장음표시 사용
151쪽
νΥa INsTiTUT1ONEI THEOLOGIAE Sexto objicit Calvinus Canonem X l. Concilii Mileuitani a. , cui Augustinus praefuit, ubi prohibetur appellatio ad Summum Pontificem , in haec verba : Uuod si er ab eis provocandum putaverint, non provocent, nisi ad Africanis Concilia , vel ad Primates Provinciarum suarum. Ad Transmarina autem qui putaverit appellandum ,
a nullo intra Osricam , in communibnem. fuscipiatur . Sitivis autem est Gratianus, dum in Can. Placuit caulla II. quaest. 6. relatis hujus Canonis verb:s', assuit exceptionem isti m : nisi for- re ad Apo folicam Sedem appelletur . Indubitatum enim est, per Transmarina iudicia, intelligi Romana, ut docet Balsamon in Canonem XX UlII. Concilii Carthaginensis, quae etiam dicuntur ab Augustino in Epist. ica. Ciericorum improba refugia . Respondeo : in eo Canone , non aliud statui, quam Clericis inferioribus, non licere provocare sententia Episcopi sui, ad judicia Trans- marina et sic enim incipit Canon. Placuit , ut Presbyteri , Diaconi, ct ceteri i eriιres CDrici in causs, quas babuerint, cte. ea ratione, quia, quaecunque negotia in suis locis , ubi orta sunt , finienda: ut habetur in Can. ultimo Eccle-sag A frica nae in Bibliotheca Iustelli ; & facinus ubi admissum est , debet expiari , ut ex Symmacho notat Culacios in Ca .Fostulasti X lv de foro competente . itaque ne Clerici inseriores tam longo appellationis judicio permissio, debitam poenam eluderent: Constituere Mile- vitani Patres, ut ab Episcopo proprio iudicati, provocare pollent ad Synodum finitimorum Episco-
152쪽
Lin Est ' V. a 33 Episcoporum , Sc ab illa, ad Synodum totius, Dioecesios, quod Nationale Concilium dicimus:
inde vero, ne ad Oecumenicam quidem Synodum, provocatio esset.
At hoc, nihil facit contra Primatum Pontificis ; sussicit .enim, Anicanos non irritasse,
quod Concilium Sardicente quod habitum fuit
veluti appendix quaedam Concilii N caeni Canone IV., & VI l. voluit, Epilcopos potis.appellare ad Pontificem : idemque tamen statuit, caussas Clericorum inferiorum. terminari apud vicinos Episcopos. Imo, licet Clericis prohibitum fuerit in Mileuitano , ne Pontificem a P- Pellarent ; non tamen prohibitum fuit, nec Prohiberi potuit , ne Pontifex, appellant x libellum susciperet; unde quum Apina ius Presbyter ad . Romanum provocasset : Pontifex eum admisit,& gradui suo restitui fecit , ut pater ex Epi- solis Africanorum ad Bonifacium , & Coelestinum. Papam . Vide Emmanuelem Schel strato disertatione a. de Ecclesia Asricana Cap. 7.ubi
contra Petrum de Marca disputat. . ..
Septimo opponitum S. Gregorius apud Gratianum in Can. si otiis caussa II. quaestione: septima , ubi haec habet : Si. quis nos siper. his redarguerae voluerit, venio ad Sedem Apostolicam , ut ibi ante confesonem B. Petri mecum ju- se decertet , quatenus ibi unus ex nobis , senten
Respondet Bellarminus , haec verba in operibus Gregorii Magni, non reperiri: neque enim unus est hic locus , in quo alucinatur Gratianus; quum enim non ipsos sontes requi- '
153쪽
x34 INsTITUTIONEs TRE LOGIAE serit, sed vetulliores Collectores compila Verit; si cith fuit, eorum errores in suum transer. Te volumen , & sententias patium vel mutilas, Vel depravatas, vel suppositas obtrudere, talso inscribere , vel propriis autolibus abiudicata aliis tribuere , ut adnotarunt Romani Coi rectores, & Antonius Augustinus in libris de Emen, datione Gratiavi: sed etiam, si citatum locum, ut genuinum agnoscamus , responderi potest :Gregorium illis verbis, non provocare ad tu dicium hominum , sed solius Deir videtur enim loqui de disceptatione per iuramentum, & de e X-pectatione Divinae sententiae, quae saepe statim Contra Perjuros fertur . Uultimum argumentum . Licet unicuique
Pontificem occidere, si ab eo injusth fuerit lacessitus : igitur a sortiori , licebit Regibus, vel Concilio deponere Pontificem , si is Rempublicam perturbet, vel pessimo suo exemplo animarum offendiculum, esse deprehendatur. Respondet Caietanus in Tractatu deauto-rtute Papae, & Concilii, non recth inserri. Ete nim ad resistendum invasori , & se defenden
dum, non requiritur ulla autoritas, nec est
opus, ut qui invadatur sit Iudex , &superior ejus, a quo invaditur , at vero ad. dicandum , & puniendum requiritur autoritas : ita .
que ficut licet res stere Pontifici invadenti corpus , ita licet invadenti animas , vel turbanti. Rempublicam, & multo magis si Ecclesiam des rite re niteretur: at non judicando , Dunie
do, uel deponendo, quod non est, nisi Superioris; sed impediendo, ne Voluntatem suam exe
154쪽
LIBER V. M squalut , & restilendo ei non saciendo, quodi silet.
