장음표시 사용
41쪽
ΙII. Est autem non levis ratio adscribendi hanc epistolam Guidoni Eu-gubino , inde petita, quod Petrus Damianus ecclesiam Eugubinam a
Romanis Pontificibus commendatam habebat , ejusque propterea peculiarem curam gerebat, ut e ejus epistola ad Alexandrum II., quae
est libri primi quartadecima . At fatetur ple Petrus Damianus sibi
aliquam auctoritatem esse m hunc V episcopum, quem, aliquando convenerat , c ob male administratam ecclesiam suam, qua licebat auctoritate, corripuerat . Adde, quod Petro ipso Damiano curante, in episcopum electus fuerat. Obsecro, inquit, frater ne graυis tibi identur ista correptio . am qui nostro studio te probectum ad episcopatus apicem non ignoras , dignum est, ut sicut rotaehentem, ita nihilominus re redarguentem aliquando aequanimiter feras. Nam re ipse Dominus Petrum universali prius ecclesiae praetulit, deinde gravi reprehensionis in-υectione pulFaGit In quo nimirum nobis dedit Xemplum , ut, quos ad honoris culmen attollimus , sub discipliuae semper magisterio refraenemus. Cuni ergo haec in episcopum Eugubinum egregie quadrent, propter Petri Damiani auctoritatem in eam ecclesiam in cum aliunde constet paulo ante illud tempus, nimirum anno MLVII. Guidonem epilcopum fuisse, a vero alienum non videtur hunc ipsum Guidonem et se , ad quem scripta est Petri Damiani epistola, de qua disputamuS.IU. Quod si Petrum Damianum veli accuratius computasse quinquennium illud , ceteroqui minus integrum E completum , quod intercessit inter celebrationem concilii Florentini, tempus , quo ea epistola cripta est malilonem episcopum Eugubinum hic tueri non licebit. Cadet enim ejus epistolae epocha in annum MLIX. exeuntem , vel in annum LX. Quare cum Romanum concilium , in quo edit Rodul-phus , sive os redus episcopus Eugubinus , habitum sit anno MLIX. non admodum adulto , cilicet mente Aprili a), a Guidone oporteret, ante illud tempus , cathedram Eugubinam Vacuam esse relictam. In hac autem hypothesi V episcopum , cui cripta est S. Petri Damiani epistola , non alium crediderim , quam Hugonem Callientem , qui per eos dies vivebat concilio Romano interfuit ad annum MLIX., cujus acta ut nomine Hugonis Galliensis, seu Gallensis 1 ubscripsit se e Ritur b). Adeo certe vicinum est Avellanense at ceterium dioecesi Calliens , ut propter eam causam facile potuerit Petrus Damianus
non minimam ejus ecclesiae lollicitudinem gerere.
V. Sed quoniam de ecclesia Eugubina Petro Damiani a Romanis Pon
42쪽
tificibus commendatarac commissa, sermo incidit; videndum quandiu onus hoc vir sanctissimus sustinuerit. Magnus Baronius auctor est hanc ecclesiae Eugu binae procurationem una cum episcopatus Ostiensis administratione a Petro Damiano abdicatam a). Scribens enim ad Alexandrum II. b Benedicta omnipotentis dispensatio conditoris, inquit,
quia ad os nuper ascendens duorum pilicoparuum unius regendi , alterius standi mole depressus , praerupta olpium iuga transvi , moYque sarcina tribulationis abjecta , exoneratus, o liber ad dilc Iam solitudinem tanquam fugitivus , postliminio repedavi Primum episcopatum Baronius Ostientem interpretatur alterum Eugubinum . Sed epit copatum, cujus visitandi munus abjecerat, Veliternum fuisse judico . Postquam enim Ioannes Mincius epit copia Veliternus larvam illam Romani Pontificis deponere coastus est, quam magno suo , ecclesiae malo assiimpserat, ab omni ecclesiastico gradu dejectus est Veliternis epilcopatus nullum pastorem habuit, ejulque administratio ad Ostien se pervenit. Videndus ea de re V. l. Alexandri orgiae Firmani
