장음표시 사용
371쪽
illorum emagitationibus responderent. Ea eram Babis lasere nomtiret, inquit AvousTiNus smJ, non enim est episcopi semine se e r meare a se memticantis mamm. -idie ram musti petunt, tam mulu nos inser inserpellant ἱ ta plures tripo reli Ramur, quia, quod pos vir' dare omnibus, non habenin. Rebus igitur ita P habentibus, ubi maior clericis exercenda erat liberalitas, ouam eorum possessiones ac facultates ferrent, non poterat ullus usurae locus esse, nisi cum magno caritatis in pauperes neglectit. Itaque loco dationis in usuram contrariarum Virtutum, hospitalitatis acta ritatis, exemplum praebere debebant; quod ipsam dationem in diuinam viuram veteres nuncupant, ubi non unum svi ad ce tu m, sed centum ad unum ex manu Dei accipiantur. Gloria epse
fessi runcera' mino-Μo teste snFa Uerum opibus rudere: iseram minia omnium sacerdotum, propriis studere diuitiis. Hinc Nepotiano
inter alias bonas regulas hanc etiam praescribit, ut mensam Q-am pauperibus & peregrinis apertam esset sinat, ut una cum illis Christum habeat ho item. RusosToΜvs D J de Flota
Quid ita pia per βc egenara es, ita pusillanimus, ut paruo magna Sc eaduris p euntis libGaIliatem vendas,' in possis aetemo regno vendere I Cur omisse Deo humano lucro sollieitaris Cur diuitem ira curristi di pauperi adhaeresi re. liquisti eum, qui, reddere potest, ct ingrato ac inopi Ioquerist Ille res livere desiderat, hie non reddet nisi eoactus: hie vix emiteψ imam pintem rediuit, tilerentuplum S uitam aeternam. Ο Hieron. epist. n. ad Nepotian. p. 9. G edit Franeos . sp Chrysost. se . I. in Genes. wm. l . p. 8 6 edit Front Ducaei. p. 731. B. C.edit. Francos. υ την εἰαμ τὸν πατρί- , z-ρ iam σῆτι παρα τοῦ mis ais nis
372쪽
piscopo suo, huius virtutis respectu, egregie loquitur a citi υd inquit, i ad hoe Graiia Abe- naribus regrinis σ
De ereum frugalitate O rerum humanarum contemtione. Vt ad hanc officii sui partem explendam tanto magis id nei redderemur, a singulis clericis r uirebatur, ut parce &fiugaliter viverent; hoc est, ut omnes immoderatos sumtus tam in priuata vitae suae ratione, quam in admouendis ad profusas epulas diuitibist vitarent ; quod hoc non nisi talis dina esset hospitalitas & iniqua iurium ac redinum pauperibus dest natorum usurpatio. De horum temporum simplicitate exq ---vs MAMMaiNYs, gentilis ille historicus de episcopis Babi, uti probabile est, obseruauit, licebit iudicare. Amsistites quosdam prouinciales , inquit, remitas edodi potandi ue parcis smae , vilitaτ etiam ina mentorum Apercilia humum spectantia perpe
Hoc istis epilcopis prouinci ious, ex ipsius sententia, maiorem contillauit honorem, quam si in ditiuiis, adflueotia ac splendore epistoporum Romanorum vixissent. Per c Onem Que dam concilii Carthagineuella quarti b J onmes episcopi Afri ni ad vitam hoc modo agendam obligantur; non pretiosam supellectilem, vel umtuosam mensam, vel splendi uiuendi ratio-
373쪽
nenr ad lactare permittuntur; sed dignitatis suae auctoritarem L. de & vitae meritis quaerere iubentur. Nonnullis quidem alis rum illud hosipitalitatis genus arridebat; adhibebant in conuit vium diuites speriatim magistratus, hanc huic rei praetexentes rationem, quod utilitatem quamdam inde se consequuturos, &deprecationi suae pro reis ad supplicium damnatis ramo maius pondus conciliaturos, confiderent. At Vero HamNmus inpr mis hanc isti speciose praetextam consilio caussam examinat, aueamque in monitis suis ad Nepotimrum respondet. Cm usa tui, inquit Γη, vitanda roridarimm e maxime eorum, pti sonormis tu mens. Turpissi ante fores facerritis Chrisu 'infixi erraveris, cibo quoque vestenetur alieno, lictores emsutam milites excusare: iudiacemque prouinciae melius apud re Prodree, quam inpalatio. Disds o Laendoris, tefacere haec, mreterpro miseris αρον fisiectis, iudex Douushu deferet clerico continenti, quam diuitie 9 magis fanisitatem tuam veneralitur, quam oster. Aur A triis est, apta non fas ebrieor pro quibusliset tribulatis, nisi oserphiarur, Meuis earebo Muscemodi brin eis, a Grisum rogaso pro iudice, qui magis er custos uenire μμ .st quam iudex. Eodem loco NI MERON-vs Neportauum admone . ne aliorum facile adeat epulas- Gra an , inquit, eo mutare
satius nos in moeryribui suis, quam commae in proson nouerint. δε- eiae eontemnituν clericus , qui sepe voc in aes prandium ire non recusest.