PROPOSITIO QUARTA.judicium Romani Pontificis, est
locus Theologicus. ΡRobatur . Romanus Pontifex ex probatis habet Primatum in Ecclesia iure Divino et ergo ius habet docendi eos, quibus , Christo Praepostus fuit, iuxta illud Petro dictum; Pasce oves meas . Pastoris autem hoc est , ut tol-Vat dubia , quae nasci possunt circa Scripturarum sensum , proponat d. raditionem Patrum,. Praecipiat Canonum observantiam in universo orbe, & compellat omnes Fideles: imo etiam ipsos primarum Ecclesiarum Epitcopos , etiam Per censuras , & per ipsam excommunicationem , ut sanam Fidem prositeantur . atque agnormam Evangelii, & Sacrorum Canonum mores suos componant. Quod autem Ecclesia Universalis hanc Potestatem in Summo Pontifice semper veneratast , probatur per singula : etenim secundo ine- culo Victor Papa, interminatus est Asiaticis eX- communicationem , propterea quod Patehacum Iudaeis celebrarent. Asiatici porro, ut se defenderent, non excipiebant Romanofici, ius non esse excommunicandi tot Eccletias orientis, quod sine dubio non omisinent, ehoc uno se tuebantur, quod Praxis, quam e
155쪽
I36 IN set i TUTIONEs THEOLOGIAEquebantur, ad ipsos pervenerat e X Apostolica Traditione : ideoque non esse caussam , Cur excommunicari deberent . Eandem potestatem in ipso Victore, agnovit Irenaeus Lugdunensis Antistes , scribens , ut dispensatione potius , quam potestate uteretur, nec universas Eccle- si ps abscinderet: ut est apud Eusebium lib. V. Historiae Eccles asti cae Cap. 24. Sequentibus saeculis eadem Pontificis autoritas isertatecta semper fuit ; etenim III. saeculo schisma Novatianorum Decreto Cornelii Papae compressum fuit, cujus in omnibus Provinciis ratio habita fuit. , referente Eusebio lib. VI. Historiarum Cap. 23. illis verbis ς quum
que in Provinciis , tantistites quid agendum es et
consultasient, hujusmodi decretum cunctis promtiI-gatum es. θί. Ineunte quoque saeculo V.Pelagiana haeress, Romanae Sedis sententia proscripta est, atque omnes Orbis Ecclesiae, ejus definitionem reverenter amplexae sunt, ut testatur S. Augustinus Sermone. II. de verbis Ap
soli, aiens De hac caussa duo Concilia mi sui ad Sedem Apostolieam: inde etiam rescripta venerunt, caussa Mita est; utinam aliquando si
Idem confirmant sententiae condemnato .riae Damasi Papae in Macedonium et Coelestini in Nestorium: Leonis in Euthrchetem et Agathonis in Monothelitas, quorum damnationi, universus Christianorum coetus subscripsit ; indaetiam emanarunt innumerae Consti tutiones , ae Decretales Epistolae, quibus refertus est Gra-
tiani Codex, & integrum Raymundi volumen;
156쪽
LI aER i 23T quasque ante Protestantium defectionem , Uniisve rsa Ecclesia, ut supremam praeleferentes autoritatem , maXime venerata est.
