitano . Alicui Mnaserio tu , nee Presisteri tui praeter diligentiam dife Iina aliquid molestae inferatis r aut fi quid illie pro diser- forum devotisne accesserit. , Sobis vendicare Mimetis r cum Monachis ibi servientiabus debeat proficere quidquid a fidelibus taliter offerri contingit . Eadem habentur in cap. Nimis iniqua de excessibus Praelatorum . Quidquid etiam eis , dum celebrant Missarstm solemnia , intra domoram suarum ambitum , pia Medum devotione donatur. ab ipsis extorquere oblationis nomine contendentes . Item Bonifacius IX. Fratribus Praedicatoribus concessit privilegium , quo confirmavit facultatem recipiendi oblationes factas AEn eorum Ecclesiis; dc sub excommunicatione ipso facto incurrenda Parochis prohibuit ne ullo pacto eas oblationes impedirent, veI pra satos Religiosos molestia assicerent. Hoc ipsum decIaravit sacra Congregatio Con-eilii in CaveU , in Lun. is Sarran. Oblationum 8. Februar. I 627. teste Barbosa dro . im pol si PorOcb. cap. xx Iv. num. 29. b in Summ. apostolie. decimn. Collictam
424쪽
a. Monachi, am Religiosi possuης oblatio'es reciperς tripliciter . Uηο modo Mut pauperes per dispensationem Socersitis , vel ordiVationcm Ecclesia . Alio mo- - do, si fini ministri altaris p γ ιμης ρ sunt occipere oblationes Donte oblatas. Tertio modo , fi parochiae sint eorum is tuης ex debito possunt necipere oblationes , .
tamquam Eecissae Rectores . Fundamenta autem Trullench se ipsis corruunt . Quo niam verum est iure communi ad Parochum oblationes pertinere ; nisi ipsum ius commune designet aliquos alios Praeter Parochum , qui valeant fidelium oblatio. nes aecipere . Porro Regulares vi iuris communis iacultate potiuntur accipiendi in suis Ecclesiis a fidelibus oblationes : quam facultatem novis privilegiis Romani Pontifices Regularibus confirmarunt . Itaque tum iure communi , tum virtute privilegiorum Regulares possunt retinere oblationes quae fiunt sodalitiis, seu eon- fraternitatibus alicuius imaginis, ut puta B. Virginis Rosarii , Carmeli , aliorum isque Sanctorum existentibus in Ecclesiis Regularium ipsorum . nihilque ex . illis Parocho debetur, Regulares enim suarum Ecclesiarum sunt veri Parochi, & Rectores . Quapropter ius veluti parochiale in suis habent Eecla si is , quemadmodum Parochi in suis; tametsi non eam habeant quam Parochi iurisdictibnem supra fideles . Verum tamen est oblationes quae fiunt in capellis , & sacellis Regularium , ut plurimum cedere in ornatum, dc beneficium earumdem capellarum ;sic Regularibus ipsis una cum fidelibus in tam pium religiosumque opus consentientibus ; Laici nullum ius habent , vel habere possunt recipiendi oblationes rquia ius istud spirituale est . Et habetur aperte in cap. Perveniens xv I. quaestv M. & cap. I. quaest. I. Hanc consuetudinem , quae contra sanctam Ecclesiam catho-Beam augeri videtur, omnino interdicimus, ut nulla umquam modo , DEO tempore ,
oblationes quae intra fanctam Ecclesiam Useruntur , sub dominio laicorum detineantvr I sed tantummodo Sacerdotibus dentur . Neque consuetudo etiam Iongissimi temporis illis suffragari potest, eo quod non sint talis iuris capaces , Si Epist pus Missam celebret in Ecclesiis Regularium , oblationes , non Episcopo, nec Parocho , sed Regularibus debentur et quia licet in Gemem de privit. Episcopis permittatur facultas celebrandi in Ecclesiis Regularium , nil tamen de oblationibus immutatur : quapropter standum est iuri communi , iuxta illud in Omissum remaneat in dispositione iuris communis, Item, si oblationes fiant a seminis puerperis , filios suos Domino praesentantibus , candelarum , aliarumque rerum in Ecclesiis Regularium, ad hos, non ad Parochos, spectant. XI. Non convenit inter Auctores , an introduci valeat consuetudo ut aliquo
