장음표시 사용
421쪽
diis Nicena ad hoc eAprimendum adhibuerat. Haec, aiebant,
esse vocabula ad animorum disiiunctionem spectantia,& omnisum controuersiarum & dissensi um caussam: adeoque se illa tamquam magna offendicula de via remoueri velle, ut sic pau& unitas ecclesiae posset instaurari. R hanasius autem di alii s pientiores catholici facile intelligebant, quo hoc callidum eorum spectaret stratagema, persuastillii mim habentes, non contra nuda v abula sed ipsam fidem consilia ipsorum tendere, ade que imperterrito semper animo & diuino Zelo eis s.se oppone bant. Neque Ariani a catholicis hae in re quidquam viso tem pore obtinere poterant, donec tandem hi ipsi in concilion si an. CCCLIX magna importunitate & multis clamoribus de pace & concordia fatigati usum vocabuli consubflamialis re Iinquerent, novumque sine eo conderent symbolum, in quo tamen ex ipsorum sententia eadem proris doctrina planti locutationibus, quantum fieri potuerat, e resia continebatur, modo quod vocabulum eonfia flamitatrabe t. Sed heic fatendum es episcopos catholicos de Zelo suo remisisse, uti quidem statim pore finitum concilium ipsimet agnouerunt. Vix enim hoc
indultum erat, quum iactabundi in Omnem terrarum orbem vulgarent, doctrinam Nicaenam damnatam esse, & Arian ii
generali aliquo concilio stabilitum, quamquam catholici epist pi, quiadsuerant, nillil minus, quum hoc tacere, animo intenderant. Iam vero se errasse, sentiebant, dum versutorum homi num inlidiis ita se irretiri passi essent. Iam videbant, oportuisse se locutionibus Nicaenis non minuS, quam doctrinae inhaerere, quum doctrina ipsa ab illis adeo dependeret. Iam de dolis conqueri incipiebant, & a fratribus suis petebant veniam,quo
in tanti periculi ac momenti negotio non fatis caute ac circum-Pecte ellant versatio viv--Μus, qui rem Omnem illic trans ciam eκ actis synodi, inter alia monimenta sua adhuc mem
ria exstantibus, enarrat, sic ipsos introducit caussam suam dicentes. ,,COncurrebant ΓΛJepiscopi, inquit, qui Arimis in ν ,,dolis irretiti, suae conscientia haeretiei ferebantur 9 contestam
istes corpus domini, di quidquid in ecclesia sanctum cst, se nuishil mala in sua fide suspicatos. Putauimus, aiebant', sensum
422쪽
dus Nieaena ad hoc eκprimendum adhibucrat. Haec, aiebant, esse vocabula ad animorum disiiunctionem spectantia,&omni. um controuersiarum & dissensionum caussam: adeoque se illa tamquam magna offendicula de Via remoueri velle, ut sic para& unitas ecclesiae posset instaurari. Manassu autem dc alii sta pientiores catholici facile intelligebant, quo hoc callidum eorum spectaret strata ina, persuasissimum habentes, non contra nuda vocabula sed ipsam fidem consilia ipsorum tendere, ade que imperterrito semper animo & diuino ulo eis sese oppone bant. Neque Mi i a catholicis hac in re quidquam ullo tem pore obtinere poterant, donec tandem hi ipsi in conciliorumst an. CCCLIX magna importunitate & multis clamoribus de pace & concordia fatigati usum vocabuli consi flarati is r linquerent, nouurnque sine eo conderent symbolum, in quo tamen ex ipsorum sententia eadem proris doctrina planis lacuationibus, quantum fieri potuerat, e resci continebatur, modo quod vocabulum consubstantialis abester. Sed heic fatendum est,'
