장음표시 사용
321쪽
obseruauerimus, quod ex Iustinioni legibus f , si qui clerici, vel monachi, temporalibus instructi bonis, ecclesia vel monacterio relicto ad vitam redirent priuatam, omnia ipsorum bona ecclesiae vel monasterio, ad quod spectarint, addici oportuerit.Atque hae diuersae methodi & viae sunt, quas praeter primitiarum & d cimarum collationem, de qua postea pluribus, ad augendos mendandosque ecclesiae reditus olim inierunt.
Inhonestae reditus ece asticos augendi viae non approbatae. Parentum non erat, filios siuos exheredare, ut ecclesiae heredem confisuerent.
Obseruandum autem est, quod quemadmodum omnes istae methodi generatim in legitimis oeconcessis positae fuere,ita non nullae aliae generatim prohibitae atque damnatae fuerint. Sp ciatim Aurastini tempore regulam in ecclesia 4 Dana legimus obtinuisse, non accipiendas esse possessiones ecclesiae in detrimem tum & praeiudicium communis iuris aliorum donatas. Si exempli caulla Pater quispiam, liberis sivis exheredatis, ecclesiam heredem nominaret, nullus episcopus eius donationem accipere volebat. Fossipi distin Vita Misini narrat, aliquas eum hereditates hoc modo stoi oblatas recusasse, suoniam iustum & aequum esse viderit, ut a mortuorum vel filiis vel parentibus vel adfinibus magis possiderentur, quibus ab eis deficientes dimittere noluerinti Et hoc eum ita tecisse, ex ipsiusmet verbis in ser, Cossi Iustin. lib. I. rie. III. de episti Ies. LIl . si illi monasteria aut reclisias resi quant, atque mundi fiant f omne ipsor a ius ad monasterium aut ecelesiam pertinet. Novel L v. e. N. um a. ξ- Θιερί--τοῦ σκώ-- τ-
serta semel dedicatus, schemateque positus, deinde a monasterio dissedere vo- Derte , S prmatam fortassis eligere vitam r ipse quidem seiae, quam peo hae da hit Deo satisfictionem e res autem quasum e habueris, dum in monasteriaum intrabat, eas dominii in monaserit , ου ψώνηitur raiciat. vid. e saia VI. it nouel. C. m. e. XVI. a Pολι Viti Aug. c. AMR
322쪽
a 8-mone de vita elericorimi Q manifestum est, ubi, nri dis, inquic, quod iratus parer moriem abstulit, bene feci. Et post paullo: suieumque vult exheredato filio heredem facere ecclesiam, quaeraraturum, qui suscipiat, non Augusti in; immo Deo propitio neminem inueniat.Dodem loco memorabile iuxta ac laudabile magnanimitatis atque aequitatis exemplum, quod Aurelius, ecclesiae Carthagine se piscopus, simili in casu praebuerit, narrat. siuidam, inquit, quum filios LbJ non haberre, neque sprearer, res suas omnes, ramitosibius rictu, donavit recisae. Nari sentisii fui, σreddidit episcopiu nec opinanti mille donaueras. Quibus addit AVGVsTiNvs : In potestate habebat episco. pus non reddere; sed iure ori non iure poli. Adeoque per religio
nem ad earum restitutionem ipsum se obligatum credidisse, significat. Hoc certe indicat, quanta sanctitate omnes istas devitarint augendi reditus ecclesiae methodos, quae iniquae, vel parum decentes ac honestae vel turpes etiam haberi potuerint; sequuti hac in re regulam illam apostolicam : Tο ἐπιεικες
πασιν ανΘρωποις, Aequitas vestra innotescat omnibus bomim'
bis; &quod lucri caussa nihil duri admiserint, nec ullam e riso re legis captarint utilitatem, si ipsorum conscientia di caritas ipsis hoc interdixisset. l g. XIV. Nihil pro sacramentorum ecclesiae administratione vel eminsecratione ecclesiarim , vel mortuorum sepultura
Vt deuitarentur offendicula &cuncta in omnium hominum conspectu honeste fierent, I ro sacramentorum ecclesiae admi nistratione quidquam expeti,prohibebant. Concilium innuere videtur, homines quosdam in baptismo suo nuin- mos tamquam donum gratuitum pro ecclcsiae ministro in pelvim coniicere consuevissc led hoc ipsum ibi canone quodam prohibitum fuit, ne sacerdos scJ quod patis aeceperit, pretio asrahere νώderetur. Vnde concludere possumus, quod si populo quidquam
petrantur, c ut fieri solebat nummos in con inani non mittant - ne sueta quod ν, is accepit, predo distrinere videatur.