die, v. g. in sesto Purificationis R Virginis Mariae, Clerici tribuant laicis aliquod
munus, ut cereos albos, aut rubeos, vel quid simile. Negant Sylvester verb. Decim. num. T. GuttierreE , & alii . Oppositum communiter sustinent Theologi , &Canonistae . Distinguendum mihi videtur: nam, facta vera distinctione, omnes si-
425쪽
mul conveniant necessie est. Si sermo sit de consuetudine obligante Clericos, seu Ecclesiam, ut tributa laicis pendant Clerici de bonis Ecclesiae; nemo vel Theolo. gorum, vel Canoni starum id concesserit : quoniam hae ratione Ecclesia lateis sub liceretur; quod fieri nequit. Si postea sermo sit de pia consuetudine , seu more , vel usu, quo clerici id faciant ad ciendos pietatis, & devotionis affectus in fide lium animis, & ut grati animi, seu affectus argumentum eκhibeant; nullus, ut ego quidem arbitror , talem improbaverit consuetudinem . Hoc siquidem pacto in ullo modo Ecclesia laicis subiicitur ; sed tamquam mater pia , ct liberalis filios suos his munusculis excitat ad ea quae christiana lex praecipit, peragenda. Et re ypsa mos iste in universa Italia obtinet; &, quantum scire mihi licuit, etiam in aliis Catholicorum regionibus. II. Dictum est supra , ab omnibus fidelibus Ecclesiam oblationes recipere , Nunc illi indicandi sunt quorum oblationes Ecclesia respuit. Primo Ecclesia reniacit oblationes omnium infidelium, haereticorum, Iudaeorum, atque etiam fidelium qui sunt excommunicati vitandi; ut declaratum est in can. xxxv D. Concilii Laois dicensis . Secundo respuit oblationem fratrum dissidentium, quando dissidium eorum notum est. Cap. Oblat. dist. xc. Tandem nec a meretricibus , nec ab usurariis, nec a pauperum oppressoribus oblationes suscipit Ecclesia; ut cum D. Tho ma 2.2.qιωσ. lxxxv I. art. 3. docent Theologi , & Canonistae . Hoc tamen intelligendum est de peccatoribus publicis, & manifestis, seu de illis qui tales declarati ab Ecclesia sunt . Sermo quoque est de oblationibus liberis , quae ad altare
fiunt; secus de oblationibus necessariis , puta de legatis , decimis , aliisque censibus, qui vi alicuius legis, vel pacti debentur Ecclesiae . Haec enim omnia, etiam a peccatoribus, exigit Ecclesia . Ut autem oblatio sit Deo accepta, duo sunt necessaria . Primum est, ut victima quae offertur, sit honesta , sit propria offerentis, non aliena ut sit iuste acquisita , non usuris , non fraudibus , vel alia via illicita; ut non sit alteri debita, aut titulo iustitiae, ut si fierent oblationes Deo , ct interim creditores defraudarentur debitorum solutione; vel titulo pietatis, ut si filius, omissa sustentatione patris, aut pater, neglectis filiorum necessariis alimentis, Ecclesiae, & Deo victimas offerrent . Has oblationes, non gratas, sed perosas
Deus habet. Secundo requiritur recta intentio, animique integritas offerentis. XIlI. Nulla est praetcripta poena adversus eos qui liberas oblationes omittunt . Multae vero sunt poenae quibus obnoxii sunt qui oblationes necessarias, nempe decimas , legata , deiunctorumque suffragia vel omittunt , vel elargiri Ecclesiae differunt . Nam in cap. Qui oblationes x m. quaest. xi. haec habentur : Qui Uero oblationes defunctorum aut negant Ecelestis , aut difficulter reddunt , tamquam egentium necatores , ςπcommunicentur . Eadem habentur in Conciliis Aqui ranensi, Agathensi, & aliis. Conciliqm vero Tridentinnm fess. xxta. de reform. cap. XI.