episcopos catholicos de Zelo suo remisisse, Iti quidem statim post
finitum concilium ipsimet agnouerunt. Vix enim hoc indultum erat, quum iactabundi in Omnem terrarum orbem vulgarent, disrinam Nicaenam damnatam esse , & Arian rumgenerali aliquo concilio stabilitum, quamquam catholici epist pi, qui adsuerant, nihil minus, quum hoc incere, animo intenderant. Iam vero se errasse, sentiebant, dum Versutorum homi num inlidiis ita se irretiri passi essent. Iam videbant, Opori isse se locutionibus Nicaenis non minuS, quam doctrinae inhaerere, quum doctrina ipsa ab illis adeo dependeret. Iam de dolis conqueri incipiebant, & a fratribus suis petebant veniam,qnoa
in tanti periculi ac momenti negotio non satis caute ac circumspecte essent Versatio viv-NYΜVs, qui rem omnem illic trans
clam ex adi is synodi, inter alia monimenta sua adhuc mem ria exuantibus, enarrat, sc ipsos introducit caussam suam discentes. MConcurrebant IdJepiscopi, inquit, qui Ariminosi ,,dolis ivretiti, suae conscientia haeretiei ferebantur 9 contesta
,,tes corpus domini, di quidquid in ecclesia sanetum cst, se nuishil mali in sua fide Pspicatos. Putauimus, aiebans, sensum
423쪽
lassaurandam pIuRmum valet: sed nimiae Obscquentiae est,pra cipua fidei propugnacula fallacissimis aduersariis & insidiosissiamin hominibus dedere, quorum artes & consilia, etsi varie &dissimulanter obtecta, semper ad subuertenda religionis fundamenta spectare intelliguntur. Quam ob caussam ut nemo aperistius sinceriusque cum errantibus cyholicis egit quam Athana , ita nec quispiam maiori zelo partis artibus ac strateg
matis sese opposuit, quam ille ipla; strictiIlime stmper synodi
definitioni inhaerens, nec ullum Vmquam apicem vel stulabam isto symbolo eradi vel in eo mutari patiens.
m ipsorum obligatione ad tuendam ecclesiae vinitatem: se de nis eorum , qui in haeresin vel schisma Hiquod prolapsi fuerant.
Dum in hoc argumento veriamur, non possum, quin commemorem, quantopere clerici ad ecclesiae Unitatem tam rati
ne fidei quam discipliive tuendam obligati, & quae poenae illis inflictae fuerint, qui eam, vel semetipsos in haeresin aut schisma
praecipitando vel alios ad istiusmodi aberrationem sollicitando, dissoluissent. Non necesse est hoc loco naturam unitatis &communionis ecclesiasticae pluribus exponere, sed dico tantum, quod fidei catholicae puritatem custodue, & sub disciplina &gubernatione catholici cuiusdam episcopi, qui & ipse in communione catholicae ecclesiae vivebat, Vitam agere, tunc duae quali notae characteristicae hominum in communione e clesiae exsistentium fuerint. Quare ut quodvis ecclesiae membrum ad unitatem ecclesiasticam in Utraque parte seruandam obligatum erat, ita tanto magis clericli quos praecipuos eius custodes esse oportebat. Qui si in alterutra peccarent, hoc erisi vel in haeresin vel schima inciderent, ex praescripto legum ecclesiae ab officio suo remouenia erant; & quamuis resipist rent & ad unitatem ecclesiae redirent, non tamen in pristinam stationem recipi, sed ad communi mem tantum laicorum admitti eos licebat. 4 Haec ecclesiae Africaria regula temporeis iam fuit, quemadmodum ex epistola synodica seJ concilii
425쪽
