장음표시 사용
241쪽
episcopi eadem lege litteras a metropolitano suo acciperebantur, siqua necessitate v*cnte, in extraneam prouinciam ster facere instilucrent, in qua alias nosci haud poterant. Co cilium Carthaginense tertium D J canonem habet huc spectantem: Placuit, ut episcopi rram mare non proficiscantur, nisi consi' prinisse dis e scopo suae eum M prouincis , ut as eo praecipue possim sumeres malam , hoc est litteras commendatitias. Et eamdem hanc di ciplinam in omnibus ecclesiis obseruatam fuisse, e quodam e chesae graecae canone inter eos, qui vulgo apostolici dicuntur,si. quido appetu et, qui Nutar, inquit IJ, exumorum episcoporum, MPreurreorum, vel diaconorum ανευ συτατικων, me commendarmis, ripiaturr iisque adfere Mulms, examineumr. Sin minus, iis ris sos neuessaria . aliis exhibitis , ad com=manionem ne admittantur: milia e
nim per subreptionem sum. Versio quidem DioNYsu Exiam &cessaria iis denegat: sed manifesta haec est textus corruptio, qui ipsis in externis rebus bonis communieari permittit, non autem in communione ecclesiastica. . Et hoc est, 'uod minionem peregrinam Veteres intellexisse, nonnulli existimam, quando ii, qui sine litteris commendatitiis abierant peregre, is
Hieria plehe fine litteris episcopi sui ν nisi hoc obseruatum fuerit, commo fiet '
is episeopi sui licentia non pateat evagandi. Cone. Chalced. e. XI. ibid. p. 763. Iliare τὼ μεταμ μι-N- , ,
242쪽
herali hospitio excepti & rebus necessariis instrueti, non autem '. ad cucharistiam participandam admissi fuerunt, quod vitae mo- -rumque testimonio non essent muniti. Alii autem aliam huius appellationis adserunt rationem, quam examinabo curatius,vtii de disciplina ccclesiastica verba facienda erunt, sub quo
capite communio peregrina, tamquam genus quoddam cens ae ec
Tertium aliouod reuerentiae, quam clerici sibi mutuo exhibuerunt, exemplum erat, quod, si qua inter ipsos subnata eL set controuersia, libere inter se constituerent sine prouocati ne ad ciuilis magistratus iudicium, epissicopis suis & conciliis eam dirimendam tradere. Epistopi, uti iam ostendimus silJ antea, legibus imperialibus acceptam habebant potestatem, caussasciculares pecuniarias inter ipsos laicos noscendi atque decidendi, si utraque pars litisans de ipsis arbitris eligendis cons siΩ set: sed inter clericos speciali istiusmodi compromisso opus non erat, sed per leges & canones ecclesiasticos generali cuidam obligationi submissi erant, ut ne alii aliis molelliam coram magis tu ciuili facessserent, sed lites suas quascumque ecclesiastici cuiusdam tribunalis cognitioni diiudicandas demandarent. Sed res aliter quodammodo se habebat, si quis laicus & clericus ne cessitate quadam adacti rem aliquam in iudicium simul deducerent: Nam tunc laico integrum erat forum suum eligere, neque caussam suam ad ullum ecclesiasticum iudi em deferre cogebatur , nisi ex compromisib isti obligatibni ipse sese subiecis-let. Ita enim legibus imperialibus smI hac in re cautum eratas itamquam in Gallia tempore regum Gothicorum secus fiebat: ibi enim clericum in iudicium iaculare vocare, sine permissu episcopi laico non licebat; quomodo ex aliquo concilii Agathen si suJ canone, sub Alarico ad annum DVI. facto, apparet, qui
io Icib. II. c. Vii. Vol. I. p. 123.ieqq. Valentur. Mil. Mi. ad Oleem cod. Theod. In clerieo petitore eonsequens erit, 'ut secundum leges pulsati forum sequatur, si aduersarius suus ad episcopi vaprivb, teri audientiam non praestat adiensium . .
