Theologia dogmatica et moralis, ad usum seminarii Catalaunensis. Autore D. Ludovico Habert ... Tomus primus septimus Tomus secundus. Continens tractatus de incarnatione, & de gratiâ Christi

발행: 1737년

분량: 735페이지

출처: archive.org

분류: 그리스도교

581쪽

DE GRATr A CARisTr. Iiter determinat ad bonum per gratiam blande ac suaviter attrahentem. Haec doctrina laudatur a Patribus Societatis Iesu in Diario Tre- voltiensi, doceturque in Seminariis S. Laetari

Secunda ratio, eaque emcacissima, & ad cV- tum etiam muliercularum idiotarum , in forma sic proponitur. Deus omnipotentissima sua voluntate idem potest in ordine supernaturali , quod emcit in ordine naturali ; quid enim ob Raret 8 Atqui Deus in ordine naturali eum timo-Tem mortis temporalis,&amorem vitae Corporeae in natura impressit , qui illaesa libertate , nos moraliter & invincibiliter determinat ad rejicienda quae certo & evidenter mortem inferrent ; & ad ea usurpanda , in quibus vitam Positam esse constat: docti & indocti, omnes stase affectos e me sentiunt; nullus sana mente Ultro se proficiet in fornacem ardentem aut e superiori domo se praecipitem dabit ι illud tamen cuique liberum eis; alioquin a Peccato e ct sandi essent, qui metu mortis pejerant , aut veram religionem abjurant. Ergo vel ipsi idiotae intelligunt optime conciliarit merum arbitrium cum determinatione morali: ergo nihil repugnat , quominus Deus infundat in cordibus nostris hinc emcacem gehennae metum, inde victricem amorem seu suavitatem sciorum man latomim. Qi is enim amrmare audeat Deum sapientissinium plus dedisse homini quo salutem corporis conservzt quim electis sui S , quo pec catum mortale in fallibiliter vitent ,& in justilla qnae est supernaturalis vita animae, insupe- 'rabilit dr perseverent ' Praeter generalem con- cui sum, indidit naturae fragili horrorem mortis , imPOIemem vivendi appetitum, quibus

Aa vj

582쪽

. DE GRATIA CHRIsTI. urgemur determinamurque, salva libertate, ut omnes experiuntur, ad depellenda , vel declinanda quae noxia sunt saluti corporis : secundum autem Molinam qu. I . art. I . disput. IO. aeternam nostram salutem ita posuit in manu li-

heri arbitrii, ut infirmis nonnisi generale gratiae sufficientis auxilium praebeat. Absit Fortis

Ο Adamo in dimisit, atqui permisit facere quod

vesset ι infirmis servavit, ut ipso donante, inviisly quod bonum est vellent, ct hoc deserere invictum me nollent. Sanctus Augustinus lib. de cor. &

gtat. c. I 2.

Tertia ratio. Illa doctrina est: ceteris praeferenda , in qua omnes Scholae Catholicae comveniunt : haec propositio absque temeritate negari non poteti. Atqui omnes Scholae Catholicae , la Molinae recens nata dissentiente, conveniunt emcaciam gratiar consistere in suavitate , seu delectatione victrici, salva libertate, quam indifferentiae vocant. ENO. Minor, cum tota versetur circa factum, testibus probari debet. Ex innumeris autem graulia simus& locupletissimus proferetur. R. P. Massoulierus Thom ista celeberrimus ob singu larem tum pietatem, tum eruditionem, qui in libro, cui titulus est, S. Thomas , sui Interpres, tit. I. disp. I. quaest . T. art. . Pro schola sita sic testatur, qvagio est, de qud modo non agi-νur , utrum major illa molio phsica requiratur vel blandior moralis susticiat, vel quod utraque , U TNOS VOLUMU s, requiratur i, phsica, ut fortiter; ὶ

moralis , ut 'aviter voluntas movemur. dc differt. . I. de morione diυina quae. 7. art. q. praeter motio- si nem morulem , MIAM NEMO NEGAT , majorem

alteram , ct diveryae omnino rationis, id est, phsicom i missim fuisse a S. Tiamd, ct reuerί admisit deb ere,

