장음표시 사용
101쪽
etrina sua damnatus est ac depositus ab episeopatu, et fides catholica asserta. A Theodosio Nestorius relegatus primum Antiochiam, demum Oasim, misere periit. 280. Ob locutiones in specie catholicas quibus Nestorius usus interdum est, nonnulli audaciores eritici inter protestantes Nestorii patrocinium suscepere , quasi actum reset in ejus causa de pura Iogomachia; sed perperam. Si de vocibus unice lis suisset, certe Nestorius potuisset ac debuisset fidem catholicam aperte prosteri, quod numquam fecit; ejus discipuli sectarentur articulos de unica in Christo porsona , ac dicerent Virginem Deiparam, a quibus tamen semper abhorruerunt et adhuc abhorrent. 28 l. Cum haec ita se habeant, duo nos efficere debemus ; i' unicam eamque divinam in Christo adstruere personam ; 2' viudicare B. Virgini veritatem et denominationem Deiparae. Ad haec duo siquidem tota revocatur haec controversia.
Uniea in Christo est eaque divina personia 282. De fide propositio est definita ab Oecumenico concilio Ephesino, et iterum a Constantinopolitano II. Can. T. et 8. dum Christus dicitur eae duabus naturis in una subsistentia et in una Verbi persona; in symbolo vero Athanasiano
habetur: non duo tamen sed unus est Christus.
283. Scripturae, sidet symbola, patres uni eidemque Christo tribuunt quae in utraque natura gessit, eundemque constanter Deum hominemque esse docent, seu de Christo Deo-homine tanquam de uno eodemque subjecto loquuntur ; ergo unica eaque divina in Christo persona, unu8que
284. Sane Apostolus Philipp. 2, 6. seqq. ita scribit de
Christo: Qui cum in forma Dei esset, non rapinam arbitratus est esse se aequalem Deo ; sed semetipsum exinanivit , formam serri accipiens , in similitudinem hominum Detra, et Disitigod by Cooste
102쪽
PART. II. CAP III. DE UTRIUSQUE CHRISTI ET . 101
habitu inventus ut homo. Quibus verbis ille idem qui antea solum erat in forma Dei, dicitur exinanitus dum accepit formam hominis, et in hac assumpta humana forma seu natura , ut postea prosequitur, factus est Obediens usque ad mortem, et exaltatus est; atqui profecto, qui ejusmodi est, non est nec esse potest uisi unum Subjectum, una eademque divina persona. Rursum de Verbo divino scribit Joannes i , t 4. Et Verbum eam factum est; ergo idem Verbum quod antea erat apud Deum et Deus erat, ilIud est quod factum est caro give homo ; ergo eadem semper unica divini Verbi persona mansit cum et in assumpta natura. Demum eaedem Scripturae de Deo-homine tanquam de eodem subjecto loquuntur, uti cum eundem vocant silium Dei et filium hominis ; ubi commemorant Dominum stl rias crucisaeum, ut l. Cor. 2, 8.; dum dicunt Deum Ee-elesiam acquisivisse Sanguine suo, ut Aet. 20. 28. Filium hominis existentem in caelis dum loqueretur in terra, ut Jο. 3, 13. existentem antequam fibraham fieret, ibid. 8, 38. aliaque ejusmodi de Christo affirmant, quae de duabus personis aut individuis nullo modo enunciari possunt. Ergo juxta sac. Litteras nonnisi una persona eaque divina , nec nisi unus Christus Deus-homo agnosci potest.285. Nec aliam Christi notionem nobis constanter ingerunt fidei nostrae symbola; etenim tum symbolum Apostolicum , tum Nicaenum et Constantinopolitanum proponunt nobis fidem in Christum unicum Filium Patris, Deum de Deo, qui incarnatus est de Spiritu Sancto, natus ex Maria Virgine , ac pro nobis passus et mortuus est. In quibus per-8ona regens, seu subjectum non est nisi unum, quod in utraque natura agit et operatur. 286. Cohaerenter ad has fidei tesseras locuti sunt patreη , ex quibus 8. Ignatius M. in D. ad Ephra. haec Iuculenter scribit c. 7. Unus medicus est earnalis et spiria tualis genitus et ingenitus seu saetus et non factus I in ea egenitus Deus . . . . et eae varia et ea Deo . . . . Iesus Chri-δtuo Dominuς noster; et e. 20. In uno Iesu Christo seminum Diuitigod by Corale
103쪽
earnem eae genere David, stis hominis et Ilio Dei. Idem igitur est ex Ignatio filius Dei et filius Mariae. Sic etiam, ceteris omissis, qui recoli possunt apud Petavium lib. 3. c. ilscribit s. Augustinus in Enchiridio: c. 3o. Unus De lius idemque hominis situs; unus hominis stius idemque Dei stiua ; non duo siti Dei, Deus et homo, sed unus Dei situs; Deus sine
initio, homo eae certo initio, Dominus noster Iesus Christus.