mintem in pristinum dignitatis gradum restituit. Et posterseoribus temporibus tum m tum Me Wario fh ciatim hoe priuilegium a concilio Nicaeno, & D usis a Patridus A leam
tempore indultum fuit, quemadmodum supra DJ plus vice simplici obseruauimus. Sin autem in haeressi sua vel lini
sinate animo obstinato persisterent, interdum anathematis ful. mine percellebantur, ut in concilio secundo. MqMi forte presb re, inquit canon G, ab episcopo μ' corre ius vel M-
communicatus, tumore, vel Herbia in tu P uo u separatim Deo sum feta est eremia istuderigendum aliare contra ecclesiastican dem dis it Luamque crediderit, n exeat impurinu, sed Maraema sit. Concilium
ne, immo vero cum uniuerso populo, reeta ad ecclesiam tendit. Cumque rationem cel rami, eathedram, in qua Theodosius sedere consueuerat, occupavit. Adiurat ite populo fidem conlubstantialis de neeps praedicans, ecclesiarum, ad Synnadensem episcopaturia pertinent, compos factus est. δὸ Lib. I Le.VII., vli.&Vili. pag. 'ε. seqq. , 3 19 Coiicit. Carth. II. c. VIII. toni. II. concil. p. risi. , Cone. Antioch. e. lv. ibid. p. 164. EI πιι ι--- ra
σει- αὐτῶs κών-ειν. si quis episcopus a synodo depolitus, vel proliyter , vel diaconus a proprio episcopo, sacrasm celebrare ausus suerit , siue episcopus secun dum praecedentem conuetudinem, siue pressi ter, siue diaconus, ruinam ampli spem restitutionis in alia θnodo, neque defensionis locum ei habete liceat. Sed de omnes, qui et mmmunicant, ex ecclesia esie antur, α maxime si,cum senistentiam aduersus praedictos prolatam didicerint, eis communicare ausi fuerint. Ibid. ean. V EI ως , ἔ λα- ν ,-του --ἔπιε τοῦ ια , - ον os e κλησίαι νὼ uia συνηγαγεν, - ει α --ν ινηον, - μισκύ- --κα σαμακ --λώ, - μη----μεδὶ υπακου. ποῦ ν - ἀ-- σῖ- ἀ--μΘ- - τελῶς, ηνε μηκέn Θεραπνί- αι τυγχανειν, μηδε τὸν - τοῦ πιμην' σε δε παρο- ω Sin μνη- αγιισἀτων τὴν diant σώω, Δὸ της ἱξω εν δεπί- ῶς -- λε -ον μιροι ,αι. si quis presbyter vel diaconus proprio contemto episcopo a ab ecclesia se' ipsum segrega eis, di priuatim congregationem egeeerit Ze altare erexerit, Scepiscopa arcessiste nora obedierit, nec velit ei pauere nec morem gerere primo de secundo vocanti, is omnino deponatur, & non amplius cirrationem adsequi, Rec sivina possit honorem evere. sin autem perseuerat perturbare dc eccleiam euertere, .la me externam potentiam ut seditiosus eastigetur. i
426쪽
argumenti canones habent. Immo vero unitati emesia in topere studere debebant clerici, ut ne haereticis vel schismaticis vel aliis ab ecclesia segregati, in faciendis precibus vel aliis sacris ecclesiae omesis obeundis communicii, do, vel eorum societatem stequentando, cum ipsis ieiunandri vel simile quid agendo in obstinatione sua se cinifirmmdi strurent occasionem. Sed hauce res nolo hoc loco exponere veris
sius, qina eas, utpote ad disciplinam speetiuites, iussi alio m. pite denuo considerari oportebit. Perstrinximus ita praecipua quaedam & generaliora ossicia,quae magis speciatim ad munus & iunctionem cleri lauserent; di publicas remas priuatis praeceptionibus ac insigniorbus exemplis miscenco ideam ac cnaracterem priscorum cler, corum ita delineauimus, ut in aniatas mestorum haec legentium, ad quos propositi exemplaris attinet imitatio, piam aemulatio. nem & studiium excitare quodam modo poste, confidamus.
