장음표시 사용
531쪽
De Gratia e caci. PARAGRAPHUs I. Virum detur in hoc statu 2 R. Ertum est: dari.
Probatur iv. ex Scriptura, EZech. 3s. v. χ6.5c 27. Auqeram cor lapideum de carne υsrd , o dabo vobis cor carneum ,spirisum meum ponam in medio vestri, o faciam ut in praecepis meis ambuletis.
Ioan. 6. U. ue T. Omne , qMod dat mihi Pater , ad me veniet. & U. ε s. Omnis qui audiviι a Patre ct didicit, venit ad me. Phil. i. i.Deus est enim , qui operatur in vobis, ct velle ct perficere. Probatur ex Patribus. Tertullianus libro de anima cap. 1 I. Erit, inquit, vis ivina gratia potentior utique natura, habent in nobis subiacentem sibi liberam arbitrii potestatem.' Sanctus Augustinus lib. de Gratia Christi cap. i . sic scribiti De isto docendu modo etiam Dominus ais . Omnis qui audivit a Patre meo ct didicis , venit ad . me. otii ergo non venerit: non de illo recte dicitur , audivit
quidem , di didicit sibi esse veniendum ; sed, facere .
non vult quod didicit. tu lib. de Praedestinatione Sanctorum cap. 8. H uaque gratia , quae occuli ἡ lumanis cordibus divina lauitate tribuitur a nullo duro corde respuitur; ideo quippe tribuitur, ut cordis du-. xitia primitus auferatur. Huc referri debent, qtiae Paragrapho praecedenti tradidimus de natura
532쪽
si 'GRATIA CHRIsTI. PARAGRAPHUs II. In quo consipat escacia Gratia efficacis; Irca propositam quaestionem vatiae sunt
Prima , eaque haeretica , est Lutheri, qui in assertione articuli 36. scribit liberum arbitrium esse figmentum in rebus, & titulum sine requia nulli est in manu quidquam cogitare boni vel mali , sed omnia necessitate absoluta evenire, quemadmodum docuit vicies us in Concilio Constantiensi damnarus. In ceteris , inquis , de Papatu de Conciliis 2 Indulgentiis, aliisque nefariis magis, ferenda est levitas ctfluuitia Papae, suom , .sed in hoc articulo de Iervitute arbitrii , qui omnium vi imus est , ct rerum omnium siιmma, dolendum: ae sendum est miseros sic insanire. TemperaVit tamen Lutherus suam sentcntiam in libro de Visitatione Saxonica , ubi restringit quod prius docuerat, ad actiones, quae spe-Mant vitam aeternam ; sic cnim scribit: -li: de libero arbitrio indiscreιὸ Iogauntur idcirco hanc. brevem informationem adscripsimus. Homo habet ex propria sertule liberi arbitrii ad faciendum, vel omit-τendum Opera externa per legem ; quapropter potest secti retrem probitatem , ct bona opera facere ex propria Virture . . . quod autem haec libertas non se emtendat ad actiones supernaturales , declarat liber , , cui tirulus est , operationes in Psalmos. Error est , quod liberum arbitrium habet aliquam activitatem in bonas actiones , quando de interno opere loquimur. ,
Kemnitius in examine Concilii Tridentini ad.
se si . s. ait dandam este veniam Lus hero , nec
. ibi aliud significare voluisse scribendo volun -
533쪽
DE GRATIA CHRISTI . s Istatem se passive habere , quam non libere concurrere; quia in libro de serumue arbitrii so- Iam libertatem indifferentiae excludit , ubi sic '
Calvinus posteriorem rutheri sententiam amplexus ei t ; sic enim scribit in Antidoto ad Can.
s. se T. 6. Concilii Tridentini : De verbo ne moveas riXam ; sed quia per liberum arbitrium intellia gunt Episcopi Tridentini, eligendi facultatem in utramque partem liberam θ' solutam : titulum sne re esse qui Uirmani , Christum habent auctorem. & lib. 2. Institui. cap. 2. Voluntatem gratia m9υet, no qualiter multis seculis tradit m ess ct creditum , ut nostrae postea sit electionis, motioni obtemperare aut
reregari. Atque juxta hanc Calvini docti inam scribit ejus discipulus Joannes Scarpius libro
Z. cap. 2. de misero hominis statu :nus controversia est: an ad liberum arbitrium consi- tuendum requiratur lιbertas a necessitate , an vero
sufficiat illa quae est ab coactione: Papsae negant,
Jan senius adhaesit huic Calvi fit starum sententiae , ut constat ex iis, quae de ipso rc tulimus
secunda sistentia , quae vulgo tribuitur L .dovico Molinae, reponit emcaciam gratiae iis consensu voluntatis , adeo ut non gratia voluntatem , sed voluntas gratiam determinor, essiciatque Per consensum , ut gratia sit cm-cax per distensum vero, ut sit ineffcax dc mere sussiciens. Sic enim; scribit Molina lib. de concordia disp. I 2. se et . I . art. Is . De duobus eo modo assectis , requaliterque a Deo ad sidem vocaris , pro solί eorum I)beriare potes evenire, sit unus amp ectatur sidem , a ter vero contemnat. & disp.
