장음표시 사용
331쪽
- , Cusippio aliisqlle probat, decimae ecclesiae datae sunt. io Gusti ins hoc aeuo Vixit, & ante tempora sua decimas pensit tas esse, dicit, & quidem melius, quam sua ipsius artatc; valde.
enim conqueritur, quod non insOIuantur. Maiores inquits6, ideo copiis omnibur abunda ni, quia Deo decimas dabant, se serecensi re. .cebant. Modo autem quia decessit deuotio Dei , aeresset indictio Dei. Nolumus partiri cum Deo de mar , modo autem totum tollo tur. Hoc tollit fiscus, quod non ac pu Christus. covsosro,ius siJ &auctor Osreir imperfecti Γ in Matthaum, qui nomen istius prae se lari, de aliarum ecclesiarum consuetudine circa idem tempus testantur. Facile etiam foret, multorum aliorum patrum &conciliorum proxime insequutae aetatis subnectere catalogum, de decimis suJ tunc in ecclesia vere usitatis loquentium: L niam vero illi,qur contra diuinum earum ius maxime militant, hoc ipsum, tamquam rem facti, non negant, pluribus hanc ni
se rursus decimas praebebant orphanis, viduis, proselytis, sed mihi quidam de quopiam dicebat mirabundita, hie aut ille dat decimas. Quanto est hoc planum probro dc dedecore, fi quod apud Iudaeos non habebatur in admiratione, hoe apud christianos L ctum est admirabile Si in te erat peνι eulum, decimar π re quere , cogita quantum nunc t. δὲ Opus impers in Mattii hom. XLl V. sacerdotes auaritia plens, si quis de populo decimas non obtulisset, ita eum corripiebant, quasi magnum erimen f cimet, qui decimam alicuius rei vel saltem minimae non obtulisset: si quis a tem Ae populo in Deum mecabet, aut laedebat aliquem, aut aliquid tale faciebat , nei curabat corr pere eum α - Sic enim & modo fit - mlus decimas non obtriterit, mtirmm ans cmDese R s reccantem populum
viderine, nemo mi r Nurat contra eum.
a Concit. Rure1. I. an DXI. eon. XVII. s NA. nihil in hoc veI vIIo alio, istius coniscilli ean ne de detin is iniienitur, meoque salsa est adlegatioὼ Concit M.tiscon. II. an. DLXX ill c. v. item. V. p. sit. Leses diuinat, con-ni Ientes sacerdot bus ae ministris ecclesiarum, pro hereditatis portione omni populo Ixaceptrot decimas Ira. Etitim tuorum locis satris iraestare, visuno ore urpediti . horis 'Unimis sipiritu i bur pcssint vacare minuitisir.
332쪽
teriam persequi necesse haud fuerit; quippe quam per plura tacula historice deductam apud semin- sNJ, qui vult, videret Vor origo primitiarum fructuum se offerendi em ratio. Superest adhuc una redituum ecclesiasticorum pars, cuius in originem inquirendum est, quae sunt primitia fructuum, qu rum crebra in antiquis scriptoribus fit mentio. Non enim is tum canones sic apostolici isJ & constitistiones frJ de illis, tamquam parte alimentorum cleri, loquuntur; sed scriptores etiam
vetustiores atque probatiores, Ut ORIGENEs & iREN Eus, earum tamquam oblationum Deo factarum meminerunt. Geses, inquit ORiagesta jJ, primitias vult nos dicare daemoniis: at nos malu mur hinie honorem hisere illi, qui dixit: Germinet terra herbam viren nem,asseremtem semen iuxta gems suum e similitudiuem suam , cir ,rum fructiferum faciens fris tum, cuius semen in ipso secum n gemis suum intra a. Cui autem Primitias osserimus, a s eumdem etiam vota preces apis nostras dirigimus, habrerra ponti se maguum, qui calos periri in
