장음표시 사용
41쪽
Photius Romae a Nicolao anathemate obstringitur.
Puliis Photio, Basilio Ignatius
i XIX. Augent vim argumenti non selum nomina, sed etiam numerus Pontificum expressus, F υνεα a novem Pont cibis Romanis : quae verba, cum habeantur & in codice Graeco Vaticano M. S. & in excuse Coloniae Gl. & sint maximi momenti,nescio qua ratione omiserit interpres Latinus. i . Ratio-
42쪽
CONFUΤATIO FABULAE. 43: atiocinare igitur: Photius seu excommunicatus a novem Pon-ficibus, Leone, Benedicto, Nicolao, Hadriano, Ioanne, M icto, Hadriano altero, Stephano, Formois, per quadragintata inque annos: ergo Ioannes iste, qui ponitur inter Leonem, &Ienedictum,non fuit: alias,praeter annorum numerum auctum, pse etiam Pontificum numerus augeretur.
N X. Breviarium hoc Synodi in conspectu omnium erat; cae-CTa Romynis aeque ac Graeeis patebant. si Graecos sesellisset, arie Romanos, qui illuc quotidie concurrebant, fallere non po-ciisset. Arguissetit hi Graecos ipsos de mendacio: numerum irinorum & Pontificum decurtatum, mota lite, objecissent. Tonstantinopolitana ergo Romanam Ecclesiam ab injuria,quam ri illusis res intulcrunt, locupletissimo ac certissimo testimonstr
indicat. XXL Esdem testimonio & ratione fraus etiam eorum aperte detUitur, qui Ioannam hanc non inter Leonem &Benedi elum, sed annis, vel DcccLIII, vel DcccLI v, vel DcccLvII, vel DCccLvx II, sedisse dicunt.
XXII. Paululum adhuc, lector candide, Constantinopoli immoremur. Michael tertius, habes jam hominem,) Imperator constantinopolitanus, post optimam piamque sanctissimae
matris educationem, scelcratorum scurrarum usu, pudore exhausto,circa initia Pontificolus Benedicti,quem Papissae si1cces sisse isti garriunt, ropulsam ab Imperii administratione matrem Theodoram in Monasterium relegat ; occisisque probis viris,
non sensim Sc commode sed repente in omnium nequitiarum sentinam corruit, omnium scelerum colluvione pollutus. Exarsit in leges Politicas, in Ecclesiasticas seviit, veneranda adorandaque nostrae religionis mysteria, flagitiosissimus homo, perdita
audacia contaminavit. Eligit sibi, ex scurrarum mimorumque sorde, spurcissimos nebulones; horum nonnullos Diaconos, alios Sacerdotes, alios musicos ς horum omnium nequissimum, Patriarcham creat. Hos, vestibus sacris indutos comptosque, sacerdotalia sibi ipsi & populo exercere jubet. Et majestatis, dignitatis, & decoris Thronus, horum ludibrio, fit ip luto lutulentior. Sibimet de hoc Imperator gratulatur, & plaudit; ita ut non erubesceret publice jactare sacrilegus: Mihi Theophilus, Caesari Photius. Christianis Ignatius est factus Patriarcha. Quis
43쪽
LEO. NIS ALLATII hunc hominem, si Ioanna illo tempore in throno Petri sedisset,
continuisset, ne quid de ea adderet, Romanisque exprobrans, exprobrati 'nem 1uorum flagitiorum declinaret Certe Romanae Sed is reverentia non fecit.