Hae sunt vu ares regulae & leges, quas ad instituendam cleriacorum hospitalitatem ac Dugalitatem veteres praescripserunt. Multi autem antistites aliique in harum regularum obseruatio ne modum excedebant, nimiam rerum abstinentiam &sur ipso. tum renuntiationem excolentes : quam duriorem vitae ratioc
nem ipsis Iibere re sponte sua eligebant, quo aliorum inopiae
mΑΜamus de Solis refert, diuitilas illi suisse, nihil habere:
374쪽
paruo, quod natura requirat, contentum Viuere; nec a ca nisvoluptatibus abripi, nec a ventre, tamquam a saeuo & Qrdido domino senerari: Suavissimam coenam & obsonium ei fuisse, Ianem & sal & aquam; vestitum habuisse tunicam unam &palium unum; habitationem stratum humi Iectulum; non quasi exigua ei & tenuis fuerit res familiaris; fuisse enim metropolitanum Caesareae, & amplissimos habuisse reditus ad eccletiam sua am spectantes; sed ut vhae suae rationem ad exemplum CHM STI accommodaret, qui carnis paupertatem nostra caussa subtiit, ut ipsius paupertate locupletaremur. Hinc cum ille ipse auctor sm, tum historiae ecc esi sticae scriptores fri de eo perhibent, quod , quum tempore persecutionis Aria, sub iure quidam imperaxoris praesetius ei minitaretur, nisi imperatoris religionem colere Vellet, se omnia ipsius bo- .na proscriptutum, responderit, bonorum proscriptioni se o, noxium non esse, qui nihil habeat: nisi forte laceris & detri- tis . pannismπramr indigeat ac paucis libellis, in quibus o- . nures sibi facultates & sopiae sint. De Exi perio episcopo To-ufe, aliorum indigentiam sitam semper faciente, eamdem nobis imaginem repraesentat RiERONYΜVs. Viduae Sareptensis mauuore, inquit, esuriens adios, e ore pagente te iis , fame torquetur Gliem, omnemque substantiam Christi visceribur erogauit. Immo tam
tam eius frugalitatem fuisse dicit auctor noster, ut corpus d . mini in canistro virninco , & sanguinem in vitro portarit: &hac paupertate syJ nihil ditius esse posse vel gloriosius,adstrinati Facile esset, sexcenta alia eiusi di frugalitatis exempla adferre, Cirta L, Augustinos, Naziari nos , Pindinos aliosque similes. generosi spiritus antistites eorum temporum, in quibus vixe runt; qui res humanas maiori cum Voluptate contemserunt,
quam reliquis eas admirari illisque frui licuit. Sed quum tam
375쪽
excelsiae ac heroicae Virtutes communem regulam superent, non proponuntur, Vt ad eas cuiusque hominis ossicium stricte exi gatur, sed tantum ut liberalium ac bonarum mentium studia excitentiar. Licebit hac de re dicere, quod simili occasione ser vator dixit: Non minet capium ver ι hoc, sed ii, quianu δε- es; Birores offere, ille essin.