583쪽

DE GRAT 1 A CHRISTI.&c. Omnes ergo Thomistae conveniunt cum aliis Theologis circa delectationem seu blandiorem motionem ; & in eo solo ab iis discre-Pant, quod praeter suavem illam motionem , physicam requirant. Ergo doctrina de blanda motione non est recens invecta in Scholam Thomistarum,sed in ea semper obtinuit : tum quia Thom istae docent necessat iam esse praemotionem physicam , sicut aliae Scholae concursum simultaneum , ad omnes actiones sive bonas, sive malas : unde si a praemotione physica separanda sit suavis motio , proditio Iudae atque erit opus Dei , ac confessio sancti Petri,ad utramque enim Deus aeque praemovit: atqui haec est insignis blasphemia Lutheri & CaIvini. In eo ergo distat praemΟ-rio physica ad opera mala , a praemotione Physica ad opera supernaturaliter bona ; quod illa non faciat voluntatem malam , sed supponat

eam ex propria malitia paratam , dc quasi in procinctu ad male agendum , si Deus praebeat

concursum aut praemotionem physicam , quae exigentibus causis secundis non denegat abseque miraculo , utpote causa universalis. Contra praemotio physica ad opera supernaturaliter bona , voluntati majores tribuit vires; dat ipsum velle liberum , tumque agit Deus non modo ut causa universalis, sed etiam ut Particularis , tribuens bonam voluntatem , eamque blande ac suavitet convertens , si prius fuerat aversa movensque ad boni dilectionem alias quid absurdius dici potest, quam Voluntatem peccatoris a Deo invitam & renitentem

phy sice trahi ac praemoveri ad bonum supernaturale p

Sed quid virulentius habet blanda motio P

584쪽

Dε GRATIA CHRISTI . se emcax, quam phaesica praemotio ὶ illud scilicet, inquies , quod prior se teneat ex parte Potentiae, aliamque compleat ex quo sequitur nullam dari gratiam vere sussicientem, qualem praedicant Catholici Oim nulla gratia absque hianda motione victrici completas vires tribuat voliantati : posterior vero se teneat ex 'parte actus, voluntatemque jam satis validam solummodo applicet ad opus. Qui ita dissereret , videtur ignorare prima elementa , quae huic Tractatui praemitti solent in Scholis Catholicis, & nos praemisimus, nimirum commune esse gratiae tum susscienti , tum emcaci , conferre vires operi faciendo accommodatas ; proprium autem esse gratiae essicacis infallibiliter applicare ad opus, eo fere modo , quo gravis & vehemens oratio patris ad filium a natura ad Iitterarum studia aP-prime institutum, aut heri ad famulum viri-hus & industria valentem , sed utrumque pigrum & otio torpentem movet ac determinat

ad ea quae sunt sui ossicii, strenue praelianda , sicut enim ejusmodi oratio animos sive filii , sive famuli ita ad laborandum incendit, ut absque ejusmodi incitamento desides remanerent , licet suffcientibus vitibus instructi: λ liter gratia effcax superveniens homini gratia suffcienti adjuto indormientem excitat, ic d actum infallibiliter determinat gratia enim sussiciens , ut supra dicebamus, est actuale Dei auxilium , quo voluntas redditur potens ad implendum praeceptum:alioquin sit inchoatas duntaxat vires . tribueret , vere suffciens non foret, sed prorsus in sussiliens. ita omnes

Catholici adversus Iansenium. Sed voluntas sic instructa & roborata , prae infirmitate hujus

status, vires divinitus acceptas non exeret ,

585쪽

. DE GRATIA CHRISTI.ut potest & debet; nisi Deus emcaciori modo excitet, & ad agendum determinet. Quam

autem haec doctrina Scripturae Sacrae sit consentanea , vel ex eo patet, quod animis nostris sine ulla intermissione inculcet semper orandum , quia gratiam emcacem , etsi non cadat sub meritum de condigno, ut communiter docent Theologi, am1uis tamen Precibus impetrare possiimus ; Deus enim petentibus , qua rentibus , &'pulsantibus misericorditer concedit , quod eorum meritis retribuere non

tenetur.

