장음표시 사용
431쪽
modo sanandum. Sic castusosToΜvs f O populo suo dicit, si quam de se habeant susipicionem, quasi non sit legitime creatus
antistes, paratum sc esse cedere regendi munus, cui voluerint, modo id faciat ad ecclesiae unitatem. Atque ita THEODOREos smi narrat, quod quuna, orio inter Fla Mamini de ararium duos epi scopos X aioohiae diuidis, Iraeodosius imperator I Ioiario misisset mandatum, Ut Romam nauigaret causse suae decisionem ibi auditurus, hic admirabili usus fiducia responderit: isSi meam fidem,iso imperator, Ut non rectam quidam insimulant, aut si vitam sit ignam eue dicunt sacerdotio, ipsos accusatores meos iu--dices stram & quam tulerint sententiam, libenter excipiam. ASin de cathedra & de primatu contendunt, non litigabo, nec sirepugnabo iis, qui ista ambiunt: sed cedam ultro , & pontifi-
sicatum dimittam. Da igitur, imperator, cui voles sedem δε- , forbenam. Q lam eius constantiam ac sapientiam admiratus imperator non amplius eum Romani proficisci, sed in patriam redire commissamque sibi ecclesiam regere iussit: Dec potia umquam Romoae Vibis episcopis aurem praebcre voluit, etiamsi saepius ipsum ad eum expellendum commouere adlaborarent. Adhuc unum eiusdem generis Exemplum suppetit,quod praeter
ite nequeo, quia tale abnegationis nil & contemtionis proprii commodi, pro bono & pace publica atque unitalc ccclesiasti. ca, exemplum cst, Vt dignum sit, quod ad omnem posteritatem transmittatur summisque efferatur laudibus. Conditionem intelligo, quam aureuiu episcopus Canhaginis & Auno i cum reliquis episcopis sub collationis exordium motor obtulerunt, ut schismatis tollendi caussa, ubicumque in eadem ciuitate ex catholicis quidam & aliquis Loharipo ou
432쪽
esset epistopus,ambo u dei dio secederent& noutim quemda in eligi paterentur.HQtlid enim, inqiliebant, dubitemus rc demtori senostro sacrificium istius humilitatis osterre P An vero ille desecaelis in membra humana descendit, ut membra eius essemus, nos, ne ipsa eius membra crudeli diuisione lanientur, de ca- ,,thedris descendere formidamus P propter nos nihil sufficienti-isus, quam christiani fideles&obedientes simus 'hoc ergo semper se sinus. Episcopi autem propter christianos populos ordinamur.
,,Quod ergo christianis populis ad christianam Pacem prodest, ,hoc de nostro criscopatu faciamus. Si serui utiles sumus, curridomini aeternis lucris pro nostris temporalibus sublimitatibus,,inuidemus Θ Episcopalis dignitas fructilosior nobis erit, si gre- ,,gem Christi magis deposita collegcrit qtiam retenta disperse- , rit. Nam qua ironte in is tuto saculo promissum a Christo,,sperabimus honorem, si christianam in hoc Leculo noster honos inpedit unitatem Pis Ex quibus videmus,fuisse casus quosdam, in quibus ipsi etiam episcopali ossicio renuntiare &otio acquisti sedare licitum fuerit: quando in his & reliquis casibus omnibus praecipua regula fuit, id agerc, quod in rem ecclesiae ac aedificationem omnium maxime conduceret,& priuatum commindum utilitati publicae deuouere. III. Et nonramquam Gnonica quaerim pensis in His to bis indulta. In istis casibtis miscopo postea,quam Ossicio suo renuntiara re bus ecclesiasticis sese immiscere non licebat non poterat quempiaam ordinare, vel aliud istiusmodi ossicivm aliquod peragere,n, si forte ab alio quodam episcopo adimiandi caussa euocatus vel ad negotium aliquod conficicndtun dclegatus: sed tamcn nomen & honorcm ac communionem episcopi retin bat, quemadmodum concilium generale sol in caulla Lustathi
433쪽
episcopi Pergae & metropolitani Pamph siae, i utpote senectu te confectus ad officium siuum digne obcui dum se minus idone um lenticns episcopatu suo se ab uicauerat, fieri iussit. Simili ter si quis concilio quodam approbante officio suo renuntiaret
nonnumquam mediocrem partem ex episcopatus reditibus ad vitam tolerandam retinere ei perna ittebatur. bem ad modulaath, His episeopo Antiochiae conmigit, qui quum a Dioscoro in synodo secunda Ephesina, etsi iniuste, esset eiectus, episcopatu tamen quiete cedebat in gratiam dii Mimi.Quam ob caudam Maximus a concilio Chailredom ns veniam petebat aliquam partem proventuum ecclesiae ipsi attribuendi, qua in re concilium Chalcedonensis J libenterci commodabat. Atque hinc, ut ingenue loqUitur RicazRivs solus pensionum canonica u potest confirmari r iis tan. tum trisuleonsu brevis, qui magnam vitae parum in ministirio consumserant, σpropter aetatem sese exonerabant σiseopam. Nam pensionem sibi reseruare
eκ episcopatu, cui quis alium obtinendi caussa renuntiat, reserat prioribus seculis prorsus ignorata.
