장음표시 사용
201쪽
Ilium invoeare; hoc enim absonum esset. Quod si invocatio, eo sensu quo illam adstruimus, pertineret ad supremum cultus Iatriae genus, talis pariter esset censenda in vocatio Viventium, quod nemo dicet. 60. Ad si , D. Sancti vita laneti nihil noverunt amplius virtute propria, Tr. vel C. Deo ipsis manifestante, ut sup rius ostendimus, N. Verba Ecclesiastae si in contextu inspiciantur hunc sensum reserunt , mortuos non Posse in melius mutari. Isaias autem, Clerico interprete, significat Deum multo potiore jure patrem Hebraeorum dici quam Abrahamum aut Iacobum. Ceterum eum non desinant protestantes objicere ignorantiam rerum nostrarum praesertim ero precum ex Parte Sanctorum, juverit eos refellere ex Grotio ipso. qui in Consultat. Cassandri diversis perpensis modis seu rationibus a patribus ac theologis in modium alIatis, ad explicandam Sanctorum notitiam, concludit: It que inique faciunt protestantes, qui idololatriae damnant eos,
qui multorum veterum sententiam secuti , putant nostrarum necessitatum et precum notitiam aliquam ad martyres pervenire. Huic consentiunt Leibnitatus in Syst. theolog. p. l94.ae Thomas Brown apud EqAlinger. 6 l. II. Obj. i' Sanctorum invocatio inutilis est ex parte Dei, qui paterno prae Sanctis omnibus nos amore pro Sequitur, satisque per se prospicit necessitatibus nostris; 2' saltem ejusmodi invocatione , dissidentiae praebemus indicium. 3' Est praeterea superstitiosa ex parte nostra, eum saepiuq eontingat nos opem implorare aut eorum , qui numquam fortasse exiliterunt, aut eorum quorum dubia saltem sanctitaη est. 4' Ethnicum insuper Ruperstitionem sapit Sanctos singulos pro singulis morbis aut beneficiis rogare. 5' Quod magis patet ex ratione qua catholici consueverunt li. Virginem invocare quasi ipsa sit gratiarum
arbitra, p. g. vam nostra pelle; Iesum nobis post hoe exilium ostende, dum Vocant eam spem nostram etc. quae noΠ-
nisi Deo competere possunt. 6' Sancti demum nihil no- his impetrare queunt, cum uberem ipsi moritorum Ru Diuitiam by Go le
202쪽
rum mercedem acceperint , nec aliud quidpiam valeant
62. Besp. Ad i , D. Deus nos prae Sanctis Omnibus diligit, prospicitque per se necessitatibus nostris si nos minime indignos amoris sui redderemurs, ae nollet sanetos praeterea honorare , c. secus N. Ante omnia animadvertimus hoc argumento etiam excludi invocationem viventium ; deinde Deum hac ratione velle amicos suos honorare dum ad illorum intercessionem nobis dona sua concedit; denique reponimus saepe nostris actionibus pravis indignos nos reddi beneficiorum morum , quae pro inde Deus interdum ob allatum motivum nonnisi ad preces Sanctorum nobis largiri vult, uti exempla adducta ex Scripturis ostendunt. 63. Ad 2 , D. Bespectu nostri, C. respectu Dei quem bene novimus prae omnibus nos diligere N. Responsio patet ex modo dictis. 64. Ad 3 , D. Quod tamen dubium amicit solum applicationem et praxim disciplinarem, C. cultum ipsum. sive invocationem in se spectatam N. Plures sancti sunt de quorum existentia aut sanctitate ne protestantes quidem dubitant; si igitur aliud non obstet, poterunt istos
65. Ad 4 , D. Si in sensu exclusivo eatholici singulos Sanctos ad beneficia singula impetranda invocarent, I r. si id praestent tantum pro gratiarum quae gratis datae vocantur divisione, quas Deus dividit prout vult, N. Iam v ro talis est ratio ob quam interdum pro peculiari benescio catholici ad hunc potius quam ad alium Sanctum recurrunt, quae in Scripturis fundata est. Celerum neque in sensu exclusivo id faciunt; et hoc praeterea afficit pra-xim, non invocationem ipsam de qua nos agimus. 56. Ad 5 , Reg. Objectae autem formulae intelligi semper debent ad sensum catholicae Ecclesiae, quod nempe
sive R. Virgo, sive Sancti reliqui mediante ipsorum interres sione hoc vel illud praestent, Deum suppliciter deprecan-Disiti co by Cooste
203쪽
do laciunt, prout vel ipse Leibnitatus exponit, nec alio sensu intelligi a catholicis possunt, quibus persuasum est
ex fide omne datum optimum et omne donum perseetum de-3ursum esse descendem a Patre luminum, seu a Deo concedi.