243쪽
& laicum a clerico ad iudicem saeculare in deterri, & vllini, contra eum ibi institutae, responderi prohibet. Sed ii cumque differentia interi leges Romanas & G. thleas hac intercesserit, manifestum cit, quod omnes contiouersias ipsos clericos exortas a iudicibus ecclesiasticis decidi opormet ;quemadmodum e quodam concilii Galaedorem canone constae
qui ita habet: Si quis clericin habet crem clerico litem ana Trium, proprium episcopum non relinquat ad D J saera ia iudicia non ex Grare sed cavlsam prius apud proprium episcopum agat: vel de episcopi sentemia apud eos, sor utraque Pars elegerit, iudicium agitetur. μων armem proriter haec fecerit, carataeis paenit subimarin. Quae poena in
ecclesia Africana erat loci , hoc est dignitatis, amill Io, quemas modum hoc in casu concilium Carthaginense tertium spj deo
vit, Placuit, inquiens, ut quisquis episcoporum, presbyterorum,σ-eonorum seu clericorum, cum in ecclesia ei crimen fuerit inremmum, vel ciuius cossa fuerit commota, si relicto ecclesiastico iudicio, publicis imalini purgari voluerit, etiamsi pro ipse fuerit prolata ferarentia, Leum. I m amittat hoe in eriminati iudicio. In ciuili vero perdas a Minicit, si locum sinim obtinere voluerat. Cui enim ad elisendos tradicerrandique puer auctoritas, ipse se indignum fraterno confortio iudica
ea dae uniuersa ecAesia mage semiendo , de iudicio faeculari Iosia xilium. Concilia multa alia caindem caussam eodem modo definiunt, ut Veneticum sqJ, Cabillonense frJ & Marisconem
mat apud saeculMem iudicem , episcopo non permitaeme, pultare: sed si pulliatiis iuerit, non res Meat NH. in L. et edit. legnet responderi non propo i, nec audeat criminale negotium in iudicio Leculari proponere. '
p Conc. Carin. IIl. e. IX. tom. II. p. i68. qa Conc venetic. c. X. t tom. v. p. ro νε. Clericis, nisi ex perinita episcoporum suorum, sareularia iudicia adire non liceat. cνὶ Cone. Cabillon. l. e. Xl. clom. Vi. p. 38'. 39o in Peruenit ad stactam ινα - , quod iudices publice contra veternam consuetudinem per omnes parochias , vesmonasteria, quae mos episcopis circuire, ipsi illicita praesumtione videantur discurrere, etiam de clericos vel Abbates, ut eis proponant, inuitu atque distri.
244쪽
se Γ . Et concilium Mileuetiam se itatuit, ut ne quis ab imperatore iudices saeculares sibi petat, sed tantum ecclesiastiacos, honoris priuationem denuntians secus facientibus. Taim tam fiduciam clerici alii in aliis collocabant, tantumque fratrum - suoruin prudentiae, integritati ac iudicio statuebant pretium, ut tunc ad seculares iudices iustitiae caussa ire minus necessarium esse crederent, omnes controuersias suas suos intra parietes . componere gestientes. In quo instituto quum leges imperi las eos non impedirent sed confirmarent otius, raro de eccle
siasticis quospiam huic mori se opposuisse, legas, nisi factiosi cssent atque turbulenti, aut eiusmodi designassent flagitia, ut caussam haberent metuendi, ne poena eccletiastica sibi irrogare
cura in aeripiendu contra episcopos o clericos ecclesiae a cusationibus adhibita fuerit. Unum tantum, quod huc spectat, obseruandum fucrib nia mirum , quantam rationem habuerint mutuφ' existimationis &dignitatis clerici; quae res quum sacra esset α necessaria in viris, istiusmodi munera gerentibus, malitiosis cuiusuis pletaeii & falsi accusatoris calumniis ac obtrectationibus eam exponi, haud aequum esse iudicabant. Sed primum in omnibus accusationibus, speciatim contra episcopos, duorum aut trium testium te .stimonia, ex praescripto apostoli, requirebantur. Quocirca
ctoa ante se faciacie exhiberi r quod omnimodis nec religi oui conuenit nec ea--nuna perenterie auctoritas. Vnde omnes unanimiter censis inius sentientes, τe deinceps ista debeant emendarer & si praesumtione, vel potestate , qua pollent, exceptione, inui ratione ab eis vel ai chipresbyteri, in ipsa mona Ileria v. I paroiachias aliquid sortiae praesitanserint, a comminuone firmium sacerdotiam eos co venit sequestraei. Cone. Matiscon. e. vlli. toti . v. p. 96I. Ut nullus clericus ad iud cern siectiIa. rem querneumque alium fratrem de elericis accinare, aut ad causi m dicendam trahere quocumque modo praesumat, sed omne negotium Clericorum, aut iii G
Pistopi siti, aut in presbyterorum , vel arebi diaconi praesentia finiami . Quod si quicumque claricus hoc implere distulerἰt, s iuuior fuerit, uno mynu. d. quadraginta δε- accipiat, sin certe honoratior, arisinta disrum eo lusio
cc αὶ Cone. Mumet. e. MX. clom. I. p. Is t. : Placuit, ut quicumque in impera. mre cognitionem iudiciorum publicorum petierit, honore prorio priuetur. Si autem episcopale iudicium ab imperasore postiariteriri nihil ra obsit.
