장음표시 사용
231쪽
putat esse ad illos deridendos ; non quod secundae si orta .
tioni se subinittere voluisset, certo enim scisse Caeciliam a mod Ielix & reliqui, qui se ordinassent, non traditores admodum ipsos conuicia remur. Vt adeo nullum iteratarnationis exemplum eorum in ecclesia habeamus, qui te ne fuerunt Ordinati: quia, Vt THEODORLTus fri loquitur, ου δυνα ν δὶς
Τήν αυτην ἐπαεΘειραι χειρῆονίαν, fieri ilan potest, ut bis eadem si ij, , mmm impositis. Vnde trec in translatione episcoporum ex Ges
sa alia in aliam de ulla noua ordinatione, sed tantum de inoo- . nisatione stu institutione, tamquam noua relatione in presbyterorum & diaconorum album, legimus, ubi ex alia ecclesia sumti & in alia constituti fuerunt. opsti Α-s, quum D miritumo alia ecclesia, ubi antea fuerat presbyter, in suam ipsiusam a se adsumtum ess e narrat, non nouam ordinationem , i nomen tantum & sedem inter presbyteros Cartha - mise dedis e, dicit. Et haec constans ccclesiae consuetudo fuit in immodi casibus, quidquid etiam contrarium indicare videatur.
VII. Sehismatici nonnumquam iterum ordinati. Vi '
De iis, qui extra ecclesiam ab episcopo schismatico vel haeretico ordinati erant es paullo aliter se habebat. Nam ecclesia non semper eorum ordinationes comprobabat, sed interdum distipibnam tuendi erroresque illorum detcstandi caussa, nouam eos recipere ordinationem iubebat. Hoc decretum init a magno concilio Nic in caussa episcoporum ac presbyterorum , quos
Meletius schismaticus in AegJpto ordinarat, posteaquam a mere politano suo Alexandrino munere fuerat exutus. Non admi
tendi erant ad ullum ministerium in ecclesia catholica, nisi prius χειζοτονια sanctiore ordinari ne se I
n ni cel lus e. at, Ord, tores suos non es. trad tote . Non enim ais, Palatinditores sunt, sed, si traditores lunt caetera.
232쪽
eon utaui, ut concilium in epistola sua ad ecclesiam X -- nam id exprimit. Huic decreto morem gesturus Theodorus episcopus urbis Oxyrinchi presbyteros partis Mesem ad ecclesiam redeuntes denuo ordinabat, licut VALCsivs VJ e libello precum MARc Li Ni, quem obtulit Theodosis imperatori, demonstrat: &
alii viri docti fgJ idem sentiunt. In quibusdam tamen casibus ecclesia episcoporum & presbyterorum receptioni adsentiebat,
ad accipiendam nouam ordinationem eos non compellens ; sicut in Africa, Aucvset i No fh I adfirmante, moris erat, ordinatio-
δ ου ii, ab ipso Mesaio γ const tuti lunt, Diariore ora iratione cυ r ironiati, ad communionem admittantur, ea lege, ut honorem qui dem ae ministerium situm retineant, secundo tamen semper loeo sine ab iis. nimbus, qui in unalpraque parcecia ct ecclesia versintur a catissimo collega n stro Alexandro prius ordi 'ati. vid. etiam Theodoret. lib. I. e. lX. G vales noti in Theodor. lib i. c. ιX. Fallum est, quod adserunt viri doctissimi, ecclesiam illis teniporibus non probasse reordinationes episeoporum S pres terorum. Certe Marcellinus presb ter in libello precum, quem obtulit Theod so imperatori, diserte testatur, Theodorum catholicum episeopum urbis Oxyrinia