Quo gensu etiam B. Virgo spes nostra dicitur , aliisve ejusmodi titulis donatur. 67. Ad 6 , D. Si Sancti inniterentur meritis actualibus et propriis, C. si meritis Christi et meritis praecedentibus N. Vera ratio qua dicimus Sanctos aliquid nobis impetraro precibus suis Posse , est amicitia qua actu fruuntur cum Deo et ex Christi meritis. Quo sit ut solum de congnuo nouautem de condigno, seu merito presse sumpto, nobis a Deo beneficia obtineant.
68. Cultus nomine hic significamus illud obsequium quod ex pio venerationis sensu exhibemus exuviis, cineribus , Ossibus Sanctorum, aut etiam iis quae ad Sanctos quoquomodo spectarunt, quaeque idonea sunt ad illorum memoriam excitandam: quo fit ut cultus iste totus sit relativus. Germanum Ecclesiae catholicae sensum circa ejus modi venerationem exposuit conc. Tridentinum gem. 25. his verbis: Sanetorum martyrum et aliorum cum Christo viventium ganeta corpora, quae viva membra fuerunt Christi et templum Spiritus Saneti, ab ipso ad aeternam vitam Suscitanda et glori an , a Velibus veneranda esse sepiscopi doceant per quae mulis benescia a Deo hominibus praestantur; ita ut ab antra Sanctorum reliquiis venerationem atque honorem non deberi, vel eas aliaque sacra monumenta a s- delibus inutiliter honorari, atque eorum opis impetrandiae caum Sanctorum memorias frustra frequentari omnino damnandos esse imandat sancta Synodus j prout jam pridem eos damnavit , et nunc etiam damnat Ecclesin. Quam doctrinam vindicandam amumimus. Duiligod by Coosli
204쪽
Sanctorum reliquiae et monumenta utiliter ae pie
a Melibus honorantur 69. Ad fidem propositionem hanc speclare constat ex recitatis Tridentini verbis. Hujus porro honoris ac Venerationis vestigia haud pauca in Seripturis suppetunt. Etenim Praeter ea quae in V. Τ. occurrunt Exodi l3, 19. collat. Ecclesiastici 49, 16, 4. Beg. l3, 21. collat. Ecclesiastici 48,14. 4. item Reg. 23, 17. l8. ; in Ν. Τ. Matth. 9. historia legitur mulieris haemorrhoissae sanatae ex contactu fimbriae vestimenti Christi; fiet. 5, 15. infirmi in plateas diciebantur, ut veniente Petro, saltem umbra illius obumbraret quempiam illorum, et liberaremur ab infirmitatibus suis; et ibid.C. is., 22. lcgitur quod super languidos deferrentur a eorρ re ejus Pauli in sudaria et rem metis, et recedebant ab eis languores, et spiritus nequam egrediebantur.
70. Ab ipsis proinde Ecclesiae primordiis, tribus nempe prioribus saeculis, receptam ubique ejusmodi Venerali
nem certissima documenta testantur, quae ne confusionem
pariant, in quasdam classes distribuimus.7 l. Prima igitur eonficitur ex sollicitudine fidelium in Sanctorum reliquiis colligendis; erius rei testis est Epistola Eeclesiae Smyrnensis, in qua solliciti exhibentur christiani in colligendis s. Polycarpi reliquiis ut eommunicarent sancto ea veri, ad eas scilicet venerandas. Id ipsum testantur acta S. Ignatii M. cujus reliquias ingenii cura christiani sibi compararunt uti thesa rum inaestimabilem Melesiae relictum. ristes praeterea christianorum cullus hac in pa te sunt vel ipsi acerrimi religionis hostes, qui in cit. Epist. Ecclesiae Smrmensis lassi sunt vereri se , ne christiani, relicto Christo, Polucarpum adorare inciperent; omni idci eo qua poterant ratione martyrum corpora, ne a christianis colerentur, ethnici gladiatorum corporibus commiscebant; in amphitheatris seris, in aquis piscibus ut vorareutur ex ΡΟ- Disitir oste