Multa uerteo G dioecesi alia in aliam sine proprii episcopi confviis ae Iitieris dimissoriis commigrare licebat. Deinde alia regula, quae ad clericos ossiciis si iis arcte a stringendos spectabat, crat, ut nemo de propria siua ecclesia vel dioecesi in aliam sine consent episcopi, cuius iurisdictioni suberat, commigraret. Vt enim initio nullus poterat ordinari sed ad ecclesiam quamdam, quum primum ordiotimi contradictione di nomen rereneat episcopi & honorem Be communionem rea ea enisge, ut neque ordinandi ipse auctoritatem habeae, neve in ulla ecis Hese ex propria sacrifiere auctoritate , nisi id sibi vel adiuuandi caussi vel eonia tectioois ratione, adsutia amoreque christiano a fiatre de coepiseopo, si ita eos-tigerit, liberaliter .deseratur. i sp Cone. Chalaed. act. vlLaLact. X. cedit. Labditoria. U. p. 63i0 Residentibus universa ante cancellos sancti altaris, Maximus emerendissimus episcopus Antiochiae dixit r Deprecor magnificentissimos & gloriosisimos indices, de sali Ram hane de .umuerialam synodum, ut huma ratem exercere in Domnum, qui mit Antio- . . chiae episcopus, dignemini de statuere ei certus sitantus demisia, quae sub me est. - Vuiuersa synodus vociferata est e Laud biles merito sunt beneuo ent; aeauhiepiscopi. - Omnes cogitatum eius laudamusis M. Mificentillimi iudices
dixerunt: Amplectente imcta synodo arbitrium Maximi viri religiosi episcopi Αntiochiensium, quod de Domno probauit, & nos eidem con timiis, eius arbitrio derelinquentes, quae sunt de Domni lionoristantia. heri histor. concit. pari. I. c. VIu. n. XXX. P. Iar. P. M edit. M DCLXXX.
434쪽
naretur, adstringendus erat; ita nec quispiam per teHalas tunc usitatam ccclesiae dissiciplinam stationein suam pro arbitratu suo mutare poterat, sed episcopi venia vel litteris dimissoriis in structus esse debebat, quae ipsi ex dioecesii alia in aliam domicilium transferendi libertatem concederent. Hoc enim vetustumius erat, quod quilibet episcopus in ecclesiae suae cleticos liabebat, ut line ipsius consensu eorum nullus iurisdictioni eius se posset subtrahere; sed tum is ipsie, qui eum deseruisset, tum episcopus, qui desertorem recepisset, ob hanc rem poeine ecclesiasticae obnoxii fierent. Si quis presbyter,inquiunt canones frJ, via diaco si vel omnino ex clericorum casa go, relicta preochia .n aliam abscesseris, cum penitus tra fierit,praetre episcopis sentensiam in actapatrochia morat m non ain ius relebrare ridentur,maximo eum adhortanti episcopo redire non paserit. comuniaci Insolentia Ierseuerans: istammu laicus comminuet. Sin autem episcopusi apriaquem morantur,nihili faciens aduersus eor decretam a misere sationem, eos reclericos recepeνit,ferregetur m immodestiae. Voleuitiae magiper. Eadem
regula seequenter repetitur in antiquis conciliis,ut in lire is rJ,
435쪽
chia in aliam abierit, deinde omnino commigraris, in Hia parochia langorem po e versari conuur, ne amplius celebret, maxime si proprio voeanti episcopo. Ut in mam parochiam redeat, exhortat lique non pareat. Si autem in institeri 'tia omnino perieuerat, is omnino a sacro ministerio deponaturi si autem mimis qui propter hanc co iam depositus est, alius. episcopus receperie, ille quoque . communi si modo puniatur , ut qui ritus ecclesi isticos di saluat. t Com. Αre1 t. l. can. XXI. tom. i. cin c. p. 3 a'. De presbyteris aut diaconibu qui solave dimittere loca sua in qnibus ordinati sunt, di ad alia mea se transse. runt, placuit ut eis locis ministrem, quibus praefixi sunt. QEod si relictis locis suis ad alium se laeum transferre-Iuerint, deponantur. Comit. Mesat. it. n. XIV. st m. IU. p. Ioin Nullus cuiuscumque ordinis ciet cus, non diaconm, non Probyter, non episeopus quaeumque occasione faciente, propriam relinquat ecclesiam, sed omnimodis aut e communicetur aut redire coisya r. tia Cone Carth. I. e. v. tom. n. p. IIa . in append. Non debere elaricum allo. num ab aliquo suscipi sine litteris episcopi sui neque aptid se detinere. Cone. Carth. IV. c. XXV. . cibid. p. I 2G2.9 Inferioris gradus sacerdotes, ut alliele iei, -κessionesorum eri oporum pomini ad uias ecclesias transmigrare. n Concit. Toler. I. c. X I. t wm. Π. p. aras. Vt liberum visi clerico non sit disceis dere de episcopo sito & alteri episeopo communicare. xὶ Conia Turon. I. α f. clom. IV. coniam to 3. Si quIs claricus, absque episcopi sui permissu, derelicta ecclesia sua, ad alium se transserae voIuerit Iocum . si nus a communione habeatur. ne. Taurin α VII. tom. ΙΙ. p. ris . Syn ii sienremta desinitum est, ut elaria cum alterius secundum statuta canonum nemo suscipiat, neque suae ecclesiae si .eri in alio gradu, audeat ordinare, neque abiectum recipiat in communionem.
ανευ-ε- η χειροτονια. Quicumque temere ct inconficrateia nec Dei timorem prae oculis hisbentes, nec ecclesiasti. um canonem scientes Iresbyteri veI diaconi, Vel quicumque omnino in canone recensentur, ab ectu sis secem int, ii in aliena ecclesia nuso modo recipi debent, sed omnino e smi, in suas ipsorum parochias redire et vel si Perseuerent, eos a commu--oris separatΘ'eta oportet. Sin autem etiam ausus fuerit quispiam eum, qui ad aliam pertinet, suo pere, di in ecclesia, non consentiente proprio episcopo, a quo receni quae in canone censetur. irrita sit ordinatio.
436쪽
tere suffecerit. Nos tantum Obseruamus, hunc fuisse antiquum
dimissurianim, siue ut tum quidem Vocabantur, α λυτιμῶν, ειρη- νικων, & concesmiarum litae rarum usum, quae litterae ab
episcopo clericis dari solabant, quibus de sua ipsius dioecesi in aliam commigrandi eis impertiebat libertatem ; quamquam nunc litteras dimissorias alio sensu accipiamus. Canones
autem antiqui eas litteras vocabant dimissorias, quae occasione memorata dabantur. Concilium Carthaginose eas tantum faJBrteras episcopi appellat , concilium autem Tralia m diserte eas
nuncupat 9J quando omnes Veterm canones confirmans dicit: Nullus omnino clarictu, in quocumque Ax gradu, potestatem habeat εκ'ος οι ηου ἐπισκοπου ἐγγραφεν α πολυτι-
Ii, proprii episcopi scripta D IUSSORIA in Hieme eo esse curis referri; quam ille dare poterat Vel abnupre, prout e recce fiat id fore credebat. Neque enim lex ulla crat, quae ad dandum eas ipsum obligaret, quibuscumque artibus aliquis cler,cus ad obtinendam alio quouis modo abeundi veniam uteretur. Avsvs riNus rem huius Seneris Proi sus miram narrat, quae in si ipsius dioecesi accieci sit, Ti n. tbriu quidam ecclesiae ipsius su diaconus sitationem suaua sub Gguli is inlinquere dc ad Scirium vicinum episcopum se conferre gestiens, de Aum im ecclesii a se diutius esse nolle .Seuero iurauerat: hinc Sciuris iurisiurandi reverentiam prae se ferens scribit, clericum ipsius se dimittere non posth, quod Vercatur, ne caussa fiat periurii. Cui u simu la I respondct, aditiun at Criti ad disso tendum ordinem ' ecclesiasticae disciplinae, si alteriuS ccclesiae clericus euicumque iurauerit, quod ab ipso non sit recessurus, eum stcuna esse permittat : ideo sic facere adfarinans,ne auctor sit cius pc iurii. Hoc euidentex innuit, non sitisse tum legem aliquam, qua epitcopus ad dandum clerico tuo litteras dimissorias com pelli potuerit; cuiusmodi enim ulla si fuisset, Iimothmιr nonnecessum habuisset iurisiurandi uti strategemate, sed ligusti, mad
437쪽
eas sibi impertiendas compellere potuisset. Verum ecclesiatum haud consultum esse existimabat, in cuiusuis ponere potestate, ut pio arbitratu suo de dioecesi alia in aliam commigrare posset, sed cuilibet episcopo hoc unice diiudicandum relinquebat, utpote qui rerum tuae ipsius ecclesiae unus omnium maxime gnarus esset dc intelligeret, an e re illius foret, cleriscos in cius ministerium adoptatos dimitrere. f. V.
