장음표시 사용
301쪽
tur enam Confestatio obedi luilonem. 'Vςς- ς' nisi in ordiae ad abs
302쪽
Consessatius ex iusta , 5e rationabili causa Paenitentiam mutare potest: siue sit data E se , quia sicut eam semel iniunxit, ita mutare potest, elim nulli taciat iniuriam ; si te ab aequali sit iniuncta , quia Conte uarius aequalis habet potestatem aeqaalem; siue etiam a superiore , modo inicincta sit propior peceata non res cruata ; quia sicut potuisset illa peceata ab labierT , etiam posito, quod superior absoluerit, potest Paenio tentiam commutare ex rationabili cauta. Quod si peτeata fuerint te se tu ala, aliqui dicunt, paenitentiam pol se mutati. aliqui non ducindo autem mutatur Paeni. tentia, debet paenitens iterare confessionem m iorum
peccatorum , super quae applicata fuit illa Paenitentia i supposito quod cana oblitus fuerit si v pro paenitens recordetur suae paen nitentiae potem mutari sinc iteratione peccatorum; tunc enim snsfieienter cognoicit statum paenitentis ad mutandam illius paenitentiam .
De Indulgentiir . Poenitentia non tollit paenas peccati totaliter , sed
de aeternis illas mutat in temporales: remissa eigo culpa per absolutionem, remanet paena lurnda in hoe saeculo, vel in purgatorior oer actiones scilicet paenales in hoc saeculo . quae saris faciotiae sini; Ze haee est vi ordinaria, qua paena peccati remittitur, aliaestura ordinaria , per indulgentias scilicet, quibus nobis ae plicant ut me ita Chiisti, di Sanctorum in satisfactione in paenarum , quas debemus luete in hoc saecolo, veI in futuror unde post quarii mimus de paenitent a s qu' tollit culpam, di de satisfacti ocie. quae est via ordinaria ad remissonem paenae , age adum est de Indulgeatus . quae sunt via extraordinaria.
Q V AESTIO PRIMA: snt Indugientia ,hin quo consistant λA L quando nomen indulgentiae significat ni
miam licenti ni agendi impune contra legem ἔaliq-ndo signifera temissionem eliminis t sed ut sex initur in praetenti, significat remissionem paenae tem
poralis debita Peccato post ipsius absolutione, s
303쪽
quae tota It cr remittit tu, si redLlgcutia sit plenaria. &Faitialiter sam sim , si sit limitata .
ae pecestis actuaribus, concessa per applicationem thesauri Ecelesiasti ei. Dicitur primo , relaxatio ;quin pet indui cntiam tollitur paena peccato debita tnoc etiam dieitur, ut innotescat per Indulgentiam Peccatum non toui, nequidem vocitate, sed tantum Faenam . Dicit ut secundo , paena remporalis ; qui rir Indulgentias rion remittitur paena aeterna , qu mam detri tur peccatis mortalibus nondum doletis , vi per Indulgentias non delentur peccata . Dicitur aertio, debite p ee Mo actuali; non originali: quia re- Muttitur per Baptismum, quo affertur peccatum, &vmnis reatus, seu paena pecesiti Additur, per applica-σionem thesor; Eetiolastic ri quia sicut in re publica servatiar thesaurus; seu copia pecuniae ciuibus disti ibue a dae iuxta vecessitatem, ita in aeeeptatione Dei conseruatur thesaurus constans ex infinitis meritis
satisfactionibus Sanctorum , cuius dispositionem ha- Summus Pontifex r unde potest illum distribuete secundum necessitatem Ecclesiae.