205쪽
nebant; aut saltem igne illa cremabant, cineres diispergen
tes, uti ex marivrum actis constat. 72. Altera classis coalescit ex monumentis erectis super Sanctorum reliquiis, quaeque confessiones, martyria, memoriae vocabantur; item altaria quae Osserendo sacrificio inserviebant in cubiculis. Illustre jam a II. et III. seculo, Eusebio teste lib. 3. c. 25. , erat trophaeum seu Sepulcrum m. apostolorum Potri et Pauli. Sic Ossa s. Polycarpi, uti Iegitur in cit. Epist. Eccles. Smyrnensis gemmis pretiosissimis eariora et quovis auro pretiosiora sepulta sunt ubi decebat. Quo in loco, couvenientibus christianis, ejus martyrii diem celebrabant. 73. Tertia elassis exurgit ex primorum christianorum et Ecclesiae universae studio ac sollicitudine in secernendis sanctorum martyrum exuviis a reliquorum fidelium ossibus. Solebant quippe illis signa adjungere aut palmae, aut ampullae sanguine martyris plenae, monogrammatis, ali rumque ejusmodi, de quibus ex professo agunt archaeologi sacri Bosius, Arringilius, Boldetius aliique passim. 74. Quarta demum classis constat ex Obsequiis, quibus Sanctorum reliquias prisci fideles prosequebantur. Τalia erant sacrificia, quae Deo in Mart3rum honorem super ipsorum tumulis in ei 3ptis ac caemeteriis Oflarehant; cujum consuetudinis mentio si in Λetis s. Stephani Papae, et in Constitutionibus Apostolicis lib. 6, cap. 30.; item osculum, quo lsive eorum reliquiis sive caleuis imprimi consueverat ,
quod quidem illa aetato, latente Beausobrio, nisi ratio haberetur intentionis ejus qui illud sigebiit, signum erat supremi cultus, nempe latriae. Ex his igitur aliisque non paucis quae assorri sacile possent, luculenter patet ab aetate
ipsa apostolica longe lateque in universa Ecclesia reliquiarum venerationem receptam et frequentatam esse. Ex quo pronum est inferre aut Christi Ecclesiam a suis primordiis idololatricam et superstitiosam fuisse, aut piam sanctamque esse sacrarum reliquiarum Venerationem, quam ex apO-
stolica traditione jugiter Ecclesia professa est.
206쪽
75. Verum enim vero rei ipsius natura communisque agendi ratio nos in ejusmodi venerationem inducit. Siquidem cum aliquem summa in aestimatione habemus, eo animo sumus comparati ut in pretio habeamus etiam quae ad illum cum in vivis ageret, spectabant. Hae de causa vel ipsi protestantes magna sedulitate in Germania asservant atramentarium quod Lumerus in diabolum injecit, ac suppellectilia quihus olim haeresiarcha ille apostata usus est; porro iidem ipsi sunt qui idololatriae catholicos insimulant, eo
quod isti Sanctorum exuvias in honore ac veneratione teneant. Tanta est humanae mentis incohaerential
76. I. 0 . l' Deus Moysis corpus siseondit, ne ab Hebraeis coleretur; quo declaravit nullum Sanctorum cineribus cultum esse tribuendum; 2' prout reipsa numquam II braei alicujus reliquias coluerunt. 3' Sane vel ipsam sepular rum erectionem Prophetis sauciis exprobrat Christus pharisaeis Matth. 23, 39. dicens: Vae vobis, scribae et pharisaei
hymeritae, qui aediscatis sepulchra prophetarum et ornatis in numenta justorum. Ergo.