245쪽
quum synodus antiochena ex unius tantum testimonio Sustathium episcopum Antiochemm damnasset, historictis Γ id ipsum culpat, tamquam agendi modum contrarium regulae apostolicae, Aduersus presbyterion accusationem ne recipito, nisi sub Δομs aut triano testilus. Deinde in horum testium existimationem inquirendum erat prius, quam eorum testimonium admitteretur. Haeretico adversus episcopum testimonium dicere non licebat, quem ad in dum ex canonibus, qui apostolis vulgo tribuuntur , colligi potest, quorum aliquis utrumque coniungit ΓxJ : In testimonium adversu episcopum hae, tuus ne admittatur: sed nec unus folias fidelis. In Me enim duorum via trilis testium flabit omne verbum. ATHANAsius hu
ius legis priuilegium pro se adlegabat, quum accusatus esset, quod Maeariin Hesbyter eius, Ipso permittente, calicem con- uegisset. Urgebat IJ, accusatoreS suos esse Alaletianos, quia
ἰξήνεγκαa. .. Cum illa neminem Obiesii criminis tellem habere se dice ret, aequissinii iudices iusiurandum ei detulerunt: id e qriamilia lex diserte es ' . met, ea quae dicuntur , duorum aut trium rei imonio confirmari opis, tere: de apostolas aperte praxipiat, ne qu:dem contra prestyletum admittendam esse accusationem absque duobus aud tribus testibus. erum isti contemtis diuinis Iesibus, contra tantum virum accusationem sine ullo teste adradserunt. Itaque cum mulier dicta sua addito iureiurando confirmasset, clamans infantem reu ra Eustathii esse, statim iudices veritatis studiosi tamquain aduersus adulterum sententiam tulerun is catera. cx Canon. apost. e. LXX V. Εἰς hineo istat την κατ' raram memεταίν μή Θαε, αλια μηδὲ πινῶν ενα μενεν' ἐπι γαρ δυο οῦ τριῶν μερτορων σαθήσο
246쪽
bus, utpote schismaticis & ecclesiae hostibus, fidem haberi haud
liceret. A concilio Oreb in si secundo non haeretici tantum sed alii quique criminibus, publicam ostensionem habentibus, irretiti, α) aduersius maiores natu quoscumqtre in ecclesia testimonium dare prohibentur. Concilium generale Constaminο- polita ni primum caussas cliiiiiUuit, de quibus accusatio adue sus episcopum fieri pollit. Poterat cnim quis piluatam habere querelam, ql-d nimirum detrimento aliquo uci iniuria aliqua ab ipsi, adseruis cssct et quo in casu accusatio, nulla dignitatis vel religionis accillatoris habita ratione, audienda crat. opo tebat enim episcos i coli scientiam csse omnibus modis liberam,& eum, qui iniuriam sibi laetam esse dicebat, cuiuscumque esset religionis, ius suum consequi. Si autem esset crimen mereaecelesiasticum, quod episcopo intendcbatur, tunc examinari personas accusatorum oportebat; ut haereticis non liceret omthodoxos episcopos faJ pro rebus ecclesiasticis accusare. Pra terea autem & si aliqui eorum ab eccletia ob aliquas caussas prius condemnati & eiecti vel excommunicati est ent, siue cxclero, siue ex laicorum ordine, nec eis licebat episcopum a cusare, priusquam proprium crimen abstersissent. Similiter autem & ii, qui prius rei accusatique erant, non prius ad episcopi vel aliorum clericorum accusationem erant admittendi, mam se obiectorum sibi criminum insontes ostendissent. Concilium Chal Honense fPJ addit, ciericos ves laicos, episcosos ars eleviantiuisnoia acta in me Ualere, pruno ae ruris, deinde nostru legibus decer-
247쪽