Leges contra clericos βακαντίβουςsue ambulantes. Leges non mimis seuerae erant in omnes clericos vagos ac
ambulantes, quos Veteres quidam βακαντίβM J, per opprobrium dicunt. Hi oti'sorum genus hominum erant, qui desierio ecclesiae suae ininisterio in milia alia sedem trahere volebant, sed de loco alio in alium vagabantur, quo sua quemquzopinio ac voluptas trahebat. Iam vero per Ieges ecclesiae nullus cpiscopus talibus in dioecesi sua rem diuinam faciendi, i mo ne sacra quidem coena utendi, libertatem indulgere po erat ; quod, quum nee litteras dimissorias nec litteras commendatitias episcopi sui haberent, quas peregrinantem qΗemque habere oportebat) vel desertionis vel malae officii administrationis nomine sit specti erant,di censuram ecclesiasticam effugere velle videbantur dare leges ipsos tum ad ecclesiasticam tum laicam communionem admitti vetabant. Presbytero flue diarino, inquit concilium a Vissense seJ , sine episcopi su epistolis am iamri comminio nem nutas imprurit. Concilitam Epaonense fra decretam istud iisdem verbis repetit. Et concilium Caiant in f hJ in Hi-
V. santur quid ma apud neu Ua ut ui feres enim ne patillusum inibate Io v emem, ut usitata in rep 'blica voee nonnullorum nequi iam expressitis docIarem γ hi certam quidem nullam sedam liabere volunt, qui quam ihabebanr antea reliqaerunt, non calai ait 're expulsi, sed sponte locum mutatu ἄ- honoribus porro Duuntur, eo v.Santri , via maius compeninum est, a I Cooc. Αοath. e. h l. cmm. lv. p. DI. I
438쪽
sparia decretum habet in hanc sententiam: m vagus minquo instabilis clericus, me eram in diaconi ministerio, vel presbieri σμeio constitu us, s episcopi, a sis ordinatus est, Uaceptis non obedierit, μει delegasa Hi ercisa ossicium dependar ad uum; quousque in vitio
ris ecclesiae erat seueritas in adstringendo inferiores clericos ad ecclesiae istius, ad quam initio delegati erant, ministeriam, ut nulla ratione inde alio se conserre Iiossent, nili ad episcopi M. bitrium. Qui ipsos sacro ecclesiae ministerio initiarat.
Leges contra episcoporum desede alia in aliam Iranslationes queam admodum limitari ct intel gi debeant. Neque vero epistopi hac in re taui absoluta gaudebant potestate, quin ipsi met simili agendi modo adstrie ire eiusdem naturae legibus vibiem cssent. Quemadmodum enim nullus clericus sine episcopi sui venia de ccclesia sua abire poterat: ita nec episcopo se insum ad aliam sedem sine concilii cuiusdam prouincialis consenui atquc approbatione transferre licebat. Erant pauci quidam, qui episcopum primam sedem suam relinquere & ad aliam se conferre, absolute illicitum esse dictitabant;
quia consecrationem eius intuebantur ut quoddam cum ecclesia sua coniugium, a qua sc separare non posset, quin spiritualis adulterii crimen incurreret. In quam lantcntiam dictum Paeadetorquebant, Oporter episcopum esse uniuι --is virum , sensu quodam mystico & figurato illud accipientcs, quemadmodum Hi xONYMvs DJ obseruat. Sed haec priuata duntaxat unius alteri- usue auctoris opinio erat, quae numquam in ecclesia catholica inualuit; cuius leges contra episcoporum translationes haud ubiis eiusmodῖ rationibus fundatae erant, sed eo tantum speci hant, ut hominum plura habendi cupiditati ac ambitioni ante. verterent; ut ne illi de minoribus episcopalibus ad maiores transilirent sine prouincialis synodi auctoritate, penes quam legitimum istarum rerum erat iudicium. Nonnulli quidem ca-aeones translationem absolute & generatim improbare videmtur, tamquam rem nullo Vmquam tempore permittendam. ΝΠ
439쪽
