장음표시 사용
151쪽
DE INCARNATI ON E. 13 Ie sesentia Deilatis fiduciam securuatis. Respondeo 1'. juxta communem Theolog rum sententiam, sanctum Hilarium secum conciliari posse, nec contraria scripsisse in opere de Trinitate, ex quo desumpta est objectio, dein Commentario super Psalmos : namque lib. illo. de Trinitate num. 47. sic scribit :pro nobis do- ιet. num. flevit di doluit. num. Passus pri- idem es unigenitus Deus quae homines pati possunt. λ, sit enim tam firmum Ecclesiae propisgnaculum alicubi cecidisse, cujus opera inoffenso pede decurri posse tcstatus cst sanctus Hieronymus epistola septima. Itaque non doluit Christus, ictuum tela non sensit ex necessitate & condi' Tione naturae, quae concepta est de Spiritu- sancto, immunis ab omni peccato sicut caro Ad rui,& hypostatice unita Verbo: quomodo enim natura, quae suo tactu sebres fugabat, suo eloquio & sua virtute discipulos conira mortem nrasabat, hujusmodi infirmitatibus fuisset obrura, ait sanctus Doctor 8 sed illas affectiones humanas libera voluntate & ex charitate immensa erga discipulos admisit. Pro his, inquit cap. 3 l. in Matth. rogat dicens: Transeat a me calix: id est , omodo a me bibitur ita ct ab iis bibatur sue spei dissidentia sine senseu doloris, me metu mortis, id est , ii ne sensu aut metu animam obruente.
152쪽
134 INCARN ATION mPARAGRAPHUs VI. Ex lolii riparum ct Eutychianorum principiistinam in Christo volunιarem doexerun
septimo secula. CYrus Episcopus Alexandrinus , Macarius Episcopus Antiochenus, Sergius Episcopus' Constantinopolitanus, & ejus successores Pyrrhus & Paulus. Cyro fortiter repugnavit sanctus Sophronius adhuc Monachus: tum promotus ad sedem Ierosolymitanam , coacta Synodo, nascentem haeresim proscripsit. Sergius callide scripsit ad Honorium summum Pontificem, ut duarum Voluntatum Perinde ac unius professione abstinelidum decerneret , maxime cum antiqui Patres hujusmodi quaestionem silentio compressissent, dc duarum Voluntatum praedicatio contrarietatem in Cnristo invehere videretur. Honorius incaute assensit Sergio, & paulo poli defunctus successorem
habuit Severinum. Sergius, Litteris Honorii acceptis, cum Cyro & Theodoro Heraclium Imperatorem jam titubantem facile in praeceps impulit, suisque conciliis effecit,ut Ecte fim ede. ret, hoc est, fidei expositionem, statuens ne quis unam aut duas in Christo voluntates nominaret, cum jam in multorum animis opinio unius voluntatis esset disseminata , quare Ioannes IV. Severini successor Echesim merito proscripsit. Constantinus Heraclii filius decreto Joannis ad haesit: sed Constans , ejus in Imperio successor, agente Pyrrho, avi Eetesim famoso suo Typo
confirmavit. Martinus vero I. coacta Synodo Lateranensi ex centum quinque Episcopis, tam
Heraclii Ectesim,quam Constantis Typum,nec
153쪽
DE IN c ARN ATIONE. I snon Ac primarios Haereticorum duces damn . vit. Hinc commotus Conltans Martinum Constantinopolim accersi, ubi Crudeliter excipitur,. ignominiose per urbem traducitur , tandemquo
aerumnis confectus Chersone exul gloriosus Martyr occumbit, sed non sine divina in perse- ..cutorem ultione: nam Constans occiditur, succedit Constantinus Pogonatui, id eli, Batiatus, religiosus Princeps, quo favente, sextum generale Concilium Conliantinopoli indicitur anno 68o. in quo praesunt Legati Agathonis immi Pontificis,anathema dicitur Theodoro Pharani- . tae, Cyro Sergio, Honorio, & aliis; asseriturque duplex in Christo voluntas & operatio. Probatur haec catholica fidei definitio: I0. ex
Scriptura, in qua Christus saepissime distinguit
Voluntatem suam. , ut homo est, a voluntate Patris, quae est una & eadem in tribus personis divinis, Joan. q. Meus cibus est, ut faciam volantarem ejus qui misit me. Ioan. Sicur mandatum dedis mihi Pater,sic facio. Mandatum certe & obediem
tia pertinent ad duas voluntares: Luc. 22. .erumpamen non mea voluntas , sed tua sar.