426쪽
DIS S. II. DE PRIMITIIS 2 e oi
exeommunicationis poenam Vibrat in eos omnes qui bona , census, iura , suo seu dalia , sive emphileutica fructu , dc quaeeumque emolumenta quae ad Ecclesiam pertinent , in proprios usu converterint ἱ aut quavis arte , seu quae sito colore, usurpare , vel impedire , ne solvantur ministris Ecclesiae , praesum pserint, vel tentaverint . ini admittunt ad oblationes , quae inter Missarum so lemnia.fiunt in altari , excommunicatos a Papa , incurrunt eXcommunicationem maiorem ; si tamen excommunicati fuerint denuntiati . Interdicuntur vero ab Eeclesiae ingressu illi qui usuales oblationes recipiunt ab excommunicatis excomis municatione maiori , vel interdictis non toleratis eX cap. Episcop. de privileg.
in 6. Et haec pauca dixisse lassiciat de decimis, primitiis, re oblationibus.
427쪽
DE QUARTO, ET QUINTO PRAECEPTO,
nimirum de sacramentali peccatorum consegione, oecommunione quotannis facienda.
DE PRAECEPTO ANNUAE CONFESSIONIS.
N tractatu de poenitentiae sacramento , suis calamo, prout rei magnitudo postulat ., consessionis .sacramentalis argumentum versabimus . Ibi illius a Christo institutionem evincemus, haereticorum errores profligabimus; atque tanti sacramenti noti,nes, S plura quae praecedere illud debent, & plura quae illud debent consequi, pro dignitate explicaturi sumus. In praesentia itaque de iis dumtaxat quae praeceptum ecclesiasticum, quotannis Peragendi sacram peccatorum consessionem, spectant. sermo nobis erit.
Propoisitiones damnatae, O' laxae recensentur.
Oniam alibi, nempe in libro de sacramento paenitentiae , & haereticorum .errores, & laxas opiniones descripturi sumus ; idcirco nunc recedimus a nostra consueta methodo praemittendi haec omnia cuique tractatui . Verum, ne inmnino Viam arreptam derelinquamus, duas tantum hac de re propositiones ab Ecelesia damnatas circa consessionis praeceptum , unamque & alteram propositionem , quae laXitatem sapere videtur , ob oculos poqere duximus consenta
428쪽
Propositiones damnatae ab Alexandro VII.
r. Qui faeis eonfessionem Norustaris nullam , satisfacit praecepto Ee eme . Haee in ordine ex damnatis est ror. cui habuit copulam eum oluta, satisfacit confessionis praecepto , dicens, coma misi cum oluta grave peccatum contra castitatem, non ex Icando copulam. Haec in ordine est a F.