chi reo 'nasse presbyteros partis Melatii. Sie enim stribit pag. 33. Sane hine tulis catholicum Vithri, quoa S gle quosdam nunc preibyteros Iu dia-eonos AP zmi facii fiam quodUm laicos, ta eos iterum oraerniat, ut Uideatur turpi mae sivi σαι tionis vicem et e ferre, quam pessus es. Theod tu, uitue.catholicus cum Meletianos presbyteros iterum ordimauit , in eo sequutos videtur decretum synodi Nicaenae. r; Du Pin biblium. celit. lv. p. zIL editi Anglic. Lond. MDCXCII. storn. II. p. 's . ' noti t. it. Parisi MDCXCII. Vulso contendunt hane manuum impositionem. ouae a patribus cuncilii voc/tur μυσικατέρα χειροπινία, fuisse tantum ean imoniis '; sed optime probatum est a doctillimo valesio,ham Us nouam Erinnati vim; idque lim voce propris innuitur. εὶ August. contr. Parmen. lib. I l. e. Xlli. clom. vIL p. i. editi Bas MD LXIX. S;,isum est opus esse, ut eadem ossicia gererent, quae gerebant, non sunt rursus ordinati, sed sicut baptismiis in ere, ita ordinatio mansit integra. caetera. vid. contr. Crescon. lib. li. c. X l. tom. vll. p. 226. eis. it. Quamuis cum ' pud vos ordinantur, non super eos inuocetur nomen domini sed Deir tamen ita hycipiuntur , ut videtur paci de utilitati ecclesiae conuenire. lt. Epist. L. p. 87. Vid. not. m. l) p. ty Ep. CLXIl. p. 272. p. 767. edit. Alidors. p. 73r. edit. Basl. γ .aIis Ipsius beati Neleiadi. vltima est prolata sententia, quam innocens, quam integra, quam provida atque pacifica, qua neque collegas, in quibus nihil constiterat, de coli gi suo ausus est remouere dc , DO nuto sis, quem tortur magi pranciperas inuexerant, maxime culpato antratis rem et audae optisuem luberram caeraris fecit , paratus cυmmumcatorias litteras mitteve, etiam iis, quos a Maiorino
233쪽
Rem Donatistarum comprobare eosque administerium, in quacumque statione ante reditum suum ad eccletiae communionem munistras ent, admittere, ordinatione eorum nihilo magis, quam ipsorum baptismo, repetita. Hoc in diuersis scriptorum suorum partibus repetit. Atque ita rem se habuisse, tRm ex conciliorum Africanorum ΓιJ canonibus, tum cx concessionibus in
eollatione Carthagine δ si factis appareb ubi proponebatur, su
turum, ut Donatistae honoribus ac dignitatibus fruerentur, si ad catholicae ecclesiae unitatem redire vellent. Hoc antea in concilio Romano sub Meleiade, in quo Donatistae primum audiebantur, definitum erat. Ibi enim, uti AvsvsMMus auctor est ΓιJ, decretum fuerat, damnato uno Donato auctore schismatis, reliquos mi es licet extra ecclesiam ordinatos, si resipiscerent, in iisdem ossiciis ac honoribus recipiendos esse, quibus antea ornari fuissent. Vt adeo disciplinae seueritas hoc intuitu vel acuereturve, mitigal etur, prout ccclesiae utilitas neccistraue id requirere videbatur
Haeretisi etiam redeuntes ad ecclesiam in quibusdam locis.