323쪽
otarre haud licuerit, multo minus facerdotibus pro administra- to baptismi sacramento quidquam expetcre vel cxigere concessum fuerit. In aliis ccclesiis voluntaria dona ab illis, qui poterant & volebant, fieri permittebantur; sed omnes istiusmodi exactiones a pauperibus prohibitae semper fuerunt, ne forte semetipso; vel liberos suos baptismo offerre dubitarent. Ita in
ecclesia Romana tempore G Asn obtinuit, quemadmodum CX
pistolis dJ ipsius perspicimus; nec non in ecclesia traca GR GORii Nui metini aevo, Qui obiectioni pauperum fri respondet, quam, quum ad baptismum omni festinatione properare monerentur, faciebant, Vbi est cinquientes, propter baptisni
osseramy Gisplendida vestis, in pia explena camy Vbi ea, quae ad λι- tiatores meos exeipiendos requiruntur ' Dicit eis, non esse haec recessaria, nec ab ipsis ex ectatum Vel exatium iri. Te ipsum, inquit, er, Christum indue, honesta er lauribili vita me ais e se evomopi laetor dis etiam Deus, qui maxima quaeque beneficia nobis elargitur.
caetera. Hoc indicat, quod homines, quum eo tempore baptizarentur, Voluntaria munera offerre, ministri autem ea, quasi iure sibi debita, expetere non consueuerint, Veriti, ne cui hoc ipsum offendiculo exs:stero. Nonnullae ORAτiANi editiones fra& vi coram fgJ canonem aliquem tertii vel quarti concilii Carthaginensis in eamdem sententiam adlegant; quae adlegatio si recte se habet, eamdem consuetudinem in Africa fuisse, demo
LM Gelac epist. . A Ix. ad epist. Lu ni c. V. crum. Iv. eonei L p. 338μὶ Bamira dis eonsignandisque fidelibus sacerdotιε pretia nulla praefigant, nec illationibus qui hvslibet impositis exagitare cupiant renascentrat quoniam quod gratis aecepismus, gratia dare mandamur. Et idao nihil a praedictis proi sua exigere molia antur, quo vel paupertate cogente deterriti, Vel indignatione reuocati, redemiationis suae caussas adire despiciant, certum habentes, quod quae prohibita do. prehansi fuerint admisisse, vel eommissa non Potius sua sponte correxerint, peis eiculum subituri proprii sint honoris.ce Gregor. Noaiana. orat. XL. de baptis . tom. I. ρο- μν -πων, ποῦ - - σμα. ; - Α-i m ν Mi ιπσο σενι-; ποῦ
Gratian. cauis L qu. I. e. VIII. Placuit, ut Vm quisque episeopus per ecclesiis suas haec praecipiat, ut hi, qui insanira suos, Mevera vid. aca in textu. Viaconi. donlidi tili Iv. s. u.