Qui si hele ea non, ita plene di ad viuum in pulchritudine siua expressa deprehenderint, Vii quidem ipsi optant, si a eos sipes non fallet, si desiderus suis facturi satis ad ipsos sontes, ex quibus haec hausiimus, adire non fuerint grauati. Multa enim, quae hela addi poterant, de industria o mis, veriti, ut, si hiae partem Iongius persequeremur, cum huius operis scopo tur ratione consisteret: Quid, suod paullo breuiusquam tusius hac de re dicere debuisse mihi videor, ut ne curiosi lectoris antino rei satietate nutidium mouerem, sed ipsius acuerem appetitum.
CAPUT Q ARTUM DE QUIBUSDAM ALIIS LEGIBUS ET REGULIS, QUAE PRIORUM ISTARUM QUAEDAM QUASI
427쪽
Nulli elerico sationem suam sine idoneis rationib- ω senis i d serere vis relinqsere licebar.
ando hactenus tam de illis legibus, quae ad ustanis misis
versationem primitivorum clericorum spectimi, quam de iis, quae partes & ossicia functionis ipsorum attingunt propius,loquuti sumus; de tertio genere legum dicere nunc imstituimus, quae nos sepimentis degis similes& Iegesae reginiae quaedam aduemitiae erant, ad imum duarum defiensi mena ac communitionem iactae. Hista eas leges adnumerare licumrit, quae ad clericos in proprio suo neWio ac ossicio continendos spectabant, cuiusmodi erant. quae ciericum quemcunque si tionem suam sine idoneri rati minus atque antistitis sui venia deserere aut relinquere vetabant. In ecclesia 4 ---oste sum est shpra sal, ex quo tempme quis lectoe lactus vesin in riorem aliquem ecclesiae ordinem adscitus erat, Dei cuItui de dicatus habebatur, ita quidem, ut postmodum pro arbriatu 2s ad vitam saecularem reuerti ei non esset integrumo Tanto magis haec reguIa episcoporum, presbyterorum ac diacon mi
tuitu obseruabatur. Hinc minuavs AL ANDRi-s, uti ab HAR--prio citatur γέ, in canonum suorum quodam praeter ecci
fiasticas Ieges esse, dicit, quod nonnullr laceria es recusationum libellos oflarant et quippe si digni sint, musteriumsacram obire et sin autem minus , non renuntiare sed velut damnatos excedere oportere. Concilium GH ἀ-mine ObI eos , qui in clero semel ordinati sent, statuit, nec ad militarem expeditionem nec ad incularem digni atem posse venire. Qui autem hoc audeant, de non poenirentia ducti ad id reuertantur, miod propter Deum prius elegissent, ab ecclesia segregandosesse,dH
428쪽
dum se r i contra istiusmodi desertores erat. Ex de pto lito-dam Area & Honori, sdJ curiae vindicari iubentur, ita ut rediatns ad ccclesi in illis numquam pateat. Et lege quadam LMiniani sed Omnia tam monachorum quam clericorum, monasterium vel ecclesiarn relinquentium, Dona ac posscssiiones isti e
clesiae vel monasterio adiudicantur, ad quod mina jρcta .
In quibuuam tamen G u muneris abdicatio permi . Haec autem regula, ut in cMesiae Mi ficium facta erat,nimirum ut clericos ad manendum in ossicio suo obligaret, ita si res eccissis, vel alia quaepiam c Q idonea contrarium reis ireret, migrari poterat; cui misci abdicationes munerinustequenter sitias & nonnumquam a conciliis generalibus permisias esse, legimus, Ut enim istum casum taceamus,quum quis Oeter sciuum,morbum diuturniorem vcl aliam quamdam ii ramitatem ad officium obcundum minus cssct idoneus, ubi episcopi alicui coadiutori iunctionem sitam tra re consueuerunt; qua de re superiore quodam libro plenius diximus; duo aliis assis caesiistebant, ad rem praestotem inopius ac dςnto, Pri
miam quidem, si quis epitapu. per obsti tos, infensos ac abalieliatos populi animos facere, quod sui esset ossicii, se non posse, & onus sibi intolcrabile siri, sentiret, tunc si munere suo
se bdicarς cupe i, ista abdicatio accipiebatur, Ita GREGoauus episcop3 tui Gnsta ui solitano innuntiauit, Vitamsue sequu est priuatam & quiptam, quod populus contra ipsum tamquam peregrinum tumutuari dc murmurare inciperet. Et hoe
ita ad eccloam recurius ei se non pollit.