Prima asserit, senes octogenarios non teneri ad praeceptum consessionis. I. ,, Verumtamen contrarium non solum probabilius , sed certius mihi videtur ..., Ideoque tenendum profiteor , senectutem illam , utpote Octuagenariam, quae is sere semper homines. ita simplices, dc rationis reddit expertes, ut nihil a pueris differre videantur, veluti hoc eodem anno pluribus ostendimus , ab omnibus, &M quibuscumque tam ecclesiasticis, quam divinis legibus eos immunes reddere r &ia ratio est, quoniam eiusmodi aetatiS senes, infantes pueri sunt. Ita Hippocrates, is ut refert Alphonius a Ruietibus in medicina medic. insipient. Luminae. I r. fol. 61. A Ludovicus. Vives Lib. II. de Anima , dc alii a nobis relati quaest. proxime antecedenti : quibus addenda sunt quae in eamdem remi adducit Velascus. de privilegiisse miserabit. personam eussi. XVII I. nam. ID. Ergo , eum pueri ante septennium. hisis legibus sint soluti, veluti supra ann. . comprobavimus , etiam octuagenarii lia is beri erunt .... Cuius si mile est quod scripsere Ostiensis. in. Sum. g. uuando eon ,, tendum, in principio ; & post eum Stephanus Caieta in repeti cap. Ad limina g. s. Q num. IO' Palac. Rubeus in cap. Omnis utriusque sexus, verbo, Postquam ad an- se nos discretionis de poen. α remissionia scilicet ita senes , qui iam discretione ea. is rent ut saepenumero Octogenarii esse solent , nec praecepto annuae consessionis,
, aut susceptionis Eucharistiae in Paschate teneri , eo nimirum quod supra dixi-- anus, quia in eis eadem capacitatis deficientia ,. ac in parvulis,.militat .. Igitur quemadmodum isti a quocumque praecepto ecclesiastico hac ratione reperiuntur, , immunes, sic & illi. esse debebunt ri. Didaeus de Narbona in suo libro de δε-
a. is Si quis solum haberet. peccata cordis, videtur quod possit differre consessi v nem usque ad mortis periculum L eum de. illis Papa nihil habeat iudicare : ta- ,, men quia semel in anno est praeeeptum communicare, quod digne fieri non ,, Potest sine consessione, etiam de peccato interiori ; tenetur talis infra annum
confiteri . Item , quia consessio non potest dividi , s eum peccato interiori:, Ccir se ha -
429쪽
si habet exterius, de quo potest Ecclesia praecipere , tenetur indirecte eum illo is de interiori confiteri. Margarita Conyssorum verb. conscis folio mihi M. Plures alias recensere non minoris laxitatis propositionet ad tractatum de poenitentia remittimus.
Ecclesia praeceptum edidit , quod per se obligat omnes fianis faciendam. Nonnullae quaestiuncuti hac de re enu-
I. Uoniam in tractatu de sacramento poenitentiae ea omnia quae ad traditionem, & historiam confessionis lacramentalis pertinent , exhibituri stimus; idcirco nunc plura, quae diversis temporibus Ecclesia odidit, decreta pro eonfessione a fidelibus frequentanda, missa saeimus. Olim enim ter in anno ad conia sessionem adstringebantur fideles. Porro summus Pontifex Innocentius III. in Coniacilio generali Lateranensi IV. anno I 2I . celebrato hunc edidit canonem . Omnis utriusque sexus fidelis postquam ad annos discretionis pervenerit, omnia sua Dius peceata eonfiteatur fideliter, saltem semel in anno, proprio Sacerdoti, b iniunctam sibi paenitentiam studeat pro viribus adimplere, suscipiens reverenter ad minus in Tasb.i Eucharistiae sacramentum : nisi forte de consilio proprii Sacerdotis ob aliquam rationabilem causam ad tempus ab eius peremtione duxerit abstinendum : alioquin is τλvens ab ingressu Ecclesiae arceatur, is moriens ebristiana careat sepultura. Hoc Concilii Lateranensis statutum confirmavit Tridentina Synodus fess. XIV. can. vro. his verbis. Si quis dixerit , eonfessionem omnium peccatorum, qualem Ecclesia servat, esse impossbilem, is traditionem humanam a piis abolendam, aut ad eam non teneri omnes, is fingulos utriusque sexus Christifideles, iuxta magni Concilii Lateranensis constitutionem, semel in anno, is ob id suadendum esse Christi detibus, ut non confiteantur tempore Quadragesim et I anathema filo II. Durandus in Im Sent. dist. XV M. quaest. RHR. in controversiam vocat, num constitutio Concilii Lateranensis consilium sit, & salubris adhortatio, vel praeceptum . In id potius pendere videtur, quod consilium sit, non praeceptum. Nil tamen decretorie statuit; sed dubitanter, & subobscure loquitur. Negare non audet, Ecclesiam potestatem habere obligandi fideles ad sacramentorum se uentiam ; sed solum dubitat, an reipsa latum sit praeceptum obligans ad secretam c*nsessionem, quae , cum occulta sit, Ecclesiae constare nequit, quisnam consessus nec ne sit.