534쪽
D s G R AT I M CHR. I s Tr. 4o Divisio, inualuit,Jussicientis gratia in sicacem θine cacem nostrάθαι entisi ab lectu, qiιι simul abar, trii libertate pendet , sumitur. Ergo in hac sententia gratia Christi non d&stinguitur a gratia Angelis & pMn. o parenti ante lapsum concessa. Illa, secundum Molinam, fuit effcax in Angelis qui steterunt, & in Adamo, quando recen S conditus ad Deum se con- . vertit: suffciens Vero tum in Angelis, qui ce- cIderunt, tum in Adamo cum praeceptum transgressus est , quod e diametro pugnat contra doctrinam S. Augustini, Paragrapho 6. Praecedentis capiti S. . Sed Molinam non moratur auctoritas sancti Augustini & antiquorum ; namque ultro sat tur qu. 23. art. q. disp. I. suam sentcntiam esse noVam , & Patribus incognitam , conciditque ei adhaesuros, si missici ipsis proposita : Neqse sero , inquit , dubito , quin ab Atigiis ino ct celeris Patribus unanimi consensu comprobata fuisset haec nostis
de praedestinationesententia, ratioque concilIandi liberatem arbiιrii cum divinά gratia. Qito autem fundamento tam confidenter loquatur, ibidem ex pinnit his verbis: si data explanataque semperfuissent , fori. neque Pelagiana .aeresis fuisset exori ,
neque Lutherani tam impudenter arbitrii nostri liberi rem fuissent ausi negare, obtendentes cum divina gratiξ,praescientiί ct praedestinatione cohaerere non posse,ne que ex Augustini opinione concertationibtisque cum Pe- lagianis tor fideles fuissent turbati. Verum iste conculiandi modus ab Augustino fuit cognitus & rejectus, ut Patet ex libro de Gratia Christi cap. 67. ubi ex Pendens quod Pelagius scripserat, Posse velle & posse agere esse a Deo, qui in
turam contulit; vclle autem & agere esse a n
his ex libero arbitrio , sic exponit sanctus
535쪽
mtis . . . . nihil de alia oris gratiae Dei, quantum arbitror,inter nos controversiae relinquetur. Ex qua buS ve
bis colligui ir quidem Molinam non esie Pelagianum oc haereticum in mente sancti Augustini, cum l)elagium ab haeresi absolvat, modo saltem admittat , quod revera admittit Molina, nos actu neque bene velle , ncque bene agere absque auxiliosne quo, seu gratia sufficienti. Sed
sanctus Doetor hunc modum conciliandae gratia cum libero arbitrio nunquam aria Plexus est, utpote Scriptura: sacraemious conformem.
Nova Molinae docti tria plurium animoS statim ostendit , ac primo prolatamae in Academiis Lovaniensi 8c Duacensi, tandem ad Sedem Apostolicam delata est. Hinc celebres Congregationcs de auxitiis sub Clemente VIII.& Paulo V. quarum acta a diversis identidei evulgata Molinae doctrinam repressia tam , nedum approbatam perhibent sed judicium Summi i/ontificis hactenus non exiit ac Prolladu .laaec sententia ab Ecclesia expresse damnata dici
Nihilominus Suare sius , celebris e Societa te Jesu Theologiar, sententiam Molinae tem-Pelandam centuit, existimavitque gratiam efficacem , quamviS en tua te non semper differat i sufficienti , non esse tamen effetatem ab eventu , seu a coniensu Voluntatis ; sed a circunstantiis in quibus datur. Hinc nova extitit opinio.