XXIII. Et Ioannae Pontificis Pontificatum, & mortem, si fuisset, nec ipse nec alius potvisset ignorare. Etenim, in dissidiis inter Ignatium, & Gre orium primo, deinde & Photium, is quentes hinc & illinc missi legati, qui postea propter male obitalegationem a Romanis Pontificibus exauctorati & ercommuniacati, damnati sint; propter injuriam acceptam, Romanae Sedis dedecora non siluissent. qui si obmutuissent, alii permulti, de donis & honoribus accumulati, non, quod verum fuisset, tacuissent, sed, in gratiam bene meritorum , nequissime id, quod non erat, finxissent. Qui enim habent manus veuales & animos , ut & linguam & fidem venales quoque habeant necesse' est. XXIV. Perpende, lector, illorum temporum rationem. Iisdem fere temporibus , quibus in Oriente Imperator furit in sacra, Moguntiaci in Germania mulier,Thiota nomine,ut tradunt Francorum annales, & Sigebertus in Chron. res Ecclesiasticas Ierturbabat. Etenim novam se Prophetis iam vocabat, usurpa- atque publice docendi munus, & concionandi. Hinc multi, sacra doctrina postposita, eam quase magistram caelitus destinatam secuti sunt: re postea detecta, Synodali judicio damnata est. Habe, lector, quod mihi in animo est certum, neC ambiguum. Posterioris seculi homines nonnulli, rudes illi quidem &simplices, dum audiunt, inter Leonem & Benedictum, vel saltem illo tempore, foeminam quandam Moguntiacam, non tantum prophetasse, sed praedicasse, obiisseque alia munia, quibus Summi Sacerdotes decorantur, animum a foemella, quam nec cogitasse tantum scelus credunt, avertentes, ad principem omnium magistram, Petri Cathedram scilicet, cujus id munus esse optime norunt, inducunt, & a Germania in Italiam, a Moguh-tiaco Romam transferunt. Alii, scelesti illi quidem, malitiose totum hoc in innocentissimum Petri thronum traducunt. &Germanicam infamiam honoratissimae Romanae Ecclesiae adtribuunt. Ut ficilius fallere possint, Ioannam istam Anglicam ,
Moguntiacam esse volunt ι &, lepidi fabulatores, perbellis, etsfictitiis
44쪽
CONFvΤATIO FABvLIS Mfictitiis, narrationibus vestiunt, & compte fucatam exponunt. Nee aliunde mihi videtur verisimilius, quam a Moguntiaca ista, Ioannem Moguntiacum originem, cum tempora respondeant. habuisse. XXV. Michael alter, Constantinopolitanus ImperatoT, &Leo Achridanus, saperbissimi homines, post centum &septuaginta annos, quando jam non tum primo suspicio, sed improbum factum sermo atque fama secuta fuisset, a Leone nono acriter verati, illis exprobrante, Cpnstantinopolitanae Sedis au- storitatem, neque in pietate, neque in integritate,neque in graria accepta a Deo,cum Romana comparandam esse,quod in illa jam sederit aliquando foemina ; aequo silentio tantum dedecus tulerunt, nec par pari reddiderunt Pontifici, opprobrium illi non minus intimum opponentes. δε on habuerunt igitur quid simile, quod opponerent, ut injuriam pari injuria, si potuissent, In Romanam Ecclesiam, homines procacissimi propulsarent. XXVI. Eo ipse tempore, quo Marianus scribebat, auctor
σώων οἱ I-λοἰ-; homo nequam, Romani nominis & , innocentiae hostis, quamquam novas machinatus artes, quibus Catholicam Ecclesiam impeteret, tamen in serie Poutificum nullani agnoscit Ioannam, sed Benedictum Leoni successorem fuisse tradit. Τεθνηκεν, inquit, ο ρηθεις Λέων, φ-ρωπον δε-
rius sed verus legitimus Pontifex, anceps haerebat. Et, Sanissimus
his Lao vita ex sit,*hujus successor facitus en divinμs Lenedictus, M
45쪽
6 LEONIS A L L A Τ I Iqui, eum maximo rei Christio , retitorumque dogmarum propagando-rMmstudio teneretur , ab omnibus Italis ut Fidei Symbolum Graece pr
XXVII. Auctor libelli, de modo quo Latini a Graecis separati primatu ceciderint,ejeetique fuerint e diptychis ; cujus tit