Hinc est , quod Propheta, qui psalmo II 8. confessus est Domino, Bonitatem , seu Davit iem fecisti cum servo tuo , statim subjungat, Bonitatem , seu suavitatem , ct diseiplinam , os emtiam doee me, quem locum expendens S. Au- fustinus serm. i7. in eumdem psalmum, sic ha- et, qui jam Suavitatem fecisti cum se

vo tuo , quomodo dicit, Suavitatem doce metnisi ut ei gratia Dei magis magisque innotescat duia cedine bonitatis. Habebant enim Mem , qui dixerunt: Domine, auge nobis sidem Et quandiu vivitur in hoc mundo , proficientium est ista cantatio . . . . Cum quo ergo Deus facit 'avitatem , id est , qui propitius inspirat boni delectarionem .... profecto instanter orare debet , quo tantum Mi augeatur hoc donum. Doctrina adeo Christiana, pietatem aut humili.

tatem tota spirans , cohaeret- ne cum quorumdam auctorum dogmate 3 Duo enIm complectitur hujusmodi dogma; primum, quod gratiast versatilis ad nutum voluntatis, dicaturque emcax vel suffciens ab eventu: emcax quidem, fi voluntas consentiat ; sumciens ve o , fi di sentiat. Alterum , quod gratia suffciens semper praesto sit in ordine supernaturalici sicut concursuS generalis in ordine naturali , ut vo-

586쪽

isI DE GRATt A CHRISTI . aiuntas velit aut nolit , prout placuerit e, 6c ea ratione semper in manibus liberi arbitrii posita sit salus no itra. Verba sunt Molinae quaest. I . art. I 3. disp. Io. Quae si ita sunt , quae ma-j necessitas gratiam a Deo instanter petendi , quam concursum generalem λ Anno, potius geminandae sunt preces pro concursu generali, qui impediri potest: a causis secundis, quam Pro gratia actuali, quam Deus ubique diffundit independenter a concursu causarum secundarum 8 ciare merito ejusimodi dogma excluditur a Scholis Patrum Societatis Iesu , . ex Decreto Generalis eorum Praepositi Aquavi va anno I 613. nec hactenus irrepsiu in Sch las Academiae Parisiensis. Sed agimus hic causam Thomiliarum , non noli ram; satisqueno bis est, quod demonstraverimus efficaciam gratiae in mente S. Thomae & ejus Scholae esse non posse sine victrici delectatione. Quae vero sit aliarum Scholarum sententia Circa efficaciam gratiae , exponit Eminentissimus Cardinalis de Bisis Meldensium Episcopus

in suo mandato ad Clerum anno IIIo. Pag. Ι7s

It 3 a disvires Theologiens Catholiques que les Tho misci , qui crotem que la grace essicaee determine

siper son efficacite dans un plaisis victorieux de celarde la cupidae ; er iis Duliennent communement qui a determination de eeite grace n'e' que morale. Se Ion ira m es Theologiens Ies grates des deux erat soni disserentes; cellas de ι'etat d innocente ne don-

nolent que is potivola de Dire te bien ; ais Heu que dans Petar present iis a deux sortes de graces inte

ne Ies feraiamais. Similia habentur in Manda

587쪽

Dg GRATIA CARI sTI . to Illustrissimi Episcopi Novio mensis, nunc a

tem Archipraesulis Rotho magensis, an. I7o8. MD Theologie en quesion se re exme umquemem a dire, que Ia nature dela grace emace consepe dans une deqlectarion victorieufe, on ne tui en feroit aucun reproche:

put teit 3 a der Theologiem Catholiques , qui θην

dans te mΦme sentiment.