IV:ιm i us Dei filium. Similiter iRRNAEus saJ dicit, Christum suis discipulis dedin consilium primitias Deo ollarre ex suis creatu-
lren. lib. IV. c. XXXII. Sed &Ititi a pulli Gut consitum, prinjitia, Deo offerire ex Itiis creaturis, non quas indigmti, sed ut ipsi nec infuctuosi, nee innati sint. Ibid. c. XXXiV. Offerre igitur OPUrtet Deo primitias eius ktea
333쪽
rsi & hanc esse perpetuam oblationem ecclesiae cum grati,
rum actione pro perceptione reliquarum rerum omnium conia
iunctam. Vnde concludimus, vel singularem eos habuisse gratias agendi formulam, qualis haec est, in gneras pariter & lainio ritualibus; vel has primitias fructuum una cum aliis collationi bus tempore eucharistiae fuissse oblatas. Sed quoquo modo resse habeat, id certe euidens & manifestuna est, quod sicut primario ad agnoscendum creatorem collinearint, ita secundario seruorum ipsius usui destinatae fuerint. Quapropter haereticos risiathianos a synod' Gangrensi ann. CCCXXIV. reprehensos i gimus, quod primitias fructuum ecclesiae olim datas sibi vindi cassent α sanctis partis suae fIJ diuisissent: cui praxi ut occumreretur, duo sanciebantur ab isto concilio canones I. J, sub poeiana anathematis prohibentes, ne quis istiusmodi fructus ecclesiae oblatos acciperet daretue cxtra ecclesiam piaeter episcopi sententiam. Aliae nonnullae regulae de primitiis fructuum etiam a concilio quodam Carthaginens s d J datae & codici canonum ecaclesiae Africa e insertae sunt, quae nihil amplius in primitiis offerri iubent, quam de uvis & frumenti S; quam consuetudinem etiam ecclesiae quamae fuisse, inde intellititur. NMANamus similiter primitiarum areae & torcularis Deo seJ consecrandarum memia
tio ecclesiis tribuit. si bina et vindiease, id est, propriae ratiocinitione doctrinae tamquam sanctis, sibi eas offcrri debere, apud se & inter se dispen indis. '
334쪽
nit. Et redirutiomini apostolicarum auctor Hrmulam precandi habet I J, ἐπικλησις ἐπὶ ἀπαPοῶν , imploratio Iropter primitias, inscriptam, quae in earuIII conlecratione solebat recitari. Vt adeo manifestum sit, primitias fruditium offerendi consuetudinem in ecclesia christiana admodum antiquam fuisse & uniuersalem,&non nihil ad alendos clericos contulisse; quo in nos reditus, quantum ad diuersa corum genera & primam originem attinet, huc usque enarrauimus.
DE REDITUUM VETERIS ECCLESIAE DISPEN-
9. I. Redistis ratius dioecesios olim in episopi erant potestate. SEquitur, ut antiquam reditus ecclaiiasticos administrandi &inter clericos ahqSque, ab ecclesia dcpendentes, partuendi consideremus rationem. Quae quum a posteriorum sarcularum ratione, posteaquam ccclesiis parochialibus reditus fuere constituti, paullulum discrepet, ad cam recte intellige dam primo loco, par est, observemus, omnes totius dioeceseos reditus in episcopi olim fuisse potcstate, qui constio ac conse tiente suo presbyterorum senatu cos distribuit, prout ecclesiae necessitas id requisiuita Quod quidem facile perspiciet, qui quis haec duo quae postea probabuntur, ubi de ecclesiis par chialibus earumque origine verba faciemus) considerauerit, primum quidem, quod antiquitus nulli presbyteri vel alii clerici ad ecclesias siue congregationes particulares in eadem ciuitate vel dioecesi adligati, sed ad harum ministerium presbyteri de ecclesia matrice seu cathedrali indiscriminatim adhibiti fuerint, ad quam, & non ad ullam particillarem, congregationem V niuersi ciuitatis vel dioecesicos clerici pertinuerunt. 3 wun ti,quod quum presbyteri particularibus ecclesiis siue congregationibus