principium, Eν τῆ ἐπομη Σ-οδω, ta Παπας, c quisquis ille fuerit, nomen quippe adhuc incertum, quod sciam ; fuit is quidem homo Graecus, sed odio atque acerbitate in Romanam majestatem nemini secundus, initio libri catalogum nonnullo,rum Pontificum concinnans, qui eo tempore, .quo Ioanna ista fremina fuisse fingitur, Sedem Romanam rexerant, nullu alium inter Leonem & Benedictum ponit : & inferius, Benedictum. Leoni successisse, apertis verbis fatetur. Διὰ τοῦ , inquit, ο
Papa secuta aerea,quae in Scevophylaceio asservabantur,quaeque sentitum S mbolum insemeri is insiculptum continebant, in Romam Ecclesia in sublime erexit, ut smiles vitaremur haeretici, Christianusique populmeonfirmaretur uui vero pon Leonemsticesit Penedictus, cum a dictis haereticis verum Dei populum laedi cerneret, literis scriptis .eum Graecerum Latine adta more ut sentitum Symbolum recisaretur tradidit.' XXVIII. Idem repetit alius auctor, cujus nomen in occulto ad hunc diem latet, tutinam insignis ejus malevolentia &odium in Romanum nomen latuisset;) in libello contra Romanam Ecclesiam, cujus titulus , Διηγη ς άκDco F α χερέων
tioni de Leone Papa, &scutis aerei , expresse subdit, O I πιουπν Λ ον Βενέδὶί γ, i itaής Πάπας. At qui pon hunc Leonem Boedi tm, V ipse Papa. XXIX. Si praecipuus horum auctorum seopus est, ut odium in Latinos, atque infamiam , dicendo excitent, vel levissimis quandoque undique conquisitis nugamentis ; qui credas, tantum nefas
46쪽
IELae infamiam inurere modis omnibus tentant, hos auctores Q cio silentio praeteriisse λ Pietas in Deum, quem multis nomi-itius scelestissimi offendunti; in Romanam Ecclesiam reverenia, cui innocenti, malignitate pessima, contumeliam faciunt; mor in homines Graecos, quos dolosa deludunt;non potuit,nec inguam nec calamum impedire, ne fabulam hanc, si illam scis-ecit, scriptis mandarent. Et acuti sane homines, dum illa scri- erent, ut verisimile est, examinaverunt omnia,conquisiarunt 1ue diligentissime, tandem animum ad scribendum appulere. nauctoribus, quos ipsi legerant, lcgisse autem multos illius emporis scriptorcs res ipsa tractanda cogebat,)talis fabula cere non erat; quam, si fuisset, nusquam conticuissent. XXX. Praeterea in Dialogo Orthodoxi, Graeci scilicet, ut victor Dialogi sibi arrogat, cum Latino, de Azymis,& de Pro-ressione Spiritus Sancti; cujus principium; Λαπιν . Δux et Yιζε Δ ε-e si γυιν-Am ουδαμῶς; dum de summorum Hont1ficum successiope,illo ipso tempore, quo Ioannes foemina onitur, disserit, Benedictum post Leonem Ecclesiae praefuisselcribit. Ecce illius verba. --ό- o
die hine Romanae Sedu Pontifex sanctissimus Leo: dolet animo ,manretisque. uuia inde Z saera divini /mbolissuta, quae sanntissimi Leo,
fidei orthodoxae, comminae obfirmitatem nuncupatae criptor,divino a flatus numine baniande a quarta Synodo, tamquam thesArum conservarat, et omnes indivino S missi, quidquid iliud fuerit, mutare tentantes, anathemateferiis, S Scevophylactio extra ta in pro fe tu εις sicli ut-omnibuι legi posses, erexit. uuinimo per universas Ecclesia1,
47쪽
et LEONIS ALLATII et M. Romae βιbjectM, Graece recitari, ta cum cantu, sanctum Θ-Hlii praecipit. vero pon ipsum summo Sacerdotio praefuit diminus
Benedictin, ad omnes Patriarchales thronos datis literis, mandat, ni,
Ium posthac Romanum Pontifcem inrommunionem recipi ; ni prim suam sidei consessonem, quae orthodoxa fuerit, per omnem Christi E ei fiam promulgarit. XXXI. Putasbe, lector, auctorem hunc, quisquis ille fuerit, Bamamum monachum , qui muliis scriptis editis Romanam Eccleuam deprimere conatus est,& rerum tractatarum ratione,& orationis stylo, ac methodo, aliisque, esse putant, & ego facile mihi persuadeo, cum omnia, quae hic habentur, in aliis Ba laami scriptis deprehωerim,) fic in Romanam sedem injurium, ut hoc libello aliisq; fere omnibus manifestum est,injuriam hanc Ioannae sceminae, sive calumniam, tunc,cum omnibus modis diacenda erat, taciturum fuisse pNae ego fungus sim, si oredam. XXXII. Quin, inquies, apud Barlaamum, fabellam de Papisa,veluti certissimam,ira statu, Περὼ ὁ ζ Πάπα ,qui incipit, οἱ -ἀὰ τας-ω Graece & Lat ne,Salmasii opera,typis Uecchelianis,apud Claudium Narnium, Ioanne Luydo Interprete, anno MDcv III, expositam fuisse; indeque illum non levem sui argumenti sumpsisie rationem. scri-