An elerici ad renuntiandum bonu suis temporalibω vn lege Obligati fuerint. Sunt quidem, qui hoc sapiens consilium in legem libenter
mutent ,& probare satagunt, quod clericos olim temporalibus suis possessionibus renuntiare oportuerit, ubi ecclesiae ministerio sese addixerint. Sed hoc est soli meridiano contradicere. Quemadmodum enim haec adsertio nullo fundamento nititur, ita evidentissima testimonia in contrarium habemus. Inter sic dictos ea nes repostolios LM reperitur aliquis in hanc sententiam Manifesta Anc episcopi rer propriae o quidem res h proprias , σ nim
nifestae res domini r u At in potestare murrimus episcopi, propria quia bus viat e ut Dust relinquere Mn rerum eccle sticarum praetextu rere scopi intercidant, Pi non numquam uxorem haset G Iiberor, Des e gnatos vel famaeos. Est enim iustum apud Deum e homino, ut nee emel a damnvim alisiod accipiat propter rerum episcopi ignorationem e me episcopus vel eius cognati ecclesiae praetextu pros ibantur , vel in negotiatilesque in dant , qui ad eum attriunt , Er eius moracm maledictis infamyssique u riis prosequantur. Multi alii tum graecae tum latinae eccle
siete in canones idem constituunt. Neque vero Opponi potest,
376쪽
ouod hoc tantum de illis possessionibus, quas in ecclesiae mini-
Heriis acquisierint, intelligendum sit. amRosius enim aperte indicat, quod leges clericos plena patrimonii vel temporalium honorum, quae habuerunt antea, possessione frui sinant. Nam introducit ex clericis quosdam sorte sua minus contentos, ita querentes: DJ mihi prodest in clero manere, sed re infiniau, labores perpeti, quasi non possis ager metu me pascerey quod ipsum ostendit, hiisse tunc in clericis homines a facultati s instructos. Et profecto unus duntaxat casus crat, in quo clericus aliquis ad renuntiandum facultatibus suis compelli poterat, si nimirum possessiones eius explendis imperii omciis inde ab antiquis temporibus , obnoxiae essent, qua de re supra diximus fusius. φcaeteris casibus omibus res proprii arbitrii erat, & in cuiusuis positum libertate, utrum in usum quempiam pium de bonis suis
decernere vellet, an non. Modo si id non taceret, tanto benignior in pauperes & ecclesiae minus molestus futurus crede- ,hatur, quum necessitatibus eius aliunde subueniretur. Verumtamen nulla lege ad hoc compellebatur, sed tantum caritatis
christianae feJ rationibus. Retenta de necessitatibus suis iudia candi omni potestate in reditibus ecclesiae partem habere non prohibebatur, si pro sua prudentia ea sibi opus. esse Videret.
ignorent, quae fiant propria ecclesiae, Vt nillil p s lateat: ve li contingat episscopum e vita misrare, ita manifestis esistemibus viae ad ecclesiam pertinent, ne ea intercidant di peream: nec quae sit ni propria episcopi, praetextu rerum Melesiastiearum vexentur, est enim iustum,& apud Deum di homines accePtum, ut episcopus propria, quibus velit, relinquat.
Cone. Agath. c. XL l. tona. IV. concit. p. l39 . ut de rebus epIscopi propriis vel acqiii sitis, vel quidquid episcopus de siso proprio habet , haeredibus suis, si
voluerit, derelinquat. Com. Carth. III. c. XLIX. tom. Π. p. 378. Si ipsis celaricis proprie aliquid ID heralitate alicuius, veI successisne cognationis obuenerit, faciant inde, quod e rum proposito congruit.
ταε αυε -- αὐ- in eius fa Itale sit etiam , si sit op , in necessari um iuum usum accipere. D concia. Antioch. c. xxv. eadem verba Ieguntur.