archiepiscopi Veliternae hiltoriae liber tertius, ubi de his erudite dis seritur sc).IU, Non videtur igitur hic audiendus Baronius, praesertim , cum vel ipse Petrus Damiani retentam a se Eugubinae ecclesiae curam ostem dat , in epistola ad Alexandrum II quam apra commemoravimus d). Cum enim nescio quid dure, cinclementer in eam ecclesiam fecisse videretur Alexander ΙΙ. id acerbissime tulit Petrus Damiani, quasi suo pectori ille ipse vulnus inflixit se , quem vita tua cariorem habebat unice colebat, id non potuit iacitus ferre, e multis ver-hiso offensionem suam ejus ecclesiae calamitatem conquestus quasi jure suo a Pontifice postulavit, ut ingenti malo ille ipse medicinam afferret, qui causam dederat Ouod , inquit, Eugubina ecclesia , quae mihi dudum a vestris decessoribus es commissa, nunc, pro δε-
Ars est omnino confusa , ct elut area , quae pedibus conculcatur abiecta, peccatis meis exigentibus deputo , non vitio , quod absit, vestrae pravitatis adycribo . Multitudo quippe meorum scelerum exigit, tit is etiam propriis manibus meo pectori vulnus instigat, pro quo encti Uiter stans adversus totum mundum certamen assumps , meque gladiis O sagittis totius fere humani generis durus, ct insuperabiIis colluctator obieci . Hoccine mihi, venerabilis pater , meritum reddidisti quod cauae tuae perorator in sanctorum patrum conciliis toties extiti, quod in legationis tuae tiris atque negotiis frequenter in saecularium, laicorumque conυrni quos quidam
43쪽
. um causdicus declamavi . . . . Agat ergo qui laesit , scut dignum est, poenitentiam , ut is qui laesus si , nou compruatur exaggerare querelam Ex iis, quae hic habet Petrus Damiani de legationibus de conciliis, deque aboribus Alexandri causa ex antlatis, liquet hanc epistolam L se scriptam multis annis post ejus Pontifici electionem. Eo fit ecclesiae Eugubinae curam, atque sollicitudinem non eo tempore dimissam, quo administrationem episcopatus Ostiensis abdicavit. Facile ergo mihi persualerim S. Petrum Damiani commissam sibi ecclesiae Eu-gubinae curam, quoad ViXlt, retinuisse , neque dubito, quin et ecclesiae lancti viri opera iis temporibus dissicillimis utilissirna fuerit: pus copum vero nullum per ea tempora Eugu binis datum reor, nisi quem vir sanctissimus, idemque prudentissimus probalset, quod in prima a Praecipua parte felicitatis ejus ecclesiae fuisse existimo
Commentarius praetatus tu vitam S. Rodu*bi , a S. Petro Damiano scriptam I. . Rodulphus episcopus Eugubinus encomiasten habuit S. Petrum Damiani in epistola ad Alexandrum II. a quam, si qui legerit, facile judicare poterit cujul modi lanstitatis lumina per eos dies ex remo vel lanensi emergerent. Ughellus tamen, memoria lapsus, quae Petrus Damiani de Rodulpho in ea epistola cripserat, ea ad Theudaldum retulit, de quo antea diximus. Haec porro de Rodulpho Ughellus . Rodulphus cuidam decreto Nicola II subscribit in Romana 'nodo anno MLIV. Huius memiuit Baronius ad annum LXI. Arnoldus Wion l. 2. Iig. vii refert decesssse Rodulphum anno LXX. d. 26. Iunii Scripsit huic Petrus Damianus , eiusdemquc iudicio opuscula sua eruderanda commisit II Postremum hoc de opulculi S. Petri Damiani eruderandi quale sit, intelligere licet ex epistola ipsius Damiani libra quarti undecima, quae est ad Theodosium Seno galliensem, 'odulphum Eugubianum episcopos . is enim mandat vir sanctus, de te admodum d misse lentiens, ut opuscula scripta tua, se vivo , vel saltem post sui mortem , quotquot in eorum manus pervenire poterint, diligenti mi me ad trutinam revocent, si quid minus recte dictum repererant, vel omnino expungant 8 deleant, vel pii corrigant, atque emendent. Atque id te propterea facere vir sanctus confirmat, quod
44쪽
neminem iis habeat sibi cariorem in sanctarum scripturarum meditatione magis exercitatum : Porro autem , inquit , quouiam e his qui Μercitati sunt in meditationibus scripturarum, purioris circa me sidet, o abundantioris caritatis aliquem esse non arbitror, idcirco cibis potissimum huius fasicem laboris iniungo a). Fortat se hic idem Rodulphia;
est , ad quem Petrus Damiani incertum ex monasterio Acerelae , an ex eremo Gam tigni , epistolam, amoris plenam scribit, de restituta sibi divinitus valetudine eum cum Ari prando monacho certiorem faciens.