cos accisa ses , non indiscriminatim , nec citra impsistionem H acres sionem recipi Abere, ubi eorum eripimatio prius examinata fuerit. Tan
tam hac in re adhibebant milicitudinem, ut ne existimationem clericorum improbis consiliis vel sceleratis conspirationibus profligatissimorum quorumque hominum, quos malitia sua ad cog accusandos induceret, exponi sinerent. Denique si qua falsa siue publice siue priuatim fieret accusatio, in delinquem
tem sevcre ac vel monter vindicabatur. Si γr clericus, inquit canon quidam fel apostolicus, episcopum contumelia a. ceris, δε- stona ur ,scriptum enim est: frincipi popuIi diu non maledices. Et c non quidam concilii illiberritani fd J dicit, Si quis episcopum vel pre-rbiarurn muc diacontim fiam eriminibus appetierit e 'oba e non rotu νit , nec in Ariae dandam ei communionem. Quae usitata poena crat,
quae ab isto concilio grandibus de publice notis sceleribus comstituebatur; quam ob caussam nonnulli ccclesias Hispanicas Novatianismi insimulauere, sed suae ratione, uti Ostendemus, quando de disciplina ecclesiae agendum erit. Heic obseruasse sufficiat, quod lit,c in maximis criminibus posuerint, siquidem istiusmodi malaficis externam ecclesiae pacem in ipsa mortis hora concedere recusarunt. Plura alia similis obseruantiae exempla Mic addi possent, sed ex his paucis lector iudicare poteri quanta cum probitate & humanitate primitiuae ecclesiae clerici excupere atque tractare scse mutuo debuerint. Et praeclare utique cum omnibus aetatibus actum putauerim, si iisdem vestigiis imstitissent, & tam egregium exemplum imitando exprimere aslaborassent.
EXEMPLA REVERENTIAE CLERICIS A CIUILI
MAGISTRATV EXHIBITAE. VBI SPECIATIM DE
EORUM EXEMTIONE A SAECVLARIS IVDICII IN REBUS ECCLESIASTICIS COGNITIONE.
248쪽
. Discopi non arcessendi in ivdisium seculare ad disendum . testimonium. Considerata ea, quam clerici mutuo sibi exhibuerunt, reuerentia, consulium fuerit loqui de honoribus, quibus ciuiales magistratus prosequi eos consueuerunt, qui maiores fusrunt vel minores, prout vel inclinatio & pietas imperatorum cos decerneret, Vel temporum ratio requireret. Honores isti praecipue in hoc consistebant, ut a quibusdam rebus molestioribus, quibus alii obnoxii erant, exemti & certis priuilegiis ae immunitatibus, quas alii non habebant, donati essent. dstiusmodi reuerelatiae exemilium crat, quod leges ivsT1Nimi saJ Ο-mnibus episcopis indulserant, ut nullus iacularis iudex eos in iudicium ad dicendum coram se testimonium posset arcessere, sed de ministris suis quosdam, qui ex ore illorum intra priuatosi arietes illud exciperent, mittere ad ipsos necesse haberet. Haec ex etiam in codice Iustinianeo repetitur, ibique a Theodosio ma D primum lata dicitur; cuius lex quaedam adhin: iisdem ver bis edat in codice Theodosia, b J. GOTHOHhmvs Vero hanc legem tamquam a Theodosio Primum sancitam 'nihil amplius velle putat, quam clericos exemtos esse debere ab oblis,licuae ad reddendam ciuilibus magistratibus rationem de iudieiis seu sententiis, quas de caussis iacularibus, ipsorum' arbitrio permissis, ipsi tulissent. Et manifestum quidem est, phrasin legis admonium de cari ex εις μωρτυρίαν - a patribus A te is
in concilio Corrhaginensi quinto hoc sensu accipi, ubi decerni-