Praeterea, id ostendit perpetua Ecclesiae praxis . Maiores enim nostri , in caussis dubiis, Romanum Episcopum consulere solebant, eius, que responsis omnino stare. Sic non solum consultationibus Episcoporum , sed etiam particularium Synodorum respondebant , ut restatur
Innocentius I. Epistola 4. , ubi ait: Mira1i non possumus , dilectionem tuam sequi insituta ma3ο-rum , tmniaque , quae possunt aliquam dobitationem recipere , ad Nos , quasi ad Caput , atque ad apicem Episcopatui referre , ut consulta Sedes psolica ex ipsis rebus dubiis, rarium aliquid facienκum pronuntiet. οSed & ipsum, quod Episcopis, ac ceteris etiam Sanctis Palcibus in usu fuit; qui liche speciali lumine fuerint a Deo insigniti , sutoritati tamen Pontificis Rc inani, primas deserre non dubitarunt, eumque in rebus arduis consulere. Quod praeter allatum Augustini testimonium, probant pariter nonnulla loca S. Hieronymi, qui saepe Fidem , quam profitebatur defendit; ea ratione, quia idem sentiebat cum Romano Episcopo . Itaque in Epistola ad Marcum ait: A se in eis placet haereticum me cum Occidente, haereticum eum Aerapto , boe es eam Damasio, Perroque condemnent. Idem in Epistola ad Dama sum, a quo sciscitatus fuerat, an tres hypostases , an unam tantum in Trinitate admittere
deberet, haec habet r Neatitudini tuae , idest Cathedrae Petri commanione consector: dignare
157쪽
I38 INII IUTIONEs TREOLOGlAE scripta transmittere . Eadem quoque habet de sua cum Antiochenis communione : simul etiam, cui apud Antiochiam debeant communic re, fgnifices . Ego interim clamito ; si quis Cathedrae Petri jungitur , meus est . Sed jam tempus admonet, ut huic primo
158쪽
Raeclarh quidem , ac sapienter Cis cero in libro I. de Natura Deorum scripssse videtur, nullas esse gentes sic immanitate efferatas, ut apud - eas nulla suspicio Deorum sit , & 'ibidem ait: omnium gentium , generumque homiαmbus, ita videri esse Deos. Utinam vero nostris temporibus nulli lint, de quibus videatur praedixisse Propheta i Di xit insipiens in corde suo, voa es Deus . Sanei inter veteres nonnulli Atheismi infamia celebres , fuisse perhibentur, Diagoras Meliusahe doras cognomento Atheus , Protagoras Abderita, Epicurus, aliique, quos recenset Sextus Empiricus lib. VIII. eontra Mathematicos . Ego
autem, si quid iudieare possum, existimo, ne minem suisse sani capitis hominem , qui nni lam
159쪽
lum prorsus Divinitatis conceptum habuerit;
χd quod de Philosophis, at idque quibus dam
narratur: ita accipiendum puto, ut Atheis minotam incurrerint; propterea quod Gentilium Di las contemnerent , qui omnium pessima de Distentire videbantur . Qua de re, Socratem
Athenis ad cicutae haustum damnatum futile,c ecle udqm est . Quis enim sibi persuadeat, homῖnes contemplationi deditos , nullum Di -- vinitatis lenium habere potu illis, saltem si Dei nomine intelligatur cum Stoicis, ipsa Universitas repum , juxta illud Lucani, Dppiter es quoaecumque videό ν quocumque
Utcumque tamen sit, in ipso Theologiae controversae vestibulo , & nobis demonstrandum, primum Theologicum fundamentum, Dei nimirum existentia . Quam in rem, diversi generis argumenta, proferri solent; quae dam scilicet. quibus SS. Patres usi sunt adversas Gentes, ut Athanasius, Basilius, Nari angenus , Arnobius, Lactantius , quae plerumque delum untur ex ipsa mundi aspectabilis, ejusque Partium contemplatione . Sed his argumentis ego luspendendum duxi: quum enim nQstra aetas metaph, suis si eculationibus magnopere delectetur ι frustra deli eatis Philosopholum auribus. eos rationes adhibebas , quae nullam demonstrationis vim habeant: undd non immerito Pe-
pulariar hoc est, .ut idem explicat , a sensibus Petita , vulgi apta iudiciis ἰ quae . qui dem argumenta, fateor cum . eodem Petavio lib. I. de Deo
160쪽
quia singula non necessario, & ., - V, 2 Γλύ eVin
Cunt , n Eque ex anterioribus , primisque sunt Petita : sed eo magni facienda , quia collecta in unum , & coacervata, necessariam Pro Pemo dum fidem faciunt apud eos, qui & tui Compo tes nunt, & rations habent aliquid, ac judicii. At non ideo , quorundam socordiae blandiendum est, qui nullam existentiae Dei de monstrationem dari posse , jactant o inter quos Perridiculus videtur Aristoteles II. Phylicorum Cap. I. , textu 6. decernens : Ridiculum elle, conari demonstrare, quod sit natura; quum eam .esso evidens sit: evidentia autem per Obscura
demonstrare , illius est , qui dijudicare nequit, quid sit per se perspicuum , aut non sit . Quasi Vel naturam elle, si notio prima, vel nori POD sit quis dubitare, non tantum de existentia re rum naturalium , sed de existentia sui ipsius, quod jam omnibus vel tyronibus in Philosophia, exploratum est . Illa autem philosophandi ratio, eorum est proprii, qui ratiocinium habent in oculis ,& tactu: quemadmodum de Aristotelis admirator Marcus Tullius, argumentatur lib. II. de FNatura Deorum quod qui dubitat s esse Deum scilicet ) haud sanh intelligo , cur non idem Sol sit , an nullus sit, dubitare possit. Secundi generis argumenta , sunt Theologorum , quae paulo subtiliora, Petavius asepellat; sunt autem eiusmodi , ut si appendantur in statera Metaphysica , nihil ponderis habere