πως λογισμοῦ - quod sic vertit Luydia: Aut portus, ut exemplo magis familiari utamur, si quis impudicae istius mulierculae, quae Papa fuit, causam velit agere, dicat, quandoquidem nulti' ante eum semina ripa fuit, nec ipsam quidemsuisse. uuae cum s navectaque ratione quo tandem pacto cohaerent e
X X XIII. Dicerem Barlaamum, sequioris seculi scriptorem, parum pium.& in Romanam Ecclesiam parum aequum,m-' morem populi secutum,eam literis prodidisse. Quemadmodum alii Laonico Chalcocondylae exuri, rerii Romanarum imperito,& Pontificibus infense,responderunt. At, ut certissimam dixerit ; fides illius cum sit specta sit, testimonium ipse improbum non admitto. Auctoritas namque saepius diffamata, mendacii qrea, fidem non facit, nullum dat firmum & grave testimonium
48쪽
e tempore, neque de nomine, neque de aliqua alia re, quae hi, oriam respiciat, aliquid certi statuatur: suspicor, ipsim alitera nunc legitur, scripsisse ; &e en unum in locum alterius, i Curia scriptoris, sive etiam diis opera, vel sola dictionum asse ii itate, irrepsisse. Scripserat enim : & scriptores, hie-irum similitudini decepti,secundam lineam primae literae paul
iliam erexerunt, caudamque tertiae inferius detruncarunt, ro recta auctoris dictione, malam fecerunt, illud intruentes. Nam Barlaamus fabulam, rumore quodam inani popu diffusam, veluti rumorem, & auram, eamque levem,titubans. on determinans, in scriptis retulit; quod magis argumentario; is illius vim explicat. Legendum itaque, ημαλον, ἰ α οἰκ ο Πρωσησω - η δειγμα,, ειτς ἔ- κεινου γω/ωκ ἔ λεγα Πά- Σορολογειβ Quasi diceret; Uel potius, ut eramplo magis familiari utar,si quis pro impudica illa muliercula, tuae dicitur nempe, sive illud verum sit sive falsum, non discerio, tantum levem auram rumoremque audio,& vellem esset voum, ut magis familiaribus, Latinis , rationibus Latinos argue em , fuisse Papa, defensionem suscipere vellet. Neque enim idduci possum. ut credam, tam aperte hunc virum sibi e diame ro in eadem re adversari. XXXIV. Historici Graeci, fere omnes Romano nomini im-nerito insensi , res gestas toto orbe terrarum scit piis manda- unt: si quid est, quod Romanis detrahat, cutinam non maliti c etiam quandoque confictumopropalant, tamquam buccina ores omnia voce replentes; quod laudis est, iniquissime detra fium silent: dum in haec tempora incidunt, quibus veluti victores ex inimicorum vesania justissimum agere triumphum pos lent, reliqua omnia prolequentes, fabellae hujus nullam faciunt mentionem. Sed qui illius meminerint, quod nec imulare unquam potuissent XXXV. Altum itaque silentium in striptoribus Graecis,gta- . . vissimum ac firmissimum erit argumentum, talem faeminam in Sede Ρontificia nunquam sedisse. Siluerunt illi; ergo non fuit roptima conclusio est. Inimico quippe, si verbis & contumeliis alterum dilacerat, neque quod in causa est ossatur., facile credipust: neque enim verisimile est, silentio praeteriisse, quae ad
49쪽
LEONIS A L LATII XXXVI. A Graecis, si placet, ad Latinos. Anastasius Bibliothecarius, qui Sergii II, Leonis IV, Benedidei III, & Nico lai I, creationi praesens litteritin inter Leonem IV, &Benedictum III, nullam Ioannam intenerit, sed apertis verbis confitetur, post interregnum quindecim dierum diunc Benedictum Leon1 IV subrcgatum fuisse. Lupus, Abbas Floriacensis, epist. ad
Benedictum III; Nicolaus Papa, succetar Benedicti III, epist. v xxx & Ix ad Michaelem Imperatorem, & ea, quam scripsit ad Episcopos Suessionensis Concilii ; Acta Concilii Tulleniis, sub Nicolao I celebrati, epist. Synodali; Benedictum Leonis successerem nominant.