324쪽
strat. Sed vero ANTONio AvousTimo LM & Romanis fiJ GRATANieorrectoribus obseruantibus, in nullo concilio Afri Λο istiusmodi canon reperitur; sed concilii feci di Mararensis in Hispania ca- non est. Huius enim concilii patres obseruantes peruersum illum morem, qui inter clericos, mon obstante pristina concilii Illiberritani prohibitionc irrepserat; ut a pauperibus, nihil quod offerrent habentibus pignora exigerentur, isti corruptelae mederi adlaborabant, nouam legem in hanc sententiam sanciendo: in ofanter suos ad baptisenum offerum, si pud voluntarie pro suo
osserunt isto, suscipiamin a b eis. Si vero per necessarem p genuis es quid non habeam, quod rearis, nullum eis Pignus collatur a clericis..Vam must pauperes hoc timentes filios a bapusmo retrahunt. Idem illud concilium Braearrasses IJ statuebat, ut ne quis episcopus quasi ex debito munus aliquod a fundator e pro ecclesiae consecratione requirereti sin autem ipsi fundator aliquid ex voto suo offerret, non respueret. Atque ita in eumdem modum pro confirmati
one Γη , & administratione eucharistiae DJ omnes epi2opi & prostyteri a recipientibus quid uuam exigere seuere prodiibentur, quod gratia Dei non sit venalis, nec pro pecuniis lpiritus detur
sanctificatio. Hi ONYMus porro auctor cu, aetate sua rem minus
honorificam fuisse visam, ii quid pro loco sepulturae mortu rum exactum esset. Eos enim, qui hoc factitabant, reprehen-
ch Anton. ΑΜ M emendat. Gratiani lib. I. dul. XIv. spag. 13o. edit. Ambe a MDCLXXVlIl. Fragmentum, Naevit Ut unus Uo e cael. concilio Brocares i. cap. VII. restituatur,oportet. licet Gratiantis Crethaginensis Iv. esse dicatici in Gratian. edit. Rotn an MDLXXxll. svid. etiam edit. Colon. Munat. MDC Vll. o ubi sequentia leguntur : Emendata est inscriptio ex Miquot vetustis eo i- r. Nam in Vulgatis erat, ex Carthaginensi quarto, in quo non habetur. tk Com. Braeam ii. c. vii. edit. Crab. ai. ιlI. Bracar. editi Labb. tom. V. . ιγ Ibid. ean. v. p 897 Placuit, ut quotiens ab aliquo fidelium ad consecrandas e
clesias episcopi inuitantur, non quasi ex de reo munus algiuod a funaarare roquirat; sed ipse fundator si quidem aliquid ex voto suo obtularit, non respu
325쪽
dit, tamquam merito inferiores soJ quam Hephronem Chataeum, quippe qui ab Abrabamo coactus algentum pro sepulcro, quod ille ab ipso expetierat, acceperit. Tum Vero fuis e dicit, qui sepulcra venditat int& non coacti sint accipere pretium,sed a nolentibus etiam extorserint. Ex quibus intelligere est, hisce te poribus pro vi publici Vel priuati coemeterii quidquam exigere, vix licitum fuit se. Neque Vlla pars redituum ecclesiasticorum ea aetate erat, quia mos sepeliendi in templis nondum universe inualuerat, sed posterioribus demum saeculis introductus
fuit; qua de re pluribus, ubi de funeralibus ritibus ecclesiae di
XV. Oblationes populi olim tu praecipuu ecclesiae reditibus
psitae. Si quis scire Velit, quaenam redituum ecclesiasticorum pars maxime utilis & fructuosa ecclesiae olim fuerit, cx cu RYsosToΜΟ& Αvavsetivo id intelligere poterit, qui populi oblationes etiam atque etiam commendant,& dicere Videntur, quod ecclesiae numquam melius orospectum fuerit, quam ubi sustentationem suam praecipue ex illis habuerit. Nam Zelus hominum ad liberalitarem in quotidianis suis oblationibus exercendam promtos eos re debat. Possessionibus autem & praediis ecclesiae constitutis hic Zelus nimium quantum defer uesccbat; atque ita ecclesiae, quum ea opulenta fieri crederetur, peius consulebatur. Quam rem cuRYsosTOMus sua aetate deplorabat, Vbi antiqui reditus ex oblationibus prouenientes, non mediocriter conciderant, Scecclesia
munionem ab eo qui comam ueat, aliis participationis Sratia obul , vel quam vis aliam speciem exigat Non elh enim venalis gratia, nec Pro pecuinis spiridius salictificationem impartimur. co Hieron. qu est. hebr. in Genesi XXli I. tom. III. p. M . MDLXV. p. 4ot edit Franeos MDCLXXXlU. In Hebrae a primum nomen eius stribitur Ephron, seeundum Ephram Postqiram enim pretio victus est, ut sepulcrum v laret argento, licet gogente Abraliam, vau littera, quae apud tuos pro Q legitur, a lata de eius nomine est , α pro Ephron appellatus est Ephran, signiticante scriptura, non eum sulta consummatae perfectaeque virtutis, qui potuerit memorias vendere mortuorum. Scialit igitur, qui L pulara venditant,& non coguntur ut accipiant pretium, sed a volentibus quoque extorquent, immutare no mea sutim , fle perire quid de merito eoium, cum etiam ille reprehendatur culte, qui inuitus acceperit.