335쪽
in quibusdam ciuitatibus dati fuerunt, nondum tamen istae e Heliae separatos habuerint reditus ; sed clericorum in issis mi
nistrantium alimenta data fuerint e communi ecclesiae matricis aerario, in quod tamquam commune quoddam penarium omnes ecclesiarum particularium collationes inferebantur, ut ex eo generalis quaedam distributio feret. Ita Constam poli ad saeculum quintum medium usque obtinuisse, ex eo manikstum est,
quod apud THEODORU LECTOREΜ bH relatum legimus, qui Metreianum primum ccclesiae oeconomum a Gennadio ann. CCCCLX. constitutum fuisse dicit, et quae in Unaquaque ecclesia offerrentur , clerici eiusdem ecclesiae acciperent et quum ad id tempus magna ecclesia ea viuu se accipere solita fuerit. I. II. D ex ipsim cura clericis diuidebamur. Qgum haec vetusta fuerit consuetudo, facile cognoscimus, quo pacto uniuersi ecclesiae reditus in episcopi esse coeperint potestate, & quemadmodum canones curam ac distributionem eorum partem muneris ac officii ipsius esse iusserint. de re quia iam alibi υJ loquuti sumus, hoc loco nihil amplius dicimus, quam quod ipsc episcopus, ad declinandam suspicionem malamque rerum administrationem anteuertendam, lyn do prouinciae scJ rationem reddere,& postquam fuerit electus, res proprias indicare debuerit, Vt a rebus ad Deum ecclesitam' que spectantibus f J discerni possent. Et ob eamdem caussam
λογους τει όα-- M' τουτον εG-ας παρέχειν-συνοδω τῆς Si res in proprios usius conlaertat, ct ecclesiae redit s, vcl agrorum fi uct .s nocimiri presbyterorum vel diaconorum sintentia adminiitret, sed suis cognatis, vel fratribus, vel filiis praebeat facultates, ut per hare rationes ecclesiae laedantur, uiuet inodo pror eis rat ovem. Can. Apostol. XXXIX. al. XL. 'Erat τα ια τοῦ ε σκεπου καγματα Φινε -- χει) --τα- ίνα lar τῶν ἰλών τελευτῶν a
336쪽
magna synodus Chalce 'umst feJ Vnumquemque episcopum oeconomiam habere iubebat, & hic communi totius cleri suris gio erat eligendus , ut alio loco b ιθ adnotauimus.
Eguia circa redituum ecclesiasisorum partii nem
Quod ad ipsam attinet distributionem, primis temporibus nullam certam regulam circa eam obseruatam deprehendimus; sed qui mos apostolorum aetate obtinuit, idem postea aliquamdiu durauit. Quidquid collectum fuerat, apud episcopum plerumque deponebatur, & prout quisque indigebat, distribuebatur. Sequentibus autem temporibus res in certas quasdam redigebatur regulas, & tunc reditus in certas portiones menstrii vel annuas diuidebantur, ouemadmodum occasio ferebat,& hae ipta ad cuiusque ordinis stiatum & ne cellitatem adcommodabantur. In ecclesiis occidentalibus in tres quatuorue portiones ut plurimum reditus dispesci solebant; quarum vna episcopo, reliquis cicricis alia, tertia pauDcribus dabatur, quarta vero in aedificiorum conseruationem aliosque necessarios ccclesiae usiis impendebatur. Concilium Bra amise Vl tres tantum partes facit, episcopo unam, aliam clericis, tertiam aedificiis &luminaribus ecclesiae adsignans. Tunc vero episcopi hosipitalitas de istiusmodi portione pauperibus res necessarias prospectura credebatur. Secundum alias regulas pauperes, hoc est,adficti quique, virgines & viduae ecclesiasticae, Una cum marty