CONCLVSIO SECUNDA I Ndulgeniis fundanius in potesate, quam habet E
elefia condonandi paenas peccatorum, etiam extra
Sacramentum; quae sotestas colligitur ex Μatth. Is.cuodeumque sotueris super terram, erilsolutum is Erit haec autem v ciba sunt uniuersa Iissima, unde ramnem actum soluendi in eludunt, non sol una pcccatis, sed etiam a peccatomui paenis , ut con firmat traditis Ecclesiae, de usus antiquissimus. Illa potestas concedendῖ nidulgentias liabet pro fundamento metita Chiisti, de satisfactiones Sanctorum, tmulta cnim opora egit Christus , quae cran abundantia, quandoquidem pet unum actum infinitos mundos poterat redimere, quodlibet enim opus Christi erat infiniit valoris ; unde quandoquides iamulta opera meritoria elicuit Christus, non debuerunt esse inania, sed remanserunt in thesauro Eecle hoc est, in acceptatione diuina, ut peccatoribu
304쪽
εpplicarentur. Multa etiam san' i multa opera satis factolia praestiterunt, quae sibi non erant necessaria ,& hoc etiam.tempore iusti faciunt multa opera,quae sunt supererogati nis,Ze praestant exuperantes satisfactiones, quibus non indigent; unde reponuntur i a thesauro Ecclesiae, di nobis eonceduntur per Bullas Pontificum, quae sunt signa externa, per qnae voluntas Ponti fieis nobis applicantis tales satisfactioncs inno-tcscit: Nec propin rc dicendψmest, quod nos redimant Sancti, quia redemptio illi tantum attribuitur , qui liberat culpa 3 p a aeterna. . Obijciunt Haeretici, merita Christi , &sanctorum recepisse suffiei eos praemium e Christus , V.g. sui norminis exaltationem.recipiendo , di sancti accipietido gloriam, quae superat omnia merita ; erga nec Clit istus, nec sancti habuerunt superabundantia opera,in quibus tandetur thesaurus Ecelcsiae. Resp. quod Christus propter infinitatem suorum meritoruma nullum potuerit recipere pr mium creatum proportionatum illis ; quoad sanaos, bona illorum opereia eranti simul in meritoria , & satisfactoria r ut erant meritoria, non fuerunt superabundantia , quia illis data fuit pro praemio gloria aeterna , ad quam noet sunt condigmepaissiones huius rempσ ir , inquit D. Paulus ut erant vero citis iactoria, illis cori et pondet remissio paenae peccati: & quia elicuerunt plura opera poste.xpiationem suorum peccator cm, talia opera etant superabundantia in satas factione; di se remanserunt in thesauro Ecclesiae : quis enim putat, quos Ioannes Iaptista, qui nullum peccatum mortale unquam admisit, non prae ihi iecit plura opera salissa hotia super abundantia, quae inutilia osse non debue iunt λ quod fortiori dicendum est de beata Virgine, quae se per bene operata est, di nullum quantumuis leus rex catum admisit : Sanctorum ergo satisfactio illis superflua, alijs est nec qssaria dc ipsis applicaturi de in hoc stat aliquo modo Sanctorum communio. Note tur tamen, i satisfactionibus sanctorum thesauruma Ecclesiae non esse infinitum, sed . 1 meritis Christi , quae infinita fuerunt; unde euacuari noli potest . Por-go, ea hoc non est dicendum , quod satisfactiones Sanctorum sint supeissuae, si sitisfactio Christi sit infinita: potest enim ex hoc tantum inferri, quod non sint necessariae absolute: ut superfluae non rema' ,
305쪽
licetur certus, &limitatus gradiis sa lilialonum chrasti , cui additur gradus satisfactionum sanaorum; hoe enim mi Chrasto honorificum, quoniam Sam
ei Hum merita sum a passione Christi. in V AE s T I o II.
uoluplex est Indulgentia . cm quomodo Indulgentia ad tempus intelligi aebeant D I uidi i qe eommuniter Indulgentia in persona
iem . localem de realem. Personalis est illata, quam Pontifex ita confert pcisonae , ut illi quasi inhaereat: si eut quando papa dat alicui Indulgentiam , quotiescumque pio fert ier nomen lesu δἐ Mariae , Lo. calis est ea, quae inhaeret loco, vi quando datur Iud ut gentia illis. qui aliquam Ecelesia in visitant. Realis denaque est ea, quae inhaeret alleus rei, ut quando Pometifex dat Indulgeoaias fercnii Rosatium , aut Ima ginem cruei fixit istae autem sunt annexae rei, Sc ob hoc dicuntur teales, Pi aeter hane diuisionem Indulgentiarum est alia, quam afferet.