Homines ab haereticis ordinatos accipiendi ratio prorsus eadem fuit. inidam canones eos omnes sine ulla exceptione iterum ordinari iubent. Ita res se habuit in ecclesiirraeo, qu tempore camones sic dii i πο bri facti sunt. Idem enim cit non Γmal, qui ordinationes iterat/s in ecclesia fieri prohibet, eos excipit, qui ab haereticis fuerint ordinau; ordinationem eorum Vanam pronuntians, cosquc iubens denuo oro
cιὸ Cod. can. ADic. c. LaetiX. rom. ιέ. concil p rosa. Plaeuit - ux & ipsi Domν qui eumque clerici correcto eonsilio ad cath licam unitatem transi e vol-rint, secundum uniuscuiusque epitaopi carbolici , iuntatem , atque consilium s qui in eodem loco gubernat ecclesianio si hoc pac. 'ristianae prodesse visum fila erit, in his honoris iusti v in, sicut piloribus eiusdem diuisionis temporibus faMm esse manifestum elu vid eti m s. LXIX. Collat. Cateth. die I. c. XVI. tom. II. ii p. iisi. αὶ sic ecclesiae nobiscum t mant unitatem, ut non solum viam salutis inueniant, sed me honorem τρον tus omittunt. I Aug. . L. ad Bonifac. p. 27. p. it. edit. Basil. MDLXIX. p.r33. edit. Alidorc Damnato uno quodam Donato, qui auctor schismatis fuisse manifestatias est , caeteros correctos . etiamsi extra ecclesiam ordinati essent, in suis honoribus suscis piendos esse censuyrunt.
234쪽
dinari. Et haec generatiin omnium carum ecclesiarum saeculot tio praXis erat, quae baptisinum ab haereticis datum validum .elle, negabant. Multo enim maiori animi contentione ordina tionibus eorum valorem abiudicabant. Hinc riRMtDANus, qui hac erat opinione, i. arrat, concilium Iconiense DJ ann. CCLVI. deci euisse, haereticis nec baptigare licere nec ordinare;' immo vero nonnulli eorum, qui haereticorum baptismum admitte- bant, ordinationes tamen eorum constanter reiiciebant; sicut Innocentius cpiscopus Romanus ΓΗ , inii ab Arianis aliisque haereticis ordinatos a dignitatibus in ecclesia catholica arcendos esse
statuebat, etsi baptismum eorum in nomine patris, filii & spi- ritus sancti perfectum, ratum esse permittebat. Alio loco spa
antiquam ccclesiae Romanae regulam fuisse dicit, istiusmodi ordi- nationes omnes abolere & irritas declarare; quamquam in quia busdam locis cas admissas csse, lateatur; Missi enim epilc pum Thessalonicensem una cum episcopis suis prouincialibus statuisse ecipiendos esse eos,quos Bono episcopus haeretic us moedoniae ordinasset; ne ab eius partibus porro starent, ac fieret non mediocre offendiculum ecclesiae. tiberius non solum epi- Macedonianos in communionem recipiebat, sed eis etiam in officio manere permittebat, quum fidei synodi Meaenae se striberent, pristinis haeresibus suis damnatis; sicut socRAns ses,c n) Uranilian. ep. LXXV. v. Cypri/n p.m c edi Paris. MDCLXv . p. t 6. u. tom- I. conciL p. 7 . b. Hoetico sicut παλ-re non licet, nec manum imponeres ita nee baptizare. Ianoci ep. XVIlI . ad Alexandr. e. III ctoin. t L coneis p. Arianos taetera que huiuisnodi pestes, tyria eorum Licos conuersos ad dominum sub imagine pinnitentiae ac Gncti spiritus sanctificatione per manus impositionem suseipimus, ' non vitaetin clericos eorum Gim Iuc uotis mu in Areu etiis priam Ii sic debere agnatare o quoniam quibus solum baptisma ratum esse permittimus quod utique in nomine patris, ct filii de spiritas sancti perficitur, nee Spiritum s. eos habere ex illo baptismare illisque mysteriis arbitramur: quoniam eum a cathosea fide eorum auctores desciscerent, persectionem spiritus, quam accepe
nrdi ali eumque eons erdotum summa deliberatio haee fuit, υ/ auos Bouinis. μῶν iurear ne cum ecudem νemanerent iae fieret non medore cunaeatim rech Ar, Θαιn-ι reciperentur. - - iam ergo quod pro remedio ac nece fitate temporis simulum est , conitat primitus non fui stoc qi Socrat. lib. IV. c. xit.