Est epistola libri sexti vigesima. ΙΙΙ. Est alia . Petri Damiani epistola ad R. episcopum Ea est
libri quarti decima , quam Constantinus Cajetanu operum S. Petri Damiani editor ad episcopum Eugubinum scriptam esse opinatur Sed deceptus ei vir, alias diligentissimus, aliisque offendiculo fuit. cave igitur putes hunc esse Rodulphum nostrum Non modo enim alius ab eo est, sed ne Eugu binis quidem episcopis est adnumerandus constat enim ex ipsa epistola S. Petri Damiani hunc esse episcopum Senogalliensem. Conqueritur enim Damianus ab eo epit copo interdictam fuisse ecclesiam quamdam in Massa orbituli, quam passus erat consecrari ab episcopo Forosem promensi , oratque , ut sublato interdicto, in ea ecclesia divina fieri permittat es Obsecramus, inquit, dilectissime interdictum nosrae ecclesiae Ocium reddite, re non solum illam possessiunculam, in qua nimirum ea ecclesia sita erat quae vestrae procul δε-bi dioecesis es, sed quiquid habemus, Uyra auctoritate defendito. Masus Sorbituli locus erat dioecesis Senogalliensis, ex qua Vulsus e it, Forolem proniensi adjunctus ad ejus episcopi paupertatem lublevandam. Haec autem Massae orbituli leparatio a dioecesii Senogallion si a Sta est Victore ΙΙ. tum confirmata est ab Alexandro II., pio Petro Damiano assentiente, ac denique ab Honorio ΙΙΙ. rurium comprobata, ut muque ex ejus diplomate apud Ughellum in episcopi Forolem proniensibus tu Munaldo episcopo Hic igitur . episcopus, ghello ignotus, inter episcopos Senogallientes notendus est ante Theodosium , Ro-dulpho nostro ustu hino aequalem Cum enim non diffiteatur . e. trus Damiani Vtassam Sorbituli iunc ad . pii copi dioecesim pertinuisse, manifestum est, nondum eo tempore a Senogalliens dioecesi fuisse divulsam, quod factum diximus a Victore II., qui anno MLIV. pontificatum suscepit. IV. Sed quae de Rod alpho habet S. Petrus Damiani ampla quidem magnifica sunt , sed presse admodum c jejune scripta Eo
45쪽
sit, ut multa nos lateant de genere ejus, de patria, de anno, quo est editus in lucem, quoque ex hac vita migravit, deque id genus aliis, sine quibus perfecta esse historia non potest. Ex his aliqua hoc loco investiganda sunt, ac praesertim de anno ejus emortuali aliquanto uberius di 1putandum , in quo fortasse eruditi homines propter quamdam novitatis speciem diligentiam nostram probabunt. U. Ac de patria quidem Rodulphi incerta omnia. Non desunt qui Eugubinum esse velint, .familiam etiam assignent Gabrielliam a), quae jam inde a pluribus saeculis clarissima est in ea civitate Sed haec nullo tuffragio antiquitatis suffulta rejiciuntur Silet inim ii de rebus Petrus Damiani, quem unum habemus, qui de eximio hoc epilcopo aliquid scriptis tradiderit Picottus historiarum Eugu binarum
scriptor non semel nominatus, cum auctore Damiano, comperis Set castrum munitissimum Avellanitis Rodulpho donatum , cum ad remum Venit, de Campetri caltro interpretatur , quod erat olim in extremis agri Eugu bini finibus ad quinque palsuum millia ab eremo Avellanensi ad euroboream, ubi maliqua ejus extant Vettigia, bellas nomen perseverat is antiquam Avellanitae ecclesiam habent Divo Petro sacram , inde fortassis Campetri nomen ' manavit quasi castrum Petri diceretur Hanc porro historiolam vel 4, se confictam vel acceptam ra, aliis marrat Picottus b) Cum enim avitum ejus castri dominatum obtineret Rodulphus, in saepenumeriugraves cum vicinis inimicitias pro more temporum gereret, aliquando factum est , ut armis victus agro ejus hostili populatione vastato, lecoribus abductis, frugibus vel asportatis, vel incensis, corruptis, ad ummam commeatus inopiam redactus Ea calamitate fractus non est ejus animus sed consilium tamen coepit haud se dignum Circumjecta itinera obsidere instituit, ut si quis per ea loca , Campetri castro vicina , annonae quidpiam imprudens transve-Σilset, in eum faceret impetum, . quidquid illud esset, interciperet.