430쪽
D IS S. I. DE ANNUA CONFES. os
Haee Durandi dubitatio nulla est. Quin Ecclesia, ut sibi de gregis sui salute eon
stet, praeceptum de annua tulit consessione. Quare omnes ad unum Theologi , &Canonistae sustinent, Concilium Lateranense, praeceptum imposuisse fidelibus omniabus, ut sngulis annis proprio Sacerdoti peccata sua confiterentur. III. Franciscus Suarea Tom. IV. in m. pari. dio. XXXVI. uum. 3. reseri, quosdam Theologos docuisse, hoc praeceptum non per se, sed per accidens obligare, ratio ne nempe Eucharistiae percipiendae . Et subdit in hanc sententiam ivisse S. Tho mani in m disi xv II. quaest. III. art. I. quaestiunc. q. & D. Antoninum III. Part. rit. NIV. cap. XI κ. F. 3. Mirum est, doctum, & accuratum Theologum istius sententia patronos constituere Aquinatem, 2 Antoninum ἱ cum ipsi in locis laud tis oppo situm doceant , & communem Catholicorum sententiam apertissime propugnent. Nam S. Thomas in primis , recensita sententia Petri Lombardi , dc Gratiani, qui ante Concilium Lateranense solum tamquam opinionem probabiliorem defendebant necessitatem confitendi peccata Sacerdoti, haec scribit. An sufficiat sit Deo consteri. Magister, or Gratianus bor pro opinione ponunt. Sed nunc post determiclationem Eces .e, sub Innocentio III. factam, haeresis reputanda est. Tum more suo validam prodit rationem , cui praeceptum ecclesiasticum nixum est. Haec enim habet dist.
xv I i. quaest. III. art. I. quaestiune. I. Illa secramenta, quae ordinantur contra edit
pam, eum qua salus esse. non potest, sunt de necessitate salutis r is 'ideo fietii baptis mus, quo deletur originale, est de necessitate salutis ἔ ita is paenitentiae Deramensum .... quod fit per confessionem peccantis : is ideo confessio es de necessitate salutis eius qui in pereatum actuale mortale incidit . Conceptis pariter verbis eamdem doctrinam docet in Supplem. quaest. v I. art. 3. Ad confessionem duliciter obligamur. Uno modo ex iure divino .... Alio modo ex praecepto iuris positivi ; sic tene tur omnes ex institutione Eccle , edita in Concisis genera i sub Innocentio III. tum ut quilibet peeeatorem fe recognosceret , quia omnea peccaverunt , egent eratia Dei ; tum ut eum maiori reverentia ad Eucharistiam accedatur ; tum etiam ut Eceleia
farum rectoribus fui subditi innotescant, ne lupus intra gregem lateat . S. Antoninus hanc doctrinam D. Thomae sere ad verbum transcribit. Immerito itaque Suais reae imponit sanctis his Doctoribus, quod docuerint, praeceptum annuae confessionis solum per accidens obligare; cum aperte oppositum doceant, ut cuique eκ allata
doctrina eonstare poteth. Sed haec obiter dicta sint. IV. Unanimi itaque consensione Theologi catholici docent, dari praeceptum ec-elesiasticum , quo omnes Christi fideles semel in anno ministris : Ecclesiae peceata
sua confiteri tenentur. Idque constat tum ex Concilii Lateranensis IU. ean. xxr. tum
ex Concilii Tridentini fus xiv. can. v m. proxime relatis, tum denique eκ univerincili eatholicae Ecclesiae sensu . Quare qui oppositum doceret, haeresim manifestam evulgaret, dc ut haereticus ab omnibus haberetur . Praeeeptum istud, ut eκ D.