Dividi Hidi Indul enita in Plenariam, Tempora
lem , seu ad tempus aliquod limita iam plena ala est ea, quae remittit, non quidem culpam, ut diximus ; sed totam paenam dcbi iam peccatis ; & hoe vel absoluie . quando scilicet nulla est resti ctio in Tulla; vel in certo genere, ut qua do in Bulla datur Indulgentia plenaria de paenitcntiis in unctis i pro tunc enim haec vel ba denotant Indulgentiam prodc D se ramum ad te inii tendam paena iri debitam paenitea .riis iniunctis, de non peractis Indulgentia temporalis aest ea, qua tant sim aliqua pars paenae debriae pecca Iolle laxarat, sicut quando dantur Indulgentiae qi adiaginta d letum, vel septem , aut centum . am mille Mnnorum . Aliquando per certas Indulgemias re mittitur quatia , vel tertia, vel dimidia pars paenarum Peccatis debita ium: de tune qui habet plures paenas 1uendas. indulgentias lucrando, per accidens maio-xem fructum percipit. Aliquando datae sunt Indulgentiae duatum, vel trium aut quatuor Catenarum: in
Primitiva enim Ecclesia iniungebatur aliquando Ca
306쪽
obligatio ieiunandi in pane de aqua quadra pini a diebus, qui praecedebant seprem annos paenite Liae publicae pro certis peccatis, de haec paenitem: iniungebatur illis, qui falsa aeeusatione et an ca os morirs alterius . Aliqui distingunt inter plenariam I dulgentiam di Iubilaeum, distinctio inmen nulla est , nisi accidentalis , ratione scilicet adiuncto tu me inrquamlim in Iubilaeo eo needitur maior potestas, absoluendi nimirum E casibus reseruatis; di censur i, dedit pensanda super aliqua vota. & aliquando super i
Iegularitate in t sed hoc non est de ratione In ultentiae r quia respicit tantum remissionem. non culpae, sea' paenae te iv porali, , quae aequaliter condonatur in Iadu
geutia plenasia , ae in Iubilaeo .
Vando dantur Indulgentiae, v. g. eentum anno rum,per hoc intelligi non debet quod relaxentur centum anni de paenis soluendis in pu Dratorio : sed intelligitur , quod ioi & tantae paenα gatorii remittantur, quot de quintae deletae folia
sent per paenitentiam centum annorum tot unctatu per an 'quos canonest olim enini pro grauibus peceatis , v. g. pro adulterio , di similibus iniungebantur Paenitemiae septem annorum, & pio grauior ibias longiores: via de , illi qui 'multa ni illi a pecca OIum P trauerant, multis annorum millibus λχ Dii eum ain debuissem at ei e si po uti seri r illae autem paenMentiae minuebant paenas, quae di biliantur peccatis in purg totio; vnae Indulgentiae mittis annorum, v. g. Os re laxab rit paenas purgatori, quot relaxasse ut mille anni paenitentiae antiquae .
AN tequam ipsus explicationem afferamus, no- andum est , quod ipsius fi ut a duplex habeat ut in veteri Testamento, quatum p ima fuit in anno Sab-barico, de seeunda in anno Iubilae 6. Annus Sabbatieus in lege Mosai ea erat septimus , quo in memoriam diei septimae Iudaei non col bant Ariam, nec merebant: sicut enim Deus sex. aicbus
307쪽
operatus est,. de septimo requieuit tExod a3. ut sex annis eoiere terr m , remetere tu , de septi inoicesIM ent ob mmni eultura e quo anno gaudcbant pauperes fructibuς qui sponte nascebat
wt ; anno vero sexto. Deus dabat benedictionem terrae, ut fructus sufficie tes ferret pro anno sexto , de septimo . Tria fiebant in illo auao . Itimo remittebantur debita filis, qui ctant ex genere Iudaeorum, non vero gentilibus, aut pereetinis, nec pro My iiii id est , illis qui facti erant udaei. Secunda . serui in libertatem remittebantur, modo essent H braei . Vetrio denique leaebatur populo De ut et Onommam , quod est veluti appendis legis vetetis. Porro . hic annus Sabbaticus non eae pii numerari ab illo tempore , quo Iudaei egressi sunt ex . ypto , quia ex hoc non caeperunt terram colere, sed ex quo ingressi sunt ter-xam promissiqnis, ec diuiso illis facta ruit a Iosue a risuccnim caeperunt. terram colere. Hic autem annus
Lit fietura nostri Iubilaei, in quo paeaae debitae peeca
Αnnux Iubilaeus,qvi ine epit sicut annus Sabbatieus, E pristio scilicet anno possessima iso dc culturae terrae Promissionas, crat quinquata simus. In illo fiebant haec tria, quorum duo prima Trant communia a cino Sabbatico; primo, re utebautur debita a Secundo , serui fiebant Iiberi r Terito, avitae possessiones redi-hant ast pristinos dominos, quod non fiebat in anno Sabbati cor unde quando quis vendebat agrum , cochatius vel vilius vendcbat , quo magis vci minus di-
sabat ab anno Iubilaei,& hic annus fuit secunda figura nostri Iubilaei.