semel morali unione admissa , licet in summo gradu inter Deum et hominem, duo necessario deberent Christi admitti : evanesceret dogma de Christi divinitate, oeconomia incarnationis, redemptiovis et satisfactioniis, quibus nihil fingi potest magis abhorrens a christiana omnium
seculorum doctrina. DIFFICULTATEA
288. I. Ohj. i' scriptura duplicem assignat Christo generationem adeoque filiationcm alteram ex Deo alteram ex Maria ; duo igitur filii in eo agnosci debent quorum altor dicitur stius Dei, niter stius hominis; 2' Quoties proinde
aut generationem ejus ex Maria aut ejus mortem comm morat, toties vocat Iesum aut Dominum; a' rationem assignat quare Deus per gratiam sit homini conjunctus in Christo , siquidem do. 8, 29. ipse Iesus ait: Oui me misit
mecum est, et non reliquit me Solum , QUIA esto quae placita sunt ei facio semper. 4' Hinc de Verbo pronunciat Ioannes l, i l. et habitavit in nobis, nem Pe in carne seu inhumana natura, et ibid. 2, l9. Christus vocat corpus suum seu humanitatem templum; et Apostolus Hebr. 8, 2. et 9, ll. tabernaeulum; ad Philipp. Vero 2, 7. habitum. Porro inter templum, tabernaculum, domum et habitantem in eis, inter habitum et illum qui eo induitur non intercedit nisi conjunctio extrinseca et moralis. Ergo et in Christo intor Deum et hominem. 289. Resp. Ad l , D. Duplicem scriptura generationem Disit so by Corale
104쪽
assignat Christo nempe uni eidemque Verbo seu silio, C. assignat diverso subjecto F. Duplex revera Verbo competit generatio, aeterna in natura divina , temporalis in natura humana, subjectum igitur duplicis istius generationis unum idemque est; scilicet Verbum divinum. Hinc siliatio quae pro termino habet personam nonnisi unica est, quae pio duplici natura, qua constat, modo dicitur filius Dei, modo filius hominis, quia eadem pergona genita est et in aeternitate et in temPore. 290. Ad 2', My. Sed promiscue destis, Dominus, a
Deus dieitur, filius Dei, filiusque Mariae; sane Apostolus
Act. 20, 28. ait loquens de Ecclesia quam Deus acquisivit sanguine suo; ad Galat. 4, 4. scribit: visit Deus situm suum factum ea muliere; ad Philipp. 2. scribit Christum qui eum in forma Dei esset et aequalis Deo, accepisse sor
291. Ad 3', My. ad prob. D. Si particula quia cau- Salis esset, C. Si signum solum exhibeat et essectum divinae missionis R. Sensus enim verborum Christi est: ex hoc poteritis cognoscere me esse a Deo mimum, quia ego quae placita sunt ei facio Semper, ut patet ex scopo ejus sermonis , et ex iis, quae adjecit ibid. v. 42. Loo ea Deo
292. Ad 4 , D. Admissa absurda adversariorum intemPrutatione , c. in genuino sensu quem objecta Ioca praeseseruiit N. Iam vero Ioannes 1, 14. de Verbo hominusacto scribit: et habitavit in nobis, nempe Deus-homo habitavit inter homines. 293. Christus ibid. 2, is . corpus suum Vocat templum respectu animae, a quo dissolvendum erat per mortem, non respectu divinitatis, seu respectu personae Verbi a qua numquam poterat dissolvi.294. Apostolus vocat Christi corpus domum, taberna culum , habitum improprie seu metaphorice, prout eorpus nostrum pariter domum, habitationem, et tabernaculum, D stimentum Vocat 2. Cor. 5, i. seqq. quin inferri possit non
105쪽
intecedere inter corpus et animam nostram nonnisi moralem et externam unionem.