ribus & confestiribus in carcere detentis, infirmis ac peregrinis, quartam aliquam fgJ diuidendae portionis habebant par-
κ τ. R. Mari iteIta sint episcopi res propriae, si quidem hab tres proprias, ct rixanifestae res eominicae r ut se in pol state morientis episcopi, propria quibus Vult S Vt Vult relinquere, extera. e Cone. Chalced. e. XX tom IV. p. 767 9 Tην---τηε----ηmι--π ἀ τt: της viduae eccicitae re tum apud ecclefiae De Onon uti siluum cultodire placui . ee Vid. lib. lII. e. XII 6 lv p.7o I J Conc. Bracar. I. e. XXV. t Brac ΙΙ. e. UI'. edit. Labb. tom. V. p. 8qo.ὶ placuit, ut, de rebus ecclesiasticis si int tres portἰone1, id est una est Lopi, alia clatis Drum , tertia in reparatione vel in luminetriis ecclesiae.. g9Gelal ep. I. al. lX. ad episcop. Lucaniae e. XXVil tom. Iv. conc. p. ii I. Qua
tuor tam de reditu, quam de oblatiunc sidelium conuerit fieri portiones,
337쪽
tem, expressis verbis sibi attributam. Nam istis omnibiis ali menta etsi non plena sustentatio ex ecclesiae benignitate praebebantur. Ronis mille quingenti istiusmodi homines, praeter clericos f hJ hac ratione, vivente Cornelio, alebantur; & supra tria millia Antiochiae fiJ tempore Chrysostomi. Vnde reditus & eleemosynas harum populosarum ccclesiarum aestimare licuerit. g. IV. In nonnultas ecclesiis omnes clerici in commune vivebant. In ecclesiis quibusdam istiusmodi diuisio non habebat I cum, sed clericis cum episcopo Omnia erant communia , una quasi ipsis domus & una menti. Hoc autem non praecipiente generali quodam canone, scd libere & ex compacto atque communi voluntatum consensione in quibusdam particularibus ecclesiis factitabant. Quemadmodum somΜmvs fi J Rivoratrinaequarum siti pontificis, altera clericorum, pauperum tertia, quarta fabricis applicanda. simplie. epist. IV. ad Florent. crum. IU. tone. p. ros'. De rei tibus ecelesiae vel oblatione fidelium, quid deceat, nescienti, nihil licere permittat, sed sola ei ex his quarta portio remittatur. Duae ecclesiasticis fabricis de erogationi peregrinorum vi pauperum profuturae, ab onagro prexbytero sub periculo sui ordinis miniis strentur: vltima inter se clericis pro singulorum meritis diuidatur. Gregor. Magn. lib. iii. v. XI. oom. V. eoncit. p. II 3. Cognouimus de reditibus ecclesiarum nouiter acquisitis, canonicam dispositionem quartarum minime comvenire, sed episcopos locorum tantummodo distribuere quartam antiquorum redituum, nunt vero quaesita suis usibus retinere. Quam rem prauam subinistroductamque consuetudinem fraternitas tua vivaeiter emendare festinet, visiva, de practeritu reditibus, siue de iis quae nunc obuenerunt, vel obuenerint, quartae secundum distributionem canonicam dispensentur.