Nec dicas cum Monothelitis,ex hoc Ioco non elici duplicem in Christo voluntatem,nisi simul admittatur aliqua disssensio inordinatio, quod
est evidenter impium: namque I'. nulla est in- ὰ ordinatio ι quia mortis metus & aversio nonsuerunt in Christo involuntaria, nec rationem anteverterunt, sicut in nobis contingit; sed pars superior, Deo volante, Sc ordinante & concurrente hujusmodi motus imperavit & excitavit, tum ut Christus verus homo probaretur , tum ut acutissimis & acerbissimis mortis aculeis pungeretur: minus enim cruciat ictus mortis,quam ejus timor & horror,si vehementes sint. Ad s latium autem membrorum suorum Christus cu-
154쪽
Ds IscARNATIONE. perius est vehementiores, quam possit purus homo ut juxta sanctum Augustinum nullus in his extremis dejiciatur propter affectiones,quas invitus patitur rebelles; sed speret in eum, qui voluntarie participavit eisdem, ut liberaret eos, inquit Apostolus Heb. 2. qui timore mortis per totam vitam obnoxii erant se situri; dicantque exultantes
redempti a Domino : Ubi est,mors, stimulus tuus 'I. Cor. . Per Christum enim retusus est , &inem cax evasit. χ'. Nulla quoque fuit in Christo dissensio voluntatum; Deus enim voluntate sua divina utrumque voluit,& Christum pati
ει naturam ejus humanam mortem adversari.
Similiter & Christus Patri obtemperans utrumque executus est, morti ultro se obtulit, mortis horrorem & fugam in se excitavit, ea mensura& pondere, quae ipse praescripserat. od autem in his nulla sit pugna inter voluntatem divinam & humanam, illustrari potest quibusdam
exemplis: I'. membrorum nostrorum quibus
Deus indidit ero8ensionem, tum ad sui, tum ad totius individui conservationem. Manus naturaliter ictum refugit, & naturaliter ictui se exeonit ad tuendam caput; fili ita familias, qui in hypothesi, quod parentis vita ex morbo periclitetur, juxta Dei legem & ordinationem,
debet parere , & quidem absoluta voluntate Deo animam patris revocanti, & nihilominus dolere ex pietate erga patrem. Verum in hujusmodi affectibus humanis defectus occurrit , quia Plerumque rationem praeveniunt, & pra scriptos ab ea limites transcendunt. Talis autem inordinatio a Christo prorsus exulat, tum quia est a peccato: tum quia ad redemptionem gen ris humani nihil confert. Hinc vulgo dicitur in
Christo filissu propassiones, non vero passiones,
155쪽
ia nomen , , sicundum communem ac-
eeptionem motus inordinatos significat. Probatur Traditione, quam S. Hippolytus h apud Theodoretum Dialogo a. tuetur contra Beronem quemdam, quem dicit a phantasmate ' Valentini recessisse, sed in majorem pravitatem incurrisse , quatenus assereret carnem ejusdemi esse cum divinitate operditionis. Sanctus Athanasius lib. de Incarnatione , expendens illai, Christi verba, Non mea, sed tua voluntas fiat, ait:
r Duas hic voluntates ostendit, unam videticti humanam,
, quae carnis est propria; asteram divinam. Idem ina, nunc locum advertunt saneti Gregorius Nysso. γ nus lib. contra Apollinarem , Chrysostomus,Mis Rugustinus. a Dices t v. Dionysius vulgo Areopagita ep. ad
Caium, tribuit Christo unam theandricam ope- , rationem, hoc est divinam & humanam : ergo, o inquiebant Monothelitae, censuit ambas naturasti in unam confluxisse,ex qua exurgeret una volumel tas & una operatio. a Respondeo 1'. adulteratum fuisse a Mon i thelitis textum, legendumque novam, non Veii ro Unam theandricam, ut monet Synodus sub η sancto Martino , & Concilium generale sex-s tum, actione decima quarta. Σ'. Etiam fi legar tur, Mna theandrica operatio, nihil inde concludit, potest adversus doctrinam catholicam. Enim- Vero an ideo non est humana voluntas in ju-i sto, quia Deus in eo operatur velle & perfi- γ cere t Est: quidem una Dei & justi operatio , sed ad eam duplicis est voluntatis influxus , humanae scilicet libere consentientis & vitaliter agentis 1, & divinae per omnipotentiam cor moventis & emcaciter concurrentis: quo i fit ut opus bonum magis sit Dei , quam h
minis , atque hoc sensu Patres jam laudati,
156쪽