295. II. Obj. Patres eadem ratione qua Nestorius de Christo locuti sunt. l' Nam alii affirmant Deum assumpsisse hominem, ut Ambrosius et Augustinus, qui praeterea Enctii id. c. 35. scribit Christum esse ALIUD propter Verbum, et ALIUD propter hominem. 2' Alii vocant Christum hominem miserum, ut Basilius; alii vero hominem Dominicum
ut Athanasius, Epiphanius , Augustinus. 3' Nec desunt qui
Christi humanitatem aut organum, aut templum, But vestem, aut sponsam eqge divinitatis dixerint. 4' Prae ceterisIO. Chrysostomus Hom. 3. in cap. l. epist. ad Hebr. n. i. explanans Verha Ps. 4 i. relata ab Apostolo : Propterea unaetete Deus, Deus tuus , haec pro causa nestoriana gerit,it: me Apostolus j et Iudaeos et Pauli Samosa eni asseclas et Arianos, Marcellamque et Sabellium feriit et Marcionem . seu
modo Z Iudaeos quidem , ostendens unum esse duo et DEUM ET HOMIΝΕΜ .... ghersus varcellum et alios quod sunt DUAE PERSO AE DIVIX E PER lIYPOSTASIN ; Adversus Marcionistas autem, quod rivinitas non tinstatur, sed humanitas. Ergo.
296. Besp. D. A. Eadem ratione patres interdum locuti sunt qua Nestorius, sed sensu plane diverso, Tr. Vel C. eodem sensu A . Id enim liquet ex diverso scopo quem sibi patres proposuerunt dum illis sormulis interdum usi
sunt et ex catholica illorum mente. 297. Ad i , prob. D. Vominem pro humanitate Seu concretum pro abstracto usurpantes, C. pro humano individuo seu persona F. Hoc eodem sensu patres posteriores imo et Ecclesia ipsa in suis precibus eadem locutione usi sunt absque ulla nestorianae labis suspicione. Dum Augustinus scribit Christum esse aliud et aliud, de naturis id asserit, non de persona, quam unicam ibidem ape tissime adstruit. 298. Ad 2 , D. Christum dixerunt hominem De erum, Dominicum etc. ratione hypostalici nexus inter utramque
106쪽
eas phrases Maximus Martyr et Τlieodoretus ipse exposuerunt. Ceterum illae locutiones sunt minuR exactae, Christus enim proprie Deus et Dominus dici debet, ut ipsemet
Augustinus mirari. lib. i. e. 30. n. 8. Re corrigens animas vertit. S. Basilius vero proprie non hominem sed earnem dei- seram appellat. 299. Ad 3 , D. Dixerunt humanitatem organum , instrumentum , templum divinitatis in ea habitantis per hypostaticam unionem, c. alia ratione N. Ad eum scilicet modum respectu personae Verbi Vocarunt interdum patres h manitatem Christi organum et instrumentum, quo organum et instrumentum vocantur brachium aut manus alicujus respectu animae his utentis. Voces autem vestis, vomae, trabeae etc. adhibuerunt ad realem utriusque naturae distinctionem significandam. 300. Ad 4 , My. Etenim Chrysostomus Verbis: unum esse duo utitur ad duplieem in Christo naturam distinguendam , adjicit enim : Deum et hominem; illis vero: duae peramae divisae per hypostasin utitur in ordine ad duas personas in Deo distinguendas quae per hypostatim Seu Subsistentiam ae porsonalitatem propriam ab invicem distinguuntur. Id enim ferebat ejus scopus adversus Ma cellum et inbellianos, qui unicam in Deo Personam admittebant , saltem sabelliani. Quod probe intelligens Nestorius numquam ad Chrysostomi patrocinium confugit; Cyrillus vero ac Caelestinus Papa summopere ejusdem o thodoxam fidem commendant. 30 l. III. Ohj. l' Dogma catholicum variis ac saepe repugnantibus philosophicis notionibus personae et naturae inniti nequit. 2' Porro inter naturam ac personam nulla distinctio intervenit, aut nonnisi metaphorica, ut Pa tet ex qualibet re in concreto existente. 3' Sane ad hominem constituendum satis est ut corpus et anima rationalis
jungantur; quod nisi sufficeret; 4' jure possemus usque dubitare, utrum nobis persona insit nec ne. 5' Sed dato etiam, quod divina virtute seri posset, ut Christi lauma