..entim H, Sardicense L hJ & alia quaedam concilia sine ulla exceptione vel limitatione eam fieri prohibent. Alii antem canones ipsam eo restringunt, si quis episcopus sinistris artibus, sine ulla legitima prouincialis synodi auctoritate, se ipsuin in aliam sedem intrudat. Ita eanones sic dicti aposto l hac in re distinguunt: Episcopo non urensua relicta parochia aIesiam transilire, mia apluribus coganποῦ nisi sis aliqua caussa rasioni cons anea , quaereum rogas hoc facer tvote ad maius iamran, eum post ipse iis , qui fluehasitam, pietatis verbo comorre: idque non ex se sed multorinn dipiscos rum iudicio G maxima exhortatione. Concilium Cart/aginense quar
tum DiJeamdem distinctionem adhibet,ita decernens: Ut episeo
pus dis Deo umbili ad nobilem per ambitionem non pra Uen, nec quoquam inferioris ordinis Herieus. Sane si iI militas ecclesiae flendum poposierit, decreto pro eo Hericorum mairorum epis is postrecto per sententiam f
. -υήτε ν Propter multum tua ultum & Mitiones ινια fiunt, omnino victim est, ut consuetudo, quae praeter canonem in non nullis pambus inuenitite, tollatur: ut a ciuitate in ciuitatem nec epistopus, nee diaconus trans. eati Si quis autem post sanctae de magnae syri id efinitioneam tale quippiam adgressiis fuerit, uel se rei estismo si dederit, quud factum erit, omnino infirmabitur, de ecclesiae restituetur, cui episcopus Vel presbyter ordinariis fuerit. Cone. Sardie. c. I. tom. l. con p ιχ . ινα-των Brir πων iiii Mis' πίλεως - ἱAeas πήλιν νι -- . Ne cui epistopo liceat a parua ciuitata in Gham migrare. cons c. II. Cone. Antioch. e. O . ibid. p. 37 . Ἐπύσα- ιν iam' λ. t u. ἐν--ν ἡ φλ - - , μή---α-ν- ἐπιών, μήτι γλ' ῶν μεν , πιτν υπὸ - -π--, n π. λ. Epis Opus ab alia paroclita in aliam ne Danseat, nec se sira sponte ingerens, nec a populis vi adactus, nec in episcopis coactus, caeter .
Conci. Carth. lli. α XXXVIII. cibid. p. ti a. Non liceat feri rebaptizationes de
440쪽
odi trai feratur. scii soΛΥvs snJ & alii quidam viri docti hos canones priorum esse emcndationes existimant, quum ahi fieri permittant, quod alii expressiis verbis prohibuerint. Sed hoc, non omnino probabile est; Rationi autem magis est consentancum cogitare, quod licet in canonibus Nirmo & Sardi resiliae exceptiones verbis expressae non sint, tamen intelligi debeant: quia ipsum concilium Nicaemim stathmm cpiscopum Aratie ad sodem Antiochi νiam transtulit, uti PAGius is e soroMENOD J aliisque
historiae ecclesiasticae scriptoribus recte obseruat. ' ipso patresisti suam ipsorum regulam primi violassent eique intumentiniuriam, si in nullo umquam casu episcopum de sede alia ad ali.
am transferri debere, valuissent. Concludere igitur nos oportet, eunadem hunc omnium canonum scopi m fuisse, Ut auaritiae, ainbitioni & eminendi studio in hominibus,ad magna quae uis comtendentibus, occurrerent, qui illicitis Viis, factionibus, vel meris populi studii non exspectantes synodi cuiusdam elcctionem ac consensum, ipsiimet in alias sedes sese ingererent. Quae iniri parti vittata agendi ratio tempore Constantini ac Comtantsi erat, contra quam tot leges ferri oportebar. Si qua vero episcoporum synodus pro sua prudentia necessarium esse iudicaret, ut in rem ac emolumentum ecclesiae episcopum quempiam de minore ad maiorem sedem transferret, nulla lex erat, quae id fieri vetaret, sed sexcenta istiusmodi translationum exempla in ant,
Antioch ae ad Um ntem fluuium sitae n mo adlluc post Ron anum constitutus suis erat ep=seopus, Persecutionibus, ut veritin ile est, ordin tionem sieri prohibe libas. Sed non mitto post episcopi UmimGram conra Cati, cum Lusarmsis ob visae simul ac doeisiciae inericiim admiratione Pio:oqucrentur, o gnum eum iud carunt, 'iri apostolicae cathed ae praesideret: ac proinde titu minus