326쪽
cum omnibus praediis suis peiore loco erat, quam fuerat antea. Iam enim sacerdotes in saecularium rerum curas implicari & agricultiirae, locationibus domorum, emtioni & venditioni operam dare necessum habebant, quod timor eos inuaserat, ne viduarum, orphanorum & virginum ecclesiae multitudo fame deperiret. Exhortabatur igitur populum, ut ad antiquam liberalitatem oblationum reuerterentur ; hanc enim rem sacerdotes omnibus simul curis leuaturam, omniaque leuissima etiam pro bra ac conuicia ablaturam, ad quae in clericos coniicienda nomnulli tam promti essent, quod curis & ossiciis .saecularibus nimium sic traderent; quum tamen non animo libenti sed nece1lutate cogente id facerent. inquit, millia homonum huc Antiochiam conuolae opinor, quo Πιm p singuli si Vnum sinnem quotidie pansori cuipiam errem,oυιm's certe Pauperes Mucidarent: It wmni Pra quisque obidum tantummodo , nemo penitus indueret: nec ut
probra monuicia fusti m emus, quod nimium adpossessiams simus intenti. Ex hoc cliRYsos Torai scrinone cuidenter apparct, quod populi in ciuitate copiosa oblationes, si1 cas si istino Zelo acti facerent, alendis clericis mclius aliquod sit blidium, quam praedia &possessiones ccclesiae, praebituras crediderit. Et AvavsTiNus eamdem sententiam de hac materia inuisse videtur. Qua dc re possiD Mius lal in vita ipsius nos facit certiorcs, i ut ιν te inquiens, mimi ιιι MIossessionibus ipsis inuiuia etiricis foret, adloquebatur phbem
Dei, via, se ex coeationiAu plebis Dii virus e, qua/n illarum s res omi metiram via gidernationem pati: elarati se illis cedere, re coaxodo onuies Dei scrui Ei min0.ri viverent, quo in vetori telamento leguntur ahari d se, unius de eodem con participari. Quamuis autem hoc laicis proposuisset, numquam tamen id eos suscipere voluisse, auctoridem testatur. Quod ipsum etiam populum existimasse probat, si clericorum sustentatio ad veteris testamenti formam redigcretur, hanc cos alendi rationem molestiorem sibi quam alteram futuram ; 'si quidem v cteris testamenti oblationes decimas ac primi-
327쪽
tias fructuum coinplectebantur, quarum in conditionem ac oriaginem, quantum ad ecclesiam christianam attinet, nunc paullo curatiae, inquirere adgredimur.