CONCLUSIO.PEt Iubilaeum intelligitur Indulgeatia plenarixo ,
quae in amplissima forma conceditur, quia datur Potestas conligario approbato absoluendi ab Omnibus ecnsuris,& cas bus reseruati, sicut & commutandi vota quaedam: editam aliquando dispensandi super drregularitates, iuxta praescriptum nullarum aquae semper legendae sunt, quia sanium Valent quantum sonant. Licet annus Iubilaeus , qui sanctus dicitus, figuram habuerit in veteri Testamento, ut diximus 3 non est tamen de iure diuino, sed tantum Ecelesiasti-ao:instituit enim illum Bonifactus vIILanno Domini
308쪽
rino. & simul ordinavit ut centcsmo quolibet anno renouaretur. Clemens VI. ipsum amici pauit; instituit enim illum anno a 3 so. iussit ut reuocaretur quolibet anno quinquagesimo. Tandem Sixtus IV. reduxit ad annum vigcsimum quintum: hoc tamen non impedit, quin in necessitatibus Ecclesiae,saepius Iu ib-
Antius Iubilei incipit in vigilia Natiuitatis Domini, di durat usque ad sequentem vigiliam Natiuitatis Do mini: quod intelligitur de urbe Roma: in regnis enim ,& prouinciis incipit tantum cum Bullae pontificum ab ordinari js receptae, di publicatae sunt . Incipit, inquam Romae inimc diate ante vesperas, qua hola aperiuntur valvae sancti Petri, & desinit anno sequenti eodem die sint iis vespetis; dc pro tunc ipsae valvae clauduntur , Quando in Bulla. Iubilaei datur facultas absoluendi a casibus reseri alis in Brita Coenae Domini, potest absolui di Haeresi, quicquid aliqui sentiant, fundati sa per c normitatem huius casus; sic enim res oti sum fuitia poenit nitaria anno Domini 16I . occasione Iubilaria Paulo V. concessa quod iamcn de haeresi occultatelligitur. Quq ad actiones faciendas ut quis lueretur Iubilae urn , praescribuntur a Di ilia . Quo ad Confessa rium, potest tempore Iubilaei eligi quilibet approbatus ab oldinario ; unde rcgularis, qui liabet tantiam U- probationem sui superioris . potest quidem absoluere regularem , sed ann iacta larem; quia noti cst approba ius ab Ordinario ipsius saecularis . -
v IEST. I O IV. possis Indulgentiar comedere λNEminem later, multos esse superiores d gnitate Ecclesiastica pollentes , quorum omnium caput est supremus Pontifex, cui succedunt Archiepiscopi, Episcopi, supcriores ordinum , maloies scilicet. qui supcr subditos dignitatem quasi Episcopalem habent. De his omnibus pio cedit q aestio, si e ut & de Concilio, de quo quaeritur, an possit Indulgentias concedere .