107쪽
nitas in persona divini Verbi subsisteret, nonne melius exsecisset Deus ut persona humana cum divina persona substantialiter conjungeretur In hac hypothesi, praeterquam quod aptissime m3sterium explicaretur, illud tolleretur in- eonveniens, quod de una eademque persona enuncientur quae inter se pugnant. 6' Eo vel magis quod personalitas ad humanae naturae persectionem spectet, qua Christus homo destitutus cSSel. Εrgo. 302. Besp. Λd l , D. Et illis notionibus nititur Incarnationis mysterium, N. illis nos utimur ad mIsterium divinitus revelatum exponendum C. Mysterium hoc perim de ac m3steria cetera unice innituntur divinae revelationi. Cum Vero ex eadem revelatione deprehendamus unicum Subjectum esse quod Deus simul et homo est, ad hoc es, quo modo declarandum, notionibus sumptis ex philosophia, quod unicum est vocamus personam, quod multiplex est Oeamus naturas; persona enim est quae possidet naturam, eamque adhibet; est enim quod nunc dicitur proprium esto: natura vero in sua notione complectitur constitutiva ac proprietates quibus aliquid in suo esse concipimus. Contra Voro in Trinitate, quod commune tribus personis est, dicitur natura, quod peculiare est possidetque naturam, dicitur persona; et quidem analogice id dicimus, cogentibus nos haereticis, qui aut confuderunt personas in Deo, aut naturas in Christo. Hae igitur notiones a nobis accommodatae sunt mysteriis, non autem m3steria notionibus, cum mysteria divinitus acceperimus. 303. Λd 2 , D. Quatenus nihil existere possit quin subsistat, C. quatenus inter naturam et Subsistentiam seu personalitatem in suis conccptibus nullum intercedat discrimen δεῖ Quidquid existit in concreto profecto subsilatit, at haec subsistentia seu modus existendi potest esse proprius vel alienus, saltem divina virtute, ut patet in mysterio de quo agimus, ex quo dignoscimus humanam naturam in Christo subsistere subsistentia divini Verbi, in quo nulla concipi repugnantia potest.
108쪽
304. Ad a , Neg. Sed praeterea requiritur ut sit sui
juriis, ita ut proprium ego possideat uti Suam naturam, animam et corpus, iisque utatur tanquam Suis. Persona enim est quae habet naturam per propriam subsistentiam. 305. Ad 4 , My. Intimo enim sensu edocemur de proprio ego, et quod ab alio non regamur.
306. Ad 5 , Neg. Quia Deus non potest efficere quod in se repugnat, aliquod nempe individuum esse juris sui
et non esse; hoc enim esset contradictorium. Porro si humana persona esset in Christo simul cum persona div Nna, vel duo essent individua, Vel si unum esset, hoc juris Verbi esset, et non esset; in hac sententia non explicaretur melius mTsterium, sed plane destrueretur. Nullum Porro inconVeniens est, quod respectu duarum naturarum ejusdem personae de ea enuncientur quae inter se pugnant, ex. gr. quod eadem persona respectu naturae divinae dicatur aeterna, immortalis, immensa, respectu Vero naturae humanas eadem dicatur nata in tempore, parasibilis, eircumscripta; uti de homine dicitur quoad animam immortalis, mortalis Vero quoad corpus. 307. Ad si , D. Si a nobiliori subsistentia non suppleretur, c. si suppleatur N. Nemo est qui dubitet subsistentiam ad persectionem imo et ad humanam dignitatem spectare, ast pariter in dubium revocari nequit, divina virtute fieri posse, ut haec ipsa subsistentia aliena sit, praesertim divina, quae hi adsit, quin detrimenti aliquid patiatur natura humana, mirum potius in modum elevatur ac nobilitatur. Ut si aedificio Iuleo basis adamantina subjiciatur. Cum igitur humana natura coeperit existere in subsistentia divinae personae, haec propria humanae naturae facta est, qua haec regeretur et sustentaretur. Hoc porro nihil nobilius excogitari potest.