235쪽
8c soZOMENVs tr J, nec non silaus siJ aliique resti Gallia, Clo ι ιυ regnante, moris fuit, clericis Ariaras meatholicam redeuntibus manus denuo imponere , Vis ho ,relianensi primo constat, quod hac de re et smodi V tum m fecit. Sed hoc fortassiis non nouam ordinationem dicat sed gratiae duntaxat conciliationem, manuum
ne declaratam, quali poenitentes in absolutione ri
bant. Sin minus, ecclesiam probat dulersa agendi ratione in hoc casu uti consueuisse, prout nimirum e re sua omnium mtime futurum iudicauerit; interdum ad custodiendamnam & errores ulciscendos ordinationes irritas & muci . fclarando; nonnumquam, ad auertendas maiores anim mossensiones populumque dispersum una cum ductoribus catholicae fidei unitatem eo felicius reducendum, ratas permittendo. Quo intuitu concilium generale
Eustathius propici ea qu d ii ii Meletinae depolitus esset, Vi iquam restitueretur , excogiti sit, eam v delicet, ut ad nos preister eur.
nobis clam ei r nisi uilod epistolaitu attulit, per quam Te u---o ubi Dciodo TY mensi exhibilit, in suum locum restiturus est. st) Cone Aurel. I. e X. tom. IV. conc. p 34o6. De haereticis clericis , qui ad fi dena catholieam pleni fide ac voluntate vcnerint id censuimus obseruari, vis elerici fideliter coi uertuntur ει fidem e tholicam intecre confitentur , vel ita dignam vitam morum di actuum prob Iate cust diunt, ficium quo eos epi- fiopus d gnos esse censuerit, cu- nianus hemaestione suicipiant. μὶ Coiic. Ephesi ath. VII. decret. conte. Messalianit. tom. Ill clinc. p. is nanes, qui per un:uetiam prouinciam haeretici vel Euthismune, vel de eius haereseo, morbo suspecti, liue clerici sue laici fine, conueniantur. αsi quideri an .ithematizaiierint , i xta ea, quo m praedicta sto urro pronuntiata sunt, in scriptis, si clerici fuerint, maneant cleνιcm ii Iaica ad commuρω-
236쪽
sessianis & LM hetae& ubi 'a lae a pcllabantur definiebat, si qui ex corum clericis ad ccclesiam rc dire &pristinos errores suos in scriptis damnare vellent, eo, in eadem statione, quam habuissent antea, mansuros; 9uod si renuerent, fore, ut &a clero & a gradu & a communione ecclesiae arcerentur. Simile decretum concilium Itae. num LN J in gratiam clericorum No- secis e creditur, imDositione manuum, reconciliatae concordiar teste, per absolutionem non ordinationis iterationem eis adiudicata. μque veto quicqliam cst certius, quam quod patres tricani Domatula ita tractarii it; A avsTmus praesicr-tim in omnibus scriptis suis non minus pro Valore ordinationis quam pro valore baptismi haereticorum loquitur; & porro dicit, quod, si ecclesiae ΓM expedire iudicci, Ut episi opis de pam te ad ecclesidiam redeuntibus ministrare non permittat, hoc ipso tamen ordinationem Corum validam esse, non neget, sed cam sartam rectam manere statuat. Et hoc est, quod Α ovs Nus intelligit per famamenta ordinationis , ut Verba eius habent, seu inde letalem characterem hac ipsa impressum ; quod, etiamsi quis apostata fiat,vel ob crimen aliqtiod ab officio ad tempus vel in pci,ctuum remoueatur,& ecclesia tamen ipsum, poenitentia acta & praestita satisfactione, administerium rursus admit tendum iudicet, nouam ci ordinationem nihilo magis, quam nouum baptismum conferri necesse sit; quum utriusque cha raeter integer maneat. Haec ecclesiae Africa & plerarumque aliarurn, tempore AususTiNi, doctrina fuit atque consuetudo.