Tertia itaque sententia essicaciam gratiae re- petit a circunstantiis, quas Deus praevidit ita ς congruas , ut gracia ab ipso misericorditet
536쪽
si S, D, G R A et I A ' C H R I s T I. Praeparata in iisdem in fallibiliter sortitura sit effectum , ut videre est in exemplo Tyriorum, apud quos ,-st faetiae fuissent virtutes', quae factae sunt apud Betoidas, illi poenitentiam egis-stnt. Atque patroni,hujtis sententiae , ut mentem suam explicent, docent 1'. Deum aliquos
Prae aliis velle emeaciter vocare & iustifidare: sed ne bona illa voluntas libertati noceat I Statuunt 1' Deum per scientiam mediam ex- Plorare , quid voluntas humana esset actura, si in his aut illis circunstantiis daretur gratia ; δύ cum praevidit eam sub hac conditione consensuram, dum demum decernere gratiam, quae ideo dicitur congrua ; quia a Deo exit tem-POre opportuno , & in talibus circunstantiis
Voluntatem Praevenit , ut quamvis ex entitate
sua sit solum fassiciens , tamen prout dirigitur a Deo per scientiam mediam in filii biliter habitura sit effectum. Hinc fit, ut qui conqsentit, non possit sese discernere ab alio, qui non consentie ; non enim propriae voluntatis Ost, quod prae alio gratiae consenserit, sed singularis Dei beneficii , quod gratia opportuniori tempore eum praevenerit. 'Et hanc sententiam amplexi sunt non solum Patres Societatis Iesu , ex Decreto praepositi Generalis Aquavi-va , quo cavit anno ne m Societate Pro pugnaretur sententia Molinae sine hoc temperamento ; sed etiam plures alii graves Theologi , ex quibus olim magistios habuimus in in Academia Parisiensi, cum scholas discipuli se
Quarta sententia est Thomistarum , qui , ut
in Imilosophicis docent ad actus naturales non suffcere Dei concursum, ut vere & Proprie dicatur primus omnium rerum motor, sed re
quiri Praemotionem physicam ; sic in Theolo
537쪽
DE GRATIA CHRISTI . 'sicis docent ad actus supernaturales necessariam . si initem esse praemotionem, in qua contendunt consillere efficaciam gratiar. Quinta denique sententia, efficaciam gratiar reponit in delectatione victrice , non qualis cernitur in mendico dum ipsi porrigitur ampla eleemosynahad hanc quippe delectationem eleemosyna objective & moraliter duntaxat concurrit: Deus vero Per supernaturalem delectationem, de qua sermo est, physice movet , & operatur eo fere modo, quo unicuique indidit inclinationem tuendae propria
Expolitis omnibus sententiis circa gratiae eia
ficaciam, operae pretium est , ut deinceps sigil- . latim expendamus, quid de unaquaque nentiendum , quaeve ceteriS VI deatur praescrenda: quod Praestabimus,, Deo juvante , absque cujusdam invidia aut contemptu , sed illaeso vinculo charitatis & pacis , quod cum illibatum esse debeat inter eos, quos mater Ecclesia in sinu suo complectitur, nonnunquam , tamen labefactari
contingit nimio contentionis ardore circa Propositam quaestionem , hac nostra aetate multum agitatam.
R. T E fide est non necessitare , ita enim: LM definit. Concilium Trideminum sessi.
6. Can. q. his verbis : quis dixerit tibertim hominis arbitrium a Deo motam ct excitatum nihili eooperari assentiendo Deoi excitanti atque vocanti
.... neque posse dissentire se velit ; sed velutio inanime quoddam nihil omnino agere, mereque passi P.
538쪽
rore S confodit, Pil multi l ulli si , quo prius docuerat liberum arbitruvia ad motiones gratiae passive se Ii ibere, velut ii strumentum in anime: ieclaratque ipsit m agere , & gratiae cinoperari assentiendo. s cundum, quo postea Lutherus cum Calvino. ac deinceps Jan senius ac seruerunt Iibenim arbitrium sic motum necessita O , quam Vis non coacte , gratiae assentiri &cooperari dc finitque Concilium dulentire pos se quod denotat libertatem a necessivale. Hoc
sentit Calvinus in suo Antidoto, ut Parag. Psae' cedenti retu Iimus. Fatendum tamen est lan senium & Sectatores ejus in modo loquendi a Calvino disterre : illi quippe liberum vocant necessarium , modo voluntarium sit & minime coaetum, & hoc sensa confitentur tib rum arbitrium remanere sub gratia em aci, possc que dissent ire in sensu diviso; hoc est , si voIuntas secundum se spectetur, Mnon quatenus movetur per gratiam ; quia , inquiunt , grata a non destruit naturam . nec natu ratem potestatem dissentiendi, es major concupiscentiae vis urgeret. Calvinu, vcro retinet communem Catholicorum loquendi morem ,
scilicet liberum arbitrium esse facultatem mutramque Partem liberam & sblutam ; unde Cum in eius sententia voluntas sub gratia emcaci , quam solam in hoc statu agnoscit, non sit ita libera, & sol tua con quenter negat libertim arbitrium sematic re iii b motione gratiae, & v luntatem piisse d si 'ntire, qtiam vis in sensa diviso non dissentire posset. Porro Concillum non modum loquendi , qui verus & legitimus
est in Calvino damnavit : sed rem ipsam , in qua Calvinus & dansenius consentiunt.