Contigit autem , ut monachorum Avellanensium agasones , qui farinae gentem vim ad Avellanam convehebant, in ejus insidias inciderint Quod cum vel lanensibus esset nunciatum, adeo de Vindicanda injuria non cogitarunt man luetissimi homines, ut quoniam non erat obscurum, quae Rodulphi inopia esset, accos farinae multo etiam Plures, quam , qui ablati fuerunt, ad eum miserint, rogantes, Ut quod ipse ante cepisset is quod ad eum mitterent commeatus ubsidium, munusculi loco haberet Movit se dicitur tantae caritatis, atque mani
46쪽
manitatis exemplum efferatum Rodulphi animum , qui cum ex eo tempore saniora consilia agitare coepisset, pace cum Vicinis, aequissimis
conditionibus, facta, ac duobus fratribus cum matre in eamdem enistentiam adductis, nuntium terrenis rebus remittere decrevit. Itaqtie cum ervos omnes libertate donasset, jam petri castrum cum suis praediis omnibus vel lanensibus obtulisset, austerum illud vitae inititutum cum fratribus lub Damiani disciplina arripuit. Haec fere bcottus , veris alia multa admiscens . Si enim ea demas, quae de Ro-dulphi conversione, caltri tui munitissimi oblatione ex Damiano accipimus, cetera, unde Picottus explicatus sit, ignoro opinor ex ano vulgi rumoreo anili traditiuncula , quae mihi quoque, cuia in iis locis essem , non emel in aures incurrit, quam Picottus libenter exceptam, verbis ornatam ad Rodulphum traduxerit. Ego merum commentum judico , nam legitimo antiqui auctoris testimonio caret, jam petri castrum in antiquioribus vel lanensium tabulis non occurrit. Tantum initio saeculi XIII. tres ex decem ejus castri partibus Avellanitas obtinuit se constat, reliquae partes leptem Eugubinorum erant, qua de re in antiquitatibus vel lanensibus dicendum
erit. Sed quid quod Petrus Damiani in laudata piliola monachorum coloniam ab se inductam narrat in castrum illud , quod a Rodulpho, fratribus acceperat At monasterii ullius apud Campetri locum non modo certum aliquod monumentum, ed ne levissimum quidem indicium nancisci licuit, quanquam creberrima sit ejus loci memoria in tabulis Avellanensibus ab initio saeculi XIII ad nostram usque aetatem Explodenda igitur Picotti fabella VI. Jam vero, si de Rodulphi aetate quaeras, ea est indicata ab ejus en comi aste Petro Damiani , a quo intelligimus Rodulphum annos
plus minus triginta natum ex hac infelici luce ad verae lucis auctorem migrasse, septennio postquam ad remum venii set. Sed quem in annum ejus beata mors inciderit , id vero perobicurum est,in magnis difficultatibus implicatum. Quod si eum annum definire liceat, facile erit, annum quoque , Vel ad amussim , vel praeter propter constituere , quo in lucem est editus, eum quo ad remum venit, quo etiam ad Eugubinas insulas raptus est. Constat autem O-dulphum evolasse ad superos Petri sedem obtinente Alexandro II. ad eum enim sancti viri res gellas perscripsit Damianus pol acceptum de ejus morte nuntium . Sed quoto Alexandri II anno haec contigermiquis definire aulit Ughellus, cujus maxime erat aliquid ea de re constituere, huius , inquit , meminit Baronius ad annum LVI. Arnoldus