77. Besp. Ad l , D. Λbscondit Deus corpus Moysis ne coleretur cultu superstitioso, Tr. ad excludendam reliqui rum venerationem A. Incertum porro est qua proprie de cama, seu in quem finem Deus occultum voluerit Hebraeis
Myulerum Moysis, eum nuspiam id nobis patefecerit. Quod si liberaliter velimus cum adversariis agere, corpus illud quod vel ipse Deus tantopere honorare voluit dum illud per Angelos sepelivit, ideo occultavit Hebraeis ne ipsi adeo in idololatriam propensi superstitioso cultu illud prosequere tur , prout reipsa fecerunt respectu aenei serpentis in dese to erecti quein destruxit Erechias. 78. Ad 2 , D. Hebraei numquam Sancti alicujus reliquias coluerunt eo ritu exteriori qui apud nos obtinet, C. V
Derationis Sensum quo ipsas prosequebantur, cum Opus D set, non pates erunt N. Ob rece itas causas Hebraei pecu-
207쪽
206 TRACTATUR DE CULTU SANCTORUM
liarem cultum reliquiis Sanctorum exhibere non potuerunt; ast eos assectos erga illas venerationis sensu fuisse, in dubium revocari nequit, cum Deus ipse significaverit quo in honore illac habendae essent, uti cum 4. Reg. 13, 31. ad coni elum ossium Elisaei mortuum excitavit de quo proinde Ecclesiastici 48 , 14. legitur: Mortuum prophetavit corpus ejug. Hinc Iosias cum ceterorum cineres dispergeret, Venerationis gratia erga virum sanetum qui prophetaVerat evem Sionem altaris Bethel, ejus cineribus pepercit dicens ib. 23,
18. Dimittite eum, nemo commoveat Ona ejus.79. Ad 3 , D. Exprobrat Christus pharisaeis hypocri-
Sin perversamque eorum agendi rationem , c. sepeser rum erectionem in se spectatam N. Ut liquet ex iis quae immediate aleeit: Et dicitis: si fuissemus in diebus patrum
nostrorum, non eramus socii eorum in mnguine prophetarum . . .
et vos implete mensuram patrum vestrorum. Apposite Chrysostomus sic verba Christi exponit: Non quia aedificarit, nec quia patres suos aecusant, vae illis disit; sed quia ita
facientes et ita docentes, patres suos condemnare audebant, eum ipsi pejora committerent.
80. ΙΙ. Obj. l' Λlte siluerunt de reliquiarum cultu trium priorum seculorum patres quamvis dimicassent ad emus gnosticos martyriorum refragatores. 2' Nec nisi serius martJrum corpora sub altaribus aut in thecis collocata sunt, aut in publica supplicatione gestata, quand quidem prius terrae mandabantur. 3' clemens Alex. in Protreptim adv. gentes, Tertullianus lib. Do Idololat. c. 28. Minutius Felix in Oetario, aliique passim exprobrabant ethnicis templorum , altariumque super mortuorum sepulcriSeonsecrationem, ac religionem mortuorum. Ex ethnicis igiatur superstitiosus iste cultus ad Ecclesiam pervenit. 81. Resp. Ad i , D. Supplentibus patrum silentium laetis ineluctabilibus, C. secus N. Quae porro facta testathssima adduximus , rem conficiunt. Quod si patres illi sive haereticis suturam resurrectionem negantibus , Si emartyriorum refragatoribus nou Opposuerunt reliquiarum
208쪽
CAP. Iv. DE RELIQUIARUM CULTU. 207
evitum , ita se gesserunt, eo quod et hunc haereti ei illi
82. Ad 2 , D. Eodem vigente dogmate, diversi dive sis temporibus ritus in cultu adhibendo obtinuerunt, C. quasi idem dogma non viguisset F. Vigentibus persecuti nibus fieri non poterat ut iidem solemnes ritus in colendis Sanctorum reliquiis usurparentur, qui, ceMantibus perseeutionibus , adsciti sunt. Quod tamen tu potestate sd lium erat ad patefaciendam suam erga reliquias Venerationem , omissum non fuit, ut patet ex allatis probationibus. Reddita porro Ecclesiae pace , sub patrum ipsorum Oculis qui ad tertium seculum spectabant, majori solemnitate cultus iste explicari coepit ubique.
83. Ad 3 , D. Patres ethnicis exprobrarunt mortuorum religionem, templorum altariumque super eorundem sepulcris consecrationem ratione adnexae superstitionis, C. per se N. Inseparabilis siquidem erat ab ethnicorum principiis mortuorum religio, templorum ac altarium consecratio; putabant enim deiunctorum animas oberrare cirea sepulcra, et Augustino teste De eivit. Dei lib. 9, c. 2. aut daemones sive stenses ac Deos esse, adeoque templa et aras extruebant dicabantque mortuis, veluti numinibus. Haec porro nihil commune habent cum catholicorum sensu in reliquiarum Veneratione.