XXXVII. Nihil hac de re Ioannes Diaconus,& Ado Viennelisis, qui nono itidem seculo scripserunt ; nihil Regino &Luitprandus, qui decimo; nihil Hermannus Contractus , Lambertus ScaGaburgensis, qui undecimo ; nihil denique subsequentium seculorum scriptores, Ad emarus, Hugo Floriacensis, Leo Hostiensis, Ioannes Cremonensis, Florentius Vingornicia sis, Honorius Augustodunensis, Nicolaus Maniacutius, Conradus Abbas Visbergensis, Albertus Stadensis, Vincentius Burgundus, Matthaeus Vestmonasteriensis ; aliique posteriores: nihil manuscripti & antiqui Indices Pontificum, quos videre contigit, inter Leonem se Benedictum.
XX XVIII. Adde; in scriptis auctorum, quibus adversarii
ad fabellam corroborandam utuntur, non haberi eo modo, quo
ipsi semulant, & vellent. Illi namque, si id tradiderint, non affr-mantium, sed haesitantium titubantiumque in morem, scripserunt ; quos & posteriorum potior pars est secuta, interponentes illa, mi seritur, ut fama en, ut dicunt, ut commemorant. plebeiam scilicet auram esse, sciolorumque hominum rumorem fuisse in-nuunt ; quem non probantes, sed contemnentes potius, id ribus prudentissimis deridendum proponunt. Etsi nimis audaces haeretici illa verba e multis codicibus, quod est neotericorum
XXXIX. Vide sis plura, Lector, de hac fabula apud Onu-phrium Panuinium, in nitis Ponti um Harinae; Gilbertum Ge
50쪽
CO NFUTATIO F Α B V L JE. rex. Contr. III lib. III c. xxxv ; Nicolaum Serarium, in Mo-ι Hriacis; Iacobum Gualterum, in TaHuc Chronobog. seeuc Ix; Se - Tiniam Bittium, tom. III Concit. para. x, notis in nita Benediciti Apin ; Alanum Copum,Dial. I, c. um , Petrum Maturum, γtur. in D. Antonini Chron. post Leonem IV; Nicolaum Sande-a m, δε visib. Monarch. GAU. lib. v I 1 ; Aubertum Miraeum , in raeserti Chronicon; I ustum Lipsium , Epist. ad Franciscum Suerinum .v Kal. Mint. CII D xcv dasa, cujus autographum asserari apud se, tradit idem Miraeus in Sigebero: Coron. Simonem 1ajolum . Costos'. Ir r - Iacobum Greiserum, in Defensione Bel sexini tom. II, lib. HI, cap. XXIV ; Iacobum Gordonum, lib. v xxx peris Cison. an. Dccc LIII ; Franciscum LongumaCoriolano,u Breviam. Chronol. anno DCCC LI II ; et ante alios Floremundum c ς mundum, libello de hac re edito Gallice & Latine a filio. Qui, mnes fabellam hanc exactissime pertractatam refellunt eviden-:ssimis rationibus. X L. Idem praestitit, licet Pontificiae dignitati parum at avus, Papirius Massonus, de vitis Episcoporum Urbis,&Ioann es Aventinus, Annal. lib. I v, longe tamen diversam ab hac huius rei tradens originem. Albertus, inquit, locupletissimus Etruriae Princeps, Ramennam, Fononiam, Romam in potestate h-uit. 6ms- rus Theodora,sicortum nobile atque imperios,m, Romae dominuasur, Ioannemque nonum, amatorem sium, Bononiensibus primo, deinde Ravennatibu3, postremo Romanis, imposuit, primariumque sacerdotem creamit. VBde ob iram ortam crediderim, quae temere vulgarit, hisce temporibus fuisse Sacerdotem maximum foeminam, quae appetiata sit