ch CorneL ep. ad Fab. ap. Euseb. lib. VL c. XLIi I. ' un ονε- - κέρασυπ se τας πεντακοσιας , ζς ἡ τοῦ δεσπλου κα- ει λατε . in qua s ecclesia Romana sciebat, .. viduas eum infirmis de egentibus 'Liquam mise 9 fetu leutas; quibus uniuersia gratia de benignitas Dei alimenta Happeditat. iὶ Cliosostom. homil. LXvH. in Matth. tom. I. p. 7io. edit. Franeos. 'Erra .,
quot viduis, quot virginibus quotidie iliccurrat secclesia Antiochena . Iam eis ni in ninerua earum m catavo a P iptus ad tria millia peruenit. kJ Sorore. lib. VI. c. XXX l. fin. νη δ. ωι mia αim3ι κληρικίε ευκῶς τε τροπιαμ-τ' ἀλεα παντα. Est autem eius loci clericia comminata domus re mensa:
338쪽
in adopto hunc morem suisse, obseruat: Et possinius siJ idem de AvarimNi ecclesia adfirmat. Quaenam Avarameso ipsiusque clericis consuetudo fuerit, ex AvousTiMo fmi ipso omnium optime possumus intelligere, qui omnes clericos suos voluntarie huic selagi subiecisse narrat, ut omnia habere communia vellent , aseoque nulli in i sthac societate licere aliquid habere proprium; si quis vero inuentus fuerit habens, eum se deleturum de tabula clericorum dicit: & hoc se lacturum adQuerat, etiamsi interpellauerit contra se mille concilia, Vel cantra se naui
gauerit, Deo propitio futurum, ut ubi ipsie sit episcopus , illic clericus esse non possit. Ipse se huius regulae ita itudiosum esse adfirmat, ut si quis sibi vestem solita pretiosiorem offerat,
vendere eam soleat, ut, quando non possit vestis esse communis sivi, pretium vestis sit commune. Scd vero uti haec vivendi ratio omnium ccclesiarum statui non conueniebat, ita pauci eam amplectebantur; & qui in eam se dabant, non uniuersali qua
dam lege sed tantum specialioribus statutis loci ad hoc ipsum
compellebantur. I. V. Mutationes in his rebus factae, quando ecclesiis parochiatilus reditus constitui coeperunt. Alterutra tamen ratione clericis communiter ex reditibus magnae ecclesiae prouisum fuit, usquedum ecclesiis parochialibus certi reditus constitui coeperunt; id quod rion in omnibus
la Pollid. viti Aug. c. U. Cum ipso semper cietici una etiam domo, ac mensa sumtibusque communibus alebantur & vestiebantur. m) Αug irem. IA de diuersis siue de eommuni vita et eorum eom. X. P. 323. ed Paris MDCXXxvll. tom. X. p. i os. editi Basl. M LIX., Quia placuit illis Deo propitio iscialis hare vita, quisquia cum hypocrisi , ixerit, quisquis inum tus fuerit habens proprium, non illi permitto, ut inde faciat testamentum , sed delebo eum de tabula clericorum. Interpellet contra mire mille comitia, nauiget contra nae quo voluerit: sit certe ubi potuerit, adiuvabit me Deus, ut ubi episcopus sum, illic clericus esse non possit. in Ibid. Modo dicturi sunt homines, quia inueni pretiosas vestes, quas non πα- issem habere vel in domo patris mei vel in illa fae utari professione mea. Non Meet. Talem debeo habere, qualem possim , si non habuerit, fratri meo dare. Qualem habere potest presbyter, qualem potest habere decenter diacosius ac subindiaconus, talem volo aceiperei quia in commune aeeipio. Si quis meliorem dederit, vendo, quod & facere soleo: ut quando non potest vestis esse comm nis, pretium vestis sit commune.