etiam decusesse ait anno LXX., ac nihil addit de suo Bollandiam G
47쪽
ei vix Rodulphum memorant in praetermissis , atque in alios diesrejestis ad diem cal. Jun. I. cal. Jul ubi junt eum esse defunctum anno LXX., quod ab Arnoldo ion acceptum est, nec ulla ratione defendi potest, ut poli ea ostendemus. abillonius vero neque in actis s. neque in annalibus ordinis S. Benedicti, in ea re punctum attigit. Utrobique enim Rodulphum scripsit obiisse ad an
num LXII. ea ratione permotus quod Damianus nuncium de Ro-dulphi morte accepit, cum esset Florentiae, quo eum venisse putavit
occasione schismatis ecclesiae Florentinae ad annum LXIII. Sed haec falsa esse deinceps de monitrabimus. Narrat Damianus in ea ipsa epistola ad Alexandrum II in qua Rodulphi laudes complexus est, a noante quam Rodulphus obiisset S. Dominicum Loricatum , alterum Avellanensis familiae clarilsimum lumen extinctum esse. Sic enim post narrata Rodulphi laudes, transiitum facit Damianus ad Loricati vitam paulo uberius defcribendam . Sed ecce , inquit, dum hujus epistolae gerulus, qui ad vos 'iat, quaeritur , O non suppetit , repentraliud, quod uberius ad aediscationem proscere valeat, si cribatur, occumstii Vir itaque Dei Dominicus, pater' dominus meus, ante au-κum defunctus est. VII. Si quis igitur, quo anno Loricatus obierit, certo possit constituere, is etiam comperiet quinam fuerit annus Rodulphi extremus
annus enim unus inter utriuique obitum fluxit , ut ex Damiano audivimus. Verum hoc opus, hic labor incredibilis enim ea de re scriptorum dissensio est Baronius, nihil repugnante Pagio, Loricati obitum conjecit in annum LXL Hoc anno , inquit , prid. d. Octobris migraυit e hac vita miriscus ille magnae abstinentiae , ac austeritatismitae vir Dominicus, Loricatus cognomento dictus , cujus res praeclare gestis scripsit Petrus Damiani ad AleΜandrum Papam, ubi cum testetur possannum ab obitu Rodulphi episcopi Eugubini hunc esse defunctum plans
ad praesentem annum ejiciendus est ejus ad Deum transitus 2 quem magno animi sui dolore idem Petrus Damiani Ut tres dies, e quo Romam se contulit , se accepisse testatur jam praenuntiatum ab ildebrando Archidiacono . Vides hic memoria lapsum annalium ecclesiasticorum Parentem, cum scripsit Loricatum defunctum esse post annum ab obitu Rodulphi contra enim constat Rodulphum post annum a Loricati obitu migrasse ad superos. Est aliud hic levi ulculum Baroni erratum; scribit enim Petro Damiani nunciatum esse Rodulphi obitum, triduo poli quam Romam venisset. At Petrus ipse Damianus de Rodulphi morte sibi allatum esse scribit cum Florentiae esset triduo postquam ab Alexandro diicesserat, ac mirum lane geminum hunc errorem, neque a Pagio, ne E et que
48쪽
que a Mansio nuper in ornatissima Lucens editione sublatum esse . Sed utrumque tamen Baronius ipse viderat, manu sua correxerat in exemplari suorum an alium typis edito, quod olim Christinae Suecorum Reginae mi , ac postea in bibliothecam Ottobonianam inve-