Covi Iumo. lib. I. piti uti de qpi les. LV. Quod si illi monasteria aut inlesias relinquant, Wque mundani fiam; omne ipsi in ira a/-aut ecu
429쪽
hae uItis curis liberatus iucundam mihi quietem recuperabor de vos diimininum de grauissmium usad hellum, optatissimam vobis pacem tecipietis. Λ nuiuilianum enim fuerit, eos qui hostilia tela recens euaserint, sese mutuo testa configere de suas vires in castum contanere. Hoc enim pacto aduersariis nostris maximam assim imus voluptatem. ' circa virum laudabilem ae prudentem, qui tot mearum pondus sustinere ac probe ordinare possit, conquirite, eum. que antistitem renuntiato. His monitionibus obsequuti praestantillimi pastores Nectarium visurri nobilem omnique virtutis genere, non minus quam blando. re generis illustrem , regiae urbist episcopum ordinarunt. ga Socrae. lib. V- c. vll: T. τε o . MO G -τατε,σ GAν τηε πολ-σ
i eum maximam basilicam amunxt it, Anastasias rinmen ei in idem .. Ae Gre gorios vir disertissimus de omnium nil temporis religiosissimux, cum s, dum ob iis mon minare intere' esse peregrimo; Imperatoris avide amplexus, Constantmvis momanet esuritis rae auit.' ch Narians. orati XXXu. Pa n, praecipue p. y17. R. Λο- μ- την--υνην ν. e -- ψαμ ημα γα---' - ὸ-. - Η -- τῆς ἀ- , A, e ... - .m R. T. λ. Hoc mihi beneficium date, cum precibus dimittite. - Missio. his libellum mihi date, quemadmodum omperator. militibus siletὰ eaeter
430쪽
in minis scriptorum suorum locis de se testatur. In eum modum et---πυ bJ Melatim celebrem epistopum, oi, im Sebastia in AE ema esset episcopus , cum reseactariis ac contumacibus peruersi greus sin ingeniis ita conflictatum es narrat, ut eis relictis alio migrauerit ibique hi otio vitam egeriti Ita τμ-onvs LGUR HI de murto,episcoporiae prodidit, quod quum populum ac clerum stum turbis aeseditionibus delectari animaduertisset, Puro Eu ne intruso, episscopatui renuntiarit coram uniuersa ecclesia his verbis usus iciero continnaeis populo immorigero σ μGP coma trina remmio, seruara mihi sacerdotii di ume, Alius cauas erat, si quis episcopus caritate ductus munere se abdicaret, vel ad renuntiandum ei promtum se exhiberet, ad inueteratum aliquod schuma hoc
vitam, periclo liberam, etsi ingl.riam. illic siae , nuda ubi sedes malis. Hoc namque praestat, caeteris quam ut miserae λ, eamque nec eos flectere in sententiam Possim , nec illos rebus in prauis sequi, Hue, huc thronum qui nouit, Meetae in n.
νῶ το της ἱερωσυνει ἀξιωμα. Mar eius quum ad Imperatorem venisiet, honorifi e dimissus est, studio at pie hortam Gennadii. Reversus autem Antiochiam , quum Antio Aenses turbia ae seditionibus delectari & Zenonem iis Lauere arsimaduorum, epi patui rana ruintiu cream Misero eccle a, hismi, a usus et Ciso inninum δέ caetera.