377쪽
Chri suetam episcopum No-tianorum hoc nomine laudat so AmfdJ, quod , quum proprias haberet postassiones, ab e esiis ni hil acceperit praeter duos panes eulogiarum singulis diebus do minicis; quamquam ne semel quidem dicit, legem illie fuisse qua ad sic agendum compulsus fuerit. Neque pkospcx id lacteri tamen prae reliquis aduersum homines diuites, portionem iam ex ecclesiae beneficiis sumentes, maXime loquitur. Ipse quidem rem minus fri decentem & Vitiosam esse, existimat quia hoc modo alios magis indigos beneficiis ecclesiae priuenti Et putat, etiamsi clericus diues sine peccato possessiones suas retinere possit, quod non sit lex nisi lex persectionis, quae ad renuntiandum illis eum adigat; tamen id fieri debere ea condi tione , ut ab ecclesia alimenta non expetat cra: sed hoc tam tum ut priuatam suam opinionem pronuntiat, neque tunc vulam eiusmodi legem in ecclesia exstitisse, significat. Ecclesiae
ruanae tςmpore Au ini peculiarem legem contra avaritiam habebant, in hanc sententiam: Episcopi igJ, presbina, dia nives quicump.e clerici, qui nihil habentes ordinamin, tempore episeo satus vel clericatus sui , mro I Uu cum dia nomine suo compa riint, tamquam rerum diuinarum i asionis criminc teneantur obnoxii
nisi admoniti ecclesis eadem ipsa cari Ierim. Quum enim histe temporibus reditus ecclesiastici esssent exigui, nemo de eis plus pariaticipabat, quam quod congruo eius Mimento sufficeret: ademque is, qui rebus ita sic habentibus praedia emere poterat, in publicos ecclesiae reditus quodammodo iniurius futile, credebatur. At in eadem lege prouisum erati, ut, si quid illis vel li bertate alicuius vel hereditato obuenisset, pro arbitratu suo de hoc ipso decernendi haberent potestatem. Ecclesia enim in hoc casu non serebat legem, sed consilium duntaxat dabat; clericos suos diuites ad maiorem largitatis declarationem exhoria
d) Socrat. lib. VII. e. XII. Lis' τε-----ν Ω-- α -'-κῶν eὶ Prosper. de vii. contemptatb. IL xii. Nouerint eae des ius, possietares de eleemosynis pauperum Pasci. ID Ibid. Illi, qui tam infirmi sunt, ut possessionibus fiuis renunclare non possint, si ea quae accepturi erant, dispensatori relinquam, nihil habentibus conferenda,sne peccato pollident sua.
378쪽
tans, non autem eorum possessiones arbitrio suo subiectas ha
bere cupiens. Ab altera parte, si qui clerici possessionibus propriis destituti & isinguli eriistentes, nec familias, quibus pro
spicerent, habentes ex reditibus ecclesiae diuitiores fieri adlaborarent: hoc semper pro turpi auaritiae vitio habitum, adeoque ab ilicstomulo LM aliisque Vetustis scriptoribus vituperatum suit. Hactenus de legibus caritatis, quae ad Veteres clericos a tinent. g. X. amo studio cauerint, ne lingua in alicuius ostensionem
Mansuetudinis, modestiae, grauitatis, humilitatis aliarumque virtutum clericorum, quas in ipsa parentis sui persona depinxit GREGORivs metimamus, effigiem heic possem sistere: sed duo tantum momenta de instituendi vitam stam ratione memorabo, leges videlicet primum ad eorum verba, deinde ad c rum famam & existimationem respicientes. od ad verba attinet, illi, qui alios, quod in conuersatione hominum dificillimum est, regimen linguae docere debebant, seminam dabant operam, ut populo virtutis exemplum tam Ioquendo quam agendo praeliciat. Et idcirco leges in licentiores quosque sermones in eorum conuersatione admodum seuehar erant. Concilium quartum tres canones contihuos huius argu
menti habet, quorum unus iJ scurrilem dicacitatem & verborum turpitudinem, quae apostolo L J βωμολοχία dicitur, sub poena deiectionis de dignitatis gradu vetat. Alter segregationem ab ecclesiae communione mInatur s/J illis, qui per rem quam-
εὶ Hieron. ep. II. ad Nepotian. Nonnihlli sunt ditrum monachi, quam fuerant sc fallace daabolo non habuerant: ut suspiret eos ecclesia diuites quos mundas antea tenuit mendicos. V ι Cone. Carth. IV. e. I tom. I .p ioη. Clericum sturrilem & verbis turpibus iocularem ab ossicio retrahendum. μ sta Forte diserevol: iit auctor nostern nsbamus, quippe qirod votainvium Paulus habet CoLlli, ' illud autem apud Arἰstotelem II. Eo . occurrit& st ipsi altera extremita, G. ccurrit, per iurantem accerrime obIuris gandvim, si perstitem in vitio, e communicandum.