Etum est, ad cujus oram ita eminentissimus austor ad annum LX. scriptum reliquit. Hoc anno prid. d. Octob. migravit e huc ita, o tibitum testitur post annum ab ejus obitu Rodu bum, M. pos tres dies Μquo Roma Florentiam se contulit, c. Ita ad me olim scripserat amicus optimus Octavius Turcius, canonicus Piranus, qui dipsum monuit in vita S. Dominici Loricati, quam nuper edidit a). Sed haec leviora sunt illud permagni interest, quod Baronius mutavit sententiam cum enim antea existimari Loricatum obiisse ad annum LXL, ut est in annalibus editis, rationibus pollea melius subductis, sancti viri obitum retraxit in annum LX. VIII. Possem alios nominare, qui, vel annum a Baronio in annalibus editis constitutum retinent , vel dum alium ab e excogitatum indu- , cunt, novis ambagibus implicantur. Sed unum praeterire nefas est illustrem auctorem uidonem Grandium, qui in appendice ad quartam dissertationem Camaldulentem aderchium anno LX. Loricati
obirum assigentem, acriter impugnans , unus omni tm ea de re eruditissime disseruit. Est autem viri doctissimi opinio Loricatum ex humanis excessisse anno LXVI. Nam cum Loricatus pridie idus Octobris objerit; sic enim eam epistolam absolvit Damianus : Obiit beatus Dominicus prid. d. Octob. regnante D. N. Iesu Christo, qui cum Pa-ire,' Spiritu Sanctu viυit, o regnat in saecula saeculorum . Amen Cumque, Damiano ipso auctore in eadem epistola ad Alexandrum II.
manifestum sit oricatum obiisse die sabbatici sic enim ibi legimus: seret igitur feri oricatus per continuum diem vi desit , mel modulandis psalmis insistere , vel corrigiarum se ictibus flagellare . Nocte vero sopore deposito suscepit antidotum, deinde coepit anguisiari,
re de somachi dolore graviter conqueri . Post decursum itaque nocturnae onaxis secium , post matutiuos hymnos , cum prima jam hora sibi a fratribus , qui aderant, cantaretur , sanctum Deum spiritum reddidit haec duo componenda erant ad extremum Loricati annum definiendum , ut is nimirum prid. d. Octob. obierit, Wille dies in sabbatum inciderit. A duo illa temporibus Alexandri II componi non poterant nisi anno LX., LXVI. Sed anno LX aliunde probat Grandius Loricatum ex hac vita non migrasse. Restabat gu
49쪽
tur, ut sancti viri obitum in annum LXVI. adduceret. IX. Non patitur instituta brevitas, ut singulas hasce scriptorum
opiniones ad trutinam revocemus Tantum juvat, quae a nobis ad hanc quaestionem dirimendam cogitata sunt, proferre in medium. Quae sicut probabilia videbuntur , aliorum sententiae quasi uno ictu coraruent in minus, erit unicuique integrum vel melius aliquid afferre de suo, vel si quam et uperioribus sententiis propius ad Verum accedere judicarit, in eam pediticis ire . Ajo itaque videri mihi obitum S. Dominici Loricati alis commode conferri posse in annum, MLXV. Videbitur id omnino incredibile , quod vulgo persuasum it Loricatum obiit se prid. d. Octob. quidem die abbati , sedente Alexandro II qui characteres annum designant LX., vel LXUL, ut cite ei a Grandio observatum. At quid sit Loricatus non eo die, sed v idus Sept. objecit Atqui hunc ego arbitror fuisse supremum.