piscpos regere μι-iomn venire pro exhibendo testimonio sed Iudex mittat ad eos Moa n o persenis ministrantium sibit ut propositu stactis euangeliis secundum quod decet sacerdores, dicant quae nouerint. ινγ Cod. Iustin. lib. l. tie. ΠΙ. de epist. leg. VIl. Imperator Theodosius dit, eho--re nee legibus epi pus ad testimonium Iaguetur. a 6 Cod. Th. tib Xi. tit, XIX. de fide testium lis. VUL
249쪽
tur Petendum ab impe atoribus, ut flatum dignem , ut si qui Gre ineeelsa quamlibet eas m , iure apostolico Gelestis agere voluerim, V ita fortasse dec o Herieorum uni parti displi rit, non liceat CLERICVM v I I AD TESTIMOMUM DEVOCARI eum , qui revirere MI praeseni forsan praeses) D meta af tesimo em direndum . .ees fastidi cuiuslibet persc pulsetin. Hoc non eo spectabat, ut
clerici generatim a dicendo testimonio in saeculari iudicio exi merentur, sed eo tantum, Vt a rixosorum & turbulentorum hominum insectatione liberarentur, qui quum ipsos arbitros elegissent, eorum arbitrio stare nolebant, sed coram ciuilibus iudicibus 'Fs perstquebantur, quassi sententiam contra ipsos adversae partis studio dixissent.' Et quamuis eiusmodi turbas eis dare legi esset contrarium, quia, ut alio loco ΓιGJostendimus, omnes istiusmodi sententiae absolute decretoriae crant, a quibus prouocari ad alium iudicem non licebat; probabile tamen est, quosdam iudices saeculares in Africa talibus hominibus ad litem ita persequendam a uin addidisse. mae res effecit, ut patres de ista iniuria quererentur, eamque canone ante memorato cuperent abolitam, quo legem Theo do D abra Rivs
referendam esse arbitratur. An vero lex Theodosti ita limitanda sit, res est ulterioris disquisitionis. GOTHOFκEnus ipse fatetur, Iustiuia, in latiori eam sensu accepisse ; & hoc mihi satis fundamenti est, quo hoc episcoporum priuilegiuili superstruam, quod eos in saeculare iudicium ad perhibendum aestimonium, in quacumque caussa id esset, vocari haud licuerit. . .
Nee ad dandum rure urando restimniim obligandi, legum Iustibniani id si Wi prohibentibus. '
250쪽
Aliud h s generis priuilegium, quod itidem magnam in
episcopos obseruantiam prodit, erat, quod, ouum testimoniunt eorum priuatim recipiendum esset, non ut alii testes iureiurando, sed fide tantum sua, prour deceret sacerdotes Dei, pron sitis sanctis euangeliis, illud dare deberent. Nam eadem Ni Ni bJ lex, quae prius illud priuilegium eis indulget, hoc e iam in eorum gratiam statuit. Et hanc legem sequuta ut probabile est, synodus Tri Gens aliquod faecula post decrevit, presbyteros non per iusiurandum per consecrationem suam interrogandos cite; ideo, quod ex leui quacumque cavs.sa sacerdotes iurare non deberent. Non autem hoc priuilegia ium ante Iummani temp*a;episcopis concessum videtur. Concilium enim Chalcedonense in certo quodam casu iusiuran- . dum ab episcopis Aegs Wis requisiuit, & concilium Tyrium ΓhJidem ab ua, episcopb Edesse, postulauit. Et dantur multa alia eiusdem generis cxempla r . g. III. - -- singulare unis episeopi testimonium in lege conIra multorum aliorum testimonia valuerit. Constanti s magnus bene multa clero indulsit priuilegia; sed vero venditantur ipsius nomine quaedam, numquam certe ab eo collata; exempli caussa celebratissima illa donatio, quae
σώ--Super haec nos exigi Ua mnentum a religι 1 imai γνω- o Iba, ut omni biu, qui eum in praesenti negotio contristasime, vel visi luissent aliquid aduersus eum egisse, obliuionem donaret.