finiri admurantur. si renuerint mathematia are ,si presbyteri vel diaeoni si inint, vel in ilia quopiam gradu ecclesiae, excidant de a elero, de a gradu, M a
communiisne a latet vero anathematiae ritur.
oesam accedunt, cinctae magnae synodo visium est, ut Ustis eis v anibus se in clero maneam. πὶ Aug. conte. Parmen. Ii n. e. Xlli Cum expedire hoc iudicatur ecclesiae, ut praeis positi eorum venientes ad eatbolicam meietatem , honores suos ibi non admini strent; non eis tamen ipsa ordinationis lucramenta detrahuntur , sed manent sivis
237쪽
BVS ET REDlTIBUS CLERICORUM IN 2 ECCLESIA PRIMITIVA:
EXEMPLA QUAEDAM REVERENTIAE. GAM
nore cxponere, qui ossicii, quod gerebant, intuitu exhibit eis fuit. Sub quo capite comprehendemus, quidquid ad Iu luselegia, exemtiones, immunitates& reditus veterum clericorum attinet. Nonnulla specialiora honoris, huic vel illi ordini poculiaris, signa iam reconsita sunt, ubi de his ordinibus actum fuit: Nunc autem ea enarrabimus, quae magis uniuersialia fue- .runt & omnibus ordinibus communia. Atque heic non incon modum erit, primo loco de ossicio blandaque accipiendi&u ctandi hospites ratione non nihil dicere, quam antiqui ci rici inter se mutuo inire debuerint. Cuius rei duo vel tria mei pla obseruasse, in praesenti suffecerit. Primum quidem, ubicumque vrgente quadam necellitate peregrinabantur, a sta- tribus suis de clero in otiinibus locis e publicis ecclesiae reditibus foueri & ali eos oportebat; & flagitio vertebatur episcop vel alii cuidam clerico, ccclosiae hospitalitatem repudiare ab
238쪽
mum hoc nomine tacite reprehendunt, quod, quum ad urbem Constantinopolin venisset, ubi Chrysostomu Omnem reuerentiam ac honorem ei exhibuerit, misso in occursium eius uniueris clero salutans ipsum & inuitans, ut in aedibila ecclesiasticis more consueto manere vellet, repudiato, quod ita liber litor obtulerito fostomur, hospitio, in priuatum quoddam domicilium diuem terit. Hoc pro diremtae catholicae cum ipso coniunctionis si gno habitum fuit; quod euentus etiam comprobauit. Eo enim consilio venerat a Theophi ecclesiae Alexari b in e episcopo instigatus, ut actionem ci intenderet. Ab altera parte, si cui de clero tali occasione negaretur ecclesiae hospitalitas, crimen multo minus cxcusabile erat, & pro asperrimo coniunctionein repudiandi modo reputabatur. Hinc FinΜαi Nus ἱbJ grauiter per stringit Mephamm papam, quod ferociter & virum christianum minus decenter erga episcopos Agis nos, ad ipsum ab ec. clesiis suis legatos, sese gestarir, , Vt cos nec ad sermonem col- .uoquii communis admiserit, adhuc praeceperit Vniuersae fra- ,,ternitati, ut Venientibus non solum pax & communio sed &- tectum S hospiti lim negaretur.,, Quae tanto maior eorum fuit despcctio atque ostentio, quod vulgares quique christiani, si litteris continendatitiis ab ecclesia sua instructi iter facerent hoc priuilegium ex contesseratione hospitalitatis, quemadmodum rixo Nus PI id exprimit, sibi vindicare, adeoque multo magis episcopi& clerici alii ab aliis deposcere poterant. Perleges ecclesiae a Danae cuilibet episcopo, nomine legati de FVR- odo prbtiinciali ad sic dictam generalem sicu plenam synodum 'proficiscenti, omnia in itinere necessaria ex liberalitate ecclesiaetur, γ fu ν, ut gratificaretur Theophilo: in priuato aitum quodviri domicilio diueriatus est. Sozom. lib. Mil. e. xlv. O' A εἰσιέντα αυτὸν, σῆ --τήσει τa παντοῦσαδηρο επιμησεW-A ἔν--- κατ' ἀυτοῦ προτρα- '