Loricati diem . Et id contra omnium sententiam , sed tamen non temere istum. Facit enim, ut ita judicem, auctoritas Necrologii R-vellanensis, cujus non semel jam memini inuS, quod Ravennae alservatur inter codices mis bibliothecae nostrae Classensis . Scriptum est Ne-crologium istud ad calcem membranace codiciS, in quo Vetus Martyrologium scriptum it, quo olim Avellanitae noliri utebantur. Ibi enim Loricati obitus ad diem x. Sept. notatur ii hunc modum: Obiit n. Dominicus oricatus inclusus euerabilis eremit . Quare uiri
Loricatus objerit sabbati die, ut aperte proditum est a S. Petro Damiani, inito calculo, vel inspectis antiqui calendari tabulis, compertum erit annis tantum LXV. MLXXI. decimum Septembris diem in sabbatum per id tempus inciditse. At vero in annum utque M LXXI. Loricati transutis nulla ratione trahi potest ita enim fieret, ut Rodulphi obitus conjiciendus esset in annum consequentem LXXII. quo scilicet anno cathedram Eugubinam, jam inde ab anno saltem M. LXX. obtinebat Hugo episcopus, ut infra ostendemus. Unus est igitur annus LXV., cui liceat Loricati obitum copulare atque ita Rodul-phi beata mors in annum LXVI. ad finem vergentem conjicienda erit. X. Neque me movet conclusiuncula illa epistolae S. Petri Damiani ap- Picta , in qua oricatus conceptis verbis dicitur obiisse 'idie idus Octobris. Etenim pronum dista est eam recentiori manu adiectam fui s.fe, vel certe vitiatamis corruptam propter amanuensivim et imperitiam , vel oscitantiam; ex quo scilicet fonte plura irreplerunt menda in scripta s. Patrum , c in antiquiora fere monumenta. In Necrologio autem Avellanensi perantiquo, quodque non debuita, aliis atque aliis ramanuensibus exicribi ut epistolis ceteris
50쪽
teris . Petri Damiani libris contigit , non video cur mendum ais deo enorme suspicari liceat , ut oricati obitus e ua ede divulsus, in alium locum longe dissitum, ex die scilicet Septembris decima, in quartamdecimam Octobris transvectus fuerit. Sed alio nomine mihi ulpecta est ejus epistolae conclusio. Video enim ibi Loricatum
Beati appellatione insignitum obiit Beatus Dominicus, c. Haec autem dicendi ratio a summa Petri Damiani lobrietate, prudenti liena esse videtur . Neque enim verosimile est beati titulum Loricato tempe sitive adeo, 3 Vix anno ab ejus morte elapso, a S. Petro Damiani tributum fuisse, cui non erat obicurum non licere cuiquam viros etiam sanctissimos post mortem ejul modi titulo privata auctoritate decorare. XI. Quam non inanes sint hae conjecturae, demolirant nonnulli codice Vaticani manu exarati, clonge antiquissimi, in quibus ad calcem laudatae epistolae Petri Damiani ad Alexandrum ΙΙ. delunt ea verba obiit Beatus Dominicus Loricatus , quemadmodum accepi a viro amicis simo Octavio Turcio canonico Pirano, qui pollulante me codices iulos consulendos curavit per amicos Romae agentes. Quae cum ita
sint, auctoritatem Nec rologii Avellanensis ementu illo, vel vitiatoincorrupto S. Petri Damiani et timonio minime labefastari censeo. Ac mirum profecto amicum meum Turcium, qui nuper . Dominici Loricati vitam erudite illustratam edidit, hanc meam opinionem de anno, die emortuali ejus lanctissimi remitae sibi a me liberalissime comunicatam pluribus expotuit, subruere conatus est, oblitum esse, quod aliquot ab hinc annis de codicibus Vaticanis ad me scripserat; nam id certe vir ingenuus, verique amator dissimulare nec poterat, nec debebat Verum hac de re pollea. XII. Sed aliud est, quod hypotessim notiram penitus convellere Uidetur. Anno enim LIX. . Rodulphum in cathedra Eugu bina sedisse produnt asta concitu Romani ad eum annum habiti lub Nicolao ΙΙ. quibus obsignandis cum aliis episcopi bene altis Rodu bus Eugubinus terfuit. Si ergo ejus obitum in annum utque LXVI. dili rahas, juxta hypothesim noli ram epilcopatum Eugubinum 1eptennio altem ab eo gestum fuisse oportebit ab anno scilicet M LIX. ad annum LXVI , quod esse nullo modo pote it, refragante scilicet Petri Damiani testimonio, ex quo dilcimus Rodulphum evasitis ad superos vix anno septem postquam ad remum Venerat. Itaque ejus
septennii partem in eremo Avellanensi egit, partem in episcopatu Eu-gubino ea autem in epilcopatu gessit, in eremo, Damiano ipso auctore, ut dissicile lictu sit diutius ne privati re mirae iram e-berit in eremo Avellanensi, an episcopi munia apud Eugubmos uitinuerit