339쪽
iocis nec eodem tempore nec eodem modo factum: seci ortu iustium habere videtur a priuatis ecclesiarum fundatoribus, qui clericis in ecclesis, quas aedificarant, ministrantibus, habitati nem cum praediorum debita portione ad alendum eos distin ctam expendebant, & hoc pacto iure patronatus muniebantur, vi clericos, quos Vcllent, denominare eisque ecclesiarum reditus, quibus eas dotarant, adsignare possent. Haec consuetudo tempore Iustimani ad annum quingentesimum, si non ante, introd iusta fuit. Exstant enim duae ipsius leges, eam foJ approbantes & confirmantes. Circa eamdem tempestatem alimenta ex aliis reditibus, e. . ex Oblationibus, in quibusdam locis etiam ecclesiis parochiilibus constituta fuerunt, quemadmodum supra ex THEODOLI LEcTORis narrationibuS de ecclesiis Constinuisopse
Iitanti obseruauimus. Attamen mutatio ista multo post in A, glia nostra contigisse quibusdam spJ Videtur- Ex n Α enim fi33 colligunt, quod vetusta ministrandi ratio, qua clerici tantum pro tempore in e esiis parochialibus sacris operati sint, alimen ta sua ex ecclesia cathedrali accipienteGiΠa Hapis quam cem tum annis post Augustim monachi aduentum in insulam, hoc est
cq Bed. hist. sentis Anglor. lib. lv. αXXvu. A temporibus antiquis ibidem de eis piseopus crun clero, di abbas solebat manere cum monachis, qui tamen de ipfi ad ram episcopi familiariter pertinerent. Quia nimirum Aidan, qui primus eius Ioel epticopus fuit, cum monachis illuc di ipse monachus adueniens. mon leam in eo conuersationem instimiti in modo α' prius arus pater Auam sinus in Cantia fiscisse noscitur, scribente ea reuriendissimo Papa Gregorio, quod di supra potuimus. sed quia tua fraternitar, inquit, naonasterii reguIis erudita seorsum fieri non debet a cler cis suis in eresessa Anglorum, quae nuper suctore Deo , ad fissim periucta est, hanc deber coAuerlatronem instituere, quae in inmnascentis ecclesiae Rit patribus noliris, in quibus nullus eorum ex hir, viae possidebant, aliquod suum esse dicebat: sed eretrit eis ominia connimi
340쪽
annum circiter DCQ durauerit. Nam perspicue docet a vΑ, quod eo tempore episcopus & eius clerici una vixerint, ha bentes omnia communia, quemadmodum apostolorum aetate
ecclesia primitiva habere consueuerit . VI.
Rediivi vel bona ecclesiosisa non nis extraordinaria urgenteuecustate atienanda. Unum superest, quod de hac materia observemus, nimbrum, bona vel reditus semel eccletiae datos pro dicatis Deo semper habitos fuisse; adeoque cultui eius tantummodo impendi, nec in ullum alium usum conuerti, debuisse, nisi quis extris dinarius caritatis casus simpliciter id exigeret. Si exempli causis captiui redimendi, vel pauperes famis tempore iuuandi eucat, nec aliunde eis suppeteret auxilium: tum ipsa sacra vasa & tensilia ecclesia ' Vendere moris erat, ut vivis Dei templis, aedium materiatarum ornamuntis anteponi debebant, consilite- lxetur. Ita AMBRosius Vasa mystica eccletiae M/diola, sis coal, lhat, ut captiuos redimeret, qui alias in captiuitate permanen debuissent. Quod quum Ariam in ipso tamquam crimen inuidiose reprehenderent, elegantii simam scribebat pro se apolog, am, in qua inter qlia lectu dignit ima caussam suam ita defendit: Nonne nullus constar Iacer. sis frJ Pro aisnetonia paupcrum, flsiibsidia de's, o m ut sacrilis contaminex asportet bostis tindicturus est Domi mo : passis eν ror i per fame morΙΤ Certae ram, inde ministrasses Hinioniam. Cuir tot captiui deducti in commercimii, me N.leniti, ab host occis vir' Melius iureae, ut vasa p, sium seruares, quam mctallorum. His uon potest responsum a perris uidenim dioesy Timui, ne templo Dei oraurtur dinoset y Rese a iu rum farramosa non ινμrum: nes e auro placent, quae auro n emm tur. Ornatui Iaeramentarum redemtio captiuorum est. Et vere Hassinisse pretiosa, qua redimunt animas a mρrte. Tali modo salaetus sa
ter factum suum defensum ibat, quod si iunii sacrilegitim, ipsi autem potius berunitas & misericordia, dicebatur; quapr0pter concludit, non esse dandum cuipiam vitio, si comminuat, c0nsset & vendat mystica ccclesii vasa, licet magiatim almen sit