Eum lingredient na ioannes occursiu clari totius honorauit. At vero Eprphanius perspieue declararit, quod esumniis aduersiis Ioannem concinnatis fidem habuis
isset. Imratiatur mino is in πήλυ eccis visicis maume vellis, neutiquam acquieuic δFirmilia ep. LXXV. ap. Cyprian. p. art. tom. I. conL. P. 76o. b ct priscristic. XX. I um est illis communicatio pacia dc pellatio nais
239쪽
suppeditanda eranti: quemadmodum ex canone
Aili refugisensis ΓdJ tertii videre est, qui binos dunt ri
ternos ex qualibet prouincia legatos mitti iubet; vinus inuidiosit minusque hospiti iii sumtu i e lam. Hoc ars illo est, unamquamque ecclesiam, consuetudine saltem id te itirem te, ad hospitium transeunti S illis praebendum obliorum
Et indulgere eis honoris caussa eucharistiam consee Arsti, controuersiam de pasmatis celebratione cum ipso φ . p.
siturus , παρεχ ζησεν ευχαζ Ξίαν τα Πολυκαρπω se I, - 1 simpliciter si incatur, quod erucharistiam ei porrexerit , Via primi interpretes Eus ii reddiderunt; sed locum seu libertum consecr-ῶ in eoelesta sua ei concesserit. ConciEum Arelat se, quod hanc consuetudinem in legem commutauit, eadem verborum tam hac de re utitur VJ, De σiscopis pe Trinis, inquiens, sin misi solent venire , placuit eis locum ιιari , is osse ut- Et concilium, c methaginense quartum adhuc planius : Ipiscopi vel preosteri si
240쪽
fa fg J visitari cae e esia a i asterius ecclesiam venorim , is Dis L suo fus-- eipiantur, ram a s Per 3n facim sum quam ad obuettonem conjiceram iam invitent tr. Ita ad omnem honorem, quem eis ecclesia cxhibere poterat, admittendi erant; episcopus collegam suum in eodem solio iuxta se collocare, & presbyteri idem collegis suis facere debebant. Hoc enim canon per susdeptionem eorum in gradu suo intelligit. Quae consuetudo ab episcopis catholicis in collatione Carthaginens s/J adlegatur, Vbi Π3iscopis Dona- promittunt, si ad ecclesiiam redire vellent, seroe, ut apud se collegarum loco habeantur, sedentes codem throno, sicia
pereolis episcopo iuxta con cute collega. Con ituriatium apostolicarum auctor haec omnia coniungit. Si quis fratcr, inquit, ex ra aeria aduenerit - s episcostis fuerit , cum episcopo sedeat eodem honore ab re aeceptus. Rogabisquc eum, episcope, M sermonem haseat ad populum docendi causa. - Deinde, episcope, committi's ei, ut osserat Marsiam: si vero ramquam sapiens propter re urentiam erga te, quo tibi honorem seruet, Verre noluerit, coge , ut saltem benedicat populo.
f. IIIo. Utterarum formatarum seu commendarisiarum usus hoc
Obseruantum autem hela est, hunc honorem peregrinis non fuisse exhibitum, Ut mere peregrinis, sed quatenus interdum orthodoxiam ac fidem catholicam ecclesae, ad quam veniebant, testatam facere poterant. Atque hoc respectu litterarum Ostaticarum Di commendatoriarum, uti cas appellitabant, magnus usus erat in ecclesia. Nullum enim percgrinum ne ad sacram eucharistiam quidem percipiendam, multo minus consecrandam in ecclesia, ubi vere peregrinus erat, sine litteris e piscopi sui admitti licebat, ut ne qua subreptilia, vel pasma,