ge alii, qui diserte duas in Christo voluntates lPFfitentur, scribunt unam in ipso operationem divinam,cium in hominibus ejus actionibu v luntas divina regnaret ;theandricam quoque, icum esset hominis Dei. Dices 1'. Advcrsus Concilii sexti de initionem Pugnabat universialis Ecclesiae Traditio : nisi enim Ecclesia Orientalis& Occidentalis unam in Christo voluntatem propugnassent, Concilium anathemate non contrivisset omnes Eccle- . sae Patriarchas uti Haereticos, Cyrum nempe, Alexandrinum, Sergium, Pyrrhum & Paulum Constantjopolitanos , & Honorium summum Pontificem. Ergo. Nego antecedens, tum quia illi Patriarchae, uno cyro excepto, non ita palam & constanter unam in Christo voluntatem asserebant ; sed
contendebant duntaxat, neque unam, neque du-Plicem praedicandam, ne turbarentur Orthodo-xi: ex quo colligitur Monothelitas timuisse m jorem Orthodoxorum numerum: tum quia ubi Virus erroris apparuit, fortiter ejectum est , in patet ex Concilio Ierosolymitano sub sancto Sophronio,&Lateranensi sub sancto Mariano. His adde persecutiones, quas Orthodoxi pasti sunt pro defensione veritatis adversus Impera toreS: tum denique quia communior & verior est sententia Honorium non fuisse Monothelitam ; namque 1'. legenti ejus epiliolas patcbit ipsum absolute non negasse duas in Christo voluntates , sed sollim rejecisse a natura assumptas utpote quae esset ab omni contagione peccari libera legem carnis & concupii centiae repugnantem legi mentis. inquit epistola Prima, voluntatem Domini nostri Iesu-Christi.. quia non est asyhmpta a Salvatore vitiata natura, gus Fugηarex legi mentis ejus ; nam lex esia in membris,
157쪽
DE INO ARNATIONE. aut voluntas diυisa non fuit vel contraria Samaiori ; quia super legem natus est Aumanae conditionis. Epiuola vero secunda operationes utriusque natu- rae, divinae scilicet & humanae, expresse distini guit his verbis : Dum naturas cum alterius c-munione operantes atque operatrices confiteri debemus et, diυinam , quae Dei sum operaritem ; humanam , qtuai earnis sunt exequentem, non divis/ , neque confus/,ne-- qtie converribiliter. Pacis tamen & concordiae cau- sa, de duabus voluntatibus perinde ac de una, silentium imprudentet induxit. Auferentes , in ' quit epistola secunda, novellae adinvem
a gionis, non nos oportet unam vel duar operationes desia mentes praeicare ined .... oporret nos unum operatorem mistum Dominum in utriusque naturis quasti dicit propria operari in veridieὸ confiteri. Sane ctus Maximus Honorio coaetaneus , ipsum abc: omni haereseos labe immunem demonstrat, tum se ex eius epistolis, tum ex teitimonio Ioannis Ab-st batis Honorii a secretis, & Ioannis I g. ejus successbris. Prior autem Ioannes, qui scripserat Primam Honorii epistolam, sic loquitur in stia epia a stola ad Imperatorem, relata a sancto Maximo inu Dialogo: nam, inquit, voluntatem Domini disiae, mus,non Deitatis ejus ct humanitatis, se otius fit a- nitatis e cum enim scripsisset Sergius esse qui dicerent in
a Christo duas contrarias voluntates, rescripsimus Gria a pum non habetisse duas conrνarias voluntates,carnis,inli, quam,ct spiritus; sed unam tantum. Id ita esse eviden-ijl per ex eo demonstratur, quod membrorum o carnis
γ facta est mentio , quae Deitari quoque ejus non posDurti attribui. Posterior vero i fi epistola sua apologetii: ca pho Honorio ad eundem Imperatorem, sica habet , citato Dialogo : Deces r meus docens dei MFsterio Incarnationis Christi dicebat non fuisse in eo ,
stur in nobis eccatoribus, mentis ct carnis contrarias
ι voluntater; quod quidem ad proprium sensum conveν-
158쪽
34o INCARNATION t. tenus ; Deitatis ct humanitatis unam eum votinitatem
docuse suspicati sunt: quod veritati omnino est coa
At , inquies, majsr habenda est fides Con. tilio cecumenico , a quo Honorius deelaratus icit Haereticus, & uti talis cum Cyro, Sergio,& aliis Monothelitis clamnatus. Quin & ipses. Leo II. idem de Honorio judicium tulit Itatim post: Concilium , in epistola ad Imperatorem. Anathematizamus, inquit, novi erroris inis