379쪽
cumque creatam iurauerint. Et tertius canon flJ in eos, qui inter epulas cantauerint, eamdem poenam pronuntiat. ΗiERONYMm, speciatim clericum suum aliis detrahendi vitium vitare
docet. fmJ, inquit, πι aut linguam ara aures habeas prurientes, id est , ne aut ipse aliis detra/as, aut alios audias L trasentes. - Parce a Letractione linguae, custodi sermones tuos, e cito, quia per cuncta, quae de aliis loqueris, tua conscientia iudicaris , qua in aliis arguebas. N que vero illa iusta est excusatio, referentibus adiis infiniam facere non psum. Nemo inuito inlitari libent' refert. Sagitta in lapidem numqtiam Agitur, interdum resiliens percuit dirige urem. Discat detractor, dum te videt non libenter audire , non facile detrahere. cΗRusosΤoMusisJ huius vitii mentionem facit, ut quod valde familiaris sit in . ferioribus, quorum inuidia & aemulatio ad detrahendum de episcopi sui auctoritate ac virtutibus nimium promta esse soleat; in primis si ob dicendi facultatem multitudinis studium habeant& admirationem: qui si & audaculi & arrogantes & gloriae sitientes sint, tunc eos clam subsannare, pleraquc de praepositi auctoritate idem iidem vellicare eiusque existimatione & potestate imminuta, Omnia ipsos esse cupere, dicit. 4a occasione auctor noster simul ostendit, quam generoso spiritu, quam divino & adamantino animo cXcellere episcopum oporteat, ut ne in his & sexcentis aliis similibus tentationibus vel ab hac parte irae& inuidiae, vel ab altera parte insuperabili sollicitudini.& animi abiectioni, succumbat. Hi ONYΜvs aliam linguae virtutem commendat, quae magni Vsus in conuersatione est; nia mirum secretorum custodiam & silentium, speciatim in rebus virorum nobilium. Ossicii tui ΓΗ est, inquit, visitare languentes a
nosse domos matronarum, ac liberos carum, nobilium virorum custodire ferreta. Ossicii tui est, non solum oculor castor seruare sed e limis . . Numquam dromis mulierum disputes, nec quid agatur in alia, domus alia per te mπιrrit. Hippocrater auiurat discipulos suos, antequam erat, sin verba sua iurara 'compellit, extorqvri sacramento Aleutium, sermorum, Maesum, habitum moresquin praescribit. quanto magis nox,
la Conc. Cuth. IV. c. LXli. Claricum inter epulas rantantem supra dicta sententiae
ν Hieron. ep. II. ad Nepoti s p. Ii. E. edit. Francos. MDCLX IN va Chrysostolae . de sacerdot. lib. V. c. vlli. totat O Hieronym. Uim v. ad Nepotian. ibid. F.
380쪽
mus anurre tamquam propriar' Vult dicere, clericos arti silendi
tanto studio adsuetaciendos esse, quanto Hippoci aeter discipulos suos eam docuerit; ut pax & concordia christianarum familia rum secretorum reuelatione ne turbetur, Vel funditus euert tur; id quod certum est facturum neminem, qui, Vt minoN Mus requirit, Omnium christianorum familias tamquam proprias
g. XI. De eorum sudio vitandi suspicionem mali. Quemadmodum hac ratione in verbis ac moribus incuti pati esse & bonae famae ac existimationis rationem habere do cebantur; id quod ad filiaetiones recte obeundas necessarium omnino erat: Ita quia fieri poterat, Vt ipsorum existimatio non tantum ipsa alicuius malae rei patratione, sed etiam probabiliore quadam eius suspicione imminueretur; leges ecclesiae hoe intuitu exacte ab illis requirebant, ut in tota vitae suae ratione sibi summopere attenderent, Vitarentque Omnes suspectas actiones qiue vel minimam eos Vituperandi occasionem aduersariis dare possent. Non heic satis erat, bonam in conspectu Dei seruare conscientiam, sed in Oculis etiam hominum rebus honostis studere debebant. Et hoc tanto crat difficilius, quia ho mines, obstruante cΗRYsosTOMO, ad conquerendum de clericis nimium quantum propendent, &alii infirmitate & impruden tia, alii autem malitia abrepti facile contumelias & incusatio nes sine ullo fundamento excitant, excusationes, quibus se quis defendat, haud facile admittentes. Sed quo magis queruli simi& suspiciosi animi multitudinis, tanto Vigilantiores esse opor tet clericos aduersus iniustas suspiciones, Ut omnem cis praecidant occasionem, qui ipsos incusandi atque reprehendendi oc casionem captant. Quam ob caussam summo studio & cautio ne eis opus est, ut contra malas hominum opiniones sese mi niant , vitando omnes istas actiones, quarum dubia est& sus,e cta natura. riSi enim, inquit CKRYsosmΜVs fp J, beatus ille Pamisius veritus est, ne furti apud discipulos suspectus esset, quo