109쪽
B. Virgo vere et proprie Deipara vocatur et est 308. Hanc propositionem de fide definivit cone. Con stantinopolitanum II. collat. VIII. anathematismo VI. his verbis: II. Virgo proprie et ueraciter Dei genitria est. tam vero sic evincimus. B. Virgo vere et proprie Dei para Vocatur et est, si quem genuit Deus, seu divina persona est; talis porro ex Sae. litteris est Christus; etenim Luc. l. 35. ait Angelus Mariae: Ouod nascetur eae te lanctum N eabitur surus Dei; et Apostolus Rom. 9, 5. scribit:
quibus est Christus secundum carnem, qui est super Omnia
Deus benedietus in secula; atque Gai. 4, 4. Misit Deua Ilium suum, Delum ea muliere. Ac demum huc ea omnia referuntur, quae paulo ante adduximus ad divinitatem Christi probandam. Sed et apostolica traditio, uno pene eou- sensu conspirante, B. Virginem Deiparam vocat atque veneratur; testibus enim duobus Nestorii fautoribus Joanno Antiocheno in epist. ad Nestorium, et Theodoreto Cyrensim Haeres. lib. 4. c. l2. denominatio haec a remotissima obtinuit antiquitate, atque ab ipsis apostolis profluxisse dicenda est. Sic enim. Ioannes hortatur Nestorium ut d posita contentione nomen illud impugnare desinat quod
a permultis patribus compositum, seriptum et pronunciatumeri . . . Hoc enim NEMO Getorum ecclesiasticorum repudiavit.
Nam et plures eo usi sunt, iique eelebres; et qui usi non δunt, utentes non reprehenderunt. Theodoretus vero test tur, antiquissimos eatholime Mei praemnes, eae APOSTOLICA TRADITIONE, Geuisse, matrem Domini memorandam, cole damque esse ut Dei genitricem. Sane hoc nomine mira quadam consensione Virginem appellarunt Origenes, Dionysius Alex. , Alexander item Alexandrinus, Athanasius, Basilius, Gregorius Nariangenus, quorum testimonia profert Pelavius lib. 5. e. i5. Quid quod ipse apostata Iulianus de hoc universali consensu testem se nobis praebet 7 Pr
110쪽
PART. II. CAP. III. DE UTRIUSQUE CHRIATI ETc. 109
laeto ita ipse apud Cyrillum Alex. christianos lacessebat: Atqui vos sariam non erasatis meare Theoloe , id est Dei genitricem. Constat igitur longe ante Nestorium in Ecclesia universa ejusmodi obtinuisse denominationem. 309. Batio vero theologica petitur ex termino generationis; hic enim est persona, seu totum Suppositum, nouautem aliqua ejus pare; atqui haee persona, hoc integrum suppositum est Deus et filius Dei, quem B. Virgo in assumpta natura genuit in utero ac peperit, fatente N storio, ergo B. Virgo Dei mater vere est, et Dei mater
appellari debet. 310. Ex his deprehendimus 1' duplici ex titulo nomen patris aut matris ac proinde filii haberi in re de qua
agimus , aut ratione stenerati iis per communicationem substantiae, juxta tritam generationis definitionem, quod Milicet ea sit: origo viventis a vivente principio in similitudinem naturae; aut ratione hypostaticae unionis, quatenus persona divina in qua natura subsistit assumpta. Bation generationis Christus est filius B. Virginis ex qua Verbum Filius Dei hypostatico nexu sibi assumpsit et copulavit naturam humanam; ratione vero hypostaticae unionis B. Virgo est mater Dei in amumpta carne; e conve 8o Pater aeternus , pater est naturalis Christi ratione hypostaticae unionis in qua natura humana subsistit, et est pater Verbi ratione aeternae generationis. Deprehendimus 2' latius patere terminum filiationis quam gener tionis, cum omnis quidem genitus filius sit, non autem omnis filius sit genitus.
31 I. I. O . i' B. Virgo divinitatem, cui originem dare non potuit, minime genuit; ergo mater Dei neque est, neque appellari debet. 2' Proprie enim Virgo hominem genuit cui Deus unitus erat, quique per Mariam solum transiit; ergo' Christi mater solum vocari potest. 3' Hinc qui Mariam Dei matrem esse contendunt, ei absurde divinita-