DE DE CIVIS ET PRIMlTIIS FRUCTUUM
Decimae antiquitus iure diuino deberi crassitae. DE decimis, quatenus ad antiquam ecclesiam spectant, consultum fuerit triplicem instituere disiquisitionem. Primum quidem, an a priscis patribus iure diuino deberi creditae sint Deinde, si hoc factum, cur non omni tempore accurate exactae fuerintΘ Denique, qua aetate primum in ecclesiam generatim introductae sint. De prima quaestione omnium virorum docto runt sententiae generati in &Vniuerse conueniunt, quod veteres christiani decimas iure diuino deberi existimauerint. aEL RΜ1Nvs bH quidem, RiVETVs s J & sS invs sed aliam eis rationem adsignant: Sed ANDREinsbi J erudituS epi opus nostras, & c1M xoNivs in episcopuS, qui ante sELDSNvΜ scripserunt, & MONTΑ- evrivs VJ cpiscopus ac Ti R LEVs fgJ, qui scripseruntrespondentes ipsi ut alios multos, qui scripserunt postea, non memorem euidenter demonstrarunt, quod Veteres legem de decimis non mere caerimonialem sed moralem & sempiternae obligationis es.se crediderint. Suffecerit, duos tresue ex antiquis illis striptoribus, quos isti adlegant, lectori hoc loco eXhibere. Ostiami sin homilia quadam in Numeror bbJ ita mentem suam hac de re
328쪽
primitias far sacerdotibus osserant σ1 mitis decimae separenetis. Et Ngo nihil horum facient, fructibus ti Tae ita alnitor,visacerdos visio, L vites ignoret, is num altare non furiar ' Migk-vΜVs loquitur in hanc sententiam: si od de decimis imittisqiis diximus, quae olim dabantur a populo facerdotitas ac Leuitis, in ecclesiae quoque populis intelligite, quil vir praeceptum est non solum decimas dare σprimitias sed Gemdere omnia quae haberat e dare pauperibus, e sequi domi m seruatorem. ssod si facem e nolumus, saltem iudaeorum mitemur exordia, ut pauperi bus partem demus ex toto acerdotibus ac Leuitis sonorem debitum deferamus. - ΟοI qui non fecerit, Deum fodare supplaiarm e conuin-
sto eidem fauet sententuae, quando populum exhortans LM ait:
Praecidite ergo aliquid, eg depicate aliquid um, vel ex annuis fructibus, vel ex quori lianis quaestibus vestris. - Exime aliquam Fartem redinem tuorum. Decimas vis r decimas exime, quampiam parum sit. Didrum est enim, qui pharisaei decimas dabant, ieiuno bis in fallatho , decimas do omnium quae Iossideo. D φιid ait dominus y Nis abundauerit iustitia vestra plus am scriba nim e phari oram, non it abitis in reginιm calorum. Et ille,super quem debet abundare iustitia tua, decimas dat: tu rem nec milla am das. sivo modosi realis eum, cui non aequarii' Ex
his paucis, quae in medium attulimus, in procliui est iudicare, quam sententiam fouerint v etcros de decimis , tamquam iure diuino, sub euangelio aeque ac sub lege, debitis; & quod praeceptio de illis non mere caerimonialis vel politica fuerit, solis
Cur apostolico se proxime insequvio aevo Baud exactae fuerint. Dixeris autem, cur igitur initio ab apostolis, vel a patribus proxime insequiitis, non exactae stilat Θ Rcs cnim generatim in confesso est, non praebuisse initio decimas ministris alimenta' sub euangelio. Ad hanc quaestionem diuerso modo & quantum
329쪽
satis est, respondit cARLETONius si episcopus, quod ex ipsiusmet verbis capere lector potest. Primo, decimas sacerdotibus ac Levitis,Christi& apostolorum ipsius tempore, datas fuisse, dicit. Iam vero jnagogam prius sepeliri debuisse, quam harum rerum usus in ecclesiam decenter invehi potuerit. Secundo, stibexordium noui testamenti & post paullo extraordinariam si, tentandi rationem ex omnium rerum communione exstitisse, decimarum defectum supplente: sed hanc communionem extraordinariam fuisse nec perpetuo durarii ramo Tertio, decimarum solutionem, ut tunc fuerit conditio eccIesar, incomm dum adeo fuisse atque operosum negotium, ut non bene fieri potuerit. Quapropter sicut circumcisio ad tempus omissa fuerit, Viaeis per desertum iter faciente, non quod populus tunc quoque iure eam adhibere haud debuisset, sed quia pro ista conditione ac tempore e Iesiae adeo incommoda fuerit, ut sine magna molestia adhiberi non potuis ei: ita decimarum usum Christi ipsiusque apostolorum tempore praetermissum esse, non quia non debuerit, sed quia sine magno negotio non potuerit fieri. Et quemadmodum circumcisio resumta fuerit, simulac ecclesiae ratio - id tulisset, ita decimas instauratas fuisse , simulac ecclesiae ratio id permiserito Decimas enim commode dari haud posis, nisi ubi integra quaedam respublica vel regnum christianam amplectatur religionem, & ubi magistratus ecclesiae faueant,quod apostolonim tempore factum non sit. Tribus hisce rationibus quidam viri docti alii finJ quartam aliquam itidem dignam notatu addiderunt,decimas fructuum christianis sacerdotinus non adeo mature datas, quia ruris incolae ultimo loco ad Christum conuersi fuerint; unde quoque nomen saganorim gentilibus adhaeserit, quod maximae eorum reliquiae in villis & agris Viverent.