Quinam , inquies , sunt ilIi Theologi

Omnes ita sentiunt, iis duntaxat exceptis, qui - Molinae dogma absque Suare fit temperamento amplexi sunt ; qui enim Congruistae vocantur, essicaciam gratiae in delectatione victrici vel r Ponunt , vel reponi posse agnoscunt. Probatur responsio ex celeberrimis cuiusque ScholaeTheo' logis, qui ante & post lan senium scripserunt. Cardinalis Toletus e Societate Jesu fato functus anno iss s. expendens illud Apostoli Galat. I. Cim ei placuit . . . . vocavix per gratiam suam sic scribit annotat. s . in cap. s. Lucae , Non μciι Paulus, quaindo novit me Mediturum , sed quanda illi placuit ; quoniam per gratiam me vocavit. Non. expectat D usIemper arbitrium nostrum I quia sua graria ipsum excitat, ipsiJue dat velle o persicc e , ct

qui etiam rebelles convertit O compellit voluntates.

Tunc ergo vocavit, quando illi placuit ι θ si Mist vocasset , utique respondisser o obtemperasset .... Potest autem inteliui Chrysost us squi Homit 3 i. in Matth. ait Christum vocasse Discipulos , quando obtemperaturos sciebat nimirum peν ipsius gratiam ; sciebat enim quando ipse operaturus

erat in eis . . . . Existimo nimirum tunc voeasse discipulos multos, ct praesertim Matthaeum , quando plus erant impediti , magisque detinebantur, ut v nient . . . . Sic Paulum vocavit quando in via erat . nee praevenit profectionem ejus, priusquam accepisserlitteras a Summo Sacerdote, ct vocavit dum opus fervebat , minii ue ad obsequendum paratus erat. & in.

588쪽

Cap. II. ad Romanos annot. . Argustinus exigi-mat totum esse gratiae; quia Detis facis hominem c Operari, di terminat tibertim arbitrium hominis, quia ivit, ut velle post; ct facii velle. iCardinalis Best arminus etiam e Societate Iesu , pro qua militavit in famosis Congre- l tionibus de Auxiliis lib. q. de Gratia ex li- :bero arbitrio cap. is. haec habet: Altera ratio lconciliandi liberiatem humanam cum operatione divina, ct fortasse etiam probabilior est juxta senteηtiam Iuncti Thomae , qui docet cooperationem divinam ira concurrere cum 'ecundis causis , etiam liberis , ui

non solum eis aederit di conserint virtutes operatriis yces, sed etiam eas moveat ν applicet ad opus ... quo sententia videtur valde consentanea Ium Scripturae. . .

rum etiam rationi 2 ordini, quem habet prima causatum secandis. v Martinos de Ripa Ha ex eadem Societate, iΤheologiae Professior in Acadcinia Salmanti- 'Censi , cujus opera Lugduni typis mandata sunt anno i 666 de Auxiliis supernaturalibus gratiae disp. io'. seci. a sic scribit Stipponimus dari quoad aestis liberos impossibilitatem moralem con- Dudiam cum possibilitate ph Dd . . . . qua rimu a item , an ea impossibilitas moralis intercedat ex vi .

impulsos gratiae quoad dissenseum ipsius. Ad quam iquasti Ditem sacre sporadedi. G1nmtinisTheologorum lsenientia Uirmat, quin nec noverim unum , qui nes t. Diiod stabilire promptum est ex sacris litteris,

'aeclesia Patribus, Theologicisque rationibus. I '.suis ad moralem Dei providentiam di potentiam Jeuat, ira subdere sibi arbitrium creatum ut post ab eo certo certitudine objectiυa tenente se ex parte grotis is obtinere consenseum , quando ct quomodo Deus volueris : ad id Deus non posset, si motio gratiae non pse ffi t reddere dissensum moraliter impossibilem. Tum

refellens Congruistas, sic perg1t , Salis dis Πλ

589쪽

DE GRATIA CHRISTI .