84. Quod si deinceps catholici nonnullos materiales ritus adsciverunt in reliquiarum cultu, qui communes ethnicis fuere, cum diversum tamen priueipium, diversus finis in utrorumque cultu sit, nulla est ratio quamobrem hiritus purificati ab ethnicorum sordibus ea de causa damnari debeant, prout crimini Ecclesiae non vertitur, quod purificatis ethnicorum delubris, ea converterit in templa veri Dei. Adeoque invicta manet Hieronymi ad eandem Fausti ac Vigilantii expostulationem responsio lib. l. Cont. Vigit.
n. 8. Ouia quondam colebamus idola, nunc Deum colere non debemus, ne simili eum videamur eum idolis honore venera
rip Illud fiebat idolis, et ideirm detestandum est; hoe stmartyribus, et ideirco recipiendum est. Diqitigoo by Corale
209쪽
85. III. Obj. 1' Superstitiosum est cineres mortuorum colere in quibus nulla est excellentia. 2' Innumerae prope reliquiae supposititiae sunt. 3' Abusus haud pauci in earum cultum irrepserunt. Ergo. 86. Resp. Ad i D. Eam Sanctorum clucres excelle tiam non habent ob quam coli possint cultu absoluto, C. Ob quam colantur cultu relativo N. Eleuim Sanctorum corpora suerunt aliquando viva Christi membra ac templa Spiritus Sancti, quorum animae nunc aeterna cum Deo felicitato fruuntur , excitanda oliin et ipsa et glorificanda. Deus praeterea non semel per haec eorpora illustria miracula ad honorem ipsis eonciliandum operari dignatus cst. Quamvis idcirco nullam in se excellentiam hi cineres aut ossa haec praeseserant ob quam cultu absoluto coli debeant, possunt tamen ob recensita motiva coli veneratione relativa. 87. Ad 2 , D. Plures reliquiae dubiae aut supposititiae sunt, Tr. Omnes R. Cum vero cultus, quem Sanctorum reliquiis adstruunus, totus relativus sit, nihil exinde detrimenti provenit, si aliquando eas dubias aut supposititias esse contingat; uti latetur ipse Dibnitatus in System. the Doleo p. 198. Ceterum reliquiae supposititiae tot non sunt, quot adversarii depraedicant; Concilium vero Tridentivum
sess. XXV. decrevit non esse novas reliquias recipiendas, nisi reeisnoscente et approbante Episcopo, ciAque sub cautionibus quas sapienter praescribit. Fieri autem nequit ut
88. Ad 3 , D. Abusus irrespero ex parte priVatorum, C. ex parte Ecclesiae N. In his quaestionibus permisceri nequit dogma cum privatorum praxi; illud sanctum ac immut bile est, in istam obrepere abusus vel Ecclesia invita possunt. Satis est ut illos damnet Ecclesia, et quoad ejus seri potest de medio tollantur, prout nullo non tempore eos
averruncare Ecclesia sategit. Disitigod by Cooste
210쪽
DE SACRARUM IMAGINUM USU AC VENERATIO E89. Imagines Christi, Deiparao Virginis aliorumque Sanctorum ex praescripto conc. Tridentini sem. 25. in templis praesertim habendae ac retinendae sunt, eisque debitus honor ac veneratio impertienda: Non quod credatur inesse aliqua in iis divinitas vel virtus, propter quam sint colendae ; vel quod ab eis sit aliquid petendum; vel quoa s- eis in imaginibus sit Menda, velut olim sebuι a gentibus,
quae in idolis spem suam collocabant; sed quoniam honos quieta eaehibetur, refertur ad prototypa, quae illiae repra sentarii; ita ut per imagines quas osculamur, et coram quibus caput operimus et procumbimus, Christum adoremtia, et sanctos, quorum illae similiturinem sterunt, veneremur. Ex imaginum
adversariis, alii earum et usum et cultum rejiciunt, adeoque eas destruunt, i noctvitae propterea nuncupati, alii usum retinent etiam ad templorum ornatum et ad historiam, ast venerationem omnem abjiciunt, iconomachi idcirco vocati, tales vero plerique sunt hodierni protestantes. Usum proinde et cultum sacrarum imaginum vindicdre aggredimur adver-8us utriusque generis hostes; quod quidem prius ex Seripturis, deinde vero ex traditione eonficimius.
crarum imaginum usum ac venerationem licitam ω piam esse Sacrae Litterae ostendunt
90. Vix de usu quaestio esse potest, cum in Scripturis non modo eum probatum, sed ex Dei ipsius mandato in V. T. praescriptum videamus. Nam Exod. 25, l8.l9. DeuA MΟΥ-sem jussit duos Cherubim extruere in utroque arcae latere collocandos dicens: Duos quoque Cherubim aureos et produ-etiles facies, eae utraque parte oraeuli. Cherub unus sit in t tere uno, et alter in altero. Num. Pariter 2I, 8. Dominus Vol. III. MDiuitiam by Cooste