539쪽
DE GRATIA CHRISTI. o Concilii definitionem confirmarunt Innocentius X. & Alexander V l I. suis Constitutionibus ab Ecclesia receptis, in quibus haeretica rodeclarant hanc tertiam propositionem ex libro Jan senii excerptam , ad merentam ct demerendum in statu natura lapsa, non requiritur in homine libertas - a necessitate , sea susticis liberta rea coa Itone. Qui enim docet gratiam & concupiscentiam necessitatem inferre , is procul dubio docet ad merendum & demerendum sussicere libertatem a coactione, nec requiri libertatem a necessitate; cum non mereamur nec demereamur, nisi consentiendo gratiae vel concupiscentiae : Atqui Ian senius utrumque docet , ut patet ex dictisca P. 3. Ergo. Non potest clarius exponi Docti ina Catholica , & error Iansenia ipsi oppo- .
situs. Probatur nostra responsio, ac simul Ecclesiae definitio: i ex Scriptura, Eccli. cap. IS. Deusas initio constituti hominem, o reliquit illum in manu
consilii sui, adjecit mandata ct praecepta sua: s volueris mand ιιayeνυare, conser bum te . apposuit tibi ignem ετ avam , ad quod volueris , porrige marium tuam. Ante hocainem υ:ia ct mors , bonam ct malum. quod placuerit ei, dabitur illi. 3c cap. 3I. dicitur
justus mereri laudem & gloriam , qui potuistransgredi, non est transgressus , facere mala, di non fecit. Probatur ex S. Augustino, cuius potissimum auctoritate gloriari. nituntur adversarii. Sic autem scribit lib. de spiritu & lit. c. 3r. Cum potestas datur , non necessitas sitque imponitur. Cap. Agit Deus ut velimus ct credamus . . . . sed consentire vel dissentire propriae volun ι aris est. Lib. 2. Conini tra Faustum cap. s. Sub fato stellarum nullius homi- nis genesim ponimus , ut liberum arbitrium voluntaiis,
i νο vel bene vel mau vivitur, propter Dei judicium
540쪽
ob omni necessitatis vinculo vindicemus. de lib. s. de civit. c. 9: docet frustra objurSationes, vituperatione S , exhortationes adhiberi, neque ulla
justitia bonis praemia & malis supplicia esse constituta, s Dei praestentia necessitatem imponat.
Dices 1'. Christus meruit implendo pra ce eta Patris: Atqui necessario implevit, alioquin peccassis, quod erat ipsi impossibile:
Ergo. Distinguo nam. necessario implevit necessit re specificationis, Concedo : necessitate exercitii , Nego min. Consule quae in hanc rem fuse tradidimus, ubi de merito Christi pag. i i
Dices 1'. ex S. Augustino passim, Homo per peccatum amisit libertatem : Ergo. Distmguo antec. amisit libertatem a peccat σ& a miseria, Concedo: libertatem a necessitate, Nego anteced. Ita S. Bernardus lib. de gr. &lib. arb: Instabis i R. Atqui liomo per peccatum amisit libertatem a necessitate, S. enim Rugultinus se alloquitur Julianum : Multum erras , qui vunecessitatem nullam putas esse peccandi. . . . ci In pec eatis de ignorantiae , vel cisionum necessitate venien-ribus .... plenum sit genus humanum : lib. i. operis imperfecti num. 1 os . & l b. 8. Confessi. dum consuetudini non resistitur, sit necessitas: E rgo. Distinguo antec. amisit libertatem a necessit tale morali, quam S: d homas vocat coacti O-nem tin sufficientem'. Concedo : a necelsitate absoluta & physica'. Nego antec. Dicendum, inquit S. I hoarasqsi. 6: de malo, qu)i consiuetudo facit necessitatem; non simplici er ; nam ex deliber tione quantumcunque consitietus potest contra coημerudinem agere. Porro necessitas moralis liberum i