Quo tempore primum in ectaesis generatim constitutae sint. ιQuod ad ultimam quaestionem attinet, quo tempore do
m) Ful. not. in Cypr. ep. LXVI. al. I. p. I7o. edit. Amstelod. MDCC. 4 Serius qui- dem decimas ex fructibus aecipiebant sacerdotes christiani, quia ruris incolae, quique agriculturam exercebant, non nisi sero ad fidem erant conuersi; unde paganorum nomen ethnicis adhaesit.
330쪽
cimae primum generatim in ecclesia coeperint constituiὸ communis est sententia, quod saeculo quarto id factum sit, quando magistratus ecclςsiae fauere inceperunt, & mortales ab ethnicismo generatim fuerunt conuersi. Sunt, qui Γn Ieas ecclesiae solui lege quadam iuilissu, putant. Ita ALsTEBira,
qui HERMANN- ωia NTEM pro eadem sententia adlegat. Sed
nulla Consimitini lex nunc quidem reperitur, quae istius rei faciat mentionem. Ρroxime ad hanc rem accedere videtur lex illa de annua frumenti portione,clericis per singulas ciuitates ex publicis thesauris suppeditanda, de qua proxime antecedenti capite diximus. At hoc ipsim nihil minus quam decimae ex amnuo prouentu erat; tributum enim ipsum nihil amplius videtur fuisse. Nam in quibusdam eo itas Theod iam soJ legibus tributum imperatoris decimarum nomine εppellatur; dc cogentes illud publicani ob hanc caussam TvLLio sp J decumam dicuntur . & a.
actoriis; tributi soluere. Si igitur crederς non possumus, quod Constantiis totum imperii tributum ecclesiae constituerit quod cum non fecisse, manifesto constat nec legem istam eo sensu Possumus accipere, quasi decimas clericis adiudicct. Sed tamen gradus aliquis ad hanc rem fuerit. Nam ante finem saeculi quar. , ut ipse szimvs VJ non tantum fatetur, sed Ctiam ex custΑ-
cn Αli ed. stipplem. de membris ecclas. e X. n. IlI Accediri quod Consuet do illa, ut decimae ad N. T. ecclesias peruenerint, a chris hianis imperatoribus pri
co Cod. Theod. lib. X. tit XIX. de metallis leg. X. Cuncti, qui, per priuatorum loca, saxorum venam laboriosis emollio us se sequuntiar, Meimai stic. , aere mas etiam domino repraesentent. Leg. M. Hi, quibu3 ad exereenda metalia Ia priuata diues marmorum vena consectit, excidendi exiecandique iuxta legem dudum latam habeant nevitatem, ita ut decima paro fisci uolui viditatibus .aecima ei, cuius locus est, deputetur. Cicer. Orat. II l. in verr. n. x XI. ApronIua decuman* n0n decumam debitam, non frumentum remotum atque celatum. sed nitici septem millia re dimnum ex Nymphonis arationibus, ed.cti poena, non redemtionis aliquo iure tollit. Ibid. n. XXlI. Hae ille vi de hoc metu adductus, tantum Acc-anis. quantum iste imperauit, ex luit.