diuino Indulgentias concedete; quia facultas di .LσM' Thesea, Pars III. N. ivi ir
309쪽
stribuendi bona publica , per se competit rincipi si
pren; o rei public & proinde Summo Pontifici volucr- .satis Eccl si ς licto ti,cui soli 'illum est,Pasceone meas: oc ideo est so is omnis iurisd .ctionis, Episcopus autem habet hanc potestatem, sed hoc est a summo Pontificet unde sicut Summus Ponti sex liniim potet atem Spiscoporum citca absolutionem multos enim casus fibi Iese uti papa , de quibus non possunt absolvere Epi Deo pi) se ei iam illam limitat quoad indulgontias : v de Episcopi pos Iuni tantu in conccdere I iidulgentias unius anni in dedicatione solum Eecu sitae , dc in aliis
Occasionibus possunt ianium conccdere I naulae vitas
quadreginta dierum. QSod si concedant aliquando in sua visitatione Indulgentias plena Das, hoc est ex
coneessione summi Pontificis, cuius Bullam obtineae tenentur. Potcstas illa Episcoporum circa Indulgea. tias vocatur quidem Oidinatia , quia sequitur illorum munus , de eorum dignitati annexa est , aut horitate
summi Pontificis Idem dicendum est de Arehiepiscopis, qui tamen in hoc superant Episcopos , quod posis ni per totum suum Archiepiscoparum Indulgen: ias tales concedere, Ec etiam in Episcopalibus suorum suffraganeorum, ut habetur ea pite de poeniten tiis ec remissionibus,quod intelligitur in suis visitatio. nibus . Si Episcopi datent Indiligentias excedentes quadraginta dies , non essent iuualidae fimplieitet, sed tantum quoad excessum . Tum Archiepiscopi . tu a Episcopi possunt Indulgentias couferre, modo sint electi, dc confirmati , etiamsi noci sint consecrati; quia indulgentiae emanani ab exterioli iurisdictione , quae non requirit consecrationem : sic summus pontifex electus , de non conseeratus pol cit IndulgCnitas conce dere Si Episcopus sit excommunicatus d cnuntiatus, concedere non valct indulgemias. quia carct acta tu
Iisdictionis . Si in pecccato moriali existar, dum illas
concedi , non peccat moriata iter . quia non exercet
actu in Ordinis, sed itarisdictio s. Potest E'iscopus delegare suam potentiam eoncedendi Indulgentias cle rico non laicob tute erutri humano ab Ecclesiasticis temo uc ur; potest taliaca summus pontifex de absoluta aut hora tale. Taudem Episcopus potest tantum dare
Indulgentias suis Dioece sanis, quibus participare pos sunt etiam regulares exempti , se submittendo in hoc Episcopi εἰ exemptio enim regularium non debet cede te is illorum damnum.
310쪽
Quo ad Concilium generale, si sit Acephalum, hoe
est sine capite non potest cone edcie Indulgenti as,ic siemortuo Pontifice, Concilium non potest an pirus plenarias concede Ie , quia non reperitur, quod haec pote stas sit concessa Ecclesiae, sed Petro, cui dictum est Pa se oues meas. Quod si Concilium vniatur ea diti per se, vel per legatos ; tunc potest concedere Indulgentias in uetoia Ecc sa ; suis enim lcgalis suam potentiam det gauit Pontifex Quoad Cardinales, Patriarchas,8c Ptiis malos, non habent potestatem concedendi Indulgentias de iure communi, nisi in quantum sunt Archiepiscopi, vel Episcopi; vel nisi illis detur talis potestas ercpriuilegio, commissione, aut consuetudine. Quoad Praelatos regulares potestatem quasi Episcopalem habentes, ut generales ordinum & Piouinciales, Roderiacus dicit eos, habere ordinariam potestatem Indulgentias eo ucedendi, qua tamen noia utuntur per desuetudinem: pos uiri tamen aui horitate Apostolica ipsas concedere; Leo enim decimus concessii Ninistri, prouincialibus de Obseruanta a , ut possint concedere suis subditis plenariam indulgentiam in sua visitatione. Sic Alexander IV. quadraginta dies Indulgentiae conccbst audientibus sermo aes Fiatrum Minoium.
uenam requirantur, et i quis possi Indulgemias consequi 3 Cotio at quidem quod ex parte eo nee dentis renquitatur iusta, & legitima causa , ut valide 4ndu Igentias possit conecdere; quae quidem iusta ea utata est honor Dei , Ecclesiae viilitas, bonum commune.' vel privatumr poni sex enim non est dominus me
litorum, & satisfactionum Christi, sed tantum di Dpensator, qui thesaurit m sbi comni, isu in debet di-1i tib ucre secundum intentionem Chiisti . Intentio autem Christi, de sanctorum est, ut Ecelcsire thesauru non dissensetur, nisi ob honorem Dei, de Ecclasiae viblitatem; idco qui sine iusta causa hune thesaurum dispensat, quod est potius dissipare, nedum peccat moror aliter, sed inualida est concessio . Requiiuntur etiam conditiones multae ex parte illius, qui indulgentias lucr ri Peropiat. Debet primo esse viator, quia con cessio Indulgentiae est actus iurisdictionis, qui non po'