. exprimunt Patres, eam potestatem in virtutem intrinsecam diυma gratiae referendam, item eam esse omninσantecedentem necesserium consensum: secvr est alia quavis potestas, qua in commendationem disinae potentiara Patribus praedicariir ... Σ'. Possunt cogitationes Oassectiones boni delectabilis reddere dijsensum nostrae υο-Untatis moraliter impossibilem , ut concoνs est omnium Theologorum sententia.Ergo etiam cogitationes siones boni honesti; tum quia non est minis potens in bonum impulsus Dei, quam impulsus daemonis, O naturae in malum e tum quia bonum honestam secundum se non est minti amabile a voluntare raticinati, quam bontim delectabile. Ac tandem sectionem fic con. eludit. Porro vis intrinseca gratia reddens moraliteν

impossibilem dissensum , potest in multa capita referri,& pluribus enumeratis sic pergit , Denique ,

quod maximi momenti est, IN V EHEM ENTEM.

ET INGENTEM AFFECTIONEM ET DELECTATIONEM VOLUNTATIS.

in objectum consensium honestum , quam Deus sine sine potest augere. Notum est Omnibus opus deo sinet, de priori & posteriori Remis .cum in anno is o. in qlio Claudius Tiphaine, in. fignis Societatis Iesu Theologus, Parisiis Theoologiae Professor in Collogio Claromontano , deinde variorum Collegiorum Rector ,Cancellatius in Academia Massi pontana , ac demum Provinciae Campanae Prae eius , ex professbeonfutat Molinae & Suaris dogma, stabilitque gratiam per se efficacem, cum nondum editus fuisset famosis Jansenti liber. Sed priusquam ad alias Scholas transeamus , Pergam referr aliquos e celeberrimis Societatis Jesu Theologis, qui ante & post: Ian senium floruerunt , agnoveruntque gratiam per se effcacem & mo raliter deles minantem non pertinere liberum

590쪽

s7 DE GRATIA CHRrs Tr. arbitrium , liciteque posse propugnari AEuan vas Molinae dogmati adhaeserint. Vin ante aliquot annos P. Garnier in eodem Collegio eamdem doctrinam publice profitebatur, & novissime, hoc est anno ITO3. P. TOus nemine in eodem Collegio, hanc thesim pro- Pugnandam Proposuit, hujus s gratiael e clam eo consistit, quod se illecebra major, adeoque causa co

senstis, non necessario quidem,sed tamen certo futuri ...

gratiae e caci resisti potes , quia non est summi boni p)ςntia; nunquam resistitur quia est majoris boni illecebra. & in appendice septima de gratia suff- Cienti sic habet, Gratia ine cos cientisct rem

σ nomen habet, quod ad bonitatem boni operis bufiaciat uelibertim enim arbitrium , etiamsi majorem duc

ν, ' Τμ' minorem nunquam non sequi Auxiliis cap. io . haec habet: 'upcultas magna superes ; an posst haec determiηatio

'pervenire ad summetim quemdam gradum, in quo si exadia certitudo , ct infallibilis conuexio talis ellectus cum tali causa , Icilicet consensos liberi volu tas cum excitatione divina , ex fota emacis morasitatis excrtationis .... Dicendum senseo posse perve'irern hac determinatione ad moralem infassibilstatem, qua δε seciter dici post numquam deficere, non tamen tametvvsicam, tit sic dicam infallibilitatem , id est, iis exaelum , ut repugnet deficere Morale est, ut υο-untas Je Anat ferri a vehementi propensione , maxim δε ex parte intellectύs objedium apiὸ proponitur , avertuntur ea , quae impedire possunt quod facilὸ potessesrcere divina gratia ...sicut ex parte alterius extremi ; silicet quando excitatio est minima , ct indispo- ιιο , seu obtaratio nimis magna , Iicὲt moraliter sit insultibile in em hominem indurat tim non converti non

SEARCH

MENU NAVIGATION