veniores , id est , Theodorum Pharanitam Episcopum, rum ct Honoritim, qui hane Mostolicam Ecclesiam non Apostolicae Traditionis doctrinί illustravit , sed prophana praedieatione immaeulatam maculari perrmisis. Non una est responsio ad hanc gravem & celebrem diff. ultatem. idam existimant Honorium non fuisse revera a Concilio damnatum , sed Graecos aegre ferentes , quod soli viderentur errasse tvel nomen Monorii in actis inseruisse absoluta Synodo, vel seorsim convenisse, actionemque duodecimam & sequentes, in quibus nomen Honorii legitur, esse opus illius Conventiculi furtim additum germanis actis Synodi
Sed commentum illud fabulae potius quam historiae prae se fert speciem , exeloditurquor'. quia Constantinus piissimus Princeps , &Sedi Apqstolicae addictissimus , definitionem Concilii ipso praesente emissam statim annulo
suo obsignavit, ne quid in ea mutaretur ἰ 2'. quia interpolatio tam gravis tantique momentinatim animos Κpiscoporum offendisset, atque in ejus auctores' commovisset , quod propria auctoritate summum Pontificem Haereticum Pronuntiarant, & anathemati subjeeetant, cum i
159쪽
D E I N c A R. N A T I o N S. I Iipsi maturo judicio euda ab hac criminatione absolvissint. Sagrem Legati Sedis Apostolicae
' contra tam horrendum scelus non tacuissent , Vindictamque expetiissent, tum ab Imperatore, tum aLeone I l. qui e contra simul cum actis Con-
cilii sexti damnationem Honorii confirmavit tquod & praestiterunt Concilium generale septimum, actione sexta ; Concilium generale octa-φ' vum,actione decima ;& Adrianusi I. in epistolati ad Concilium octavum , in qua scribit primani Sedem a nemine judicari, nisi in causa haercsis, i proprer quam Honorio fuit anathema dictum. Alii respondent Concilium errore lapsu fuisse, nec satis perspectis Honorii epistolis immerito cum aliis Haereticis illum connumerasser quamvis enim , inquiunt, Concilium generale
errare non possit in definiendis fidei dogmatibus. a falli tamen potest in quaestionibus facti. Ita . Anastasius Bibliothecarius in Praefatione ad suali, Collectanea, anno 87 3. Joannes aTurr rem 3, ta Cardinalis anno I 68. lib. a. de Ecclesia, Ba- γ ronius Cardinalis, ad annum 68i. Bellarminus
e Societate Jesu Cardinalis, lib. q. de summo
Pontifice cap. 1. Binius Theologus Colonie sis, in Notis ad Honorii vitam fi Andreas. Dus vallius e Societate Sorbonica, Professor Regius,
de infallibilitate sit mi Pontificis, Parte a. quaest. I. & alij benemulti, tum ex Academia a Parisiensi , rum ex familia Dominicanorum , , ut Nicolaus Coestellus , libro adversus Mornatum ι Combefessus in acta Concilii sexti i, Gonetus, de fide, disp. q. Conten sonius lib.
t tum ex Societate Jesu, ut Gretserus in Defensi, si ne Bellar minit, Becanus in summa controversiat rum ; PFlavius lib.I.de Incarnatione cap. 2I. Ergo i secundiim hanc sententiam, non solum Conci
lium sextum, sed dc septimum& octavum, Leo
160쪽
cuoque II. & Adrianus II. Taecutierunt, re in innocenti injuste anathema dixerunt. Quid vero polleriores isti Scriptores novi proferunt, ut ludicium universalis Ecclesiae toties confirmatum iniquum demonstrent, Honoriumque ipsi privati absolvant, Habemuε, inquiunt, ejus epistolas, O restinosia familiarium eius. Sed nunquid illa omnia in Concilio sexto non fuere prolata, examinata & ponderata Respondeo itaque, juxta commanem Ilogorum sententiam, Honorium merito fualle damnatum, & inter Haereticos connumeratum s. quamvis ipse Haereticus non fuerit; quod gra saniem haeresim nedum pro ossicio stimini Pontificis represserit, quin suo decreto tarthodoxis classicum canentibus indixerit silentium; MonOthelitas, qui jam primas sedes occupabant,in e
rore Praeconcepto tutos reddiderit ; aliis Datum ambientibus ne via obtrudereIut, auctor
fuerit: denique Catholicorum causam Ignave prodidurir: Haereticorum vero partes non haeretico quidem animo, sed imprudenti nimis, adiuverat frustra praemonitus a sancto Sophronio flammam haereseos ubique serpete,nec jam tem pus eme silendi. Cum igitur Honorius non sine sua culpa Haereticis sic patrocinatus sit, Ipter Haereticos connumerari , & eadem cum